Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

  • Gelezen: How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee

    howjesusbecamegodBart D. Ehrman
    HarperOne, 2014, 416 blz.

    A quick fun read.

    Jezus, gaat Ehrman ervan uit, was een Joodse apokalyptische profeet, die het imminente einde van de wereld predikte, en de komst van de Mensenzoon die over een nieuwe wereld zou heersen.  Hij had niet de pretentie zelf die Mensenzoon te zijn. En toen schopte hij keet in Jeruzalemn op een moment dat het voor de Romeinen écht niet uitkwam, en werd hij zonder veel gedoe aan het kruis genageld,  stierf hij, en werd zijn lijk hetzij opgegeten door de honden, hetzij in een naamloos graf gedumpt.

    Zijn leerlingen zaten met een ei en vluchtten weg, maar niet lang na zijn dood kregen  er een aantal visoenen van Jezus, en besloten ze dat Jezus zélf de Mensenzoon  moet geweest zijn, dat hij verrezen is, en zoon  van God.

    Ehramn begint dit boek met een inleiding over wat het betekent om “God’ te zijn in de tijd van Jezus, zowel in Israël als in het Romeinse Rijk. En dat is lang niet zo zwartwit als bij ons: mensen kunnen Goden worden, Goden kunnen mensen worden, er zijn verschillende graden van goddelijkheid, en zelfs bij de Joden was er een  heel gamma aan God-achtige figuren, van God zelf tot bijvoorbeeld de verpersoonlijkte Wijsheid van God, de koning die ook soms als God aangesproken werd, en uiteraard engelen en reuzen en de andere Goden van toen het nog henoteïsme was en geen mnotheïsme.

    Vervolgens gaat het over hoe Jezus zichzelf wellicht asl de Messias zag, maar niet de Zoon van God, en hoe Jezus (duh) wellicht niet écht verrezen is. En hoe de leerlingen en volgers van Jezus op relatief korte tijd van een lage christologie (Jezus was een mens die God geworden is) naar een hoge christologie overgleden (Jezus is God die  mens geworden is) evolueerden. Hij noemt het wel “exaltation Christology” (Jezus is na zijn dood verheerlijkt en is het daarom waar aanbeden te worden) waarbij het moment van verheerlijking alsmaar vroger geplaatst wordt, van de doop door Johannes de Doper naar de geboorte naar vóór de geboorte, en tegen dan zitten we in een “incarnational christology” (Jezus is het vleesgeworden Woord van God) en in de vierde eeuw en is het allemaal min of meer zoals het nu is: zwartwit tussen God en niet-God, en Jezus zeer duidelijk God. Eén in wezen met de Vader, and all that bother.

    Snel, duidelijk, maar weinig interessante nieuwe dingen gelezen. Ik lees denk ik wel nog wat andere boeken van die mens.

    Van op Boeggn. Misschien verwant:  The Christ Myth Theory and Its Problems,  James the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls,  Jesus and the Word,  The Early History of God: Yahweh and the Other Deities in Ancient Israel

    ⁂

  • (Geen) heroïsche maatregelen

    “We zouden ook nog altijd botox kunnen proberen. Maar is er wel de grote kans dat ge  incontinent wordt. ”

    “En als we nu een géén botox zouden doen, dan?”

    “Euh ja, ik zie uw punt wel.”

    “Voortdoen dan maar zoals nu?”

    “Haja, niets aan te doen zeker?”

    “Niets aan te doen zeker, haja.”

    ⁂

  • Het is zover

    Met de Zwarte Pietenkwestie is het Social Justice Warrior-gedoe helemaal thuis in Vlaanderen.

    Lees vooral deze tekst van Jan Blommaert. Ik ben het er onverkort helemaal mee eens.

    En de pers springt erop en doet mee. De pers heeft niet door dat we in een wereld leven waar de waarheid er niet meer toe doet.

    Er zijn er bij ons natuurlijk die dat wél al een tijd doorhebben, en die de lessen uit Amerika al een tijdje ter harte nemen. Eéntje daarvan: zorg ervoor dat de mensen de media niet meer vertrouwen (Mainstream Media, “de trado’s”, Lügenpresse, één pot nat). Een andere: liegen. Liegen dat ge zwart ziet.  In het slechtste geval blijft er wel iets hangen, in het beste geval verliest de tegenpartij omdat ze zich tot uw niveau moeten verlagen en kan men zich in details verliezen, om uiteindelijk te eindigen op “pff, wie gelooft die mensen nog”.

    Neen,  ik heb er geen goed oog in.

    Serieus: lees dat artikel van Jay Rosen, en probeer  dan nog eens  optimistisch te zijn.

    ⁂

  • Verbouwingen, de living, vervolg

    Het was lang geleden, maar het moest er van komen: we hebben  geld moeten uitgeven aan het huis.

    Sandra en ik wonen nu al tientallen jaren samen, maar we hebben nog nooit nieuwe livingzetels gekocht.

    ’t Is te zeggen, ik heb een jaar of tien geleden een trekzetel gekocht, maar behalve dat is het altijd al tweede- en derdehands geweest.

    De grote driezit was iets dat ik nog in de jaren 1990 voor  het bedrijf waar ik toen baas was gekocht heb, en die daar zo lang gestaan heeft dat hij wat luizig begon te worden, en dat ik hem meegekregen heb als ik er weggegaan ben. Daarvoor hadden we zo’n zetel in twee helften mousse, die  na vijftien jaar gebruik ook niet meer om aan te zien was.

    En toen we verhuisden naar hier, hebben we van Lien  en haar Radiofonisch Instituut twee zeteld gekregen die in hun salon aan vervanging toe waren.  Ze waren eigenlijk nog wel goed, behalve dat de kussens in draden aan het trekken waren.  We hebben er dekens over gedaan, en geen haan die er naar kraaide.

    Zeer content van geweest,  een dikke twaalf jaar denk ik.

    Maar het kon echt niet meer zijn; de blauwe  driezit was niet alleen in de kussens maar ook aan de zijkant helemaal om zeep, de andere zetels waren gammel en  nu ook helemaal  tot op de draad versleten:

    Dus zijn we naar de Vrienden Uit Het Zweedse getrokken. Eerst een scoutingmissie door Sandra, daarna in elkaar puzzelen op de website, en dan een tweede testsessie met mij erbij deze namiddag. Getest en goed bevonden, kleur bevestigd, bestelling geplaatst,  besloten dat het per taxi mocht geleverd worden (30 euro in plaats van an ders 159 euro voor gewone levering).

    Thuis alles aan de kant gezet, gewacht tot de meneer met de kammenedde er was, alle dozen (bij de 300 kilo!) naar boven gesleept, kussens in slopen gestoken, één voor één de zetelelementen uitgepakt en in elkaar gestoken, en hey presto!

    Het vreemde perspectief is omdat ik op mijn bureaustoel sta die achter twee op elkaar gestapelde zetels staat (dat ene ding rechtsonder is een poot van  een omgekeerde zetel). En in de hoek staat  de lelijke  grote blauwe zetel, die ook nog weg moet. En mijn rode trekzetel staat een beetje verloren, want die  moet nog op de plaats komen waar nu de oude zetels staan.

    Dit is wat het plan was op de website:

    salon1

    …en ja, dat ziet er ongeveer hetzelfde uit. Dit is wat het geeft als het Zwitsers zakmes helemaal uitgeklapt is:

    salon2

    Twee opbergbakken extra (geen luxe), en een formeel extra bed + eigenlijk nog een extra bed als we de linkerkant meerekenen.

    Yay!

    ⁂

  • Links van 1 november 2016 tot 11 november 2016

    The ruthlessly effective rebranding of Europe’s new far right | World news | The Guardian
    Across the continent, rightwing populist parties have seized control of the political conversation. How have they done it? By stealing the language, causes and voters of the traditional left

    Trump: het einde van het propagandamodel – Jan Blommaert (en z’n gedachten)
    Grote groepen mensen stemmen nu non-lineair en niet-propositioneel. Ze steunen kandidaten om zeer uiteenlopende redenen en hebben vaak volmaakt lak aan de eigenlijke programmapunten van kandidaten. Ze stemmen ook vanuit heel andere identiteits- en groepsposities dan de klassieke catalogus van de politieke demografie. Die groepen vormen zich nadrukkelijk online, en elk van de vermelde politieke actoren had de grote media simpelweg niet nodig omdat ze online het hele spel beheersten. Sanders, bijvoorbeeld, was minder gepolijst, jong en “all American” dan zowat alle tegenstrevers, en noemde zichzelf nog eens onomwonden “socialist” in de VS, maar was een absolute hit op sociale media, met name bij jongeren.

    Why Slack may live to regret its smarmy letter to Microsoft – The Verge
    A day later, the main thing people know about Microsoft Teams is that it fills Slack with existential dread — which is, of course, a compelling reason to go try it out. Any heightened market awareness Slack gained from advertising in the Times is overshadowed by the anxiety bubbling up from every word in its letter.

    BugReplay
    When you visit Pornhub.com, it tries to detect if you have an ad blocker. If it detects one, it opens a WebSocket connection that acts as a backup mechanism for delivering ads.

    Display Advertising with Real-Time Bidding (RTB) and Behavioural Targeting
    In this monograph, we provide an overview of the fundamental
    infrastructure, algorithms, and technical challenges and their solutions
    of this new frontier of computational advertising. The topics we have
    covered include user response prediction, bid landscape forecasting, bidding
    algorithms, revenue optimisation, statistical arbitrage, dynamic pricing, and
    ad fraud detection.

    ⁂

  • Everybody knows the war is over

    Everybody know the good guys lost.

    So it goes.
    So it goes.

    ⁂

  • Vastberadenheid

    • Maar mogen wij nog eens naar Bumba kijken?
    • Willen jullie niet iets anders doen dan TV kijken?
    • Nee mogen wij nog eens naar Bumba kijken?
    • En willen jullie niet eens iets anders dan Bumba zien? Er zijn allemaal heel mooie dingen die je zou kunnen bekijken! (wijst naar Disney en andere)
    • Nee wij willen dié Bumba! (wijzen naar de 21 minuten Bumba in het Circus die ze net bekeken hebben)
    • Gaan jullie opnieuw naar dezelfde Bumba kijken?
    • Ja wij willen dié Bumba kijken! Mogen wij nog eens naar die Bumba kijken alstublieft?
    • Jamaar, echt zeker?
    • Mogen wij dié Bumba kijken nu?
    • (“Nu afspelen”, “Vanaf begin”)
    • (dertig seconden later, onmenselijke krijsen)  MAAR DAT IS DEZELFDE BUMBA DIE HEBBEN WIJ AL GEZIEN DAT WILLEN WIJ NIET!!!

    Het is Plop en de Kabouterbaby geworden.

    ⁂

  • Dat was even schrikken

    Het is altijd een beetje beangstigend, als dingen die normaal gezien zouden moeten werken, plots niet meer blijken te werken.

    Mijn web blog was daarjuist helemaal kapot. Het deed van database connection naar de zak, en bij een repair van de database deed het van

    wp_usermeta: 55 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_posts: 74 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_comments: 209 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_options: Table is marked as crashed
    wp_postmeta: 144 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_term_taxonomy: 126 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_term_relationships: 142 clients are using or haven’t closed the table properly
    wp_commentmeta: 98 clients are using or haven’t closed the table properly

    en dan zei het dat het niet in orde was maar het was wel in orde.

    Urgh, viezigheid.

    ⁂

  • The Magicians 1-3

    mgid-ao-image-mtvThe Magicians
    Lev Grossman
    Viking, 2009, 402 blz.

    In The Player-stijl: It’s Harry Potter for Adults Meets Narnia meets Chronicles of Thomas Covenant meets Gaiman’s Books of Magic!  

    Quentin Coldwater is een grote fan van Fillory, een Narnia-achtige reeks, die aanvaard wordt in een school voor tovenaars genre Harry Potter, maar  eerder  van pakweg 17 tot 21 jaar, met al wat bij die leeftijd hoort.  (HINT: SEX)

    In tegenstelling tot bij Harry Potter, wordt het verhaal niet uitgerokken over de hele schooltijd: al in het eerste boek van de trilogie studeert het hoofdpersonage af. En dan? Tovenaar, kan vanalles doen, maar what’s the point?  Samenhokken met een aantal kompanen die  ook vanalles zouden kunnen doen, maar die  er eigenlijk niet toe komen.

    Ha: Fillory, zo blijkt. Dat écht blijkt te zijn. En waar Quentin met zijn niet-echt-maten in verzeild raakt, in een oorlog waar  ze eigenlijk niets van snappen.

    Zeer veel mensen vinden dit maar niets. Een groot deel van de reviews op Goodreads zijn geschreven met schermessen gedoopt in vitriool.

    Ik  heb het, nu ja, niet met plezier gelezen, want  de personages in het boek zijn echt wel stuk voor stuk  pieces of work, maar wel graag. En qua cliffhanger kan het einde wel tellen.

    18lqcqm716x1sjpgThe Magician King
    Lev Grossman
    William Heinemann, 2011, 400 blz.

    Een paar jaar na het einde van het het eerste boek. Quentin en zijn maten zijn koningen en koninginnen (twee van elk) van Narnia Fillory, maar het probleem van het vorige boek heeft zich alleen maar verplaatst: wat  doet een mens hele dagen, als hij alles kan doen dat hij wil?

    Oplossing: op quest gaan. Een duistere historie  met zeven gouden sleutels die moeten gevonden worden, en die dan op het einde naar… oh drat! Quentin valt door  een deurgat in de wereld van Fillory en komt terug op Aarde terecht.  Zonder manier om terug te keren.

    Hij komt Julia tegen, waar hij helemaal in het begin van het eerste boek verliefd op was, en die in tegenstelling tot hem niét geslaagd was in haar ingangsexamen voor Hogwarts Brakebills. Zij heeft dan maar geïmproviseerd, de wereld afgeschuimd en zélf magie geleerd.

    “En samen gaan ze op zoek naar een manier om terug te keren naar Fillory”? Nah, het is niet zó een soort sprookje dat Grossman schrijft. Samen en apart zijn ze en maken ze elkaar miserabel.

    Zowel Julia als haar achtergrondverhaal — dat uiteindelijk de reden blijkt te zijn voor allerlei Belangrijke Gebeurtenissen Elder — zijn interessant en boeiend. We ontdekken tegelijkertijd wat er in het verleden gebeurde om Julia Julia te maken, en hoe in het heden Quentin minder de Quentin van het vorige boek probeert te worden.

    En het einde was alweer iets totaal onvoorspelbaar.

    Er zijn redelijk wat mensen die het eerste boek slecht vonden en dus het tweede niet gelezen hebben. Bij de mensen die het tweede gelezen hebben, is er een kleine minderheid die het echt afgrijselijk slecht vonden, om allerlei redenen (onsympathieke personages, te veel pop culture references, taalgebruik, sexisme, …).

    Ik had geen echte problemen met het eerste boek, en ik vond het tweede beter. Benieuwd wat het laatste geeft.

    cover-themagicianslandThe Magician’s Land
    Lev Grossman
    Plume, 2014, 402 blz.

    Quentin is weer uit Fillory gemseten, en gaat lesgeven aan Brakebills. Aan de ene kant is er een avontuur met een studente, Plum, om een valies te vinden, aan de andere kant gaat heel Fillory om zeep.

    En voor een mens het goed beseft is het gedaan, en heeft Grossman een happy end gebrouwen aan een verhaal waar een happy end zowat het meest onverwachte einde was.

    Ik denk dat het lang niet voor iedereen is, maar ik vond het niet slecht. Ik hoor dat er een tv-reeks van de boeken gemaakt is, en dat de mensen daar ook redelijk verdeeld over zijn — meestal in omgekeerde richting: zware fans van de boeken vinden de reeks maar niets, en mensen die de reeks goed vonden, vinden de beoeken afgrijselijk.

    Misschien moet ik die reeks dan ook maar eens bekijken.

    Van op Boeggn. Misschien verwant:  Half a War,  The Wise Man’s Fear,  The Books of Magic, vol. 2

    ⁂

  • As it happened

    Ik zat op Fivethirtyeight.com  met Excel in de aanslag. Ze gaven er bij elke uitslag de kans dat Clinton of Trump zou winnen in %. Dit is wat ik zag (klik voor groter):

    as-it-happened

    Het moment dat ze Michigan niet zéker ging halen, was het allemaal over.

    So it goes.

    ⁂

  • Een opvoedkundig probleem

    Wij doen niet lastig over liegende kinderen. Het is zeer duidelijk: liegen kín niet. Als we  niet kunnen vertrouwen op wat ze zeggen, dan zitten we met een pobleem dat gegarandeerd veel erger is dan wat  er achter welke leugen dan ook zit.

    Maar dan zijn er pleegkinders, en is er eentje die echt voortdurend liegt. Over het kleinste en het grootste. Zoals net voor het naar bed gaan:

    • Jongens, tanden poetsen!
    • (twintig seconden later, A maakt aanstalten om naar boven te gaan) A, hebt gij uw tanden gepoetst?
    • Ja ik heb dat gedaan.  (tandenborstel ligt onaangeroerd op de rand van het bad, met een klodder tandpasta er nog op)
    • Echt waar?
    • Ik heb dat gedaan.
    • Komaan A, uw tandborstel ligt daar en hij is nog niet eens gebruikt!
    • Ma… ma… ma… maar ik  wist niet dat…
    • Allez ju A, poetst uw tanden.
    • Maar ik heb  dat al gedaan.
    • Nu net?
    • Ja.
    • Echt waar?
    • Ja.
    • A, als ik aan Z zou vragen of hij uw tanden hebt gepoetst, wat gaat zij dan zeggen?
    • Nee…
    • A, heb jij uw tandjes gepoetst?
    • Ik weet dat niet.
    • Je weet dat wel. Komaan, poets uw tanden.
    • Ik heb dat al gedaan.
    • Doe het dan nog maar eens.

    Of vanmorgen, Z moest een knuffel meenemen naar school omdat ze iets gingen doen met hostpitalen:

    • Maar ik moet ook mijn knuffel meenemen naar school.
    • Is dat echt waar A? Heeft de juf dat gezegd?
    • Ja ik moet mijn  konijn meenemen naar school.
    • Echt  waar?
    • …
    • Serieus A, écht waar? Moet jij écht een kuffel meenemen naar school vandaag?
    • Ik weet dat niet.
    • Jamaar, moet je een knuffel meenemen of  zou je grííg eenknuffel meenemen?
    • Ik moét een knuffel meenemen van de juf.
    • (zucht) En als ik straks aan de juf vraag of jij een knuffel moét meenemen, wat zal de juf dan zeggen?
    • …
    • Als ik het vraag aan de juf, zal zijn dan zeggen “A moest vandaag een knuffel meenemen”?
    • Ik weet het niet.
    • Normaal gezien geeft de juf dan toch een briefje mee?  Heb jij een briefje gekregen van de juf?
    • Ja…
    • Waar is dat briefje dan?
    • Ik weet het niet.
    • Zat dat in jouw boekentas?
    • Ik heb dat morgen gegeven. (A blijft consequent ‘morgen’ zeggen voor ‘gsteren’, trr)
    • Heb jij dat gisteren aan mij gegeven?
    • Ja…
    • Ik heb gisteren geen briefje gekregen, en ook geen briefje gezien. Ben je er écht zeker van?
    • Ik weet het niet.

    Nagevraagd op school trouwens, en neen, natuurlijk  moesten er geen knuffels meegenomen worden.

    Miljaarrrrr is het moeilijk omgaan met kinderen waar het bij zowat alles enorm moeilijk te achterhalen is of het waar is of niet.  En ik weet het ook wel, kinderen van vier  zitten anders in elkaar dan oudere kinderen,  maar zo transparante  domme leugens?  Een boterham die zogezegd al op is terwijl hij nog op tafel ligt,  handschoenen die de juf naar huis zou meegenomen hebben,  “ik heb al pipi gedaan” terwijl dat manifest niet zo is, “ik lust geen tomaten” tot er  handenvol tomatenblokjes bij de zalm zitten, Sandra heeft gezegd dat dat mag terwijl ze dat manifest niet heeft gedaan… aargh.

    Consequent blijven zeggen dat het niet mag, de zaken niet dramatiseren, consequent blijven zeggen dat het niet mag, de zaken niet dramatiseren. Ik weet het, ja. Maar het mag tussen dit en een aantal maanden toch beginnen stoppen, dat voortdurende liegen.

    ⁂

  • Het golfnieuws deze maand

    Ik krijg per abuis elke zoveel tijd een rapport van een golfclub in Engeland. De highlights van de laatste mail.

    Desaster in het machinedepartement!

    The Ford 2120 tractor went up in flames and is now scrap. The Bank Cutting machine needs an £1100 repair, the Rough Mower is unreliable and breaks down each time it is used…it has done 7000 hours. The clutch on the tractor they use for digging has gone and is beyond repair. The Semi Rough and fall back Banks Machine broke down on Friday.

    De club staat te koop, en het lijkt er echt wel op dat ze het allemaal maar wat hebben laten aanmodderen:

    Lyndon said that with all the plant & equipment breaking down at the same period it is obvious that a maintenance programme is either not in place, or has not been adhered too. [sic]

    En vandalisme!

    Louis was sad to report that someone had defaced the 8 th bunker by writing JOKE deep into the sand. This was totally out of order as there had been a very heavy rain-storm that morning making the maintenance of the bunkers impossible.

    Lady Captain also reported that a wall in the ladies toilets had been defaced. She had cleaned it herself. She could not believe that it was one of our lady members, and suspected that the locker room was being used by external people at functions.

    Inconceivable dat het een lid zou zijn, natuurlijk!

    Eén dezer moet de club verkocht worden. Spannend!

    ⁂

  • Gelezen: A History of Food in 100 Recipes

    history_of_foodWilliam Sitwell
    Harpercollins, 2012, 352 blz.

    Ik wou dit boek goed vinden, echt waar.  Ik lees graag over geschiedenis, ik lees graag over eten, ik lees graag kookboeken, het internet zei me dat dit een uitstekend boek moest zijn, maar toch: meh.

    Ideaal boek om  hier en daar eens een hoofdstuk uit te lezen, dacht ik: het zijn ook echt gewoon honderd hoofdstukkken, chronologisch gerangschikt, met een beetje uitleg erbij. Ik had gehoopt op een echte vertaling naar moderne recepten, ik had gehoopt op meer representatieve recepten, ik had gehoopt op minder uit de lucht doening bij  de meer recente recepten.

    Ik had vanalles gehoopt, maar wat koopt een mens daarmee? Het is een boek geworden met hier en daar min of meer goede stukken, maar weinig samenhang. Waar ik me bij sommige recepten afvroeg waarom het precies gekozen was. Waar de humor niet mijn soort humor is.  Met stapels en stapels  mythes en veronderstellingen die op niets gebaseerd zijn. Met veel te weinig oude en veel te veel ‘moderne’ recepten — iets voorbij de helft zitten we al in de twintigste eeuw, en dan wordt het meer namedropping dan wat anders.

    Ergens is er iemand die een boek zou kunnen schrijven dat wel  degelijk een geschiedenis van voedsel in honderd recepten is. William Sitwell is niet die mens.

    Van op Boeggn. Misschien verwant:  A Short History of Myth,  A Pictorial history of Horror Stories,  Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly

    ⁂

  • Gelezen: Chronicle of the Unhewn Throne 1-3

    the-emperors-blades-pb-1The Emperor’s Blades
    Brian Staveley
    Tor, 2014, 480 blz.

    Een vermoorde keizer met drie kinderen, die alledrie uitzonderlijk en speciaal zijn: welcome to trope central!

    Kaden is de kroonprins, en die studeert al jaren bij de Shin, een soort Shaolin-moniken. Zijn broer Valyn studeert bij de Kettral, een soort combinatie ninja’s-krijgers-reuzenvogelrijders. En hun zus Adare is de enige die thuis gebleven is, die  is minister  in de regering en probeert de moord op hun vader op te lossen.

    Ergens in de achtergrond (in het verre verleden, maar ongetwijfeld ook in het heden, logischerwijs, roloog)  hangen er  Csestriim rond, een soort onsterfelijke wezens die op mensen lijken maar geen gevoelens hebben (waar hebben dat nog gehoord, roloog).

    Nee, Brandon Sanderson  it ain’t. We gaan er niet te veel doeken rond winden: het leest snel, het is “euh, wel ergens leutig”, maar  het is geen goed boek.

    Wou ik het vervolg lezen? Ja, want ik wou weten hoe het eindigt.

    providence-of-fire-brian-staveleyThe Providence of Fire
    Brian Staveley
    Tor, 2016, 608 blz.

    In het tweede boek is  Adare erachter gekomen wie haar vader vermoord heeft, weet Kaden meer over de diepe achtergrond van wat er aan de hand is, en doet Valyn zijn ding bij de barbaren die  het land dreigen in te vallen.

    Takkoord, de personages worden wat uitgediept, maar ze zijn nog altijd ziende blind: bij momenten had ik meer dan een beetje het Dora-gevoel.  Achter u, kalle! Hij staat íchter u!

    En  nog meer toevalligheden dan in het eerste boek, zucht. Maar ook wel meer actie, en meer dingen die gebeuren, en meer duidelijkheid.  Als ik er punten op zou moeten geven:  vijf of zes op tien.  Omdat het mij niet actief tegensteekt. Omdat het, voor wat het is, niet slecht is.

    En omdat het einde  van dit boek zowel onverwacht als achteraf bekeken logisch is, en  dat het absoluut niet voor de hand lag. En ik nu zeer benieuwd ben naar het einde.

    Wat het is, is een boek voor tieners. Die mogen er ook zijn.

    9780230770454The Last Mortal Bond
    Brian Staveley
    Tor, 2016, 653 blz.

    Het laatste boek van de reeks begint een jaar na het einde van het tweede boek.  Dat is vaak een goed idee, kwestie van het verhaal, de wereld en de personages een beetje ruimte te geven, maar  er zit in dit boek  minstens één subplot dat aanvoelt alsof het een apart boek is dat er gewoon tussengeschoven is. Overbodig, met andere woorden.

    Het is natuurlijk wel zo dat Staveley een wereld opgebouwd heeft waar hij nog tien andere boeken in zou kunnen schrijven, maar  The Last Mortal Bond heeft tenminste de verdienste dat het een degelijk einde  is. Noch happy end noch deprimo-fiësta, maar  gewoon een degelijk einde.

    Content dat het uit is,  maar zou ik  de hele trilogie aanraden?  Ik weet het niet goed. Misschien. Voor jonge lezers.

    Van op Boeggn. Misschien verwant:  Half a War,  The Well of Ascension,  The First Law, Book 1: The Blade Itself

    ⁂

  • Fantabulosa!

    Sinds Morissey’s Bona Drag gefascineerd door: Polari.

    Wat er mij aan doet denken: zin om Kenneth Williams dagboeken te lezen. Of misschien beter een biografie? Of allebei?

    ⁂