Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

  • Gelezen: Southern Bastards v1: Here Was a Man

    southernbastards1Craw County, home of the 5-time state 4A football champion Runnin’ Rebs. Waar choach Euless Boss de wet is, en de hele stad naar zijn pijpen danst.

    Earl Tubb keert na veertig jaar terug naar zijn geboortedorp: zijn vader die hij haatte is al jaren dood, maar nu ook de broer van zijn vader naar  een tehuis gaat, staat zijn ouderlijk huis leeg. Earl komt de zaken afhandelen.

    En dan loopt het mis: in de locale diner (Boss’ BBQ, ha), ziet Earl een kerel schijnbaar ongestraft een andere aanvallen, en hij grijpt in. Wat géén goed idee is:

    man1

    Earl neemt voor hij  het goed beseft de mantel op van zijn vader,  de ex-sheriff van Craw County, en komt uiteraard in conflict met Coach Boss. Maar  ondertussen komt hij  ook zichzelf tegen, zijn vader, zijn verleden, en zijn uiteindelijk  onvermijdelijk lot.

    Vaders en zonen, leven in een gat in  Alabama (maar op de couleur locale  na kon het pakweg Bevergem  zijn of om het even welk klein dorp waar iedereen iedereen kent  en allerlei dingen gebeuren en niemand spreekt), en hoe een mens kan verhuizen maar nooit echt zijn geboorteplaats verlaat: zowel schrijver als tekenaar komen  uit gaten in het Diepe Zuiden,  en ze weten duidelijk waar ze het over hebben.

    Geen clichés, geen redneckpastiche, maar  écht.

    En qua ontknoping kan het tellen: geen idee waar het vervolg over zal gaan. Ik weet wél dat ik het zeker lees.

    Misschien verwant

    1. Lost dogs
    2. Essex County
    3. The strange talent of Luther Strode

    [van op Boeggn]

    ⁂

  • Gelezen: The Wicked + The Divine v1: The Faust Act

    FaustIn  Phonogram  schreef Kieron Gillen over hoe mensen interageren met kunst (in casu muziek), hoe kunst ze  inspireert, verandert en uiteindelijk vernietigt. Het ging niet echt over kunstenaars, behalve dan als concepten in het hoofd van de ‘consument’.  The Wicked + The Divine  kijkt naar de andere kant: het gaat voornamelijk over de mensen die kunst maken, en meer specifiek over  het traject dat ze afleggen, de keuzes, compromissen en zooi die ze onderweg maken,  de mensen die ze tegenkomen, en hoe ze elkaar helpen of net  kapotmaken.

    Als Phonogram Kieron Gillen was die  probeerde te achterhalen waarom hij zo van kunst houdt, is The Wicked + The Divine  een tien jaar oudere Gillen die  wil weten waarom hij kunst maakt, en waar het hem gebracht heeft.

    Oh, en voor het verhaaltje: elke 90 jaar worden twaalf goden in mensen geïncarneerd. Ze worden geliefd. Ze worden gehaat. Ze sterven twee jaar later.  Ze hebben er niet zelf voor gekozen, ze  hebben wel  de herinneringen van hun vorige incarnaties, maar ze nemen ook de bagage mee van de mensen  die ze  nu zijn (of beter: waren).

    wd

    Weinig of geen expositie, ’t is zowat allemaal door de lezer in te vullen.  Bijna klinisch getekend, maar wel zeer mooi (Kieron & McKelvie, dat zijn ook de mensen van Young Avengers!). Het is een  ongoing, wat wil zeggen dat het niet gedaan is en gewoon verder gaat, maar het heeft wel degelijk een begin, een midden en een einde, verzekert Gillen ons.  As we speak moet nummer 15 uitkomen; The Faust Act (spot de woordspeling, maat)  is nummer 1-5, deel 2 (6-10) kwam ook net uit. Ik weet wat gelezen.

    Misschien verwant

    1. Broken Pieces
    2. X-Men: Season one
    3. Immortals – Gods and Heroes

    [van op Boeggn]

    ⁂

  • Vier

    Wohow.

    ⁂

  • Oooooooo-ooo-oooh Bírcelona!

    Voilà, dat hebben we ook achter de rug zie: de briefing voor de uitwisseling met de school. Zelie gaat ergens in maart naar Barcelona bij de familie van een meisje van haar leeftijd logeren, en euh eind volgende week komt dat meisje een week bij ons wonen.

    Spannend!

    Het was allemaal redelijk laatsteminuut: we weten pas sinds donderdag dat Zelie mee mag, maar dat maakt nu niets meer uit. Barcelona! Gaudí! En al!

    ⁂

  • Gelezen: Darth Vader 1-9

    DIG052102_3._SX640_QL80_TTD_De (eerste) Death Star is vernietigd door rebellen. Keizer Palpatine  legt de verantwoordelijkheid daarvoor grotendeels bij Darth Vader, die gedemoveerd wordt en een  handler  aan zijn zijde krijgt. Grand General Tagge wordt de nieuwe sterke man van het keizerrijk (Vader: “Tarkin had vision. You have graphs.” Tagge: “I have graphs  and the command.”)

    Maar Vader heeft een vreemde aanwezigheid gevoeld  in  de slag bij Yavin, en gaat achter de rug van de keizer op onderzoek.

    Ayep: de Darth Vader-comic van Marvel neemt de draad op nét na de eerste film (A New Hope, nummer IV, whatever). En zeker, er wordt gevochten en er is avontuur en alles, maar veel belangrijker: we krijgen een inkijk in het meest interessante personage van heel Star Wars.

    Het begint bijna volledig parallel aan  Return of the Jedi: Vader op Tatooine, paleis van Jabba the Hut, wachter dood, voorbij Bib Fortuna, vóór Jabba — bijna beeld voor beeld hetzelfde als wat Luke Skywalker doet. Tot we het verschil zien tussen een Jedi en een Sith, natuurlijk. Verder in de eerste boeken zijn er ook nog (onvermijdelijk, vermoed ik) een hele reeks scènes die bijna screenshots zouden kunnen geweest zijn van de films, maar dat gaat er redelijk snel uit, eens we helemaal in het universum zitten.

    We krijgen een soort Indiana Jones-achtige (vrouwelijke)  Aphra, en twee fantastische tegenhangers van R2-D2 en C-3PO,  BT-1 en  Triple Zero. De eerste ziet er als een astromech uit maar is eigenlijk een vermomde assassin droid, de tweede is wel degelijk een protocol droid, maar gespecialiseerd in marteling. Whee!

    Vader 03p17

    Fijne verrassingen en nevenplots, allemaal goed en wel, maar  komen we te weten hoe Vader er achter komt dat de keizer hem voorgelogen heeft over Padme, en dat hij een zoon heeft? Jazeker, uiteraard.  Hét sleutelmoment waar heel de originele trilogie kantelt: zonder woorden, met flashbacks naar  Attack of the Clones  en  Revenge of the Sith, met  de prachtige beelden van Larocca en Delgado. Het verdriet, de gemiste kansen,  de woede — zeer  uitstekend gedaan.

    Ik kijk alvast uit naar het vervolg.

    Misschien verwant:

    1. Carbon Grey v1: Sisters at War
    2. Wayward
    3. The Horus Heresy 14: The First Heretic
    4. The Horus Heresy 03: Galaxy in Flames

    [van op Boeggn]

    ⁂

  • Koken, jaar 3, les 5

    We waren met minder volk dan anders, en het is toch allemaal redelijk verlopen. Wel niet veel tijd voor foto’s gehad: voor het voorgerecht waren we maar met twee, en het was voortwerken geblazen.

    Er was mij op voorhand gezegd dat het onnoemelijk verschrikkelijk zeer lekker zou worden, en ik vond het inderdaad de moeite, maar om meteen het allerbeste ooit te zijn? I dunno.

    Hét probleem was: panna cotta, die maar een kleine drie kwartier krijgt om op te stijven, da’s niet zo’ goed idee. Minstens vier uur zou ideaal geweest zijn, maar die waren er niet.

    Het resultaat:

    Panna cotta van bloemkool met gemarineerde scampi: twee cilinders panna cotta, twee cilinders scampimousse, schijfjes appel, schijfjes radijs, currymayonaise, gebakken gemarineerde scampi.

    Erm. Als ik er aan terugdenk: eigenlijk helemaal niet slecht, en er kan veel op voorhand gemaakt worden. Misscjien eens voor familie maken, denk ik.

    Het tweede voorgerecht was een aangename verrassing: (zeer) pittige gazpacho, met daarin tartaar van zalmforel, en trostomatensorbet–een soort Bloody Mary dus. Met een ringetje van brood erop.

    Het hoofdgerecht vond ik deze keer wat minder naar mijn goesting. Het waren deze kerels:

    …rivierkreeften, door Sandra vakkundig (levend) van hun darmkanaal ontdaan, en pladijs, gefileerd, als hoofdingrediënten:

    En in het totaal, was het pladijsfilet met rivierkreeftje, gesmolten prei, auberginepuree, cantharel, kalfsjus met zwarte truffel:

    Mja. I dunno.

    ⁂

  • Voeten in de VPN-aarde

    Thuis werken, dat is een gemak. Het enige is: op het netwerk van het werk geralen, en dan maakt het niet uit of ik in mijn bureau op het werk zit of in mijn trekzetel thuis.

    En toch.  Het heeft uiteindelijk drie kwartier geduurd voor ik vanmorgen op de SQL Server-computer bij Amazon zat.

    VPN: een groot gemak, tot het niet werkt. “There are no TAP-Windows adapters on this system” loog Windows 10 mij deze morgen toe, de smeerlap.

    En als ge dan vergeet dat er een IP-beperking op die Amazondink zat, dan maakt het ook niet veel uit dat er na veel vijven en zessen alsnog een TAP-adapter geïnstalleerd was geraakt.

    Maar bon. Maandag verder, dus.

    ⁂

  • Links van 30 september 2015 tot 2 oktober 2015

    Why Kindergarten in Finland Is All About Playtime (and Why That Could Be More Stimulating Than the Common Core) – The Atlantic
    “[Children] learn so well through play. They don’t even realize that they are learning because they’re so interested.” When children play, Osei Ntiamoah continued, they’re developing their language, math, and social-interaction skills. A recent research summary “The Power of Play” supports her findings: “In the short and long term, play benefits cognitive, social, emotional, and physical development…When play is fun and child-directed, children are motivated to engage in opportunities to learn,” the researcher concluded.

    Surprisingly Turing-Complete – Gwern.net
    Turing-completeness (TC) is the property of a system being able to, under some simple representation of input & output, compute any program. TC, besides being foundational to computer science and understanding many key issues like “why a perfect antivirus program is impossible”, is also weirdly common: one might think that such universality as a system being smart enough to be able to run any program might be difficult or hard to achieve, but it turns out to be the opposite and it is difficult to write a useful system which does not immediately tip over into TC. It turns out that given even a little control over input into something which transforms input to output, one can typically leverage that control into full-blown TC.

    What Old Age Is Really Like – The New Yorker
    What does it feel like to be old? Not middle-aged, or late-middle-aged, but one of the members of the fastest-growing demographic: the “oldest old,” those aged eighty-five and above? This has been the question animating me for a couple of years, as I’ve tried to write a novel from the perspective of a man in his late eighties.

    My 90’s TV!

    The Pointless Cowardice of John Boehner – The New Yorker
    The mainstream reaction to the forced resignation of John Boehner as the Speaker of the House has been a kind of weary admiration. He fought the good fight against the extremists in his Republican caucus, the narrative goes, but his solid Midwestern virtues (he’s from Ohio) were ultimately no contest for the extremism of the Tea Party. This interpretation is far too generous to Boehner, whose failures, political and substantive, were due mostly to cowardice. The tragedy of Boehner is that he could have been a great Speaker, even on his own terms, but instead his legacy is one of almost complete failure.

    ⁂

  • Leutig werk

    Ik ga dan morgen eens van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat wroeten in databases. Het was al jíren geleden dat ik nog een SQL Server opengesmeten had, maar bij deze dus. Stapels  tabellen, en miljarden records, en allemaal velden die eigenlijk allemaal duidelijk zouden moeten zijn tegen morgenavond.

    En  grafiekjes maken! En queries allerhande! En alles!

    (De stap daarna is zo van dat clustergedoe en zo, maar dat is nu dus nog niet. Maar wel binnenkort!)

    ⁂

  • Links van 25 september 2015 tot 30 september 2015

    Hollywood history podcast: Buster Keaton’s move to MGM in 1928.
    MGM was paying Buster Keaton $3,000 a week and seemed literally afraid to let him open his mouth. But as sound fully took hold at MGM, Keaton would long for the days of silence. Listen to the episode to find out how, over the next three years, Keaton lost everything—his house, his kids, his job at MGM—and how, over the three decades after that, he got his dignity back.

    Applying to College Shouldn’t Require Answering Life’s Great Questions – The Atlantic
    There are innumerable sites that offer advice for college applicants, and almost all of them involve admissions experts pleading with students to “be genuine.” But I don’t blame a 17-year-old girl for thinking her authentic answer to “What makes you happy?” won’t get her into college. My honest response—which probably would have involved Ben and Jerry’s and a new episode of Gossip Girl—certainly would not have gotten me into school. It’s not reasonable to tell a 17-year-old kid to “Be yourself!” while asking him to evaluate the meaning of knowledge in the 21st century or to discuss philosophical theories.

    BBC – Earth – Why don’t you ever see baby pigeons?
    Baby pigeons have been described as 'butt ugly'

    BBC – Earth – Rats will save their friends from drowning
    If one rat is drowning, another will step in to save it. The new finding suggests that these rodents feel empathy

    Ignore Pope on climate, says Republican Marsha Blackburn – BBC News
    Republican Congresswoman Marsha Blackburn, the second-highest ranking member on the House energy committee, says the jury is out on global warming. Asked what scientific evidence would persuade her that climate change was a threat, she replied – "I don't think you will see me being persuaded." Asked whether she accepted the theory of evolution she said: "No I do not."

    ⁂

  • Gevonden!

    Gevonden, ergens tussen de papieren vandaag: een cadeaubon! Van 150 euro! Voor bij Rogge!

    Het werd tijd dat we eens wat geluk hadden, verdomme. Vanavond gaan we op strooptocht, nieuwe messen  kopen. Hoera!

    ⁂

  • Mama’s vertellen – experts informeren: osteopathie

    De vraag stond er, helemaal in het groot:

    osteo

    Ik las verder, in de stellige overtuiging dat er “nóóit, zijt ge zot?” zou staan, maar  neen.

    Het zijn wespennesten waar ik moet uit blijven, ik weet het, maar  aargh. De auteur ziet er een competente en sympathieke dame uit, maar “volgde een basisopleiding kinesitherapie”  als wetenschappelijke basis vind ik gelijk wat weinig. En combineer dat met “Werd aanvaard voor een ’rotation’ (stage) in de praktijk van dr. V. Frymann in het Osteoaptic [sic] Centre for Children in San Diego-CA (2005-2006)” en mijn alarmbellen gaan allemaal tegelijk af: da’s deze Viola Frymann, namelijk.

    Brrr.

    Nee serieus: brrr.

    ⁂

  • Koken, jaar 3, les 4

    Geen ‘Koken, jaar 3 les 3′ wegens fototoestel met foto’s gestolen, awoert.

    En foto’s vanaf nu zullen ook niet meer met mijn degelijk fototoestel zijn wegens ook gestolen, bah.

    Dat gezegd: het was wijs, de les. Ik heb sabayon geklopt, en dan is mijn dag goed.

    Voorgerecht was een opgerold ding met coquille en gerookte ganzenlever. Niet slecht, maar ik vond het persoonlijk niet het vele werk waard.

    Rijstvelrolletje met coquille en ganzenlever

    Oh, en de groenten, daar zat ook wat gember in. Gevolg: de hele nacht en de hele dag erna  doodgaan van migraine. Bleh.

    Hoofdgerecht:

    Zeebaars!

    Op het vel gebakken, met een langoustinebisque erbij en wat chinese kool en een langoustine op citroengras:

    …maar het allerbeste was het dessert. Doodsimpel maar overheerlijk: aardbeien gemarineerd in appelsiensap, limoensap, citroenverbena, vanille en cardamon, ijs van  citroenverbena, een beetje chocoladecrumble, en sabayon met witte wijn, fraise des bois en wat van het marineervocht.

    Onnoemelijk lekker, vond ik.

    ⁂

  • Drankzucht

    Het was weer een bijzonder productieve dag: van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat naar Youtube gekeken. Ik heb mensen zien meubels maken, en tekenen, en zwaarden maken, en glazen sculpturen, en zeer veel Japanezen cocktails zien brouwen, met uitleg in het Japanees.

    En dan had ik plots ook zin in drank maar was ik te lui voor cocktails, en heb ik mij maar een groot glas absinthe uitgedronken. En zit ik nu een beetje voos te worden.

    Het leven is een strijd.

    ⁂

  • Literatuur

    Oh boy. Een stelling als “fantasy blinkt uit in generiek proza, fletse personages en grove verhaallijnen“. Juist natuurlijk, maar om dat dan te contrasteren met ‘literatuur’ waar dat niet zo zou zijn,  is zó fout dat het niet eens meer lachwekkend is.

    Een onderscheid maken tussen ‘fantasy/sciencefiction’ enerzijds en ‘literatuur’ anderzijds (of zelfs “nouja, literatuur”) is zo ongeveer hetzelfde is als het onderscheid maken tussen aardbeien enerzijds en fruit anderzijds.

    Het doet me denken aan de uitspraak van Stijn Meuris een tijd geleden, toen hij voor de televisie een review deed van  La Possibilité d’une île euh ik bedoel  Mogelijkheid van een eiland (ik vermoed dat het in een  vremde taal te moeilijk zal geweest zijn):

    Het is eigenlijk science fiction. Nu kan ik me inbeelden dat dit veel mensen gaat afschrikken […]  Je zou hem [Houellebecq] met twee woorden kunnen afmaken: dit is gratuit. En het is sciencefiction, dus het eigenlijk geen literatuur.

    Zeker, in sciencefiction en fantasy is de overgrote hoop generiek proza, fletse personages en grove verhaallijnen. Net zoals de meeste biografieën generiek, slecht geschreven  en simplistische  zijn. Net zoals de meeste interviews generiek, oppervlakkig en saai zijn. Net zoals de meeste  foto’s generiek, clichématig en oninteressant zijn. Net zoals de meeste muziek generiek… you get my drift.

    Er zijn goede boeken en er zijn slechte boeken. Of, zo je wil: er zijn boeken die je goed vindt, en er zijn boeken die je niet goed vindt, en er zijn boeken die je koud laten, en allerlei gradaties daartussen.

    Dat gezegd zijnde: Arnon Grunberg’s Tirza is, wetenschappelijk objectief, kak.

    ⁂