Hoe moet een mens in ’s hemelsnaam dingen gedaan krijgen, met al die goeie reeksen op tv?

Dan denk ik dat ik er wel zo ongeveer door ben, door de series die ik wou zien, en hop! iets dat helemaal onder mijn radar gebleven was, maar waar ik na een halve aflevering al helemaal mee mee was: Halt and Catch Fire, over de pioniersdagen van de eerste pc-compatibele computers.

Niet de echte geschiedenis, maar er dicht genoeg bij dat het allemaal enorm bekend voorkomt, voor wie het allemaal meegemaakt heeft zoals ik.

Ik zit aan aflevering vijf van de tien, en het steekt nog niet tegen — spannend!

’t Is helemaal spannend, de kinderen terug naar school en wij terug naar werk.

Ik heb de indruk dat het gelijk een nieuw schooljaar is, zo veel dat er gaat veranderen. En het is gelijk ook al zo enorm lang geleden dat ik nog op mijn werk geweest ben, dat ik enorm benieuwd ben naar wat er allemaal veranderd is en bijgekomen zal zijn.

Maar ’t is vooral heel erg spannend — en jawel, ik ben nét bijna helemaal van mijn hoest en slijm en ziekten en alles verlost. ’t Zal mij leren, nog eens lang op vakantie te gaan.

Pfoei, ’t is er eindelijk van gekomen. Het is al van de dag dat die film uit is dat ik probeer er naartoe te gaan, en het heeft verdorie tot vanavond geduurd eer ik er geraakte.

En hoezee, ’t was helemaal de moeite. Ik ben erin geslaagd om niets van spoilers of previews of wat dan ook te zien (goeie zaak), en het was al heel lang geleden dat ik nog eens een onbeschaamd echte science fictionfilm met een beetje ambitie gezien had.

Hoera!

Voilà, ’t is achter de rug, 2014.

Een marginaal beter jaar dan 2013, maar veel slechter dan dat kon eigenlijk niet echt, dus zó enorm veel zegt dat ook niet.

Helemaal op ’t einde wel wat goed nieuws van het werkfront bij Sandra, dat was wel goed. En op het verbouwingsvlak: we  hadden heel hard gehoopt op een nieuwe achtergevel-met-glas tegen Kerstmis, en zelfs al is dat niet gebeurd, de achtergevel is toch voor 2/3 gerestaureerd geraakt, we hebben nieuwe vensters, en er is een nieuwe deadline eind januari voor de schrijnwerker.

Ik ben eigenlijk vooral zeer, zeer moe. Mogelijks gaat dat over als ik weer ga werken, misschien dat ik dan niet meer ziek zal zijn. 🙂

Er is er hier vandaag eentje naar de orthodontist geweest, en ’t is redelijk  ingrijpend nieuws: eerst moet zijn kaak verbreed worden om er meer tanden in te krijgen, en dan moet zijn kaak verlengd worden, en dan nog eens blokjes.

Drie! apparaten na elkaar, tss.

En dat nu dat de oudste juist van haar blokjes af is begot.

Verder is het hier allemaal in elkaar aan het lopen, de dagen en de uren: ik moet hard nadenken om te weten welke dag van de week we zijn, mijn slaap- en waakpatroon is nog vreemder dan anders: ’t zal raar doen, mijn eerste werkdag, denk ik.

Nog een week of zo, als ik me niet vergis: eerst nog nieuwjaar vieren, en dan is het bijna weekend en daarna is het weer school en werk en alles. Voor het eerst sinds lang ook: werk voor alletwee, en dat het nog niet zo duidelijk is wat voor gevolgen dat allemaal gaat hebben voor de dagelijkse routine.

Jaha, spannend.

Er zijn nog tradities: The Sound of Music, ergens tussen kerst en nieuw.

Het was dit jaar wél de eerste keer dat we alle zes samen keken. 🙂

Vakantie is wijs.

Lang geleden toen ik klein was, ging ik van tijd tot tijd eens logeren bij een vriend.

Euh, ’t is te zeggen, bij die ene vriend die ik had, op de lagere school, dus.

Maar het ws altijd fantastisch wijs: een heel ander huis, met andere regels, met een eigen tv-kamer, met een hond, met rijstpap in blik en een Bontempi-orgel, een petanquebaan in de tuin en een hekken in de tuin waarachter een enorm veld.

Omgekeerd was niet zo evident, bij ons logeren, wegens niet echt zeer plaats op overschot.

Wij hebben nu ook niet echt plaats op overschot, maar we hebben wel genoeg bedden en plaats om een hele resem mensen te laten logeren. En dus doen we dat regelmatig. Zo slaapt er nu een vriendje van Louis van nog op e lagere school, tot zondag. En kwam Jan met een vriendje van de voetbal naar huis, voor ik weet niet precies hoe lang.

Morgen denk ik dat we eens naar een film gaan kijken. En dan hard nadenken over een menu voor nieuwjaar. Vakantie is wijs.

Hoezee, ’t is allemaal min of meer gelukt, denk ik, qua Kerstavondeten.

Geen foto’s getrokken wegens dat het al druk genoeg was zo, maar het resultaat op de avond zelf was:

Ganzenleverballetje in pistachenoten met chutney

King Crab-poten met lookboter en feta-tomaat-garnaalsla met ijsbergsla met appelsien-frambozenazijnvinaigrette.

Lamscarpaccio met groene tuinkruiden

Cappuccino van kreeft met Ricardschuim

Reeribben met Banyulssaus, mousseline van pastinaak, gevulde rapen en gevulde courgetten

Karamelijs met in kaneel- en vanillesiroop gemarineerde perenballetjes en perenroomcrème

’t Was niet verkeerd, en ik denk dat we allemaal nog het meest verrast waren door dat hert: dat waren massieve stukken ribben met massieve stukken vlees, en dat was op magische wijze preciés perfect gebakken.

We hebben een dag nodig gehad om te recupereren van het werk, maar nu kunnen we er weer helemaal tegen, en kunnen beginnen nadenken voor nieuwjaaravond. 🙂