Ik ben door de band een grote fan van de homeopathische methode, als ik ziek ben. Dan doe ik namelijk precies als echte adepten van homeopathie: ik neem geen geneesmiddelen, en ik wacht gewoon even tot het allemaal vanzelf over gaat.

Maar het begint me ondertussen toch een beetje beu te worden, al meer dan twee weken hoestend en piepend door het leven te moeten gaan, en nooit eens diep in- of uit te kunnen ademen, en vieze slijmen op te hoesten en en alles. Dokter morgen! En dan échte medicamenten zonder twijfel.

Als ik het zo bekijk, was 2014 echt wel het jaar van de definitieve doorbraak van de Youtube-globale-megaster. Het zou denk ik grappig zijn om een klas meisjes van 15 met een groep journalisten en tv-programmamakers in een kamer te zetten, en te kijken wie wie kent in het filmpje:

En dan nog eens te spreken over bereik en invloed en zo.

Het is vanavond eindejaarsfeestdink op het werk. Bijna geen mens die weet wat het is of waar: spannend!

Er zijn mensen die denken  dat er met Segways op de kerstmarkt in Brugge gaat rondgereden worden, maar dat zal het wel niet zijn. Vorig jaar was er bowling en zo, ik hoop dat we dit jaar gewoon naar een film gaan en dan iets gaan eten — ik ben niet zo’n actiegerichte mens, en zo van die paintball of carting-achtige toestanden zijn niet aan mij besteed. 🙂

Ik dénk dat het iets rustigs zal zijn, maar het kan nooit kwaad om de mensen op stang te jagen, dus kwam er een vraag om een trofee te maken met de 3d-printer, en is er drukke speculatie over dropping! fakkeltocht! nachtkayak op de Lesse! (want we gaan allemaal samen met een bus).

Update: vergeten op “publiceren” duwen, en ondertussen weten we het — het is gewoon rustig iets gaan eten geworden. Bij de mensen die vroeger het Gebed Zonder Eind hadden.

Toast met Mont d’or, fazant, truffelolie, bospaddenstoelen sla, en dan Vissoep met venkel en pastis, en dan Bambi met gebakken knolgroenten, puree van savooi, peertjes en dragon, en als dessert een dikke schijf Vacherinijs met warme wijn-pruimen, spectgaculair geflambeerd met Grand Marnier. Yum. En yay!

Ik begin het gewoon te worden, vakantie. Vanmorgen nog opgestaan om iets na acht, maar dan om negen uur weer in bed gekropen tot elf uur. Opgestaan, getelefoneerd naar Zelie of zij de twee jongste niet zou willen meenemen van school, hutsepot van gisteren op het vuur gezet, gegeten, naar tv gekeken, weer in bed gekropen.

Yiha!

En ik heb niets meer te doen, van dingen die ik beloofd had te maken (affiches, websites, boekjes), whee!

Morgen is er nog kookles, en overmorgen is het mijn allerlaatste werkdag (en ’s avonds nieuwjaarsfeestje van het werk), en dan is het de lange mars naar kerstdag en nieuwjaar: cadeaus zoeken en kopen, eten voorbereiden en maken.

En dan is het jaar voorbij. Met ups en downs, maar in alle geval: voorbij.

Huisman, dat is eigenlijk nog iets wijs om zijn. En vooral dan eten klaarmaken.

Gisteren heb ik een savooikool gestoofd met spekjes, puree gemaakt en anderhalve kilo kalkoenlapjes. Vandaag simpele spaghettisaus van tomaten, ajuin, look,  gekapt en wijn.

Er is iets visceraal wijs aan grote hoeveelheden koken, dat er niet is met eten voor twee of drie. Een pan waar (banaan voor schaal) twee kilo gekapt zonder probleem in geraakt, een pot  waar  twaalf liter in kan: heerlijk.

Vanavond spaghetti (uiteindelijk toch geen zin om lasagnevellen te maken), straks naar de slachter en de groenteboer om ingrediënten voor hutsepot (poten, oren, boef,  rapen, tralala). En morgen komt de kuisvrouw mijn rotzooi in de keuken opruimen. 🙂

Ik kwam deze tegen, over de handenscène in Labyrinth:

En iemand in de +Youtubecommentaren zei “the dude with the beard sounds like Kermit the Frog LMFAO”.

Oh, man. Jim Henson was natuurlijk jaren Kermit. Zo triestig.

(Trouwens: dat is nog eentje voor op mijn begrafenis. Omdat een mens eigenlijk “green” kan vervangen door om het even wat. :))

Ik weet niet waar het aan gelegen is, of het een automatisch iets is of dat het iemand is bij  bpost die medelijden had met mij, maar hoedanook: mijn pakje dat zaterdag al eens geleverd was, werd zonder het te vragen maandagochtend gewoon opnieuw aangeboden op hetzelfde adres.

Hoera! Leve bpost!

Het was vandaag eens te meer grappig, in de wereld van Wikipedia. Het is al heel lang heel grappig, in de wereld van Wikipedia, natuurlijk, dus zó enorm nieuwswaardig is het niet meer.

Enfin ja, met “grappig” bedoel ik eigenlijk “intriest”.

Het is nu weer het moment om geld te vragen, ondanks dat ze op een bérg geld zitten. En ondertussen daalt  het aantal editors (mensen die aan de artikels schrijven) jaar na jaar na jaar na jaar, stagneert de software (MediaWiki) sinds een jaar of tien en  voelt het nog altijd aan als iets uit de jaren 1990, wordt de atmosfeer toxischer en toxischer met een steeds kleinere groep “true believers” aan het roer.

De Wikimedia Foundation (WMF, de zogezegde  non-profit achter Wikipedia)  haalt jaar na jaar meer werknemers binnen die meer en meer betaald worden, en doet jaar na jaar even weinig (geen betere software, niet meer editors, geen betere man/vrouw-balans bij editors, …). Dat sleept zich van ontransparante crisis naar crisis, ’t is godgeklaagd.

Op een grotere Wikipedia zoals de Engelse is het nog min of meer mogelijk om dingen gedaan te krijgen, maar op een kleinere Wikipedia zoals de Nederlandstalige,  met aan het roer mensen die  –zoals Plutarchus Caesar min of meer in de mond legde– liever koning van hun eigen mestvaalt zijn dan nummer twee in Rome, is het verloren werk.

Het is grappig, in dezelfde betekenis als hierboven:  ondertussen zijn bijna alle  dégoûtés ervandoor. Veel plezier met jullie Wikipedia, dégoûtants.

Veel plezier, daar bovenaan de mestvaalt, Kleuske en vriendjes.

Vroeger was het simpel, iets bestellen op het internet: laten leveren op het werk, dan ben ik er zeker van dat het tijdens de werkuren zal toekomen op een plaats waar ik ook tijdens de werkuren ben.

Tot recent, blijkbaar: de Belgische Posterijen leveren nu blijkbaar ook tijdens het weekend. Wat dus wil zeggen dat iets dat ik normaal gezien maandag had moeten krijgen, nu al zaterdag aangeboden is, op mijn werk, waar uiteraard niemand is tijdens het weekend.

Wat een vreemde weg, trouwens: besteld op maandagmiddag, toegekomen in Charleroi donderdag, naar Gent gestuurd op vrijdag, en van daar naar Antwerpen, daar een dag blijven liggen, en dan terug naar Gent?

Enfin, zucht. Ik zal maandag eens langs het werk passeren om het bonnetje op te gaan halen en dan naar het juiste postkantoor te gaan. Spijtig genoeg zit er een cadeau voor Sandra in, gelukkig genoeg is het niet mijn haggis die gekoeld moest blijven tijdens het transport (die kwam donderdag al aan).

Allez jongens. Waar  moet ik nu mijn dingen laten leveren om er zeker van te zijn dat ik ze de dag van de levering zelf zal krijgen?

Het was vandaag Sinterklaasfeest op het werk! Da’s met alle kindjes erbij, en pannenkoeken, en spelletjes op de computer en de wii en de xbox, en cadeautjes voor de kindjes en alles!

’t Is maar om te zeggen dat ik dus op een wreed wijs werk werk. Oh, en dat de Sint ook voor de grote mensen op het werk is langsgeweest: een stapel Raspberry Pi’s met alles erop en eraan, en een 3D-printer om zelf onze dingen te kunnen maken!

En onze kinderen zijn ook allemaal voorzien tegen morgenochtend, ha! (Weinig zo geestig als cadeaus geven, vind ik.)

Ik heb vandaag denk ik zo’n tweehonderd pannenkoeken gebakken voor het sinterklaasfeestje op het werk morgen. En dat boekje is ook gelayout geraakt vorige nacht. En ik heb op de kookles zo hard gekookt dat mijn mink veelteveelste graads verbrand is, en dat ik nu met zo’n funky blauw vingercondoom rondloop.

Verder ben ik wel een beetje geradbraakt, maar hey, what else is new?

Oh, en binnenkort is het weer kersthappening op school, mede-georganiseerd door mijn betere helft:

Iedereen welgekomen, zoals ze zeggen.