Ik viel zo ongeveer van mijn stoel: er staat in de krant zowaar een bericht over rijkdom en vermogen waar er over mediaan gesproken wordt en niet over gemiddelde.  

Rijkdom in België is ongelijk verdeeld  “bloklettert De Standaard”, gelijk dat dan gezegd wordt. Het rijkste vijfde van de Belgen heeft 61% van het totale vermogen in België in handen, en het minst rijke vijfde van de Belgen heeft maar 0.2% van het totale vermogen.  

De helft van de Belgische gezinnen verdienen bruto minder dan 33.700 euro, maar het gemiddelde  van de bruto jaarinkomens is wel 49.500 euro.  

Voor wie die ongelijke verdeling aanschouwelijk zou willen zien:

Ahem ja.  

Meer in Structuur en verdeling van het gezinsvermogen: een analyse op basis van de HFCS, alhier.

Toen we hier kwamen wonen, bleek de muur van de koer een snelbouwsteenviezigheid te zijn aan één kant. We gingen dat dan wel eens opkuisen, dan eens, en voorlopig zouden we er een beetje clematis proberen laten tegen groeien.  

En we lieten ook goede grond aanvoeren, en ik heb er gras op gezaaid (geen zoden voor ons, nee meneer mevrouw), en daar was veel onderhoud aan om dat proper te houden, maar de kinderen hebben er toch even van genoten, lang geleden:

’t Is nooit echt gelukt, die tuin te donker, teveel zaagwespen, te vochtig, enfin vanalles wat: de planten hebben het niet echt lang overleefd.  

De klimop, die leek de eerste jaren ook niet veel te doen. En toen kwam het moment dat we definitief besloten dat we verder gingen verbouwen, en dat het dus niet de moeite meer zou zijn om de koer/tuin te onderhouden.  Al het gras ging in de winter toch dood, en dit was de toestand toen ik het opgaf om het onkruid te wieden:

En dan  bleek dat de klimop op een paar jaar tijd heel de muur had ingenomen, van helemaal onderaan tot helemaal bovenaan, tot in het dak van de buren en de verlichtingskoepels van de andere buren. En dat er geen doorkomen meer was aan waar ooit een gemanicuurd grasveld was geweest. Let op de afgesneden klimop net onder de muur, en waar hij aan het afsterven was boven die lijn:

Was dat vorige jaar? Of anderhalf jaar geleden? Ik weet het niet. In alle geval: nu, na de zomer, bleek dat de klimop overal  zat.  Het  was alsof we hem nooit op een hoogte van een meter zeventig of zo hadden afgesneden: weet tot in het dak van de buren, bijna door het venster van de keuken, érg. En waar ooit grasveld was: een soort ziedende massa winde en citroenmelisse.  

En dan kwam deze namiddag de buur van aan de achterkant langs om te zeggen dat de klimop weer eens in zijn koepels zat, en of hij er wat aan mocht sleuren — en dan kwam ik thuis, en was heel de klimop weg:

Zucht. It’s one o’them circle of life  things, I guess.  

Zo wijs: ik kan me niet herinneren dat ik Margaret Thatcher ooit zo menselijk  gezien heb.

Op controle bij dokter oogmeester, en wat graadt gij? Neen, niet dat ik een leesbril of zo moet kopen, maar wel: zeer regelmatig op controle komen vanaf nu, wegens alsdat mijn netvlies er niet zo koosjer uitziet, en dat dat allemaal niet zo gezond is, en risico op dit en op dat, enfin: niet leutig.  

Ik kreeg ook al een voorproefje, met van die oogdruppels dit mij knoerten van pupillen geven en alles wazig doen lijken:

Ik zou dat toch niet graag zijn, blind. En alles.  

Geen idee eigenlijk waarom ik zo lang “vals” vanille-ijs gemaakt heb volgens het recept van Ben & Jerry en niet echt  vanille-ijs.  

Ja, ’t is gemakkelijk en er moet niets warm gemaakt worden, maar uiteindelijk, met een beetje handeling, is het echt ook niet véél ingewikkelder: een liter melk met 150 gram suiker en een opengesneden vanillestok op het vuur zetten, twaalf eierdooiers met 150 gram suiker tot een ruban kloppen (wistjedatje van de dag: “ruban” komt van “ringband”, dankuwelgeendank), de ondertussen wat zachte geworden vanille uit de pot halen, zaadjes eruit schrapen en bij de melk doen, melk doen koken, al goed roerend in de pot met de ruban smijten, het geheel terug in de pot en terug laten opwarmen tot ge met uw vinger in de dinges gedoopt over een houten lepel kunt gaan en dat het niet meer naar beneden druipt (porter à la nappe, zeggen ze daartegen in de boekskes), en dan direct direct op ijswater laten afkoelen.  

Ik heb de ene helft direct na afkoelen in de ijsmachine gekapt en dan halverwege ook nog een een kwart liter room bij gekapt, en de andere helft afgesloten in de frigo gezet om een nacht te rijpen. Eens zien wat het verschil is tussen de twee.  

Kapotlachen.

Gisteren naar Hol Van Pluto (Mechelen) getert, anderhalf uur vergaderd, en teruggetert.  

Enfin, “getert”: gereden dus. Niet zelf, wegens geen rijbewijs, maar met Fijne Collega Jan mee in de C4 van het werk. Vertrekken met 20% marge op de voorspelde tijd, en tóch nog tien minuten te laat toekomen: awoert verkeer, awoert Antwerpen, en awoert allemaal asociale en domme mensen die malgré met de auto moeten gaan als het nét zo eenvoudig is met het openbaar vervoer!

Nee, wij zijn niet met het openbaar vervoer gegaan, neen. Google zei ons dat we dinsdag om twintig voor elf ’s avonds zouden moeten vertrokken zijn om daar woensdag om 10 uur toe te kunnen komen:

Omdat Google uiteindelijk ook maar Amerikaanders zijn, en wat weten zij  van openbaar vervoer in Vlaenderen, was ik deisndagnamiddag toch ook eens naar de NMBS getrokken.

Ja, vandaag zeggen ze dat er wél een verbinding is, en dat er mits twee of drie overstappen op een dikke twee uur te geraken is,  maar op de één of andere manier zei de opvolger van AriDisk mij dinsdag dat ik mij een ei mocht gaan bakken wegens dat er geen verbinding was.  

En dus vandaar per auto.  Ook omdat het gemakkelijk is, ook, natuurlijk.

En laat allemaal mijn hoofd gerust,  ik ga al elke dag op en af naar mijn werk met de velo. Als ik nog groener zou zijn, groeit er rammenas uit mijn oren.  

Maar  goed, dus. Vergaderd en terug in Gent. Telefoon van Sandra dat ik vers geld moet overschrijven op de zichtrekening omdat het al Het Einde Van De Maand is, en dat er kosten moesten gedaan worden voor takelwagens vermoed ik en garagisten en alles.  

Ik op zoek naar zo’n Digismurf-bakske van de bank (een nieuwe bankkaart, die was nog niet bekend bij de app op de telefoon, ge wilt het niet weten), mijn kaart erin pleuren… ah.  

Waar is mijn kaart? In mijn portefeuille, daar ga ik van uit. Waar is mijn portefeuille? Waar hij al jaren zit, ga ik van uit: in de rechterbuitenzak van mijn palto. Dit is een reconstructie van hoe de rechterbuitenzak van mijn palto er gisteren rond 14u uitzag:  

en dit is was de inhoud ervan:

Ziet: géén portefeuille. (Full disclosure: er zat ook een briefje van vijf euro bij, maar dat heb ik vandaag opgedaan aan Wilde Excessen Bij De Vrouw Van De Bakker — eentje met garnaalsla, ja, wit, nee, geen groenten, dankuwel — niet dat het belangrijk is voor het verhaal.)

Géén portefeuille. Wég portefeuille. Geen idee waar het ding zou kunnen zijn: in mijn bureau gezocht, ’s avonds thuis gezocht, niets gevonden.

En als het begint verkeerd te lopen, dan loopt het allemaal verkeerd natuurlijk: opgestaan en mijn kopfoonoren kwijt, naar beneden gegaan en mijn kookvest onvindbaar, aangezet naar het werk zonder muts op: aaargh.  

Toegekomen op het werk, nog gezocht: niets.  

Dat ik mijn identiteitskaart zou moeten laten vernieuwen (die nogmaar juist vernieuwd was) en dat ik een nieuwe bankkaart en een nieuwe kredietkaart en een nieuwe siskaart en een nieuwe kaart voor het stadsarchief en een nieuwe gratis-met-De-Lijn-wegens-gehandicapte-kaart zou moeten vragen, tot daar. Maar al! die! andere! brol! die in mijn portefeuille zit! en die ik in geen jaren weggesmeten had! Die zou ik ook kwijt zijn! Aaargh!

Maar geen paniek, geen paniek, wie weet komt hij nog wel uit.  

Update: portefeuille was uit mijn zak gevallen in de auto. Stomme auto’s ook altijd.  

Allen daarheen!

Érg hard tegelijk zitten cringen en lachen. Viel me onder meer op, naast die mysterieuze Italiaanse dame die niets zei:

• alles wordt tatsj!
• we gaan verder in laagjes technologie die onzichtbaar is, denk aan Google Glass en Google Watch en zo
• onze drijfveer als mens om nieuwsgierig te zijn!
• for instance-a in Instagram you will-a have-a totsj tags
• het belang van het onderbewuste en hoe realiteit meestal als belangrijkst gezien wordt terwijl er heel veel in ons onderbewust omgaat
• je ziet eigenlijk dat jongeren die met hun handen bezig zijn, potentiële nieuwe rocksterren kunnen worden
• hoe kunnen we mensen terug rust geven? we zijn twentyfourseven connected en mensen verliezen in de rush hun creativiteit
• dat we ons lichaam gaan kleden om meer kracht te krijgen… en manieren vinden om ons lichaam te decoreren
• nou… eh… de trends zijn er heel veel, maar waar het heel erg belangrijk is, is om het ook te gaan doen, nu (..) dus  doenkers  daar hebben we behoefte aan

Dertig aanwezigen in een vergaderzaaltje in op het eerste gezicht een doorsnee bedrijfje. International Trend Watcher of the Year.

“Trendwatching is een heel mooi vak, er doen heel veel mensen aan mee, dus iedereen kan trendwatcher worden”, zei een heel intense dame in het begin van het filmpje. Tot daar ben ik volledig mee. “Da’s natuurlijk geweldig”, vervolgde ze.  

Ik weet niet of ik het daar helemaal mee eens ben.  Veel respect voor de mensen die zoiets opzetten — ze doén het maar hé, da’s beter dan in uw trekzetel blijven zitten hé — maar jongens toch. Zou er geld te verdienen met een functie van trendwatcher-watcher?

De auto is kapot! Kapot!!!

Vanmorgen gaf hij de geest, en de garagemens zei dat er bij de duizend euro kosten aan zijn, voornamelijk omdat hij zowat volledig uit elkaar moet gevezen worden en dan, na vervanging van een minuscuul goedkoop stuk, weer in elkaar moet gebricoleerd worden.  

Gnyaaaargh.  

Okay, die auto is ver voorbij zijn planned obsolescence-periode, maar toch. Er is weinig waar ik nu even weinig zin in heb dan in geld geven aan een andere auto om onze lelijke oude Fiat Multipla-oud-model te vervangen.  

Vooral omdat een andere wagen er één moet zijn waar plaats is voor zes mensen en bagage, en dat dat allemaal zo enorm veel geld kost. En neen, klapstoeltjes met een keuze tussen koffer  of  passagiers is geen optie.

Zucht, zucht, zucht.  

Lap, nog een angst bij:  

Ik doe dat op onbewaakte ogenblikken ook, namelijk.

Maar wel een filmpje om een beetje vrolijk van te worden.

Kijk nu, ik bén helemaal niet introvert:

Being introverted simply means you don’t get ‘a buzz’ from partying/socialising, etc, and so you don’t do it often. It has nothing to do with feeling anxious or uncomfortable; you simply don’t find it emotionally/mentally rewarding. You tend to spend more time in quiet atmospheres, thinking about things. Ongoing research suggests that it has a strong biological link.

Shyness, on the other hand, is when those things actually make you feel awkward and nervous, and you struggle to integrate with new people or new environments. While it also has a number of potential biological links, it is more commonly assumed to be a result of a ‘sheltered’ or ‘disruptive’ or even ‘fearful’ childhood, where kids are not encouraged to interact with others positively, and don’t learn the relevant social cues.

Ik zou namelijk wel willen  uitgaan en mensen spreken en zo, maar ik krijg paniekaanvallen en alles van nieuwe mensen (moeten) leren kennen, en van sociale interactie met mensen die ik niet (goed genoeg) ken.  

Mensen delen hun eigen ervaringen alhier.