Ik had er al een tijd geen goed oog in, wegens niet echt veel updates, maar soms kan één filmpje heel veel twijfels weghalen:

Ik heb ikweetniethoeveelkeer soezen gemaakt als ik klein was. Da’s eigenlijk absoluut niet moeilijk: een massief grote roux maken (boter met een beetje water in een pan, een grote klets bloem erbij, roeren tot het een bol wordt) en dan van het vuur halen en met een houten lepel één voor één eieren erdoor werken, in een spuitzak lepelen, op een bakplaat spuiten, in de oven, uit de oven, gaatje in de bodem maken, dikke vanillecrème (of crème patissière of slagroom, naar smaak) in spuiten, done.  

Zaterdag ging ik het volgens het boekje doen: het recept naar de letter volgen. Boter, bloem, bol, even laten zweten, en dan één voor één tien  eieren erbij gekletst. Het waren geen massief grote eieren — voor de zekerheid had ik er een gewogen, en dat was op de kop af 46 gram.

Het was al een eeuw geleden dat ik nog soezen had gemaakt, maar na een ei of zes had ik de indruk dat het in orde was qua consistentie. En dan moesten er nog vier eieren bij. En dus heb ik dat gedaan. En dus kwam ik op een soort vloeistof uit die in de verste verte niets met soezendeeg te maken had.  

Dat was nadat ik even ervoor een komkommersoep gemaakt had waar de hoeveelheid look manifest niet juist was, en waar er in de lijst ingrediënten room stond, maar in de bereidingswijze nergens geen room meer te bekennen was.  

Ahem ja.  

Recepten, ’t zijn dingen die met korrels zout te nemen zijn, soms.  

De ene helft van de dag gekookt, de andere helft van de dag Godus gespeeld. En tussendoor naar Ace Ventura gekeken op televisie. En bij u?  

OK, het is iets duurder dan een gewone televisie, maar! het is wel veel helderder en dus kunt g’er overdag naar kijken als de zon schijnt:

En! waterdicht!

(Euh ja, voor de prijs, meer dan een half miljoen euroots, kunt ge eigenlijk beter een overdekte tuin bouwen, maar hey: details, details.)

Cream cheese garlic & herbs zou ik graag geproefd hebben, en ook Mexican chili & cheddar. Helaas: een deskundige jury had die al uit de laatste selectie van vijf geweerd, en alleen de smaken Honey Glazed BBQ Ribs, Cocktail Andaluz en Opdrogende-hond-die-in-de-regen-had-gelopen bleven over.

Nee serieus, die laatste smaak is volgens het pak zelf “New York Hotdog”, maar al wie er hier in huis van geproefd heeft, klaagt dat de smaak zelfs na herhaald tandenpoetsen niet weg te krijgen is. Niet aan beginnen, echt niet.  

Bijzonder spijtig ook dat er geen meer uitgesproken smaken tussen zitten: het is nu zowat de keuze tussen frituur en ribben, en zó enorm veel verschil is er niet tussen.

…maar beslis vooral zelf, natuurlijk.  

Eén adres: Lay’s Maak Je Smaak: The Battle. (Er was zo’n doos chips toegekomen op het adres van Gentblogt, geweetwel, da’s die blog die ondertussen al bijna negen jaar elke dag iets schrijft en nog nooit ook maar één reclame-ding ooit heeft gedaan — serieus, hoe goed kent ge uw publiek dan als marketingmens, vraag ik me af.)

Planned obsolescence slaat toe! Andermaal!

Kijk, dít is meestal geen goed teken, met computers:

Dat is wat mij begroet als ik het deksel van de machine ophef. En als ik dan met mijn muis beweeg:

Zucht, zucht, zucht.

Mijn dochter zit in de tweede graad, en ze krijgt informatica, hoera! (Een uur per week maar, awoert.)

Ik ben als de weerlicht gaan kijken naar het leerplan, om te zien wat ze dit jaar gaat leren. Ik weet niet goed wat ik verwachtte, maar ik ben toch gelijk wat teleurgesteld. Dit zijn de onderdelen van het programma, waar wellicht niet al te veel van zal mogen afgeweken worden:

• computers, gegevensbeheer, netwerken en internet: wat zijn de onderdelen van een computer, hoe ziet een (Window-, vermoed ik) toepassing eruit en waar zit de helpfunctie, hoe zoek ik (op Google, vermoed ik), wat is een database, hoe maak ik een folderstructuur aan, hoe maak ik een zipfile (met optioneel een wachtwoord), hoe installeer ik een antivirusprogramma, en het ongetwijfeld op voorhand populaire onderdeel “leer de volgende definities van buiten: dns, poorten, spam, model, http, connectoren, https, router, dhcp, phishing, server, ping, switch, koeling, grafische kaart”.
• multimedia: hoe verwerk ik een filmpje (met Windows Movie Maker, vermoed ik), hoe verwerk ik een geluidsfragment, hoe doe ik eenvoudige bewerkingen (met Gimp, vermoed ik)
• tekstverwerking (met Word, vermoed ik): opmaak (lettertypes, kleuren, …), hoe maak ik een stijl aan, genummerde en bolletjeslijsten, hoofdingen, tabs, tabellen, afbeeldingen invoegen
• rekenblad (met Excel, vermoed ik): opmaak, kopiëren, plakken, invoegen, eenvoudige formules, een grafiekje invoegen
• presentaties: hoe maak ik een presentatie (met Prezi, vermoed ik, ze zijn daar zot van in de lerarenopleidingen, en/of misschien met PowerPoint)

So far so meh: zoeken op internet, prutsen met filmpjes en beelden, tekstverwerking en presentaties, dat hebben ze de vorige jaren (en zelfs al in de lagere school) al meer den veel gedaan. Misschien dat ze iets gaan bijleren over Excel, dat misschien wel.

En dan zag ik  algoritmisch denken  staan. Hoera! dacht ik: dat is toch programmeren en zo hé?

Ja en neen, blijkbaar. Bij de didactische wenken staat zwart op wit

Gebruik een actuele, motiverende ontwikkelomgeving waarover de leerlingen ook thuis kunnen beschikken. Het is niet de bedoeling de leerlingen een programmeertaal aan te leren.

Zucht. Ja, Scratch of Gamemaker Studio of dergelijke zijn ook  tools om mensen te leren algoritmisch denken. Maar ik had nu toch echt gehoopt dat ze eindelijk eens een programmeertaal zouden aanleren, en ik begrijp niet waarom dat verkeerd zou zijn. Waarom moet het allemaal zo kinderlijk gemaakt worden, en opgeleukt met drag and drop en legoblokjes?  

Waarom geen pakweg  Python? Of als dat te moeilijk is, en het grafischer moet zijn en met meer instant  gratification, waarom geen  Processing? Ik vind dat er niets zo magisch is als iets typen en dat daar dan iets uitkomt — zo’n kinderspellement met drag and drop waar dan een voorgedefinieerde sprite over en weer beweegt, dat geeft nooit zoveel voldoening als met de hand schrijven. En ja, ’t is misschien hetzelfde, maar toch niet.  

Aan de ene kant zo’n Fernand Huts, die eventjes chantage gaat plegen omdat hij de wet zou moeten volgen en daar geen zin in heeft — arbeid bijvoorbeeld laten uitvoeren door werknemers die daar wél toe bevoegd zijn (en niet zoals ik las door goedkope Poolse interimarissen) of mensen die een (duurder) arbeidersstatuut zouden moeten hebben niet een (goedkoper) bediendenstatuut duwen.  

Aan de andere kant boetes geven voor komieke sigaretten.  

Ik mag mij daar allemaal niet in opwinden, denk ik. Daarom ook dat ik even Hoe durven ze?  aan de kant gelegd heb: ik werd er erg, erg boos van.  

Ik was voor de derde keer aan het kijken naar dezelfde aflevering van Parks and Recreation — niet slapen en al veel te veel dagen veel te veel medicamenten, geen goede combinatie voor alert zijn — en ik was het een beetje beu. En dus heb ik maar Professor David Crystal opgezet.  

Voorproefje hier:  

En volledig te downloaden na gratis registratie alhier.  

Wie eens geen zin heeft om zelf een verhaaltje voor te lezen bij het slapengaan:  

Ik heb zo’n elektrisch gedoe als fiets: een groot gemak, maar een merde om te laten repareren.

De velomaker een straat verder weigert er in de buurt van te komen — ik een kunne da nie, dad es mé gompjoeders en al jonk — en voor het minste moet ik dan ook een afspraak maken met de winkel waar ik het ding gekocht heb.  In het beste geval kan ik hem dan een dag of twee drie later binnen steken, en ben ik hem maar een dag of twee kwijt.  Lastig, dus.

Een tijdje geleden had een collega mijn achterbinnenband lek gereden en was hij erin geslaagd om het lek te dichten met een rustine, maar gisterenochtend was het weer prijs.  En ’s avonds moest ik ergens zijn waar ik de fiets voor nodig had, en dus was het kak miserie verdju-tijd.

Tot ik via “fiets herstelling aan huis gent” in de Googles bij een reparatiedienst online  uitkwam. Contactformulier ingevuld, minuten later een bevestiging per mail gekregen, een uurtje later stond die mens op mijn werk.

Fiets bekeken, een lakoniek “oh, ’t is een elektrische”, op een soort staketsel met een grijptang gehesen, op zoek gegaan naar de aansluiting van batterij naar motor, kabeltje losgehaald, wiel uitgehaald, nieuwe binnenband, wiel terug, kabel weer in, remmen afgesteld, hoplaklaar. Ik denk dat het geen tien minuten heeft geduurd, en geen gezever over wat dan ook.

Een immens groot gemak, en dat ik denk dat ik een nieuwe velomaker gevonden heb.

Update 16/7/2016: of toch niet.  De mens  van die winkel plots blijkt  een perfect akelige exponent van het online anoniem bashen te zijn. Bleh. Ik zoek wel iemand anders.

Ik loop al heel de week ziek. Niet besmettelijk of zo, en mits zeer veel drinken en twee soorten pijnstillers in schandalige dosissen wel houdbaar.

En dan doe ik vanavond het allerstomste ter wereld: naar een ding gaan en daar vijf uur niet drinken en geen pijnstillers meenemen.

Ze mogen mij met het groot huisvuil meegeven: dat wordt minstens een nacht en een dag afzien. Zwaar afzien.

Ik denk dat ik deze keer maar eens wat stalen binnensteek bij het labo, om te zien hoe erg ik eraan toe ben.

Voilà, iedereen mag naar huis gaan. Bewijs dat de evolutietheorie precies is wat het zegt te zijn: alleen maar een theorie.