’t Was nochtans spannend, wegens niet honderd procent helemaal zeker of Sandra het land bel binnen (en weer buiten) zou mogen zonder paspoort en met alleen een identiteitskaart — maar kijk, het was blijkbaar allemaal mogelijk, de reis is zonder incidenten verlopen, en we zijn ondertussen helemaal geïnstalleerd.

Dirk en zijn madam zijn ons komen afhalen om 6 uur ’s morgens, naar de luchthaven, vliegtuig, hopla Club Med Marrakesh.

Zo een allereerste keer Club Med, dat doet dus raar. Iedereen zegt hier glimlachend goeiendag, om te beginnen. Voortdurend goeiendag, gelijk dus elke keer ze u tegenkomen. Een paar dagen van dit en ik draai door, denk ik. Of ik begin consistent terug te salueren, met duim en wijsvinger in een O, de hand in een 6, be seeing you.

Het vliegtuig was wat een vliegtuig meestal is: saai, en veel slapen. Een tussenlanding in Agadir waar drie vierde van de passagiers afstapten en vervangen werden door een buslading gelooide bejaarden terug op weg naar Brussel. Van die bejaarden van onbestemde leeftijd, van het genre “jongens, ik weet dat het misschien al te laat is, maar probeer toch eens écht wat minder in de zon te zitten, eventueel”.

In Marrakesh, in de bus naar de Club Med, werden we verwelkomd door een sympathieke G.O. (gentil organisateur, kzweertu, ik heb het dus écht moeilijk met die terminologie). Ik dacht al even dat het mis ging lopen, want er zat een mevrouw op de bus die het er moeilijk mee had dat het enorme zwembad van de Club niet tot op lichaamstemperatuur verwarmd was. Het gaat hier ’s nachts naar het vriespunt, zo’n hectare zwembad op lichaamstemperatuur houden is dus onmogelijk, maar er is een tweede kleiner zwembad speciaal voor volwassenen dat wél warm gehouden wordt, enfin, het was al direct verkeerd voor die mevrouw.

En dit is dus het zwembad, voor de duidelijkheid:

Serieus, mevrouw.

Wij laten het allemaal niet aan ons hart komen: Marokko in februari is blijkbaar elke dag vier seizoenen, kregen we uitgelegd (toe we toekwamen, met een glas warme muntthee in de ene hand en een koele vochtige handdoek in de andere). Van acht uur ’s avonds tot ’s morgens is het winter, in de ochtend is het lente, tot pakweg 17u is het zomer, en dan is het een paar uur herfst. Ik weet niet hoe het met u zit, maar als ik zou kunnen kiezen, ik zou het elke dag zo doen, het hele jaar door, ik.

We krijgen vanavond een uitgebreide uitleg van wat en hoe, in afwachting hebben we het domein in de rapte verkend. Eerst conclusie: onverwacht veel jong volk, onverwacht rustig, onverwacht aangenaam. Overal hoekjes en kantjes, alkoven, stoelen en tafels: ik zie mij zo wel wonen, eigenlijk. Er lopen stapels kinderen rond, en die worden blijkbaar allemaal in leeftijdsgroepen bezig gehouden door Gespecialiseerd Personeel. Absolute topper lijkt mij het openluchtcircusdinges, met trapezes en trampolines en vangnetten net echt, maar er zijn ook pony’s en kamelen en allerlei sporten en vanalles.

Er lopen enorm veel tamme katten rond, ook: extra bonus, vind ik. (Terwijl ik dit schrijf loop er net een kat binnen in de slaapkamer: via het dak, vermoed ik. Wijs!)

Opvallend gezonde, propere (wel wat stoffige, maar wat wil een mens?) katten hier trouwens. En niet allemaal archi-wild: de kat hierboven sprong zo ongeveer in mijn armen, en bleef er heel de tijd spinnend liggen.

Oh en ook: de vogels zijn hier ook tam. Of beter, ’t is te zeggen: niet tam, maar niet bang van de mensen. En vooral zot van brioche en suiker, blijkbaar. Dit is wat ze deden met Sandra haar koeken deze namiddag:

(ze moeten bij het ontbijt een speciale bak met boterkoeken buiten zetten, da’s de enige manier om die aan boter verslaafde vogels van uit het ontbijt van de mensen te houden, trr, spreek van first world problems)

Voor de rest: ’t is hier wreed schoon, het eten was enorm lekker, er zijn meer activiteiten mogelijk dan een mens een stok naar zou kunnen schudden, het eten is copieus en zeer lekker (vanavond gegeten: tientallen verschillende soorten hors-d’oeuvres waaronder overheerlijke inktvis, een kwarteltje, heerlijke entrecôte met champignonsaus, aardbeien in witte chocolade gedopt, crème brûlée, aardbeientaart) (’t was Franse avond vanavond, namelijk).

Morgen ga ik denk ik eens aan de zijkant van het zwembad bekomen, met een eindeloze voorraad koude cola light en The Christ Myth Theory and Its Problems. (Reizen: uitstekend om boeken uitgelezen te krijgen. Ik heb tranen met tuiten zitten huilen met The Time Traveller’s Wife: goedkoop sentiment, zo doorschijnend als iets, maar hey, de betere stationsroman!)

In een zetel zoals deze, denk ik:

En dan drank gaan halen hier:

En door deze gang naar één van de restaurants slenteren:

En dan deze weg naar onze kamer volgen:

En daar dan een douche nemen en op het terras verder lezen, met uitzicht op de palmen en vreemde vogels overal die vreemde geluiden van scharnieren en hamers en dolfijnen maken, en misschien dat de kat van daarnet nog eens binnenkomt en dat ze wel op mijn schoot komt zitten terwijl Sandra in de hammam zit of gemasseerd wordt of zoiets.

(Ja, ’t is erg, ik weet het. Maar één keer op twintig jaar? Moet kunnen.)

Jürgen Siebert schrijft op Fontblog over de volgorde van de televisiezenders.

Vroeger was dat een gegeven:

1. Brussel Vlaams
2. Holland 1
3. Holland 2
4. Brussel Frans
5. Rijssel 1
6. Rijssel 2
7. Duitsland 1
8. Duitsland 2

En dan kwam er op korte tijd vanalles bij:

1. BRT 1
2. BRT 2
3. Holland 1
4. Holland 2
5. Holland 3
6. RTBF 1
7. RTBF 2
8. TF1
9. A2
10. France 3
11. RTL
12. Duitsland 1
13. Duitsland 2
14. Rai Uno

En in 1989 VTM tussen BRT 2 en Holland 1. En dan was het plots 1995 en 2000 en ontplofte het in alle richtingen.

1. één
2. Ketnet/Canvas
3. VTM
4. Kanaal 2
5. VT4
6. VijfTV
7. CNN
8. BBC1
9. BBC2
10. Vitaya
11. Holland 1
12. Holland 2
13. Holland 3
14. RTBF 1
15. RTBF 2
16. TF1
17. A2
18. France 3
19. RTL
20. Duitsland 1
21. Duitsland 2
22. Rai Uno
23. [enzoverder]

En nu zijn we 2012 en staan er meer zenders op mijn televisie dan ik ooit zou kunnen hopen te kunnen bekijken, en weet ik niet zeker hoe het allemaal ingesteld is, wegens dat we met een programmagids in de televisie zitten. Ik dénk iets in deze zin:

1. één
2. Ketnet/Canvas
3. VTM
4. Ka2
5. VT4
6. VijftTV
7. BBC1
8. BBC2
9. Njam
10. [en dan een resem National Geographic, Discovery Channel, Acht, Syfy, godweetwatallemaal]

’t Zal niet eens zo lang meer duren, denk ik, voor er helemaal geen zenders meer op de televisie staan bij ons maar alleen programma’s.

Vroeger gingen wij wel eens zitten voor bijvoorbeeld een avond BRT (Collega’s – Nieuws – Hoger Lager – Dallas – Panorama, kan dat kloppen?) of een avond BCC2, maar dat is tegenwoordig dus hoegenaamd niet meer het geval. Ik zou al bijzonder hard moeten nadenken om te weten op welke zender de programma’s waar we naar kijken op uitgezonden worden, en voor de aankondigingsfilmpjes hebben we een soort banjer blindness ontwikkeld.

Gewoon een lijst van dingen die we willen zien, en die we dan bekijken in min of meer uitgesteld relais, en die binnenkomen via de kabel of het internet of gekocht of het kan ons eigenlijk niet schelen. Ik kan mij eigenlijk niet inbeelden dat we nog zouden terugkeren naar dat één-zender-kijken.

We reizen naar de toekomst, met kleine maar zekere stapjes.

Zoals de dingen die Microsoft doet met NUI: de Kinect leek een speelgoed, maar binnenkort loop ik rond met een tablet waarin een Kinect-dinges zit en dan is het plots helemaal science fiction.

Tips voor goedkoop leven: tien jaar geleden een weblog beginnen, er regelmatig iets op zetten, en dan geven de mensen u soms dingen!

Zoals bijvoorbeeld volgende week: de mensen van Club Med hebben ons een week in La Palmeraie in Marrakesh in Marokko aangeboden, ha!

Het is een eeuw geleden dat Sandra en ik nog eens ergens zonder de kinderen op reis zijn geweest: negentien jaar geleden eens een week bed & breakfast naar Ierland, en een jaar of zeven of zo geleden eens een kleine week logeren-bij-vrienden in Finland.

Ik ben ook nog nooit van mijn leven in een Club Med geweest, en eerlijk gezegd: ik zou het nooit zelfs maar overwogen hebben, zo op eigen initiatief. Toen we klein waren, was Club Med iets dat zó enorm ver verwijderd was van onze leefwereld, iets waar alleen mensen naartoe gingen die hun kinderen naar de hockey stuurden, hun eigen zwembad in de tuin hadden en een een tennisbaan in de wijk.  

Vooroordelen zijn vieze dingen, ik kijk ernaar uit om te zien hoe het eigenlijk echt is, zo’n Club Med-vakantie.

Ik zie alvast: prachtige locatie, temperaturen maximum 15-20 graden, eten en drinken en alles inbegrepen, stapels Unesco-wereldoerfgoed in de buurt, excursies naar de woestijn mogelijk… what’s not to like, eigenlijk?

Um ja, dus. We laten het u weten, de volgende paar dagen.

Ik sprak eergisteren met een mens met een doctoraat, en dat we samen wat gebrainstormd hebben over hoe zijn werk iets voor ons werk zou kunnen betekenen en omgekeerd. Er moet een dossier gemaakt worden voor een aanvraag, en daar zal ik dan na volgende week eens een stamp in geven.

Ik was gisteren in het praktisch-buitenland, als lid van een adviescommissie voor een doctoraatsthesis: een mens die een doctoraat aan het maken is, en die om de zoveel tijd een groep mensen tezamen roept om de tussentijdse resultaten te tonen en raad te vragen.

Bij die dingen heb ik — een minder dan briljante academische carrière achter de rug, vijftien jaar geleden — altijd een gevoel van

…maar dat blijkt dan uiteindelijk altijd wel mee te vallen.

Ik vraag het mij soms af hoe het zou afgelopen zijn met mij als ik wél academische dingen zou gedaan hebben. In mijn hoofd is het allemaal idealistisch: ik had graag onderzoek gedaan naar de periode rond de jaren 550-650 in onze contreien, denk ik, en dan had ik in mijn hoofd allerlei ontdekkingen gedaan en nieuwe inzichten verworven, en schreef ik daar allemaal interessante dingen over die het allemaal aanschouwelijk zouden maken voor de gewone mens in de straat, en deed ik dingen met visualisatie en statistiek en multidisciplinaire zaken en internationaal en alles.

En dan denk ik aan wat ik meegemaakt heb van de academische wereld, van toen ik klein was tot recent, en ben ik bang dat het 90% office politics zou geweest zijn, ruzie maken binnen de afdeling over wie dit jaar een nieuwe computer mag kopen, woekeren met budgetten om abonnementen te kunnen kopen en naar congressen te kunnen gaan, omtertmeest slijmen bij de juiste mensen om subsidies, fondsen, exposure te krijgen, een doodlopend carrièrepad omdat er mensen in de buurt zitten die nét iets beter zijn in het schimmenspel van het mouwvegen… aargh.

In een (verder weinig interessante, Slashdot, serieus, ik vraag het mij soms af) discussie las ik dit, en ik moest hardop glimlachen:

But we’re not talking about music lovers here, we’re talking about audiophiles. Audiophiles don’t use their equipment to listen to your music. Audiophiles use your music to listen to their equipment.

Heh. 🙂

Toch een gemak, weten hoe elektriciteit en zo eigenlijk écht werkt.

Wij hebben hier altijd ofwel AA-batterijen op overschot en AAA-batterijen te weinig, ofwel omgekeerd.

Zou het geen gemak zijn als de twee min of meer uitwisselbaar waren? Mark Erickson heeft een oplossing die zo eenvoudig is als handig:

Ik denk dat hij gestudeerd heeft voor elektriciteit en dergelijke, want ik begrijp er de helft niet van, maar hij heeft wel meer tips — zoals deze om uw wifi-signaal te verbeteren. Klinkt belachelijk, ziet er verouderd uit, maar het werkt écht, zelfs met modernere telefoons:

Omdat @houbi (zie mij bezig, hip with the tweetsters) erom vroeg, twee details die ik in eerste instantie niet nodig vond om als produktje op de markt te zetten (een gemiddelde voil janettenwinkel geeft u al het nodige voorzetmateriaal, zou ik zou denken).

Maar hey, ik ga waar de markt gaat.

Aanbrengen onder de bovenkledij, en hopla, instant afleiding! Ideaal voor lastige onderhandelingstrajecten!

Efficiënt voor vrouw én man — en meteen ook instant “helaba, zit gij naar mijn borsten te kijken of wat?” discussietaktiek erbij, ook voor mensen die dat onder andere omstandigheden niet zo meteen kunnen doen: gedíín, het unfaire voordeel van vrouwen en de Jean-Luc Dehaenes van deze wereld!

Wat lees ik daar allemaal? Mevrouw Poppe gaat in heuren bloten in Playboy staan? Allez gij!

(Alhoewel: als ik eerlijk ben, was mijn eerste reactie iets in de zin van “Bestíít Playboy nog? Allez gij!”, maar bon.)

Ik ga het niet kopen, denk ik, het boekje. Ik ben nochtans een groot fan van Star Trek, en ik heb Klingons altijd sympathiek gevonden, maar ik vind dat er toch grenzen zijn.

Maar kijk, niet getreurd. Het gemak van het gezicht van mevrouw Poppe is dat één uitdrukking genoeg is, en dus bij deze:

Kleren uitspelen, masker op, en kijk, ’t is gelijk uw persoonlijke Playboy:

Zelfs al ziet uw partner er heel gewoon uit, met een Lesley-Ann erop is het meteen een pin-up!

Uitprinten, uitknippen, op uw partner zetten en hopla, een (potentieel zelfs naakte!) Lesley-Ann ook in uw living/slaapkamer/tuinhuis!

Maar pas op: het moet niet beperkt blijven tot de pikante sfeer. U hebt een belangrijke zakenlunch maar u wil niet noodzakelijk uw gevoelens zomaar te grabbel gooien? Lesley-Ann to the rescue!

Het kind blijft maar bleiten? Aan het geluid is niet veel te doen, maar met een Lesley-Ann ziet het er tenminste wat serener uit:

Boos op collega’s? Geen probleem, ze merken het nauwelijks:

Want, wees nu eens heel eerlijk: kunnen we ooit genoeg Lesley-Ann Poppe in ons leven hebben?

Geen dank, wij danken u.

Zo schoon, eigenlijk:

Propaganda van het zuiverste water, suikerachtig sentimenteel, manipulatief, wellicht ook zo misleidend als iets, maar toch: schoon.

(Voor wie er meer over wil weten: MeFi heeft meer, met onder andere het zeer grappige “I loved the ad. It’s the most stirringly patriotic commercial ever made by a foreign company. God Bless Fiat!” :))

Enfin ja, ’t is te zeggen, nee dus: niét dubbelgeboekt. Enkelgeboekt, en dat was het probleem net.

Dit is wat de kalender zegt voor de avonden in het begin van deze week:

…en het probleem is juist dat daar om 20u eigenlijk had moeten staan Gentquizt + Peter & gang. Maar dat ik vergeten ben om het in de kalender te zetten en dat ik het dus voor de rest ook helemaal vergeten ben. Als het niet in de kalender staat, kan het zo goed niet gebeuren, bij mij.

’t Is niet moeilijk te zien waarom: cyaanachtig ben ik, paars is Sandra, rood is Sandra en ik samen, grijs is in principe kinderactiviteiten (maar daarbinnen is Zelie oranje, Louis blauw, Jan lichtgrijs en Anna ook rood). Hoe mensen dat vroeger deden, ik moet het niet weten.

Maar kijk: het is vanavond dus “eens gaan eten” geworden. In het wilde weg afgesproken vorige week, onder het motto van “we gaan nog eens naar Amatsu gaan eten”, en er natuurlijk geen enkele rekening mee gehouden dat de meeste zichzelf respecterende restaurants blijkbaar op maandag gesloten zijn.

We hebben de Vrijdagmarkt zéér links laten liggen, en nadat we het ene na het andere gesloten ding voorbij gelopen waren in de Oudburg en het Patershol, zijn we for old time’s sake nog eens binnengestapt bij (de orginele) Amadeus.

God bloederige hel, wat voor een miserabele touriste arnaque is dat geworden — of het moet zijn dat wij het helemaal verkeerd getroffen hebben: koude, nauwelijks gebakken spare ribs (rosé met drillend vet bovenop en richels glasachtige vetaders is géén goede look voor ribben, echt niet), een aardappel met oranje prut die op geen enkele manier herinnerde aan het pikant kruidenboterachtige ding dat ze vroeger in hun aardappelen smeerden, ontbrekende karamelachtige saus die vroeger op de ribben zat: urgh.

Niét bijbesteld, geen hoofd op mijn lijf dat daar ooit een moment aan gedacht heeft: ik zat te wurgen om te doen alsof elke rib in de buurt van mijn tanden was geweest, dat was al ruim genoeg.

Tegen beter weten in alsnog een chocolademousse genomen als dessert, maar helaas: ook dat was een schim van wat het vroeger was. Plat, flets, met op de zijkant een half boogje plat en flets ejaculaat uit een spuitbus ersatz-slagroom.

No sir, I didn’t like it.

We hebben 22 euro per persoon betaald, maar dat was dan wel alleen voor de sympathieke kerel die ons bediend heeft en het kader, dat nog altijd even gezellig is. Op een touriste arnaque-manier.

Beeld het u in: een kamer met daarin drie leerlingen, vijf leraars, een opvoeder, een mens die al meer dan twintig jaar afgestudeerd is, en dat er een dik half uur is om uit te leggen wat er bedoeling is, en om ideeën te spuien over wat er allemaal op de schoolwebsite zou kunnen komen.

(Nu ja, het magazine-gedeelte van de website, want het informatie-gedeelte van de site, daar is het duidelijk wat er moet opkomen: degelijke up-to-date informatie, een kalender, mededelingen, verslagen, tralala.)

Een brainstorm dus, dat ze zeggen.

De context maakt het al moeilijk: een gestolen half uur over de middag. En het is zoals in veel organisaties: door de band zijn er allerlei hiërarchieën, en zelfs al zijn we allemaal grote mensen, dat wil nog niet zeggen dat het evident is voor een leerling van vijftien om een leraar met vijftien jaar anciënniteit tegen te spreken.

Of dat het evident is voor mensen die het gewoon zijn om gelijk te hebben en te krijgen om ideeën in de groep te gooien die misschien minder goed zouden kunnen zijn dan andere ideeën.

Of, en dat is dan ook helemaal de dood van alle mogelijke creativiteit, dat er één idee geopperd wordt, en dat daar onmiddellijk op ingegaan wordt. “Ja maar, dat zal nooit gaan” of “We hébben dat al ooit eens geprobeerd en dat lukte toen ook niet” of “Geen sprake van, daar beginnen we niet aan”. Of dat er al direct naar de details gekeken wordt, en dat de discussie vast blijft steken op één idee en de praktische uitwerking ervan.

Of –we hebben het allemaal meegemaakt– dat er een soort echokamer van kritiek komt: één iemand zegt iets slechts, en dan is het opbod: “ha, goed idee” – “ja, ’t is niet slecht” – “goh, ik vind dat er misschien X” – “ja, ik vind toch ook dat Y” – “ik weet niet waarom het ‘niet slecht’ zou zijn: ik vind niet alleen X en Y maar ook A B C D E” – “ja, ’t trekt eigenlijk op niet veel” – “awoert! slecht! bah!”.

Of –en dat hebben we ook allemaal meegemaakt– dat er (los van hiërarchie) één of twee mensen bij zitten die vooral zichzelf enorm graag horen praten, en die al de rest overstemmen. Dat er (los van hiërarchie) mensen zijn die gewoon niet graag spreken in groep, zelfs al hebben ze misschien goede ideeën.

Dat allemaal gegeven, is dit het lijstje waar we op een dik kwartier toe gekomen zijn:

• Oud-leerlingen aan het woord
  • Getuigenissen: wat na de school?
  • Wat vinden oud-leerlingen van school nu? (beter? minder? was het toen moeilijker?)
  • Herinneringen van oud-leerlingen
  • Oud-leerlingen interactief
  • “Vraag om het even wat aan…” (oud-leerling, persoon in de kijker, …)
  • Interview met oud-leerling
  • Verhalen van oud-leerlingen over…
• En, hoe was het?
  • Verslagen van activiteiten
  • Verslagjes van schoolreizen (met foto’s)
  • Klasweekend (foto’s)
  • Uitstappen
  • Verslagen & impressies, fotoreportages van uitstappen, sportdagen, …
• Leerkrachten zijn ook maar mensen
  • Interview met leerkrachten
  • Leerkracht van de maand
  • Wat doen leerkrachten in hun vrije tijd? (verslag + foto’s)
  • Het leven van de leerkrachten
• Fotografie
  • Foto van de maand
  • foto van de week
  • Fotowedstrijd
• Geschiedenis
  • Deze week op school… 10 jaar geleden, 50 jaar geleden, 100 jaar geleden
  • Vroeger en nu: op onderzoek naar wat op een oude foto staat
  • Vreemd voorwerp van de maand
• Klaswerk
  • Opstellen van leerlingen
  • Opstel of verhandeling van de maand of week
  • Voorbeelden van werkjes die de leerlingen voor verschillende vakken moeten maken
• Wie had dat ooit gedacht?
  • Leerling in de kijker
  • Leerling met bijzondere hobby’s
  • Hobby in de kijker
• Dagboek
  • “De week van…” (leraar, oud-leerling, leerling, personeel, ouder, …)
  • Een blog waarop een leerling of leraar iets schrijft over wat in de klas gebeurd is
  • Het leven zoals het is – internaat
  • Eerste dag als nieuweling op school, op internaat / Eerste jaar als intern
  • Afronding na zes jaar internaat / terugblik op zes jaar humaniora
  • Klas in de kijker
• Interactief
  • Ideeënbus
  • Lezersbrieven
  • Enquêtes (welbevinden, pesten, …)
  • Wedstrijden
• ’t Was maar om te lachen
  • sterke verhalen
  • anekdotes
  • examenflaters
  • bloopers uit huiswerken en toetsen
• Cultuur
  • Recensies door leerlingen
  • Boekbesprekingen
  • Toneel
  • Koor & orkest
• Binnenkort op school
  • Activiteitenkalender internaat
  • Middagsport
  • Woensdagactiviteiten
  • Activiteiten leerlingenraad / wat doet de leerlingenraad?
  • Uitwisselingsproject
• Strips / cartoon
• Korte interviews met “schoolbewoners”
• Masterplan 2060
• Ignatiaanse termen: spiritualiteit in het schoolleven
• Bezinning bij Kerst – Pasen – Lichtmis – 1 november – …
• Wat vinden buitenstaanders van onze school?
• “Quote van de week”, uitspraak waarop gereageerd & gediscussieerd kan worden
• Een les op Youtube

Pretty impressive, vind ik dat, voor een eerste ruwe lijst: leve Post-it-brainstorms! Geef iedereen een boekje Post-its en een dikke stift, geef ze een minuut of vijf of tien om in stilte en zonder overleg alle mogelijke ideeën op te schrijven, en plak dan alle ideeën tegen de muur: gegarandeerd dat er méér ideeën zijn dan als het één voor één mondeling had gemoeten, en bijna gegarandeerd dat het redelijk snel duidelijk wordt dat er clusters van ideeën zijn die veel verschillende mensen hebben.

En dan is het meteen gemakkelijk om te discussiëren en verder te gaan, en meer ideeën te genereren, en alle klassieke brainstorm-goede-raden toe te passen (geen negativiteit, geen hard nadenken, bouwen op mekaar, associëren, …).

Maar hey, we hebben dus alvast een redelijke lijst van dingen die we zouden kunnen doen. En dan gaan we nu eens prioriteiten stellen, zie. En kijken wie waar zijn of haar schouders onder wil zetten, en hoe we dat allemaal op muziek kunnen zetten.

Een nieuwe dink opstarten, da’s altijd leutig.