Tales of Drudgery & Boredom.
Fascinerend. Absoluut fascinerend. Hitler in — voor zover men weet — het enige geluidsdocument waar hij in zijn gewone spreekstem spreekt.
En hoe hij de oorlog het liefst vroeger was begonnen, maar dat zijn leger een mooiweerleger was… en dan beseffen wat er hem nog te wachten stond aan het Oostfront.
Brr. Rillingen.
⁂
Alles wat er mis is met het politieke discours op het internet, in één reactie samengevat.
Dit stond op Knack.be:
De Belgische Rijksdienst voor Pensioenen heeft al tientallen klachten binnengekregen van boze ex-dwangarbeiders of hun nabestaanden. Het Duitse parlement heeft in het najaar van 2010 een wet goedgekeurd waarin staat dat pensioenen van dwangarbeiders met 17 % worden belast. De belasting geldt met terugwerkende kracht tot en met 2005.
Belgische dwangarbeiders uit de jaren veertig of hun weduwen hebben de afgelopen weken een brief gekregen van een belastingkantoor in de Duitse deelstaat Brandenburg waarin staat dat ze de belastingen moeten betalen. Voor velen lopen de kosten tot in de honderden euro, maar de FOD Financiën zegt niets te kunnen doen voor deze mensen.
Senator Ahmed Laaouej (PS) vraagt Minister van Financiën Didier Reynders om “onmiddellijk” onderhandelingen aan te knopen met de Duitse autoriteiten om de situatie een halt toe te roepen. “De minister moet onmiddellijk contact leggen met de Duitse autoriteiten. En ik zou ook graag weten of de Belgische regering vooraf op de hoogte is gebracht van de beslissing van Duitsland”, aldus Laaouej.
En dit is de reactie van ene “janmetdepet”:
Reynders gaat de Duitsers eens de les spellen? Als je geld verdient betaal je ook hier belastingen. Hier in België zelfs meer dan 17%, eerder 170%. Zou Reynders misschien ook eens met Mobutu willen gaan praten over een regeling voor al die Congolezen die destijds voor Leopold 2 “gewerkt” hebben op zijn rubber plantages? Ik vind wel belachelijk dat het met terugwerkende kracht gebeurd.
Ik zou het moeten gewoon zijn, ondertussen, maar ik word er elke keer opnieuw misselijk van.
En ik had eigenlijk ook nog een resem andere reactie op dat ene artikel kunnen nemen als voorbeeld. De eerste reactie op de pagina was deze:
De staat is er NIET om je te helpen…wel on ZOVEEL mogelijk geld uit je zakken te kloppen…en de Oscar gaat naar: de Socialisten !!!
Voor zover ik zie is deze reactie er eentje die alleen op het “(PS)” in het artikel reageert, en die voor de rest niets gelezen heeft. De reactie eronder heeft zelfs het artikel niet moeten lezen, die kon gewoon op de eerste reactie voortborduren:
De ware aard van het beestje is nog niet gestorven. Socialisme … het kent werkelijk geen schaamte.
Urgh.
⁂
Waar zo’n Spotify allemaal niet goed voor is!
Een van de platen van mijn vader waar ik thuis veel en graag naar luisterde, was The Well Below the Valley, van Planxty.
Dat zijn dan dingen waar ik al driekwartmensenleven naar luister, maar waar ik nog nooit echt naar geluisterd had. Tot daarnet, dus. En wat een fijn verhaaltje, de titelsong. Er zit een jong meisje aan een bron, er komt een meneer voorbij, die vraagt om te drinken:
A gentleman was passing by
He asked for a drink as he got dry
At the well below below the valleyMe cup is full up to the brim
If I were to stoop I might fall inIf your true love was passing by
You’d fill him a drink as he got dryShe swore by grass, she swore by corn
That her true love had never been bornHe said, Young maid, you’re swearing wrong
For six fine children you had bornIf you be a man of noble fame
You’ll tell to me the father o’ themThere’s two of them by your Uncle Dan
Another two by your brother John
Another two by your Father dear
At the well below the valleyIf you be a man of noble esteem
You’ll tell to me what has happened to themThere’s two buried ‘neath the stable door
Another two near the kitchen door
Another two buried beneath the well
At the well below the valley
Hoezee! Een opbeurend Iers verhaaltje, zowaar, van incest en kindermoord.
En dan (we leven in de 25ste eeuw! dat staat allemaal op de interwebs!) blijkt dat Christy Moore zijn mosterd haalde bij de versie die John Reilly — een Ierse traveller die nog stapels oude liedjes kende — zong, en dat die versie gewoon ook te beluisteren is:
Magisch.
⁂
Ik ga u zeggen wanneer ge teveel van een een spelletje aan het spelen zijt: als de wereld rond u verandert.
Het moet ergens 1978 geweest zijn, denk ik. Groot evenement: Jan heeft een Atari 2600 gekocht! En hij heeft er Pac-Man op, en Combat! Wij kenden Pac-Man van het Luna Park, maar in een huis gewoon! En zonder te moeten betalen!
We zaten met de hele familie rond de televisie, elk om beurt spelen. Niet het welluidend rubberachtige wocka-wocka van de arcade-versie, maar wel een soort metaalachtig duint duintduint. En geesten die vies flikkerden, een kleurenschema dat pijn deed aan de ogen, en een joystick die slecht in de hand lag.
Uúúúúren gespeeld. Tot onze vingers verkrampt waren en we blauwe plekken hadden in onze handpalmen. En tot alles in de hele wereld in een raster leek te zitten, en tot de letters in mijn boeken er als rechthoekige op te vreten pillen uitzagen, en ik hallucineerde dat ik ze in doolhofrichting aan het lezen was.
Wel: hetzelfde een beetje met Skyrim, vrees ik.
Mijn vingers zetten zich spontaan in ZQSD, ik wil de frigo opendoen met E, documenten sluiten met tab. Spooky.
Oh, en ik ben ondertussen goed bezig in de Thieves Guild. En aan het twijfelen tussen een carrière als tank en als ranged-achtige wizard-achtige dinges.
⁂
Ik kreeg ergens midden september een mailtje van Spotify, dat mijn account nu ook actief was in België. Hu, dacht ik, wat is dat nu? Ik had een eeuw geleden, ergens begin 2009, een Spotify-account gemaakt. In België kon het niet, dus deed ik alsof ik in Londen woonde, en dat lukte.
En dan moest ik via een proxy gaan om Spotify te gebruiken, want hij rook dat ik al langer dan twee weken “in het buitenland” zat.
Pas op: ik vond het zo goed, dat ik wou betalen, maar dat lukte niet: mijn kredietkaart was Belgisch, dus zeiden de mannen ho maar. Wegens in België doen wij geen zaken.
Ik was het eerlijk gezegd al wat vergeten, Spotify, toen ik die mail kreeg in september: de niet-premiumdienst, waar ik met kunstgepen nog aan kon, die zat vol vervelende reclameboodschappen. En dus stond die ook niet meer op.
Kijk nu: nu ook Spotify in België. (Wie vandaag op Facebook of op de Twitters zat, zal het ongetwijfeld al weten: ik denk dat zowat heel België gecarpetbombardeerd werd met Spotify-nieuws.)
Ik kreeg via de mensen van Enchanté van Spotify een maand gratis premium, en dat is fijn, maar ze hadden mij eigenlijk zelfs niet moeten omkopen, want ik ga met mijn ogen dicht meteen zo’n abonnement nemen.
Het concept: volkomen legaal zowat alle muziek ter wereld kunnen beluisteren. Op computer, op telefoon, op iPad, op iPod, op televisie, op Sonos. On-line, maar ook off-line.
Vanmiddag ging het even over Gainsbourg aan tafel. Hopla, het volledige werk van mijnheer Serge is te beluisteren. Goesting om nog eens Madama Butterfly te horen? Keuze uit stapels versies. Zou ik eens die met Callas opleggen? Of die van Karajan met Pavarotti? Las ik daar in de Humo op het toilet een interview met Hugh Laurie, en bedacht ik dat ik eigenlijk nog eens zijn plaat zou willen opleggen? Hopla, ’t is maar een zoekopdracht verwijderd.
Wil ik dat allemaal beluisteren op mijn telefoon terwijl ik naar huis fiets? Ik kan kiezen tussen over het internet luisteren, of downloaden naar de telefoon.
Zijn er dingen die ik thuis op de computer staan heb maar Spotify heeft ze niet? Dan kan ik die gewoon uploaden en vanaf dan overal ter wereld beluisteren.
’t Is magisch, serieus waar. Een even grote verandering in muziek luisteren als Kindle en consorten was voor boeken.
Allez ju: download een testversie, rap. (En stoor u niet aan de slechte vertalingen op de website soms, ze zijn nog maar juist van start gegaan in België.)
⁂
Ik heb dat nooit graag gedaan, spelletjes waarbij er real-time vanalles moest beslist worden en gedaan worden.
Niet voor mij, de Calls of Duties en gelijkaardige. Die dingen zijn bijna alleen leutig als het met andere echte mensen te spelen is, en dan is het meestal van
Ik kom binnen, ik ben mijn gerief wat aan het goed steken, ik kijk een beetje rond… plets, dood. Okay, deze keer gaan ze mij niet… plets, dood. Damned, de volg… plets, dood. Plets, dood. Kaboem, dood. Snukt, dood. Plof, dood. Snikt, dood. Dood, dood, dood.
Keer op keer op keer op keer. Pas op, ik ben helemaal voor zinloze agressie, maar het punt is: het is niet meer geestig. En er is geen enkele manier waarop ik ooit goed genoeg zal worden om het wel geestig te maken, op die dingen.
Ook wel omdat ik geen enkele goesting heb om er tijd in te investeren, maar toch. En nee, ’t heeft er geeneens mee te maken dat ik een oudere mens ben: er zijn stapels oudere mensen die dat soort dingen graag spelen .
Skyrim, dat is mijn soort spel. ’t Is gelijk een rollenspel, maar dan zonder die vervelende andere mensen. ’t Is gelijk vechten, maar ik kan pauzeren tijdens het slaan en beuken, en nadenken wat en hoe.
De eerste dag dag ik het had, heb ik er 19 uur mee gespeeld, en het leek alsof ik er maar een paar uur mee bezig was. Leve single player games, yay!
En als het dan nog zo opgebouwd is dat ik rond kan lopen waar en hoe ik wil: dubbel yay!
(Ik denk dat ik nog maar eens een koptelefoon opzet en een paar uur speel.)
⁂
Jan is de enige die nog rechtstaat.
Anna ziek en in bed, Louis ziek en in de zetel, ik kapotte rug en in de zetel, Sandra met Zelie naar de dokter wegens iets kapot aan de arm van Zelie.
En dan staat Louis plots recht, wandelt rustig naar de trap, gaat de trap naar boven, komt op de overloop, en… projectiel-overgeeft in de boekenkast met alle kinderboeken. En dan de vloer onder. En dan het toilet onder.
En ik kan me niet bukken.
Joy.
⁂
Oh here den duts: Anna heeft moeten spagen. Om zo ongeveer kwart voor elf of zo: haar bed onder het overgeefsel, haar pyjama onder, haar haar .
Ik heb Anna gewassen, Sandra heeft het bed ververst.
En dan was Anna weer niet goed, en heeft Sandra haar haar nog maar eens gewassen – deze keer mét shampoo.
En dan was het halftwaalf, lag Anna in de zetel bij Sandra, en moest ze weer overgeven.
Zucht.
(Ik heb er ook van, trouwens, al sinds gisterenavond: ik dacht eerst dat het bewegingsziekte was van Skyrim, maar ’t was dat dus niet.)
⁂
We internet-kennen elkaar al een jaar of tien. Niet dat we elkaar al ooit gezien hebben: ik ken hem van wat hij schrijft en van één pasfotootje, dat waarschijnlijk ondertussen ook al tien jaar oud is.
Ik denk, als we in dezelfde stad of hetzelfde land hadden geleefd, dat het bijna onvermijdelijk zou geweest zijn dat we elkaar voortdurend tegen het lijf zouden gelopen hebben. En wie weet vrienden waren geworden. En dat mijn Sandra een vriendin van zijn Sandra.
Ik had bijna een week mijn rss feeds niet meer gelezen, en ik heb het gemist: zij is overleden.
Het was niet onverwacht, het ging al een tijd niet goed. Maar toen hij het zei, was ik er dagen niet goed van.
En nu is ze er niet meer. Vaarwel, Sandra die ik nooit gekend heb en toch wel.
⁂
Ik vraag mij af hoe ontelbaar veel manjaren er de afgelopen twee dagen zijn verdaan aan Skyrim.
Iemand? Iemand?
(En bij deze laat ik u, ik was juist de afgelopen, oh, twaalf of zo uur, hard bezig zombies dood te doen.)
⁂
Een ijsje gemaakt vandaag!
Nodig
Werkwijze
Margaritasorbet!
Schrikkelijk lekker, enorm verfrissend, en (vrees ik) redelijk verraderlijk.
⁂
Ik was van corvee, vandaag, om de kinderen naar en van school te doen, en eten te maken.
Ik had er niet zo enorm veel goesting in, ’t is dus plantrekkerij geworden. Presenting… het menu van de dag!
Ingrediënten
Werkwijze
Ik heb geen klachten gehad.
⁂
’t Was wijs vandaag op het werk: er is op een uur of twee of zo tijd een ontwerp op een backend gezet.
Zo’n beetje het begin van de culminatie van een tijd werk. En dat het werkte, toch voor een groot stuk, en dat het vanaf nu eigenlijk het laatste lange rechte stuk is, een beetje.
Yay!
⁂
Zelie, luid protesterend in de zetel: op school zeggen er dat zij op iemand is, en iemand op haar, maar ’t is niet waar.
Hoezodat, vraag ik, wie zegt dat soms?
Iedereen, zegt Zelie. Kijk, hier op Facebook.
En dan stuurt ze mij een link door. Naar een pagina die ik niet kan bekijken wegens geen vriend natuurlijk van die vriendin van Zelie.
Geef uw computer eens door, dat ik dat kan zien, zeg ik tegen Zelie.
Waarop ze mij haar computer doorgeeft, die open staat op de Facebookpagina waar haar vriendin zegt dat Zelie op die jongen is.
Ik doe uiteraard het enige dat ik kan doen: op de Like-knop duwen naast die bewering.
MWOE HA HA HA.
⁂
Telenet heeft een stapel mensen in Leut een digicorderder gegeven (en, vermoed ik, een abonnement op digitale televisie). En in Balen hebben ze een stapel mensen hun digicassetterecorder afgepakt.
Vergis ik mij daarin, of horen we tegenwoordig alleen nog van de mensen in Leut? Hoe veel fantastischer hun leven wel niet geworden is, nu ze niets meer moeten missen op tv? Nu ze hun leven niet meer op pauze moeten zetten voor de televisie, maar hun televisie op pauze kunnen zetten voor het leven?
(En we gaan er dan even aan voorbij dat het alleen maar betekent dat ze hun leven in uitgesteld relais verspillen aan de Komen Etens en de Grey’s Anatomies van deze wereld.)
Ik dénk dat we niets meer van Balen horen, omdat die mensen na een week of twee aanpassing gemerkt hebben dat ze eigenlijk veel gelukkiger zijn zonder hun digidinges en hun dito tv.
Terug naar het ritme van de middeleeuwen: het nieuws zien, Hoger Lager, en dan Dallas. En als er bezoek was, dan zat iedereen rond Hoger Lager, of dan miste iedereen Hoger Lager. Moest er naar het toilet gegaan worden, dan werd er gewacht tot een stil moment in de aflevering of in de film, en dan was het van “vertellen wat er gebeurd is hé”.
Of misschien hebben ze in Balen wel ontdekt dat het leven zonder televisie tout court ook fantastisch kan zijn.
Lezen ze daar boeken, spelen ze gezelschapsspelen, komen buren bij buren op bezoek.
⁂