De reclameregie stak deze binnen:

Ik zal een week aan een stuk de rechterkant van mijn gezicht insmeren, en de linkerkant ongemoeid laten. Onderstaande foto geeft de toestand weer in de loop van de eerste behandeling. Dat wit onder mijn oog is de crème:

Mijn eerste indrukken: vanille, karamel, vers gesneden gras, de wilde frisheid van limoenen, koffiegruis, schorseneren. Een hint van risotto en kaneel.

Ik zal het u weten zeggen, of mijn rimpels / droge huid / vette huid / storende neus- en oorharen er mee beteren.

[euh, en mijn madam zal u dan de échte test weten te vertellen, dus]

Heelder stapels vleermuizen, hier in de buurt: ze zitten onder de dakgoten, in de torens en in stedelijke grotten gelijk het Gravensteen. ’s Avonds fladderen ze boven ons hoofd, ’t is een plezier om zien.

’t Was de eerste keer in al de jaren dat we in het centrum van Gent wonen: vanavond is er een vleermuis in de keuken binnengevlogen.

Ze is blijkbaar rap in de hoek van de venster gaan schuilen, maar nog rapper dan tel was Nephthys erop gevlogen, en zat de kat ermee onder de tafel, één zwak flappend vleugeltje uit de mond.

’t Is nog iets anders dan onze vorige kat: die kroop al weg die keer dat er een spartelend muizenjong op de vloer lag.

Ik ben er redelijk rap achtergevlogen, en nog een geluk dat ze niet te ver kan lopen: ik had ze in het gras nog juist bij haar staart vast, en dan was het vechten om dat vleerbeest uit haar mond te krijgen. De truuk met duim en wijsvinger in de mondhoeken lukte niet, ik heb aan haar hoofd moeten schudden tot ze los liet.

Het vleermuisje is weggevlogen, en voor zover ik zag, zag het er nog redelijk in orde uit, oef.

’t Was hier helemaal van natuur rood in tand en klauw vanavond!

En voor de rest heb ik vandaag niéts gedaan. In de trekzetel gezeten, en af en toe vergeten ademen, da’s alles.

We gingen dan gisteren iets gaan eten, maar dat is helemaal mislukt.

Het is eerst één van de turist-arnak-plaatsen op de Vrijdagsmarkt geworden: de enige plaats die tegelijk open was en –voor mijn compagnon en zijn rookverslaving– terrasverwarming had. Maar dúúr!

Tegen dat we daar klaar waren, was het al een uur of tien, en om dan nog in een restaurant binnen te stuiken… we hebben het gehouden op het frietkot aan Sint-Jacobs: een pak frieten zonder zout of saus wegens vergeten vragen, een brochette, en een Bickyburger omdat ik gehoord had dat ze daar tegenwoordig ook chips van draaien, en dat ik mij niet kon voorstellen waar dat naar zou smaken. (Wakke broodjes met ertussen een schijf vleesachtige substantie, ajuin, gefrituurde ajuin?, en niet twee maar drie verschillende sauzen van onbestemde smaak: niet voor herhaling vatbaar).

We hebben dat daar op het plankier voor het frietkot opgegeten, en dan was het de bedoeling om naar de Minor Swing te trekken.

Terras daar: vol met rokers. Ons door een walm naar binnen begeven, oh kijk, een tafeltje helemaal vrij, wij ons al beginnen installeren — de mensen aan de tafel ernaast: ah nee, de mensen van dat tafelken zijn buiten gaan roken.

Ik vermoed dat dat mijn kans was om iets spritueels te zeggen, waar ik dan zou laten doorschijnen dat het mij niet het achterwerk van een rat kan schelen waar die mensen nu zitten, op het terras of op de kermis, dat rokers voor zover ik weet géén recht hebben op een tafel op het terras én een tafel binnen, wie denken ze wel dat ze zijn godverdomme, en dingen en alles: we hebben het gehouden op “ah sorry” en we zijn weer naar buiten geschuifeld (nog eens door de walm, bleh).

Een huis verder, in de Perros Calientes, was er wel nog plaats, en daar zijn we dan maar blijven zitten. Over en weer van binnen naar buiten en weer terug. Tot een uur of pakweg één, een decent uur, en op een uur of zes tijd vijf pinten gedronken of zo: absoluut niet zat of zo, mensen die naar de vijftig gaan zoals wij, dat kan daar allemaal zo goed niet meer tegen.

Terug thuis, in bed gekropen, vanmorgen de wekker, uit bed geklomm-ack!

Het was géén goed idee, in slechte stoelkens zitten, daar bij de Perros. Miljaaaaarrrrrrr het ging dus écht niet, vanmorgen.

Het is een dag thuiswerken geworden: met geen stokken uit de zetel te geraken, tot ver na de middag.

Bleh. Bleh, bleh, bleh. We hadden half afgesproken met iemand die we daar gezien hadden dat we vanavond gingen komen luisteren naar Baia Koba (Melodische pop-rock met een extotisch tintje waar ge vrolijk, dromerig of stil van wordt, zegt gratisingent.be), maar ik begin er een beetje voor te vrezen.

Rug kaka.

Luid gepraat op straat, al de hele avond. Plots: luid gestommel zeer dicht in de buurt van onze voordeur. Door de venster kijken: een donkere streep op de straat — vermoedelijk iemand die van zattigheid is omver gevallen met een glas bier. Of iets donkers uitgekotst heeft.

Middernacht: luid gebral op straat. Gelijk in: tien vijftien man die storend luid naar elkaar staan te lallen.

Sandra steekt haar hoofd uit het venster, zegt vriendelijk iets als “jongens, sorry maar ’t is hier een woonwijk met allemaal kleine kinderen die aan het slapen zijn, kunt g’het een beetje rustiger houden?”

Wat denkt ge dan dat de reactie zou zijn van de fine fleur van onze natie, de toekomst van Europa, de jongens en meisjes die uw en mijn wereld zullen erven?

Een man of vijf zes die Sandra hard aan het uitlachen waren, en één blonde gast met veel initiatief die erin slaagde om keer op keer superluid te boeren. Kruis vooruit, benen lichtjes open, en dan BRAAAAAP. BRAAAAAAAPPP. BWEUUUUURRRRP.

Ik ben uit mijn trekzetel gekomen, en ik heb iets luider en met wat meer aandrang dan Sandra gevraagd om alstublieft wat stiller te zijn, wegens dat er hier kinderen proberen te slapen.

Gelach, gegiechel, en boermans die nog een paar keer BRREUUUUWP BAAARPP deed.

Een rood waas, dames en heren, in mijn hoofd. Als de living op het gelijkvloers was geweest, was ik op mijn blote voeten en in mijn peignoir naar buiten gevlogen, had ik dat greitend stuk varken met twee handen in zijn hoogblond zat haar vastgegrepen en eerlijk waar met het hoofd tegen de muur geplakt. Herhaaldelijk. En zijn neus tegen de bakstenen gewreven tot er niet meer dan een schaafwonde overbleef. En nog wat stampen in zijn kloten erbij gegeven.

Ik heb het gehouden op een korte interventie die begon met een redelijk luide YO KLOOTZAK en die uiteindelijk denk ik ook wel iets in de zin van ZIJT GE GODVERDOMME NIET BESCHAAMD bevatte en iets van MAAKT DAT GE FUCKING WEG ZIJT, STUK KLEIN KIND.

Jawel, oh joy of joys: er wonen studenten in de straat.

Geen erg hoor, absoluut geen erg. Ik wacht tot ze blok en examens hebben, en dan gaan we ’s avonds gewoon op het plankier zitten, net onder hun venster, met een glas wijn en wat muziek op. Net luid genoeg om storend te zijn.

En dan geef ik alle kleine kinderen van de hele straat instructies om van ’s morgens vroeg onder hun venster te gaan spelen. Spelletjes waar veel discussie kan zijn over de regels.

Fuckers.

Okay gasten: nu zijt g’er de zot mee aan het houden.

[via]

Gedomme.

Eerste ronde: Guy Mathot, Cijfers en Letters, Matthias De Clercq, Numbers, rekenhof, Pascal Decroos, Tom Simpson, Linda Lovelace, Irma Laplasse, Abel — 10/10.

Tweede ronde: Maalbeek, Minus One, Sumeriërs, Black Power, Jefke Deelen, The Factory, quatre quarts, smeerwortel, Google+, een obscure groep die ik nu vergeten ben maar met een wiskundige formule was als naam — 9/10.

Derde ronde: Zero chocolade, one horse town, One (U2), Three Mile Island, Chanel N ° 5, 8 meiplein, Apollo 13, 21 Jump Street, Miracle on 34th Street, 55 — 10/10

Vierde ronde: flat tax, Gruitrode, niet Pyramid Stage maar wel Pyramid Marquee, niet succubus maar wel incubus, Prisma, pointillisme, lijnolie, Triangle, boleet, Inner Circle — verdomme 8/10 hier hebben we dedju twee punten laten liggen aaargh en de quiz verloren

Fotoronde: Trotski, Wren, Nightingale, enfin, we hadden ze allemaal behalve verdomme de laatste: ik dacht eerst Danica Keller en dan Danica Patrick, maar fuck it, ’t was Danica McKellar — 9/10

Vijfde ronde: koppelrennen, Unie van Utrecht, partitie, studentenverenigingen, Elementaire Deeltjes, aarg Renault Modus wie kent dat model ook verdorie?, Frequency Modulation, Das Experiment, stand up comedians, Kansas — 9/10

Gedeelde tweede plaats, vanavond.

Ik ben daarnet bij de dokter geweest om een papier te laten invullen waarin mijn medische toestand omschreven wordt.

Dat is altijd een beetje slikken: ’t is allemaal niet zo fijn, en als er dan met termen als onomkeerbaar en onherroepelijk en in negatieve zin geschermd wordt, en dat de dokter zijn rode balpen bovenhaalt en dingen begint te onderlijnen en dikke uitroeptekens zet… ahem.

En nee, ik ga niet lezen wat de dokter precies geschreven heeft. Wat niet weet, niet deert.

Ack! Een hele dag niet op het internet geweest, niet in de zetel gezeten, niet stilgezeten, van het opstaan ’s morgens vroeg tot middernacht!

Opgestaan, Anna naar het ballet gevoerd. Daar gewacht tot Anna gedaan had. Anna teruggevoerd naar huis, de keuken opgekuist (deel één) en de afwas gedaan en zo. Kinderen eten gegeven, de keuken verder opgekuist. Anna en Jan naar de scouts gevoerd, de keuken gekuist (nog), twee liter cuberdonroomijs gemaakt. Anna en Jan van de scouts afgehaald. Twee liter speculaasroomeijs gemaakt.

Aan het eten begonnen: aubergineschijven gegrild en in de warmhoudoven gezet. Drie ajuinen gestoofd, twee en een halve kilo lamsgehakt gesauteerd, kruiden (kaneel, look, komijn, koriander dacht ik), tomatenpuree, zelf ingemaakte tomaten met thijm en look, tomaten uit blik.

Béchamel gemaakt. Bijkomende roux wegens béchamel niet dik genoeg, oude béchamel bij nieuwe roux, allezhoppa.

Looktenen met zout en olijfolie en currypoeder tot een pasta gevijzeld, op gekuiste sardienen gepenseeld, sardienen op de gril.

Eten: met mensen die (hoera!) uiteindelijk anderhalf denk ik uur later dan voorzien toegekomen zijn (hoera! anders hadden ze nog anderhalf uur moeten wachten). Mensen die ik al niet meer gezien had sinds een eeuw, trouwens, en dat het wijs was en dat we dat nog zouden moeten doen dan. Als we allemaal eens minder moe zijn.

Want ik dénk dat ik dan nu eens ga in de zetel ineenzijgen.