Tegenwoordig, met al die libraries en al die propere documentatie en al die vriendelijkheid van de mensen bij Flickr en Keyhole Google Earth en alles, is het toch wel wijs wat een mens met een relatief kleine moeite kan bewerkstelligen.
Ik denk dat ik me ergens op een weekend of nacht eens ga bezighouden met de foto’s van de dag van Gentblogt allemaal op een flickr-account te, erm, flickren en ze dan kaartgewijs te ontsluiten.
‘t Is te zeggen, ik had dat al eens geprobeerd, maar in 3D is nog mooier natuurlijk.
Ne mens kan hem eens amuseren. Donderdag kwam ik terug van vergadering, en ik stapte op weg terug naar huis (via de nieuwe-Moleskines-winkel) binnen in de Sint-Niklaaskerk.
Een vreemde kerk, die het grootste deel van mijn leven dichtgetimmerd was, en die toen ik er voor het eerst in geraakte, tegen al mijn verwachtingen in een luchtig en helder gebouw bleek te zijn.
Een paar foto’s genomen van heiligenbeelden, en uiteindelijk ook uit de losse pols, meer om te testen dan wat anders een serie foto’s van het altaar tot aan de uitgang over het plafond heen gemaakt.
Thuisgekomen die in de stitcher gesmeten–’t waren 23 foto’s, vandaar deze boodschap–en hey presto een tijdje later een beeld van zo’n 90 megapixel.
In verkleinde versie (klik voor iets groter):
Ik denk dat ik er eens opnieuw naartoe ga, en dat ik dan (1) een statief meeneem, (2) een iets bredere hoe dan een 30mm meeneem en (3) niet meer op aperture priority maar wel op manual trek.
Hoe meer ik er naar kijk, hoe lastiger ik loop van de focus die niet overal goed is, en hoe meer de scheefheid me tegensteekt. Maar: wel een wijs experiment, zelfs al is het al door duizenden mensen vóór mij gedaan.
Hoeveel metro’s al aangedaan? Clickety-click op b3co.
[via Joris Artels, en inderdaad, "die van Antwerpen staat er niet op". Maar da's dan ook geen metro hé, da's gewoon een tram die in een put met een dak op rijdt. :)]
Ik ben, omdat een mens toch iets moet doen op een ongoddellijk uur als het deze, naar MTV aan het kijken. Ze draaien er net Manchild van Neneh Cherry, een nummer waar ik in 1989 redelijk ondersteboven van was.
Youtube to the rescue!
…yep. Ondanks de cheesy effecten, blijft het overeind. Neneh Cherry, die er geen probleem van maakte om een echte vrouw te zijn, met kinderen en buik en alles: respeck.
Hm.. Eens kijken hoe ver terug in de tijd ik dingen kan vinden op Youtube.
In 1988 vond ik Orinoco Flow goed–stoppen met grinniken, daar op de derde bank!–en eigenlijk: ik ben niet te beroerd om te zeggen dat ik nog altijd wel eens durf een Enyaken te forceren op tijd en stond.
In 1987 was M/A/R/R/S’ Pump Up The Volume zwaar van rockegem, en ik daag eenieder uit om dat zelfs vandaag de dag tegen te spreken.
In 1986 was Kate Bush enórm goed bezig, en ik zou eigenlijk niet weten wat gekozen uit The Whole Story. The Man With the Child in his Eyes dan maar. Niet de beste clip, maar een kiekenvleesnummer-men-kan-niet-meer. Ah what the hell, ik kan niet kiezen. Cloudbusting is even goed, en is wél de betere clip–Donald Sutherland ftw!
In 1985 had ik het cassetje van Brothers in Arms gekocht, zoals ongetwijfeld miljarden mensen over de hele wereld. En Walk of Life vond ik denk ik het allerbeste dat erop stond.
In 1984 was ik helemaal voor Lloyd Cole & the Commotions’ Rattlesnakes. Recentachtig herontdekt in een versie van Tori Amos, maar het origineel is toch wel ongelooflijk machtig.
In 1983, toen echt goeie muziekvideo’s nog net zeldzaam genoeg waren dat ouders meekeken, vond de hele familie denk ik eensgezind dat Annie Lennox en Dave Stewart dat zeer goed deden op Here Comes the Rain Again.
In 1982 kwam Michael Jackson’s Thriller uit. Ik vond het niet zo’n goed nummer–ik vind het nu beter dan toen, als ik eerlijk ben–maar het evenement! toen de hele clip voor het eerst uitgezonden werd op Veronica!
In 1981 zat ik nog op de lagere school, en ik denk dat I won’t Let You Down zo ongeveer de eerste clip was waar iedereen, letterlijk iedereen op school over sprak.
In 1980 was ik nog bijzonder ver van mijn puberteit, maar Olivia Newton John maakte wel aarige emoties los als ze Xanadu zong.
Hmm. 1979. En nu moet ik beginnen oppassen dat ik niet vals speel. Dingen die ik echt actief gezien heb het jaar zelf, en niet tweedehandsherinneringen. Abba’s Gimme Gimme Gimme is bijvoorbeeld van dat jaar, heb ik zeker gehoord op de radio (uiteraard! ABBA was incontournable, ze stonden heel het jaar zowat op één), maar ik heb ze maar een paar keer echt gezien. Nee, Patrick Hernandez en Born to be Alive daarentegen… Franse zanger, Belgisch liedje: garanti hit de zaterdagshows op TF1.
In 1978 zongen we op school allemaal (fonetisch) mee met 10cc’s Dreadlock Holiday, maar op TV zien? Nah. You’re the One That I Want daarentegen… misschien. Ik denk het niet, maar het zou kunnen. (joe de wa de da da, joewade babbedeba oe oe oe, trouwens :)) Neen, tot spijt van wie het benijdt: het enige waar ik honderd procent zeker van ben, is dat we elk jaar naar het Eurovisiesongfestival keken. En dan ik deze Halleluja wel goed vond. Nog altijd trouwens hoor.
In 1977 keken wij ook allemaal samen naar het Eurovisiesongfestival. En deze zat ertussen, jawel: Parlez-vous français, door de onvergetelijke Baccara. Een vraag die ze trouwens ook meteen beantwoorden: non, nous ne parlons pas français. Maar degene die wij de dag erna allemaal zongen op school was deze, uiteraard: A ba ni bi. En zelfs (zeker!) voor een kindje van zes jaar was ook deze L’oiseau et l’enfant onvergetelijk.
…ik geef het op. Wij hadden thuis eigenlijk pas een televisie sinds eind de jaren 70, en in 1976 zat ik pas in het eerste leerjaar. We luisterden wel veel radio, en ik heb echt wel eerstehandsherinneringen aan bijvoorbeeld Daddy Cool, maar dat zijn geen video’s natuurlijk.
Allez ju, nog één een paar om het af te leren. Veel te laat ontdekt, de man was al schielijk, maar het blijft onnoemelijk goed. These go out to you, Hugues!
En het kan nog meer: Klaus Nomi, de ergste jaren ‘80 fluo-plastiek, én Marlene Dietrich:
Ik had al ooit eens een link gevonden met getekende skeletten van tekenfilmfiguren (Peanuts, en Marvin the Martian en zo), maar deze is nog een lekje beter:
‘t Zijn gedikke nagebouwde skeletten in ‘t echt! [link via ik weet niet meer wie, het venster stond nog open]
Was het een echt weblog geweest, ik had het gelezen via de RSS-feed of via een trackback, maar nu moest het wachten tot ik er toevallig voorbij kwam naar aanleiding van Gentblogt.
behoeft een website van een bescheiden politicus, die regelmatig eens een artikeltje/blog schrijft, écht een RSS feed? Mijn zoektocht langs een pak andere websites/dagboeken/weblogs van politici leert me dat het niet écht nodig is. Vooral omdat ik het zelf niet kan installeren (shame on me!), en het laten doen kost me al gauw meer dan € 100.
Een schande, dat mensen geld vragen om een weblog op te zetten. Even de proef op de som nemen hoe lang dat moet duren…
1. Domeinnaam
Ik heb meer Dreamhost-accounts dan ik een stok naar kan schudden, dus deze stap is eenvoudig.
kies het domein dat ik net aanmaakte, vul een database-naam in (janroegiersdb, waarom niet?)
klik “install it for me now”
Totale tijd: 24 seconden. Of nee: het is wachten tot Dreamhost de install ook echt doet. Ik heb hier 234 seconden moeten wachten, maar toen had ik een werkende WordPress staan.
3. Wat inhoud invullen
Knippenplak. Ik neem de drie recentste artikels op de bestaande website, en hopla:
Totale tijd: 6 minuten. Omdat ik wat vieze HTML uit de knippenplak-artikels heb moeten verwijderen.
OK. Goed. Was dit een engelstalige weblog, dan zou het bij deze al bijna gedaan zijn. Maar het is een nederlandstalige weblog, dus er moet wat gelocaliseerd worden.
4. Localisatie
Voor het gemak, en om tijd te winnen, denk ik dat ik ga vertrekken van het standaardthema van WordPress zoals alhier vertaald naar het Nederlands. Ik installeer meteen ook de Nederlandse .mo-file voor de beheersinterface, de interface-termen zoals “reageer” en “reactie versturen” en de dag- en maandnamen en dergelijke.
Kubrick-nl downloaden en uploaden naar /wp-content/themes/
localisatiefile downloaden en uploaden naar /wp-includes/languages/
in de WordPress-opties het datumformaat aanpassen naar l j F Y (zaterdag 2 september 2006 ipv september 2, 2006)
Totale tijd: een minuut of vier.
Bon. We hebben nu dus een weblog dat volledig werkt en functioneel is, in het Nederlands. Tijd om het uitzicht aan te passen.
5. Template
Ik ga het me gemakkelijk maken, en gewoon de bestaande HTML van de bestaande website rond de artikels gooien. Ik voorzie dat ik hier het meeste tijd mee ga verdoen. Top chrono.
Om te beginnen: naar de bestaande website gaan, view source, copy-paste naar een teksteditor. En dan lokaal bewaren en opendoen, en zien wat er van overeind blijft:
Bon, al met al valt dat nog mee. Eens kijken wat er gebeurt als ik alle src en href die nu relatief zijn, absoluut maak en laat verwijzen naar de oude site…
Check-it-out! helemaal perfect! Minder dan vijf minuten search & replace, en het werkt gelijk een lierken.
Blijkt dat alle “weblogtekst” in één tabelcel staat, <td rowspan=”3″ valign=”top” class=”hoofdtekst”>. Een gemak. Dus in principe, als ik alles wat daarvóór staat vóór de WordPress-loop zet, en wat erna staat nà de WordPress-loop, dan zou dat al min of meer moeten werken. Eens kijken wat er gebeurt als ik de inhoud van die <td> vervang door Lorem ipsums… en inderdaad:
Op naar WordPress. Eerste taak: De brol van rond de artikels wegsmurfen. De homepagina van een wordpress-site met de standaard-template ziet er eigenlijk zo uit:
Kijk ik naar de huidige website en de opgekuiste html-file die ik heb, dan ziet die er zo uit:
Rood ga ik in de header steken, groen (ook nog een stuk onderaan de pagina, uiteraard) komt in de footer, en paars komt in de sidebar. Eens naiefgewijs proberen zonder al te veel te kijken…
Pfeh. ‘t Is bijna te gemakkelijk. Het duurt langer om het neer te schrijven dan om het te doen:
Hier is de sidebar nog een statische HTML-kopie van wat er op de originele website stond. Tijd om daar de echte lijst van laatste artikels in te smurfen:
in plaats van de enorm ingewikkelde tabel die er stond. Een klein likje css, en het ziet er precies uit zoals het er op de oude website uitzag:
Voilà. Een WordPress-weblog in de layout van de website. Integratie? Tja, ofwel steek je de rest van de site in WordPress (handig als die vaak moet veranderen en je had er nog geen CMS voor), ofwel doe je een hutselarij met bijvoorbeeld een subdomein, http://blog.teenoftander.
Totale tijd verstreken: een dik uur. Deze entry met screenshots schrijven incluis.
En om op de originele vraag te antwoorden:
behoeft een website van een bescheiden politicus, die regelmatig eens een artikeltje/blog schrijft, écht een RSS feed? Mijn zoektocht langs een pak andere websites/dagboeken/weblogs van politici leert me dat het niet écht nodig is.
Nee, uiteraard niet. Uiteraard niet. Maar waarom het moeilijk doen als het gemakkelijk kan? Als je een website maakt en je hebt (een deel van) je inhoud al in min of meer een weblogachtige vorm, waarom dan niet WordPress of iets dergelijks gebruiken als eenvoudig CMS, met vorige-volgende op je inhoud, en een kalender eventueel, en categorieën, en dat lezers via RSS op de hoogte kunnen blijven, en dat er de mogelijkheid is om in de toekomst te posten, en automatisch te weten wie er naar u linkt, en commentaar toe te laten (mét voorafgaandelijke goedkeuring en als het moet niet noodzakelijk op de website verschijnend, etc. etc.).
Nee, ik zie WordPress in deze echt meer als een eenvoudig CMS dan noodzakelijk als een weblog, en ‘t is maar in tweede instantie dat ik het een lovenswaardige zaak zou vinden als er wat echte weblogs zouden zijn van politici. Vooral als ze interessante dingen te vertellen.
C’est facile, c’est pas cher, et ça peut rapporter gros.
Ik heb een zwak voor Spirit en voor N-VA: twee echt Vlaamse partijen, die elk met hun eigen invalshoek de erfenis van een eeuw Vlaamse Beweging goed verteerd hebben.
En die vol politiek talent zitten. En sympathieke mensen, denk ik. Geert Lambert is zéker sympathiek, die herinner ik mij nog van toen ik student was. En Bart De Wever vind ik altijd de moeite waar om te beluisteren in debat of te lezen in opiniestukken.
Zoals ook deze: Leterme heeft gelijk. Let ook op de subtiele steekjes onder water:
Daarna veranderde een klassieke language shift in drie generaties Jan in Jean en Maria in Marie.
Eeyurgh. Het is weer voorbijgevlogen, het weekend. Vanavond/nacht nog een laatste duw geven aan wat nieuwe pagina’s voor Gentblogt, en morgenavond nog eens gaan luisteren voor nog iets met weblogs te maken, en dinsdag ouderavond en gaan eten met Lieve, en tegen dan is het woensdag en dan is het weer bijna weekend.
Gisteren de eerste taak van ouders met schoolgaande kinderen volbracht: boeken gekaft. Anderhalf uur met twee, op het einde denk ik dat ik ene boek op dertig seconden kon doen.
En vandaag is het echt wel helemaal opnieuw begonnen. De wekker staat een kwartier vroeger dan vorig jaar wegens een kind extra. Zelie en Louis zullen, vermoed ik, ergens deze week wel in de plooi vallen: vanmorgen was het nog een beetje lastig om wakker te worden. Jan maakt er blijkbaar niet echt een probleem van om naar school te gaan.
En Sandra is ook terug aan het werk, na zes maand verlof. Dat zal, euh, ook wel, ahem, deugd doen, dat ze zo weer eens mag werken. Grijnsde hij.
Maar goed. We zijn weer vertrokken voor een semester, tot kerstdag. Een schier eindeloze vlakke opeenvolging van telkens vijf weekdagen en twee weekenddagen vóór ons. Wat doet een mens in dergelijke omstandigheden? Juist: André Hazes op repeat.
Kleine jongen, je bent op deze wereld dus zal je moeten vechten net als ik. Ik kan het weten, het leven is niet makkelijk: er is tegenspoed op ieder ogenblik. Kleine jongen, er zijn veel goeie mensen maar slechte zijn er ook, helaas ‘t is waar. Je moet maar denken dat jij straks gaat beseffen dat eerlijk het langste duurt, geloof me maar.
Dit leven gaat voorbij, er is zo weinig tijd, dus leef want jij bent vrij. Maar doe het wel verstandig, maak de mensen blij, dan zul je echt gelukkig zijn. Want het leven is zo kort—veel dingen worden anders als je ouder wordt. Je speelt nu nog met blokken, maar dat duurt niet lang. Het is jammer, maar je blijft niet klein.
Kleine jongen, op school al zul je merken dat alles draait om cijfers en om macht. Zo is ‘t leven, dus leer wat je moet leren want dan ben jij degeen die het laatste lacht. Kleine jongen, als jij dan later groot bent, dan is je vader er misschien niet meer. Vertel dan aan je eigen kinderen de wijze lessen van je ouwe heer.
Dit leven gaat voorbij, er is zo weinig tijd, dus leef want jij bent vrij. Maar doe het wel verstandig, maak de mensen blij, dan zul je echt gelukkig zijn. Want het leven is zo kort—veel dingen worden anders als je ouder wordt. Je speelt nu nog met blokken, maar dat duurt niet lang. Het is jammer, maar je blijft niet klein.
Kleine jongen.
Zo is dat maar net. Probeer uw emoties te bedwingen.
Om de zoveel maand vraag ik nog eens, voor de leute, een AdSense-account aan. Om de zoveel maand wordt dat dan geweigerd wegens niet genoeg inhoud op mijn website of iets dergelijks.
Tot nu: ik kreeg net een bevestiging dat ik mag advertenties plaatsen, en dat ze mij er zelfs voor gaan betalen.
Ik had dat al een tijdje geleden ooit een paar maand gedaan, en daar nooit echt veel geld mee verdiend. Eens kijken wat het nu geeft. En kijken hoe lang het duurt eer ze het me weer afpakken.
Naa zen iek is beniefd. We hebben net op Gentblogt een nieuw onderdeeltje on-line gezet: Gentkiest.
We hebben er al wat werk in gestoken, en we zijn van plan om er nog veel meer werk in te steken.
Met wat geluk halen we hetzelfde niveau van niet-over-en-weer-scheldend inhoudelijk debat dat we op een enkele hoogst uitzonderlijke uitzondering normaal hebben.
Ik vind het wel een beetje een sprong in het ongewisse: artikels niet in een weblogformaat, die nog gaan gewijzigd worden, ik vraag me af wat het gaat geven.
We gaan in alle geval moeten opletten dat we geen wijzigingen doorvoeren waardoor bepaalde reacties plots geen betekenis meer hebben. Misschien moeten we wel met een soort gearchiveerde versies werken? En in alle geval: hele erg duidelijk aangeven waar er iets verwijderd werd, en waar dingen toegevoegd werden.
Eergisteren was het plots weer 1980. Thuis gaan eten, en mijn moeder had voor mijn verjaardag (ha! en denken dat ik het niet doorhad misschien!) klaargemaakt wat ik ook op mijn tiende verjaardag zou gevraagd hebben om klaar te maken als ik zou kunnen kiezen: zelfgemaakte stoverij met zelfgemaakte frieten en zelfgemaakt appelmoes.
Alles is hetzelfde, maar toch anders, maar toch hetzelfde, als dertig jaar geleden. Niet als pakweg twintig jaar geleden, maar wel als dertig jaar geleden.
Daarnet, op de mail, was het plots weer (gasp!) 1990. Zo ongeveer alles wat kon veranderen, is veranderd. En maar goed ook.
Gisteren was het plots weer 1995. Zaten we met drie rond tafel, uit de doeken te doen en te spreken, en wilde plannen te smeden.
En maakte ik me meer dan eens de bedenking dat niet veel verandert op elf jaar tijd. En, achteraf, bedacht ik dat er eigenlijk toch wel heel veel veranderd is op elf jaar tijd.
Vanavond zal het plots weer 2000 zijn. Eens benieuwd hoe dat zal zijn.
Het is nu bijna twaalf uur, en ik zit al sinds iets na achten op mijn Outlook te kijken die me zit te zeggen dat hij bezig is.
Nog 55 seconden, anderhalf uur aan een stuk.
En daarna: receiving message 10 of 56, een kwartier lang. Receiving message 11–12–13–14. En dan: lange pauze. Receiving message 2 of 58. Dezelfde message. Weer pauze. En opnieuw. En opnieuw. Ik heb ondertussen al acht versies van sommige mails.
En mijn Internet Explorer doet raar, en GMail doet raar, en mijn Virtual PC waar ik WordPress op Windows aan het testen ben is vreselijk traag, en ik kan het filmpje van 0110 niet meer dan de helft bekijken omdat het stilvat, en het steekt in het kort afgruwelijk tegen. Computers hé meneer: dat is fantastisch om mee te werken zolang dat zijn werk doet. Als dat in de weg begint te zitten, dan is dat om er een stamp in te geven.
Weinig zo geestig als een kaartje mogen overtekenen. Accent op kaartje, en accent op mogen. Als het een grote kaart is en het is van moetens, dan wordt het al direct een eind minder geestig om doen.
Gisteren kreeg ik deze binnen, om aan te passen:
HRD & EGI moet EG worden, en er bestaat geen origineel van, enkel een tweede- of derde-generatie scan van een print, dus: een half uurtje uitgetrokken om opnieuw te maken. Er zijn al die manieren om dat te doen, maar deze vind ik de meest wijze om doen. In Illustrator.
Stap 1: de straten overtrekken, met een lijn in het midden van de straat.
Stap 2: die lijnen in het zwart zetten, en de lijnbreedte aanpassen tot ze net over de zwarte rand van de straten loopt. Hier heb ik twee lijndikten gebruikt, 41 en 32pt voor de twee types straten.
Stap 3: alle lijnen selecteren, copy, en dan paste in place (ctrl-F): precies plakken waar je gecopierd hebt (standaard-ctrl-V plakt in het midden van het scherm, pfeh). Die geplakte zwarte lijnen veranderen naar wit, en van lijnbreedte verminderen (hier: resp. 35pt en 27pt).
Hey presto! We zijn er al bijna! Stap 4: Vlakken en water toevoegen–uiteindelijk later gezien dat één vlak (Huidenvettersplein) eigenlijk verbonden moest zijn met de Rozenhoedkaai, dus herdaan met een lijn)
Stap 5: tekst zetten en straten een kleurtje geven…
Stap 6: een clipping mask rond plakken en afknippen wat er niet meer nodig is. Tada:
En het meest aangename daarvan is dat het zo compleet zen is van werk: de buitenwereld even afzetten, lijntjes trekken, lijntjes kleuren, en klaar.
Niets wereldschokkends, er staan wellicht zeker vijftig tutorials voor op het interweb, ik geef meteen grif toe dat ik met mijn klak naar de typografie gesmeten heb, maar dat zal voor dàn eens zijn.
Geschreven al luisterend naar:Kate Bush - The Kick Inside - Feel It
Het is tegenwoordig weer la rentrée, en ik zie dus opnieuw elke ochtend handenvol kids het station in Brugge opleuken.
Present, zoals vorig jaar: de geblondeerde trienen, kettingrokend naar en van school.
Ook nog altijd: de groepjes blonde Mädeln, ongenaakbaar ranke ijsprinsessen, nog vijftien centimeter groter dan vorig jaar. Met ook nog altijd hun net-geen-vriendinnen—te korte beentjes, of een buikje, of te vettig haar of net niet zo’n perfecte huid.
Maar!
Dit jaar! Nieuw! in het straatbeeld: Jongens en meisjes met haarhelmen!
Jaren 70 Schwarzkopf-reclame zoals hierboven, gecombineerd met casual Seattle grunge anno 1992 surfer dude bedhoofd-look.
Kijk, ik heb een zeer grote bewondering voor politici. Mensen die zich inzetten voor een grotendeels dankloze taak, die (vergis u niet) enorm veel opgeven voor weinig geld, voor het overgrote deel echte idealisten in de goede zin van het woord: respect.
Mais il faut pas pousser bobonne dans les orties.
Soms beperkt de schade zich tijdens de verkiezingen tot de slechte foto’s, waar de persoon in kwestie niet meteen iets aan kan doen wegens misschien niet de meest fotogenieke mens ter wereld (sorry, Dany Vandenbossche!), maar soms was er echt wél iets aan te doen en zijn de schuldigen het campagneteam of de kandidaat zelf.
Soms systemisch, algemene campagne-ideeën, zoals bij de CD&V bijvoorbeeld:
Omdat Filip Van Laecke (nog) geen bekende kop heeft, is het weinig zinvol om grote affiches op te hangen met zijn foto, zijn naam, een slogan en verder niets. Want de kans is groot dat zo’n affiche tussen de vele andere ongemerkt in het niets verdwijnt. De enige manier om een efficiënte affichecampagne te voeren, is door uit te pakken met een origineel en zinvol beeld.
Ja! Fantastisch! Iedereen in een harnas hijsen! O ja! En steek iedereen een zwaard in de handen! Dat past goed bij de boodschap, respect actie plan! (let ook op hoe màchtig tevreden Helga Stevens lijkt)
En dan heb ik het nog niet eens over de affiches van Van Laecke waar hij in volledige helm staat. Jawel: die helm die hij op de foto hierboven in de hand heeft, staat op zijn hoofd. En het vizier is gesloten. En zijn bril is aan de buitenkant van de helm geplakt.
Zucht. Acht op tien voor de moeite, negen op tien voor de uitvoering, twee op tien voor het idee.
Ach ja, en dan de huisvlijt: slogans en dingen. Woordspelingen, dubbele bodems, nudge nudge wink wink. Pascal Verbeke bijvoorbeeld:
Kijk, ik vind dat bijna ontroerend zo schoon. Vooral omdat ik mij de discussies kan inbeelden: “maar allez, we gaan dat toch niet doen?” “maar ja! zo wijs maat!” “maar jongens, wat gaan de mensen wel niet peizen?” “maar allez! allééz! doet dat toch gewoon!”
‘t Kan natuurlijk zijn dat het allemaal zo niet loopt, maar toch. Zo’n kandidaat die wie weet hoeveel jaar al aan de weg timmert in allerlei locale dingen, en die dan plos zo’n campagneteam rond zich krijgt van vrienden en sympathisanten, met een paar neefjes en nichtjes die de stem van de jeugd vertegenwoordigen: folklore.
Catharina, Catharina, Catharina. Tien op tien voor de moeite, drie op tien voor de uitvoering (slèchte Photoshop!), en voor het idee: euh… wélk idee?
Vliegt erin? Valt, ja. Stort te pletter, of toch bijna. Of anders: hangt te zweven aan een kabel.
En wie is de kandidaat nu eigenlijk? Catharina? Of Segers? Of Kwiek? En als het allemaal rond Kwiek draait, waarom staat het kuitenbijtend mormel zelf dan niet op de affiche?
En ook: what’s with the outfit? Niet dat ik mijn politici graag in iets anders dan jeans en blote voeten en t-shirt zie, maarik ben ook al een mens op leeftijd. Ik krijg onwillekeurig de indruk dat het hele beeld, tot en met de staartjes, zo’n beetje het vrouwelijke equivalent van een comb over is.
En tenslotte: wat is die blik? Gnnnn haal mij van die katrol ik kan niemeer asemen?
Ey, als ‘t niet just is, dan mag ik dat zeggen hé. Kijkt eens hoe gruwelijk verkeerd het was!
Allez, zeg nu zelf, dat is toch godgeklaagd? Nummertje 1 is wat het was gisteren. Ick! Ack!
Dus ik stuur de eskimo’s een vriendelijk mailtje (um, ik was toen zeer nijdig op mijn computer, in mijn verdediging):
kerning dedju! Yo! Ik ben nijdig vandaag! En het steekt mij al te lang tegen! Geeft die twee a’s in de titel van uw website eens een duw van een paar pixels naar links! Allez op wat trekt dat nu, ‘t is toch waar!
Maar zelfs de verbeterde versie (nummertje twee) was nog weird.
En zelfs met nog een pixel wegduwen (nummertje drie), was het nog vreemd.
Zelf uitgeprobeerd in hetzelfde programma (Fireworks) met een vergelijkbaar lettertype (Impact), en het geeft nummer 4–toch min of meer in orde. Weird.
Maar juist is juist, vind ik. Allez, ik bedoel. ‘t Is toch waar hé? Nee?
Geschreven al luisterend naar GWAR - Scumdogs Of The Universe - Horror Of Yig
Toen ik toekwam op mijn werk had ik nog een pagina of tien te lezen in Judas Unchained. En toen was er plots ene uur opleiding voor nieuwe telefoons die we hebben:
Toen ik terugkwam in mijn bureau, bleek dat er geen netwerk meer zat in het gat in de muur waar mijn netwerkkabel uitkwam. Ik wist stomgaweg niet dat er aan de andere kant van het bureau nog een gat was waar al netwerk in toekwam, dus zat ik een tijd technisch werkloos.
En dus heb ik Judas Unchained uitgelezen.
Ach ja.
‘t Is niet slecht, maar ‘t is ook lang niet goed hé. Traag begin, decent midden, vissenstaart op het einde. Allerlei interessante dingen (Cat! Sifen!) waar geen antwoord op gegeven wordt. Alleen hélemaal op het einde, bladzijde 1250 of zo, was er nog een balonnetje, een kier naar een interessante afwikkeling in een nieuwe serie. Maar behalve dat: heelder subplots zijn gewoon aan mij voorbijgegaan, en he boek had gerust een goeie 900 pagina’s korten kunnen zijn.
Maar qua ppc (pagina’s per cent) is het wel een goeie zaak, uiteraard.
Next up: Houellebecq. I’m *so* looking forward to this.
De eerste vijftig pagina’s heb ik gelezen toen ik het toegekregen heb.
Ik was een hele fotoshoot kwijt. Mislegd. Naar huis meegenomen in plaats van op het werk over te tanken.
Drie dagen heeft het geduurd eer ik hem terugvond: thuis gekeken, niet gevonden. Gedacht dat het toch op het werk zal gebleven zijn. Op het werk gekeken, niet gevonden, moeten vrezen dat het weg was. En dan uiteindelijk toch thuis gevonden, op een andere harddisk dan de andere foto’s.
Oef.
Oef, oef oef.
Want ‘t waren van die foto’s die een mens niet kan opnieuw maken: de eerste dag van een departmeent, met iedereen aanwezig en opgekleed en zo.
Zo voos als een werkelijk zeer voor konijn, zo zit ik hier.
Ik heb buitengemeen goed geslapen vannacht, eens ik in slaap geraakte. Geen idee waarom, maar ik heb daar zo’n beetje liggen myoclonisch doen van zowat halftwaalf (vroeg gaan slapen wegens kapot) tot misschien wel één uur. En hoe goed een mens daarna dan ook slaapt, vijf uur slapen blijft toch maar vijf uur slapen.
Normaal gezien slaap ik een half uurtje op de trein en dommel ik een minuut of tien in de bus naar het werk en ben ik dan weer goed tot het half uur slapen op de de treinrit naar huis.
Maar! Ik ben nu aan een dermate goed boek bezig dat het mij niet gelukt is.
En dus zit ik hier nu zo voos als een voos konijn. Bzzzrr. Ik doe normaal niet mee aan middagpauzes, maar ik denk dat ik nu toch een half uurtje met de deur toe in de zetel ga liggen.
Maar als ik iets krijg voor mijn verjaardag, van prinsessen, dan ben ik er wel blij mee. Als het iets nuttigs is. Of een film. Maar niet beertjes van prinsessen, want dat vind ik niet zo leuk.
Ze had een kabouter gewonnen, een soort wisselbeker flink kindje van de dag. Ze was zo fier als een gieter:
En de juffrouw had gezegd wat “kabouter” was in het Spaans, en ze had een woord onthouden, maar het klonk vreemd en ze was er niet meer zeker van, en toen zei ze dat ik moest zoeken op het internet, en het was niet wat het internet dacht dat het was (gnomo), en dus wou ze het niet opschrijven.
En ik heb deze keer de terms & conditions op voorhand zéér aandachtig nagelezen, en ze nérgens geschonden. Ik zal maar eens een vriendelijk mailtje sturen om te vragen wat ik verkeerd gedaan heb zeker?
update Ik lees mijn GMail niet echt aandachtig overdag. Deze zat er blijkbaar tussen:
Hello Michel Vuijlsteke,
Your AdSense account was found to be related to an account previously disabled for invalid click activity and we have therefore disabled your account. Publishers disabled for invalid click activity are not allowed further participation in AdSense and do not receive any further payment. The earnings on your account will be properly returned to the affected advertisers.
As outlined in our programme Terms and Conditions, Google reserves the right to terminate any publisher’s participation at any time.
Yours sincerely,
The Google AdSense Team
Ik mag volgens de Terms & Conditions zeggen hoeveel ik ermee verdiende (“You may accurately disclose the amount of Google’s gross payments to You pursuant to the Program”), maar omdat ik helemaal geen risico wil lopen: laten we zeggen dat het voldoende zou geweest zijn, op maandbasis, om een zéér degelijke eigen server bij een degelijke hostingmaatschappij te zetten.
Wij zouden het geld wel kunnen gebruiken, eigenlijk, als ik er zo over denk. En dus alsnog, voor de zoveelste keer, mijn ondertussen standaardmail bovengehaald:
Dear AdSense Team,
I had Google ads on my website from March 17th 2004 until June 27th 2005, when I received an e-mail notifying me that it had come to your attention that “invalid clicks have been generated on the ads on [my] web pages”.
I sent you several mails asking for clarification but never got more than standard form letters in reply.
Since then I have re-applied for AdSense several times, and have been refused each time. The reason given, at each time, is that “After reviewing [my] application, [your] specialists have found that it does not meet [your] programme criteria”. My polite mails for more explanation, in more or less the same words as right now, have yet to result in more than the same couple of standard form letters.
When I was admitted into the AdSense programme four days ago, I thought that my slate had been wiped clean. That whatever it was that I may or may not have done wrong had run into some sort of internal Google statute of limitations.
It turns out is hasn’t, and my being admitted was just an oversight.
So we’re back to where we were before: might I enquire as to the nature of what happened on or about June 27th last year that made you conclude that I had been committing click fraud? Is there any way at all that I can find out what you’re accusing me of doing?
Is there in fact any way I can prove that I didn’t violate your terms and conditions back in the summer of 2005?
Failing that, can you tell me if there is any chance that I will *ever* be readmitted into the AdSense programme? And if so, how can I go about things?
Best regards,
Michel Vuijlsteke
Hoeveel wedden we dat het antwoord dit zal zijn?
Hello Michel,
Thank you for your email regarding the action taken on your account.
We understand that you wish to receive specific information regarding the invalid clicks we observed on your account. However, due to the proprietary nature of our algorithm, we cannot disclose any details about how our monitoring technology works or what specifics we found on your account.
As you know, Google treats instances of invalid click activity very seriously. By disabling your account according to our policy on this matter, we feel that we have taken the necessary measures to protect our advertisers and to ensure that invalid clicks will not continue to occur on your site.
Publishers disabled for invalid click activity are not allowed further participation in Google AdSense. We appreciate your understanding.
Sincerely,
The Google AdSense Team
…en als ik dan nog reageer, dat het dit zal zijn?
Hello Michel,
Thank you for your response.
Please note that we have certain policies in place that we believe will help ensure the effectiveness of Google ads for our publishers as well as our advertisers. We have thoroughly re-reviewed your account data upon receipt of your response and have reconfirmed that invalid clicks were generated on the ads on your site. According to our policy on this matter, we have disabled your account in order to protect our advertisers.
We appreciate your understanding.
Sincerely,
The Google AdSense Team
…en als ik het dan nóg niet kan laten om te reageren, dat ze mij dit gaan voorschotelen?
Hello Michel,
As previously explained, due to the proprietary nature of our algorithm, we cannot disclose any details about how our monitoring technology works or what specifics we found on your account. However, we can assure you that we have again reviewed your account thoroughly and accurately, and have confirmed that your account violated our program’s Terms and Conditions.
As such, we are unable to reinstate you into the program.
06. 66 j. Gepensioneerd dokwerker. 14. 60 j. Gepensioneerd brandweerman. 17. 65 j. Ere-ambtenaar OCMW-Gent. 18. 71 j. Provincieraadslid. 23. 61 j. Gepensioneerd. 26. 64 j. Gepensioneerd. 27. 70 j. Gepensioneerd. 30. 61 j. Ex-zaakvoerder. 31. 74 j. Gepensioneerd. 33. 73 j. Gepensioneerd. 34. 64 j. Gepensioneerd zaakvoerder. 35. 70 j. Gepensioneerd middenstander. 36. 63 j. Gepensioneerd. 43. 63 j. Gepensioneerd. 45. 72 j. Gepensioneerd. 47. 81 j. Gepensioneerd. 48. 84 j. Gepensioneerd. 49. 74 j. Gepensioneerd. 50. 68 j. Lerares op rust. 51. 74 j. Gepensioneerd.
De opvolging is verzekerd, bedenkt een mens dan.
[los daarvan: ik ben wel content van het grafiekje :)]
Loebas, premièreweekend op vrijdag 22 en zaterdag 23 september om 20.15 uur in G.C. ‘t Groenendal in Merelbeke (Brandegems Ham 5, 9820 Merelbeke). Kaarten: 12 euro volle pot, 10 euro met reductie voor gehandicapten en ouwe mensen en dingen.
En dat g’u zult mogen haasten voor kaarten vrijdag, want het is bijna helemaal uitverkocht. Haasten, of meedoen aan de wedstrijd natuurlijk.
Of op zaterdag gaan want dan is het ook nog een beetje première en zijn er wél nog kaarten: wandel niet maar loop naar de dichtstbijzijnde telefoon om er te bestellen!
En als het niet meer lukt in Merelbeke en voor de rest van de mensheid die daar niet in de buurt woont: andere data en plaatsen alhier.
Wim Helsen–de gróte Wim Helsen, hij van Heden Soup! en Bij Mij Zijt Ge Veilig–én Henk Rijckaert, hij van het Lief Van (maar eigenlijk ook: hij van zo ongeveer de enige goeie in dat ding met Urbanus, en hij van de Machtige Try-out die keer in de Minard) voor géén geld.
Een lach! Een traan! Een vertelselken! Een melodietjen! Allen daarheen!
Euh nee, serieus: allen daarheen. Ge zult het u niet beklagen. En dan kunt ge binnen een jaar of twee zeggen: ik hé, ik heb Henk Rijckaert–de gróte Henk Rijckaert, van Loebas en al–gezien als hij nog maar juist begonnen was met Loebas.
Allez ju! Wat zijn die kaarten nog niet besteld? Ju! Ge moest al aan de telefoon hangen!
En het is allemaal Sandra’s schuld: zij had niet gelet op de slinkende voorraad Cola Light, en dus bevond ik mij in een situatie van één fles Cola over, maar niet koud staand.
En dus heb ik een liter drinkyoghurt achterover gekapt.
Drinkyoghurt, dat is zoiets van meersmakegem, en ik had enorm veel dorst wegens juist een dikke boterham met tonijnsla en stapels garam masala binnen.
En dus heb ik die liter drinkyoghurt in één teug achterover gekapt.
Drinkyoghurt, dat heeft met chocolademelk gemeen dat het zonder probleem in zeer weinig tijd binnen te krijgen is, maar dat het dan zo van beuurrghh doet.
En dus lag ik gisteren om halfelf in bed met de matras opgeplooid in leesstand en de laptop op schoot, naar afleveringen van House te kijken. Zo ziek als een hond. ‘t Was gelijk ik op ontploffen stond.
Het was begin dit jaar even het voorwerp van geblog, maar blijkbaar, lees ik bij Bart naar aanleiding van iets anders, is het nog altijd zo dat Media Marketing arrogantgewijs onderaan zijn website zegt:
Elke gebruiker of bezoeker verbindt zich ertoe geen link te leggen vanaf enige andere website naar deze website, met inbegrip van één van de secundaire pagina’s.
Moeten ze dan eigenlijk geen klacht sturen naar Google en naar Microsoft bijvoorbeeld?
En als ze het echt zouden menen, dan is het toch gewoon een zaak van alle HTTP_REFERERs die niet ^$ of ^http://(www\.)?mm.be/.*$ zijn naar een andere pagina te sturen?
Vanmorgen uitgeslapen, en vanmiddag Zelie gaan afhalen aan de academie. Ze doet daar kinderatelier de zaterdag, en Sandra is op dat eigenste ogenblik Louis gaan afhalen die turnen doet, dus ‘t is een beetje taken delen.
In de zon net warm genoeg, veel volk op straat, het licht, met ons twee op de fiets door de grootste voetgangerszone die ik ken…manneken Gent is mooi.
Vannamiddag eerst wat (euh, weinig productief van mijn kant, maar ‘t was wel gezellig) gaan helpen met de pollentiek, en dan thuis eventjes op het plankier gezeten in de klapstoelen, een ijscrème eten met ons gezessen. Vanavond is Sandra Zelie gaan halen bij de scouts (’t was feest), en zat ik hier met Louis alleen, zo’n beetje met ons twee te genieten. En dan zijn Zelie en Sandra teruggekomen, en nu nog wat televisie kijken en Gentblogt-werk doen.
Op deze verkiezingswebstek leest u geen grote campagneverhalen. Zoek ook niet naar de laatste blogsnufjes. Als u wat tijd hebt, zou ik u gewoonweg willen vertellen waarom ik mij voor 8 oktober engageer.
…maar kijk, vandaag staat er over mezelf en aansluitend mijn favoriete plekjes bij. Geen snufjes, en inderdaad gewoonweg verteld, maar wel met het hart op de juiste plaats, door iemand met echt engagement en echte liefde voor Gent.
Of hoe het ook op originele en interessante manier kan, zonder hypermodern te doen. En hoe het mogelijk is om tegelijkertijd de mens achter de politicus en de politicus in de mens te ontdekken.
Hoera!
Al wie voor de blauwe stemt in Gent op 8 oktober: één adres. Daniel Vuijlsteke. Ha!
Vanmorgen ontbijt in Au Bain en wat babbelen. Vanmiddag in bed gekropen om even te rusten, en er pas een beetje voor zessen uit gekropen.
Spijtig, eigenlijk. Ik was van plan om Open Monumentendag dit jaar voor de eerste keer bewust mee te maken, en het was net zoals gisteren een prachtige dag.
Maar goed, ik klaag niet.
Het leven is tegenwoordig eigenlijk op het bijna schandalige af in orde.
Ik snap het wel hoor: Patrick is de burgemeester van alle Antwerpenaren. Patrick overstijgt de partijen.
Maar het spijt me, ik krijg daar de kriebels van.
Wat de deur dichtdoet, is iets dat ik bij vorige bezoeken niet eens bewust gezien had: de kleur van de knopjes in de navigatiebalk. Rood-blauw-groen-oranje.
Bah!
De sossen en de blauwe en de groene en de tsjeven, dat staat voor verschillende maatschappelijke visies.
Liberalen en socialisten, die hebben toch een redelijk andere invulling van pakweg hoe de overheid in het algemeen tegenover de mensen staat? En toch niet alle partijen zien de rol van het middenveld op dezelfde manier? En economie en milieu, de verschillende partije prioritiseren die toch op een andere manier?
Mijn eerste keuze bij de verkiezingen, dat is de keuze voor een politieke partij.
Ik kies voor een bepaalde manier waarop met de zwakkeren in de maatschappij omgegaan wordt, voor welbepalde klemtonen in het beleid, voor een welbepaalde visie.
En dan kan het nog twintig keer zijn dat ik een hoogst sympathieke kerel of dame ken die op een andere lijst sta: ik ga daar nog niet op stemmen.
Ik stem op een partij omdat ik de maatschappelijke visie ervan deel. Ik stem niet op mensen omdat ik ze sympathiek vind. En tot voor kort stemde ik dan ook helemaal niet op mensen—of beter, enkel symbolisch: de eerste allochtone vrouw, dat soort stem.
Nu heb ik het voorrecht wat meer mensen in de politiek te kennen van iets dichter bij, en zal ik een geïnformeerde reeks voorkeurstemmen uitbrengen. Maar ook daar: niet omdat ik ze sympathiek zou vinden. Competentie en visie, dat is onder meer wat voor mij telt.
Maar wat mij helemaal niét kan schelen, is wat deze of gene hele of halve BV denkt. “Ik ken niets van politiek” of “ik kies niet voor een partij”, maar kies toch maar voor Patrick want hij is een toffe pee / hij ziet er gezond uit / hij is een van de maten / hij is graaf?
Jaja, ik weet wel waarom hij het doet. En ik weet ook wel dat er iets meer ernstige dingen op de site staan.
Mff. Het begin van Zeg Nu Zelf gemist wegen Prison Break, maar ik heb mij toch wel ernstig geërgerd bij de rest.
Bruno Wijnendaele bijvoorbeeld, die niet snapt dat het wel degelijk mogelijk is om een bos te planten en groen te creëren zonder het huis van Lieve Blancquaert af te breken.
Ik ben er trouwens ook niet helemaal uit hoe relevant het is om gemeentepolitiek te vergelijken over al die honderden gemeenten heen. Zo’n lijst Gemeentebelangen in Hol Van Pluto, Vlaanderen die alleen maar voor het status quo gaat, of een lijst die maar één punt heeft, “defusie nu” of “jeugdhuis in de Groenstraat”, dat heeft toch niet zeer veel raakpunten met pakweg VLD-Vivant of sp.a-spirit in Gent?
Iedereen die mij kent, weet dat ik zowat de mens ben die het minst snel op zijn paard zit. Als een sfinx ga ik door het leven: in het Engelse woordenboek staat onder het lemma equanimity een foto van mij. De kleine alledaagse ergernissen: ik zie ze, en ze vloeien over mij als een klaterend bergstroompje over de keien van een rivierbedding in de Alpen.
Gelaten aanvaard ik de ongemakken van het leven en de onvolkomenheden van de mensen, en slechts zelden maak ik een randbemerking bij wat me dan toch enigszins ergens irriteert.
Maar! Ze moeten daar godverdorie niet in overdrijven! Ik zat vanmorgen op de trein, en de dame rechtover mij zat in de Metro te lezen van Gent Dampoort helemaal tot in Brugge!
‘t Is de Metro begod, geen synoptische editie van Ulysses dedju!
De Metro, die kan uitgelezen worden tussen Dampoort en Sint-Pieters. Iemand die ziendelingen die Metro zit te doorpuren gedurende praktisch drie kwartier, daar is maar één verklaring voor: die doet dat om mij op mijn zenuwen te werken.
Waar was jij toen je hoorde dat er een vliegtuig in het WTC gevlogen was?
In vergadering op het werk, met de marketing manager die we toen net een week aangenomen hadden. Eén van de collega’s was, ahem, zoals gewoonlijk :), niet aan het werken en zat op Slashdot toen er net één vliegtuig ingeslagen was.
We zijn meteen gaan kijken naar CNN, maar hun site lag ondertussne plat, en ook de BBC werkte niet meer, tot ze uiteindelijk alle beeld en geluid afgezet hebben. We zijn er wel in geslaagd op een Franse site een filmpje van de inslag van het eerste vliegtuig te zien.
De rest hebben we half gevolgd via het internet en via de readio. Ik had toen zo’n draagbaar televisietje (gekocht in New York, heh), en daar heb ik de eerste extra nieuwsuitzending gezien. In de gang, want in het bureau was er geen ontvangst. Toen er twee vliegtuigen, en dan drie ingeslagen waren, werd het plots helemaal verwarrend, het leek wel alsof er overal aangevallen werd.
Wat kan je je nog herinneren van de rest van die dag?
Niet bijster veel, eigenlijk. Dat de coverage op BBC veruit de beste was.
Hoe zag je leven er vijf jaar geleden uit in vergelijking met nu?
Drie kinderen minder. Directeur van een bedrijf as opposed to loonslaaf. Een roedel vrienden en kennissen minder. En mijn rug was nog in staat van werking.
Hou je sinds die dag meer rekening met het risico van aanslagen in je dagelijks leven? Wat als je op reis vertrekt?
Welbaneen. Als er iets moet gebeuren, dan moet het gebeuren.
Telkens ik een vliegtuig moet nemen, hoop ik zwaar dat er mensen een probleem gaan maken van de kilo’s metaal die aan mijn ruggengraat vastgemaakt zijn, maar blijkbaar doet titanium de metaaldetector niet afgaan. Spijtig.
Geloof je dat de aanslagen gebeurd zijn zoals in de media werd omschreven, of zit er volgens jou iets meer achter?
Hello Michel, Thank you for your email. Upon receipt of your response, we have thoroughly reviewed your account and have confirmed that it is related to an account previously disabled for invalid click activity. We have certain policies in place to help ensure the effectiveness of Google ads for our publishers as well as our advertisers. For this reason, we are unable to reinstate you into the programme. Please note that due to the proprietary nature of our algorithm, we cannot disclose any details about how our monitoring technology works or what specifics we found on your account. Please also bear in mind that subsequent or duplicate emails regarding this issue may not be considered and you may not receive any further communication from us. We appreciate your understanding. Sincerely, The Google AdSense Team
Dan maar een variatie op mijn standaardantwoord verstuurd:
Dear Google AdSense Team,
Thank you for your email.
Please note that I did not ask to be reinstated into the programme, but that I asked whether a reinstatement would ever be possible, and if so what the conditions would be.
Best regards,
Michel Vuijlsteke
Natuurlijk hebben ze in zoveel woorden gezegd dat ze niet meer gaan antwoorden, dus is de kous wat hen betreft af. Maar goed, een mens kan maar proberen.
Alle wilde, wilde plannen voor tussenstukken en voorzetstukken, voor balgen en belichtingen ten spijt: in een eerst stap voor het voor de hand liggende gekozen: nog een 6T erbij.
Zo’n 6T, dat is gewoon een soort vergrootglas met twee lenzen, dat van uw fototoestel een bijziend fototoestel maakt, en dat u dan ook toelaat om van wat dichterbij te fotograferen. En als het van dichter gefotografeerd is, dan staat het beest er groter op, ah ja, da’s logisch.
Het verschil… een geparasiteerde bladluis met één 6T:
…en dezelfde geparasiteerde bladluis met twee 6T’s erop:
Groter, groter, inderdaad. Niet dramatisch veel groter. Maar toch: een duidelijk verschil.
