Hoera! Geen vieze rokers meer op restaurant vanaf vandaag!

Oudejaarsavond: gevierd.

• Cadeaus uitdelen: check.
• Cadeaus ontvangen: check. (merci!)
• Buik zo rond eten dat het zelfs niet meer grappig was: check.
• Teveel drinken: mwof, halve check.

Nieuwjaarsdag: gevierd.

• Uitslapen: check.
• In de zetel zitten: check.
• Foie gras bij bakken eten: check.
• Cadeaus uitdelen: check.
• Cadeaus ontvangen: check. (merci!)
• Mezelf inhouden om niet teveel te eten: check.

…en dan terug naar huis, bien content de me retrouver in den trekzetel.

Aaaahhh.

Zelie heeft voor nieuwjaar een stapel boeken gekregen: de nieuwe Geronimo Stilton, een hoop van Hanna Kraan, en een boek of vier van Roald Dahl.

Ze heeft vannamiddag bijna tachtig pagina’s Sjakie en de Chocoladefabriek gelezen, en ik barst nog altijd bijna van trots als ik eraan denk.

Zo, terug in het zadel op het werk, en terug on-line met mijn hoofd.

De afgelopen twee weken heb ik nauwelijks mijn mail nagelezen—resultaat: 305 ongelezen mails bij GMail, 235 in mijn Outlook. Dat allemaal inhalen zal voor thuis zijn, en ‘t zal grotendeels een zaak van “Mark all as read” zijn, vrees ik.

Deze week in het verschiet:

• dinsdag: schrijven
• woensdagvoormiddag: vergadering; woensdagnamiddag: schrijven
• donderdagvoormiddag: schrijven; donderdagnamiddag: meeting; donderdagavond: meeting
• vrijdag: naar Amsterdam voor vergadering

…en vóór ik het weet, zal het weer weekend zijn. Kijk, hadden we geen kinderen, ik zou de madam gezegd hebben af te komen naar Amsterdam vrijdag, dat we er een kort weekend van maken.

Hierzie, voor al wie niet weet waar het allemaal over gaat: Ito geeft een presentatie.

Bijzonder interessant, ook voor wie helemaal niet into WoW is. World of Warcraft heeft een aantal belangrijke lessen te leren aan mensen die met user interfaces en visualisatie en informatiearchitectuur en dingen bezig zijn.

• 1 - The Road to Know Where: Ultimate List of Free Windows Software from Microsoft
  (tags: free microsoft software windows)
• 2 - GuildCafe: Online Game Questionnaires, Tests, Personality
  Bartlet types. Wahey.
  (tags: test typology games)
• 3 - Terra
  (tags: generator 3D flash)

Dju. De niet-laptop is er weer aan. Thermal events, oververhitte cpu. Om niets. Precies hetzelfde als een paar maand geleden.

Er zal een nieuwe moeten gekocht worden, vrees ik. Zucht.

Stomme computers altijd.

Kronkelende zwarte medemensen in het zwart gehuld: lange tijd zowat het handelsmerk van Jean-Baptiste Mondino, die er om mij geheel duistere redenen altijd wel ergens één in zijn werk binnensmokkelde.

Zoals bijvoorbeeld in deze prachtige clip voor de al even prachtige versie van het prachtige I’ve got you under my skin door de prachtige Neneh Cherry (op het, euh, prachtige Red Hot+Blue):

(more…)

Weinig zo vervelend als zich overslapen. Nóg weiniger zo vervelend als zich onderslapen.

Vanmorgen ben ik wakker geschoten om halfzeven, in de overtuiging dat het halfacht was. Normaal gezien pak ik de trein aan de Dampoort van iets voor acht—ik haast mij gelijk vermoord en ik geraak alsnog van uit mijn bed tot op het perron op minder dan een kwartier.

Om daar dan te merken dat er toch wel verdàcht weinig volk staat te wachten. En dat het 6u48 is in plaat van 7u48. Terug naar huis gaan zat er niet echt in: in totaal twintig minuten over en weer fietsen in de regen zag ik niet zitten. En dus dan maar de trein een uur vroeger genomen.

En een uur vroeger op het werk toegekomen. Helemaal versuft wegens veel te weinig geslapen.

Ik loop er nu al maanden mee rond: wie is Steven?

Normaal gezien doet de omroeper of omroepster van dienst in een station zijn of haar ding over de microfoon op nogal standaardwijze: “beste reizigers” luidt de aanhef dan, of soms “geachte reizigers”, of “aandacht” als het dringend is, of één van een aantal standaardvariaties.

Niet zo aan de Dampoort. Daar zit regelmatig een dame die al haar aankodigingen begint met een aanroep aan een zeker Steven.

Steven, spoor één. De P-trein met bestemming Gent-Sint-Pieters is in aantocht. Steven, spoor twee. Trein in doorrit, gelieve op een veilige afstand te blijven.

En nee, ze zegt niet “luister even” of zo, het lijkt echt meer op “Steven” dan op wat dan ook anders. Wie is die mens?

• HeiDeas: Beyond embiggens and cromulent
  (tags: simpsons linguistics)
• 3000 Faces - New York Times
  Wonderfully good design, this.
  (tags: visualization infographics)
• Geoffrey Chaucer Hath a Blog: Boastinge of my rymes hath yiven me trouble bi for…
  Wahey (still)
  (tags: blog literature)
• YouTube - How to Write a Fugue
  (tags: music howto)
• Video On Demand/Free Internet Television/TV/Watch Free Internet TV
  (tags: video TV)
• Aspartaam met e-gezondheid.be
  Read ‘em and weep, boys and girls.
  (tags: food coke sweeteners)
• SchoolBORD
  It’s like Facebook or Friends Reunited, but for us folk.
  (tags: school social)
• ASCII by Jason Scott: Freedom, Justice and a Disturbingly Gaping Ass
  Amen, brother.
  (tags: goatse textfiles)

Toch een paar uur kunnen slapen vannacht, na een lange vergadering van Gentblogt.

Een geluk dat ik een paar uur op de trein zit straks. Kan ik daar nog slapen.

Hoezee!

Geachte Heer,

Het ISSN-nummer voor het on-line stadsmagazine “Gentblogt” is 1783-8304.

Vriendelijke groeten,

Hiep!

Sleeping, vrees ik.

Opgestaan om halfnegen (luxe!), op de trein gestapt en als een blok, vrees ik, in slaap gevallen. Een dik half uur later wakker geworden in Antwerpen-Berchem, een half uur op een bankje zitten werken, op de trein gestapt en als een blok, vrees ik opnieuw, in slaap gevallen. En een dikke twee uur later wakker geworden.

Ik dacht even dat de plaats waar de vergadering zou gebeuren ergens in Hol Van Pluto, Amsterdam was, en ik was al even aan het overwegen om er me taxigewijs naar te begeven, maar ‘t is dan alsnog de metro geworden.

Ik koop een ticket voor meer dan anderhalve euro in het Centraal Station, blijkt de ingang naar de metro een soort betonnen trap aan de overkant van de straat te zijn, zo van het genre dat bij ons naar een parkeergarage zou leiden of een ondergronds toilet. Daar beneden blonk het niet echt uit van aanduidingen, het leek eigenlijk meer op, tja, zo’n parkeergarage dan wat anders—in alle geval niet zoals metro’s in Brussel of Parijs of New York of Londen of zo zijn. Ik dool dus maar wat rond, voorbij een rij ticketachtige machines (waar niet veel interactie aan te beleven was, ze stonden allemaal open) tot aan een trap naar beneden waar een vriendelijke meneer met een vaag oosteuropees accent me vroeg of hij me kon helpen.

Ik: dat ik op zoek was naar een lijn 51 of 53 of 54. Hij: dat ik dan op de goede weg was.

Hoera!

Een aanduiding van in welke richting de ritten gingenwas er ook al niet bij, en kaartjes aan de muur of zo heb ik ook daar op het perron niet gezien. Ja, kaarten van Amsterdam met alle lijnen erop, maar mooie schematisch genre die van London: nosirree. Dus dan maar op goed geluk de eerste de beste metrowagon ingestapt: bleek dat het Centraal Station een eindpunt is, misschien daarom dat het niet nodig geacht werd om kaarten en zo te doen.

Bleek ook, getver, dat ik maar één miezerige halte verder moest, naar Nieuwmarkt. Trr.

Afijn, een fijne vergadering later: teruggestapt naar het station, de trein op, en, jazeker, als een blok in slaap gevallen tot Berchem. Overgestapt in de regen, nog een hazenslaapje van Berchem tot Dampoort en hopla, weer thuis.

Résultat des courses: drie uur geslapen, vier uur vergaderd, drie uur geslapen. Twaalf uur op pad. Ik ga uit eerlijke schaamte wat thuiswerk doen dit weekend, denk ik.

Dan zie ik iets op televisie, en sla ik er dus Wikipedia op na…

Although always popular with devotees of the Zutons, Harding became know to a much wider audience through the Zutons’ appearance on Jools Holland’s Hootenanny on BBC television on New Year’s Eve 2006.

Ahem. I’ll say. Juffrouw Harding stond op Hootenanny (heruitzending vanavond!) eenvoudigweg ravissant te zijn in een kort zwart dingetje. Geen video’s die er op lijken gevonden op tinternet, maar toch deze op YouTube toen ze bij Jonathan Ross waren:

Mmmmm.

O ja, en Lily Allen deed, zoals meestal, ook al geen pijn aan de ogen.

Wij waren al een tijd geleden uitgenodigd voor feesten en dingen bij familie in Nieuwerkerken (of all places!), en dus was er een babysit geregeld voor onze vier koters.

Maar blijkt plots ook dat het driekoningen is, en dat de kinderen willen gaan zingen.

En dus: de babysit met de vier kinderen in de plensende regen er op uit gestuurd. Brrr. Koud en nat zullen ze zijn.

Maar we blijven ons aan de vormelijkheden houden: drie koningen (geen twee, geen vier), mét ster (op een stok, draaiend was niet meer gelukt binnen het tijdsbestek), mét liedje (geef mij nen nieuwen dinges), én verkleed (kronen en dingen).

…en dan zijn we nu weg naar het feest. Salut!

update: op weg naar feest de kinderen nog tegengekomen. Ik had alleen het slecht fototoestel op zak, maar toch:

‘t Zijn numero’s.

Doorweekt, maar ‘t schijnt hebben ze zich wreed geamuseerd.

• 1 - YouTube - Mia Rose
  YouTube = The New MySpace
  (tags: video)
• 2 - Terrible Studios
  (tags: spastic)

Die avond op de mailinglijst van IxDA, Barbara Ballard:

We’d like your participation!

Little Springs Design has posted a wiki containing the pattern library in my new book, Designing the Mobile User Experience. So far, it’s got around 10 patterns posted, with more to come in the next few weeks.

http://patterns.littlespringsdesign.com

If you are designing a mobile application, check out the library. Use what you find.

If you are an experienced designer, go ahead and get an account. Modify the site. Add to it. Repost it elsewhere (according to the liberal license). Discuss it. Make the pictures better. Let me know what you think.

If you have a design situation that you frequently see, go ahead and create a new pattern page simply by referring to it; either you or somebody else can fill in the actual design.

Patronen zijn cool. Wikis zijn cool. Als ze het zo schoon vraagt, wie ben ik om daar geen gevolg aan te geven? Allen daarheen.

Grin. Kodak vecht terug.

Die dag bij Webloggers Anonymous:

Hallo mijn naam is Tessa en ik heb een weblog.

Dag Tessa!

Ik weet zo ongeveer waar me aan te verwachten, van briefwisselingen een half leven geleden, en we gaan ons nog amuseren, jawel.

[Oh hemel, besef ik net: van letterlijk een half leven geleden. We worden oud rijp ervaren.]

• Shutterbug: An Insider’s Look At Food Photography
  (tags: photography food howto tutorial)
• O’Reilly — Tasteful Food Photography
  (tags: Photography Food howto tutorial)
• Food for Thought: Making Food Look Good | Handout
  (tags: photography food howto tutorial)
• YouTube - Electrocuting an Elephant
  (tags: elephant electricity)
• YouTube - Battlestar Galactica opening, World of Warcraft style
  Genius.
  (tags: WoW bsg)

Ik was er nu echt heilig van overtuigd dat ik een heel artikel geschreven had over long tail-effecten in de zoekopdrachten die mensen tot dit weblog leidden, maar nee: onvindbaar in de archieven.

Het researchmateriaal heb ik nochtans min of meer teruggevonden, dus helemaal gehallucineerd is het ook niet. Het is zondag, en ik heb geen zin om er heel veel over na te denken, dus een beetje en vrac de cijfers.

De gegevens zijn afkomstig van de logfiles van woensdag 13 december tot en met woensdag 27 december 2006. Tijdens die periode kwamen 28581 mensen op mijn weblog terecht via een zoekopdracht op een search engine (Google, Yahoo!, MSN, …). Er waren 10918 unieke zoekopdrachten, van ” anne of green gables”dvd free download tot zx spectrum emulator.

De twintig meest gebruikte zoekopdrachten op die twee weken, met het aantal keer dat bezoekers ermee op mijn weblog terecht kwamen:

1. nieuwjaarsbrief (5958)
2. porno (624)
3. tara reid (462)
4. chinese tekens (303)
5. bloot (249)
6. japanse tekens (227)
7. photoshop CS3 crack (189)
8. vicky jolling (184)
9. days of our lives (120)
10. cs3 crack (119)
11. tattoo (119)
12. michel (117)
13. blog zog (114)
14. waar feest guy (110)
15. photoshop CS3 serial (109)
16. japanse namen (108)
17. tetten (94)
18. photoshop cs3 keygen (82)
19. naakt (80)
20. willys en marjetten (80)

Zelfs hier is het al duidelijk dat er veel herhaling is. De eerste honderd zoektermen voor die twee weken net voor nieuwjaar, verantwoordelijk voor 12.304 bezoekers, even op een rij gezet en gegroepeerd, geeft dit:

1. nieuwjaarsbrief  (6493)
2. Chinese (of Japanse) tekens (of letters) (of alfabet) (voor naam / tattoo) (1008)
3. Adobe Photoshop CS3 crack (802)
4. porno (624)
5. Tara Reid (495)
6. Michel Vuijlsteke / Vuijlsteke / blog zog / Michel (362)
7. bloot (249)
8. Vicky Jolling (208)
9. Willy’s en Marjetten (158)
10. Waar Feest Guy? (134)
11. days of our lives (120)
12. tattoo (119)
13. M-Kids (naakt) (109)
14. tetten (94)
15. naakt (80)
16. Natalia (78)
17. second life (72)
18. blog (67)
19. naakte bv (66)
20. hutsepot (64)
21. Katrien Schotte (naakt) (62)
22. foto kerstboom (56)
23. CARPETLAND (52)
24. kinder porno (52)
25. kaat en co (46)
26. Julie Taton (nue) (43)
27. Trifle (43)
28. Inger Nilsson (41)
29. grappige clips (38)
30. kerstboom foto (38)
31. veerle dobbelaere (37)
32. weblog (34)
33. PS-politica wiens relatie met Rik Daems (29)
34. hamburg mannheimer (28)
35. powerpoint (28)
36. kinderkutjes (27)
37. Tetten bloot (26)
38. tales of drudgery (24)
39. cystofix (22)
40. francesca vanthielen naakt (21)
41. hoogbegaafd (21)
42. idool 2003 (20)
43. roos van acker naakt (20)
44. thomas de soete (20)
45. kerstverhaal (19)
46. lange woorden (19)
47. het project belspel (18)
48. hutsepot recept (18)

Let wel: dit zijn dus enkel de eerste honderd resultaten. Als ik ze allemaal afga, dan komen er voor de zoektermen in deze lijst nog meer resultaten bij—variaties rond Hamburg Mannheimer, allerlei versies van allerlei bekende en minder bekende mensen die er telkens in voornaam/achternaam in staan of achter/voornaam of met naakt of bloot erbij, en zo verder.

Zoals vaak in dergelijke situaties, is er hier ook sprake van een long tail-effect: een klein aantal zoekopdrachten zijn verantwoordelijk voor de overgrote meerderheid van de bezoekers, en het overgrote deel van de zoekopdrachten komt heel erg weinig voor.

In de praktijk, aan de kopkant van de long tail (zie ook hierboven):

• één zoekterm komt 5958 keer voor
• één zoekterm komt 624 keer voor
• één zoekterm komt 462 keer voor
• één zoekterm komt 303 keer voor
• één zoekterm komt 249 keer voor
• één zoekterm komt 227 keer voor
• één zoekterm komt 189 keer voor
• één zoekterm komt 184 keer voor
• één zoekterm komt 120 keer voor
• twee zoektermen komen 119 keer voor

…en aan de staartkant van de long tail:

• 8458 zoektermen komen precies één keer voor
• 1391 zoektermen komen twee keer voor
• 431 zoektermen komen drie keer voor
• 171 zoektermen komen vier keer voor
• 101 zoektermen komen vijf keer voor
• 67 zoektermen komen zes keer voor
• 43 zoektermen komen zeven keer voor
• 28 zoektermen komen acht keer voor
• 21 zoektermen komen negen keer voor
• 24 zoektermen komen tien keer voor

Dat convergeert allemaal redelijk snel naar allerlei wiskundige dinges, en dat alles in een grafiekje gezet, met twee logaritmische assen:

De as links is hoeveel zoekopdrachten er zijn, en de as onderaan is hoeveel keer zo’n zoekopdracht voorkomt. Euh. Ofzo. Ik moet nog eens nadenken over een presentabele manier van presenteren.

Het vorige stukje kwam er naar aanleiding van dit hier bij Bart, die er wellicht hier over las. Bart stelt de vraag of iemand al ervaring heeft met het data minen van de long tail van de zoekwoorden.

Wel, euh, hoe moet ik het zeggen..? Ik word vrees ik lichamelijk misselijk van dat cynische te gelde brengen van vanalles en nog wat.

Kijk, als ik met mijn on-line aanwezigheid geld zou willen verdienen, dan is dat hoegenaamd niet moeilijk. Hierzie, monetising your long tail for beginners, in twee stappen.

Stap 1: blote wijven

Stap 2: ka-ching!

Dat is de allereenvoudigste manier, Zattevrienden achterna. De iéts minder gemakkelijke manier is “schrijven wat de mensen willen”. Enfin ja, dat wil dus zeggen “schrijven zodat er veel zoekopdrachten op uw website terechtkomen”. Gespecialiseerde weblogs met een duidelijke target audience en zwaar gefocusede content, en daar dan reclame op zetten. Eén weblog over foto-tips. Eén weblog met tutorials voor Office. Eén weblog over auto’s. Eén weblog over televisie. Eén weblog over gadgets. Eén weblog over, waarom niet, geld verdienen met weblogs.

De inhoud van die weblogs is dan eigenlijk maar incidenteel en wordt gewoon cynisch aangevuld om de bezoekers te laten komen. En ‘t is maar om te zeggen dat ik uitslag krijg van mensen als met weblogs als Make Money Online with ProBlogger Blog Tips. Kijk, de laatste paar artikels van die gast, zoals al maanden en maanden en maanden en mààànden aan een stuk altijd weer dezelfde platitutes, dezelfde vijf of tien basisregeltjes verpakt en herverpakt en geparafraseerd en her-herverpakt, met hier en daar, zéér incidenteel eens iets anders:

• Does AdSense suck for bloggers? Jazeker, voor bloggers als Guy Kawaski wel, die erop staan om voor intelligente mensen te schrijven, die er niet in slagen om over één en slechts één onderwerpje te schrijven, en die weigeren om hun advertenties te vermommen als inhoud van hun weblog.
• Hoe slaag ik erin om mensen mijn hele entry te laten lezen? Wel, zorg ervoor dat de tekst intrigerend genoeg is (zodat de mensen de volledige entry lezen en dus alle advertenties gezien hebben).
• How to Find Your Reader’s Questions and Improve Your Blog: het artikel van vanmorgen over die zoekopdrachten— “How useful is that? In effect just by analyzing these 11 questions that brought people to ProBlogger in the last 2 hours I could quite easily have found 11 new topics to write about in upcoming posts.”

Of deze, in een entry over Lifehacker, dat net zo goed een programmaverklaring kon zijn van dat soort mensen:

I think news blogs have a place and can be quite successful - but if I were starting a new blog today I’d be focussing more upon a style of blogging that is ‘helpful’ in nature as it’s the type of blog that not only draws people in, but that develops loyalty among it’s readership.

It’s also a much easier style of blog to monetize in some ways either through the development of products to sell readers (loyal readers are much more likely to buy something than one off readers) and also through affiliate products of other people’s quality resources.

Losers, dedju.

En ja, ik weet het, ik moet mij daar niet in opwinden, het is een manier zoals een andere om geld te verdienen, en dergelijke zaken zijn wat de meeste normale kranten of tijdschriften mutatis mutandis ook in leven houden. Maar toch, maar toch.

Initiatieven als Gentblogt bewijzen dat het anders kan. Nèm.

Vanmorgen in de koude miezerregen was het nieuwjaarsdrink in Gent.

Zéér onhip om dat te zeggen, vermoed ik, maar: mensen wat is mijn leven in orde! Ik heb een fantastische madam, kinderen zoals men ze zich alleen maar kan toewensen, boeiend werk, interessante projecten (dit pakweg, maar nog andere onderweg!), fijne vrienden en kennissen, én ik leef in de beste stad ter wereld.

RAW is een hele tijd mijn idool geweest.

Zuiver toevallig, op de cover afgaand en het aantal pagina’s gedeeld door de prijs, jàren geleden een omnibus-editie van de Illuminatus!-trilogie opgepikt, en ik was meteen zo verloren als een contactlens in een stofzuigerzak.

Ik heb al ‘s mans boeken die ik maar ergens kon vinden, meteen gekocht. Te beginnen met Schrödinger’s Cat en de Historical Illuminatus-boeken, maar daarna eigenlijk vanalles, ook de oeverloze boeken over peyote-visoenen en gerief. Wilson paste perfect in het rijtje dingen-die-me-toen zwaar bezig hielden: samenzweringen, verborgen geschiedenis (of waar dacht u dat ik het Albania for King Zog Committee vandaan had?), occultisme, Aleister Crowley, facsimile uitvoeringen van de Malleus Maleficarum en grimoires allerhande, enfin, een welgekomen aanvulling.

Robert Anton Wilson is aan het doodgaan. Dat is spijtig, maar zo gaat het nu eenmaal.

Ik mag hopen dat als het mijn tijd is om te gaan, ik er op dezelfde manier mee om kan gaan:

Various medical authorities swarm in and out of here predicting I have between two days and two months to live. I think they are guessing. I remain cheerful and unimpressed. I look forward without dogmatic optimism but without dread. I love you all and I deeply implore you to keep the lasagna flying.

Please pardon my levity, I don’t see how to take death seriously. It seems absurd.

Rage, rage, against the dying of the light indeed. En voor wie zich zou afvragen waar de titel van zijn weblog-entry op slaat… ik had het een jaar of vier geleden ook al eens gepost alhier, maar bis repetita en zo:

Dat is dus wel degelijk Dylan Thomas zelf, dames en heres, die zijn wellicht bekendste gedicht leest. Haal boven dat kiekenvlees!

Oh boy oh boy oh boy oh boy oh boy.

Nieuws over GET LAMP, de nieuwe documentaire van Jason Scott. Scott maakte al een redelijk fantabulastisch goede BBS-documentaire, en ik heb van zodra ik van GET LAMP hoorde, meteen geld gestort als steunend lid nummer één, zelfs al wist ik dat er pas binnen x jaar iets zou uit komen.

Hij post een uitgebreid status report van waar hij zit: van harte aangeraden. Voor mij maakt één beeld het allemaal de moeite waard:

Dit, beste kijkbuiskinderen, is Steve Meretzky. De Grote Steve Meretzky, die mijn favoriete adventure gemaakt heeft, A Mind Forever Voyaging. En mijn tweedefavoriete adventure, Stationfall. En ook Leather Goddesses of Phobos (scratch’n’sniff!) en The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (babel fish!), en veel veel meer.

Ik moest de rest van de pagina niet lezen om te weten dat mijn geld goed gespendeerd is.

En o ja: dat beeld hierboven, da’s geen foto. Dat is een screen shot van de film. HD baby.

• Is ‘Web 2.0′ Another Bubble? - WSJ.com
  (tags: article web2.0)
• LacusCurtius • Vitruvius on Architecture
  (tags: Architecture books reference)

Patente nonsens natuurlijk, al kon die test dat niet weten: ik spreek helemaal geen Amerikaans Engels.

Ik ben opgegroeid op het Engels van Jan Van Herreweghen en dat van Jeremy Paxman. En in echte situaties spreek ik zeer welbewust continentaal Europees Engels. Geen RP, maar getemperde RP. En geen native speaker zijnde, voel ik me helemaal vrij om er allerlei colloquialismen van overal ter wereld in te gooien als ik daar zin in heb.

Als het moet, kan ik, euh, zuid-Engels Engels spreken of echte serieuze RP, maar dat doe ik alleen als er geen getuigen bij zijn en ik met alleen Echte Engelsmans in de buurt ben. En wat ik helemaal niet doe, al zou ik het wellicht ook wel kunnen, is doen zoals tien jaar geleden Chantal Pattyn deed: een poging tot colloquiaal Engels, doorspekt met allerlei pseudo-Londense glottale stops–so, er, like, you’ve go’a be proud of you new re’ord, roight?.

Bijzonder weinig dat me zo kan irriteren, om het met Brel te zeggen, zo’n niet-native speaker

[...] Qu’aimerait bien avoir l’air
Mais qui n’a pas l’air du tout
Faut pas jouer les riches
Quand on n’a pas le sou

Want zoals mijn vader me eeuwen geleden zei toen ik, denk ik, in onze keuken en tien jaar zijnde een Amerikaans accent probeerde na te doen voor komisch effekt: zorg er eerst voor dat je een taal perfect spreekt, en dan mag je pas doen alsof.

Amazon doet al jaren rustig zijn uitstekend goed ding, maar deze had ik op mijn meer dan tien jaar klant-zijn nog niet meegemaakt:

Ze vragen me om een review te maken? En waar heb ik dat aan verdiend? Omdat ik er al een fortuin aan boeken gekocht heb? Ze gaan toch niet weten dat ik een weblog of zoiets heb? Of gaan ze er gewoon van uit dat iedereen wel graag eens een review schrijft?

En waarom enkel voor dit boek en niet voor de ziljoenen andere die ik gekocht heb bij amazon.com en amazon.co.uk en amazon.de en amazon.fr?  Omdat dit een ($99) duur boek is? Omdat het relatief weinig (vijftien user-submitted, op het ogenblik van dit schrijven) reviews heeft? Omdat de reviews te unilateraal goed (allemaal 5 sterren) zijn?

Geen idee.

‘t Is middagpauze, ik vond Absolute Sandman bijzonder goed, en ik ben altijd al tevreden geweest van de mannen bij Amazon, dus ik dacht een goede daad te doen en ze inderdaad een review te schrijven… maar helaas.

Ze weten wat ik gekocht heb, wanneer ik het gekocht heb, en toch moet ik inloggen met naam en wachtwoord als ik de review wil doen. En eens ik ingelogd ben, krijg ik dit te zien:

Dit scherm ziet er niet zo uit, maar het is wel degelijk een foutboodschap.  Amazon zegt me dat ik het boek niet gekocht heb, of dat ik het misschien nog maar onlangs gekocht heb en dat ik dus nog een beetje moet wachten vóór ik een review kan plegen.

Normaal gezien zou een dergelijk iets het vermelden niet waard zijn: het komt voor op de beste websites, en in de meest uiteenlopende situaties. Database beetje out of sync, foutje in een query, accounts door elkaar gehaspeld, bug in wieweetwaar een onderdeeltje van teenoftander. Het is net omdat dit bij Amazon eigenlijk praktisch nooit voorkomt, dat het me opvalt.

Spijtig. Amazon stelt me bijna nooit teleur. Nu wel.

Amazon reed een scheef schaatsje. Wat had ik dan wél verwacht?

1. Loginprocedure

Ik kreeg een persoonlijke mail met een uitnodiging. In die mail stond een knop. Klikken op die knop bracht me naar deze pagina:

Ik verwacht minstens dat ik naar een pagina ga waar ik enkel nog mijn wachtwoord moet ingeven, en waar mijn e-mailadres ingevuld staat.

Ik verwacht ook dat op die pagina staat waarom ik hier verzeild geraak ben: “we invited you to submit a review for The Absolute Sandman, Vol. 1”, met dan een korte uitleg dat ik moet inloggen, en een link naar waarom (enkel geregistreerde gebruikers die een ding gekocht hebben mogen het reviewen, namelijk).

Ik verwacht ook dat Amazon weet dat ik geen 13 jaar of jonger ben.

En eigenlijk verwacht ik dat klikken op de button in de mail me al meteen naar een pagina brengt waar ik geen verkoopsinfo meer krijg (ik heb al mijn $99+ transportkosten uitgegeven!) en bijvoorbeeld wel de al uitgebrachte reviews, zowel positief als negatief.

2. Foutboodschap

Ik ben helemaal vóór vriendelijke foutboodschappen, een ?SN ERR #3B2 PURCHASE_RECNO_NOT_FOUND zou ik ook niet geapprecieerd hebben, maar dit vind ik té vriendelijk.

Als ik op dit scherm zit, heeft de toepassing me ingelogd, heeft ze geprobeerd mij Absolute Sandman te laten reviewen, en is dat mislukt.

In het ideaal ideaal gebeurt dat in het geheel niet, omdat ze weten dat ik het gekocht heb uiteraard, maar op zijn minst verwacht ik daar ergens een aanduiding van wat het systeem probeerde te doen, en dat dat mislukt is. Iets in de zin van “it looks as if you can’t review The Absolute Sandman, Vol. 1” misschien, gevolgd door een lijstje mogelijke redenen.

De titel “want to write a customer review?” komt nu over als nodeloos de mensen uitlachen, en de enige echte aanduiding van wat mis liep, staat in de <title> van de pagina:

Ik vermoed dat het volgende gebeurd is:

• boek aangekocht met één account
• mail verstuurd naar emailadres van die account
• ingelogd met een andere account die hetzelfde emailadres gebruikt
• ergo, Amazon denkt dat ik het boek nog niet gekocht heb.

Wellicht dat het technisch wel mogelijk is dat allemaal te detecteren—Amazon houdt er in alle geval al rekening mee dat ik misschien wel een meer dan één account heb. Of misschien dat het allemaal met privacy-wetgeving te maken heeft.

In alle geval: naast de grond van de zaak (een fout die had vermeden kunnen worden), zou het in de afhandeling ook veel mooier gekund hebben.

Maar alla. ‘t Is niet Google waar we het over hebben natuurlijk. ‘t Is Amazon, die mogen nét iets meer van mij.

• 1 - Welcome to Flow in Games
  (tags: games psychology flow)
• 2 - Designing Calm Technology
  (tags: hci ubiquitous design Technology)
• 3 - Zope.org - Zope Content Management Framework (CMF)
  (tags: zope cms)
• 4 - The Open Metadata Registry
  (tags: dublincore metadata)
• 5 - Welcome to Flow in Games
  (tags: flow game flash)
• 6 - Google Earth and Archaeology
  (tags: archaeology)

Ach, een beetje mens-op-het-internet is toch aan zichzelf verplicht om het periodieke Jobs-reality-distortion-fest mee te volgen, nee?

En zo bevind ik mezelf op http://www.macrumorslive.com/ en heb ik Twitter ernaast staan met running commentary. De mac fanboys komen virtueel klaar op de iPhone—en ik vrees dat meewarig een goede omschrijving is van mijn blik, op het moment.

Een soort frankenstein van Yahoo!Mail en Google Maps en widgets (“if it’s Google, Apple, Yahoo - does that make it GAY?”), met niet zeer veel batterijleven, en $499 tot $599 duur. Wellicht werkt de helft van Google Maps niet in Europa, en geen mens die Y!Mail hier gebruikt, dus: mja. En in de VS kan het enkel met Cingular (ugh!), tegen dat die telefoon hier is (Q4 2007) zullen we wel horen wat de Commissie daar van vindt, zeker?

Maar goed.

Ik was het eerlijk gezegd helemaal uit het oog verloren tot deze middag, maar alsnog…

De oplossingen van deel twee van de kwis die ik vorig jaar gepost had. Er is nog wel een deel drie, dat zet ik dan wel eens online.

1. [download]
   Rattlesnakes (Tori Amos), Still of the Night (Whitesnake), verband: slangen
2. [download]
   Rebel Rebel (David Bowie), 2+2=5 (Radiohead), verband: 1984. De plaat Diamond Dogs zou oorspronkelijk een concept album rond Nineteen Eighty Four zijn, maar de erven-Orwell zagen het niet zitten. En 2+2=5 verwijst natuurlijk ook naar Winston Smith.
3. [download]
   Chantilly Lace (Big Bopper), Whipped Cream (Herb Alpert & the Tijuana Brass), verband: crème fraiche. Mooie platenhoes, ook.
4. [download]
   Streets of London (Dana Winner), Fly me to the moon (Julie London), verband: Londen. Ach, Dana Winner…
5. [download]
   Peter Gunn (Emerson, Lake & Palmer), Hawaii Five-O (The Ventures), verband: detectives.
6. [download]
   Exodus (Bob Marley & the Wailers), Mama (Genesis), verband: boeken van de bijbel.
7. [download]
   Cantaloop (Flip Fantasia) (US3), Ik ben Joep Meloen (André Van Duin), verband: meloenen.
8. [download]
   L’été indien (Joe Dassin), Spring, Summer, Winter and Fall (Demis Roussos), verband: seizoenen.
9. [download]
   Don’t Fear the Reaper (Blue Öyster Cult), Ace of Spades (Motörhead), verband: heavy metal umlaut. En dat Ace of Spades toch wel een dijk van een nummer is. En Don’t Fear the Cowbell Reaper ook, natuurlijk.
10. [download]
    Particle Man (They Might Be Giants), La quête (Jaques Brel), verband: Don Quichotte. “They Might Be Giants” verwijst naar de windmolens: ‘t zouden wel eens reuzen kunnen zijn. En de magistrale vertaling van Mitch Leigh en Joe Darion’s The Impossible Dream—de rol was Brel zó op het lijf geschreven dat ik het niet eens wil zien in de originele Engelse versie.

‘t Is eigenlijk wel grappig. Dan kom ik thuis en vraag ik mijn madam of ze wel weet met wie ik vandaag uitgebreid gemaild heb: Jason Scott! De grote Jason Scott! (uh huh) Hij heeft me een stukje exclusief interview met Steve Meretzky doorgestuurd!! (wie?) Steve Meretzky!! De vader van Floyd van Stationfall!!! En van Al Die Andere Dingen!! Van Infocom gedimme! (euh ja, proficiat, zeker?)

Of nog, dat ze nooit raadt met wie ik het in het kader van een project Googletalkgewijs over onder meer Dublin Core en al dan niet controlled vocabulary had vannamiddag: Peter Bogaards! De grote Peter Bogaards!! (wie?) Wel, van de informatiearchitectuur hé, en al! (uh huh)

Of ook, dat binnenkort Yvonne Rogers bij ons op het werk haar opinie komt geven over Calm computing! (wie over wàt?) De grote Yvonne Rogers!! (brzt) Van die boeken en al! (uh huh)

Mpf. Name-dropping is niet wijs als de be-name-dropte niet weet waar g’het over hebt. Gelukkig is er het internet, ha!

Nederlands-van-in-Nederland, ‘t is bij tijd en wijlen bijzonder vreemd.

Méér leenwoorden en dergelijke dan wij alhier door de band gebruiken bijvoorbeeld. Neem deze, op de trein:

Calamiteiten? OK, de vlag dekt de lading misschien wel, maar wat is er verkeerd met noodgevallen of iets dergelijks? Tenzij het natuurlijk om rampen zou gaan, want in mijn hoofd is een calamiteit iets als een bijbelse zondvloed, of Gojira die de locomotief platgestampt heeft. Maar in dat geval vermoed ik dat er in het Engels wel Disasters zou gestaan hebben, toch? Of, waarom niet, Calamities?

Nog zo één: exercitie. Zoals in “laten we de exercitie van vorige vergadering evalueren”. Wat is er in ‘s hemelsnaam verkeerd met oefening? Of, in dezelfde vergadering gehoord: committeren. Zoals in “wij committeren ons aan het produceren van x pagina’s inhoud”. Waarom niet wij verbinden ons ertoe?

The mind, it boggles.

In omgekeerde richting ongetwijfeld ook, uiteraard.

Windows Mobile 2005 screenshot via mobiface—er zijn natuurlijk geen duizend manieren om een telefooninterface te maken:

Waar ik een beetje mee zit, in de twee gevallen, is dat er geen knoppen aan zitten. Ik ben een groot amateur van tactiele ervaringen: de GSM die ik nu meesleep, heb ik uiteindelijk gekozen op basis van het aanvoelen van de toetsen.

Waar ik ook mee zit, is dat ik niet van plan ben mijn GSM in een apart zakje mee te zeulen. En als ik zo’n Smartphone (of iPhone) zonder deksel op zak steek, en mijn sleutelbos zit toevallig in mijn zak, dan is het scherm ook wel, euh, naar de zak, vrees ik.

Ik heb dat nu met mijn GSM, zo’n SonyEricsson k-iets-i en mijn PSP, dat ik altijd bang ben dat het scherm gaat krassen. Hoeveel erger zou dat niet zijn op zo’n enorm ding dat alleen maar scherm is?

Waar ik geld voor zou betalen is een boekvormig ding, pakweg de helft van de breedte van een klein Moleskine-notaboekje en zo dik als een recente iPod, met een Windows SideShow-achtig schermpje aan de buitenkant, en twee grote schermen binnenin. Ik heb niets tegen een stylus en ik kan me inbeelden dat die wel handig kan zijn om te tekenen en zo, ik zou er dan ook één in steken.

Wat ik trouwens altijd al interessant gevonden heb, maar waar ik ook genoeg realiteitszin voor heb om te beseffen dat het er niet van zal komen, is een chorded keyboard. Met vijf vingers kun je in principe voldoende karakters vormen. Maar ja, veel te hoge drempel, natuurlijk.

Aan de zijkant, in de rand, zou ik hoedanook een aantal knoppen plaatsen, en onder mijn duim een (induwbaar, eventueel kantelbaar) scrollwieltje, zoals op muizen en zoals op oude Sony-GSM’s. Geen zin om iets uit te printen en te mockuppen, dan maar met een gefotoshopte laptopvoeding:

Hm. Hierboven is het te breed. Misschien de helft of twee derde van de beedte, maar de hoogte dan wel gelijk houden. Schermpje aan de buitenkant kleiner. En dus maximum één tot anderhalve centimeter dik, en openklapbaar, met die twee schermen over de volledie oppervlakte binnenin. Geen zin om te herphotoshoppen, bleh.

Kleur kan me niet zo enorm veel schelen, textuur daarentegen wel. Géén blinkend plastic of metaal. Wel: ruggedized, rubber, de grip van een goede focusring op een lens van een fototoestel. Eventueel zelfs leer. En duidelijke knoppen die ingedrukt kunnen worden, geen touch sensitive areas.

Nee, zo’n klein rubber boekje wil ik. Met een enorm scherm vanbinnen, en een kleintje vanbuiten. Dat telefoon is, maar waar ik ook nota in kan nemen (tabletpc-gewijs), en vooral: dat een uitstekende organiser is, mat kalender en zo.

Wédden dat zoiets binnen drie jaar bestaat?

Tapping: een techniek om op snaarinstrumenten, bijvoorbeeld electrische gitaar, te spelen. Kan met één gitaar:

…of met twee: (more…)

Het beste deel van een dag onverwacht van thuis uit werken? Een middagdutje kunnen doen.

Geen goed idee, een dutje doen. Ik heb in de plaats de televisie aangezet, en het is net Villa Politica, met live berichtgeving uit het Vlaams Parlement.

Dewinter: Mijnheer de minister-president, de fractieleider van de VLD zei zonet dat ze bereid was de uitschuiver van de minister-president met de mantel der liefde te bedekken. Aanvaardt u dat u een uitschuiver heeft gemaakt?

Leterme: Nee, maar ik aanvaard de mantel der liefde.

Het vrouwelijk contingent in het halfrond, collectief: (vertederd) ooooohh…

Grin.

Zo. En nu terug naar mijn patroonbibliotheek.

Wat-krijgen-we-nu? Joe Mangel is terug op Neighbours? Ik heb die naar Europa weten vertrekken, toch, zo’n vijftien jaar geleden?

Ah kijk, inderdaad. Mmm… Neighbours. Ik heb daar toch een paar jaar een plaatsje voor in mijn leven opengehouden, toen ik een televisie had op kot. Daarvan gesproken, eigenlijk: hoe zou het nog zitten met de tweelingzusjes Alessi?

Hm. Niet zo goed, blijkbaar. Gayle en Gillian Blakeney zijn verhuisd naar de VS van A, zegt Wikipedia:

In 1994 the sisters moved to the United States (where they still reside today) to pursue acting roles, landing guest spots on various film and TV projects.

Eén rolletje in een Silk Stalkings-episode, jaren geleden, en dan niets meer, volgens IMDB. Jammer. Ik hoop dat ze het goed maken. ‘t Zagen er sympathieke meisjes uit. Met talent en zo, ook wel.

(more…)

• Some Hands-On Time With the iPhone - Bits - Technology - New York Times Blog
  (tags: iPhone review)
• Top 10 things to hate about the Apple iPhone
  (tags: iPhone review)
• The TNL.net weblog » The iPhone is here
  (tags: iphone apple mobile)
• Funny Town is a big collection of Funny video,funny town names,caricatures, funny pictures,caricature, wallpaper,animals piciture
  (tags: food art)
• YouTube - cyriak’s animation mix
  (tags: video animation fun)
• Gizmodo iPhone Hands-On: I Called My Mommy - Gizmodo
  (tags: iphone apple)
• Tactile Interfaces for Small Touch Screens
  [...] a haptic, tactile interface design for small touch screens used in mobile computers. [...] instead of observing the response of graphical user interface (GUI) controls, users can directly feel them with their fingers, similar to physical switches.
  (tags: ui)
• Bill Joy’s greatest gift to man – the vi editor | The Register
  (tags: vi history Programming)
• Proximus moblog
  Free moblog, whee.
  (tags: proximus)

Whee! Sacha Distel en Dalida!

(more…)

Daarnet had Sandra toch wel laffelijk de afstandsbediening—wat zeg ik, “de”? mijn! afstandsbediening—van op de leuning van mijn trekzetel weggeroofd zeker!

Godgeklaagd. De mensen kennen hun plaats niet meer. Ze voerde zwakjes aan dat ik “toch aan het slapen was”. Meh. Ik was uiteraard niet aan het slapen: ik was even mijn ogen aan het laten rusten.

…en dat deed me eraan denken—dringend tijd dat ik de regels van het huis nog eens op een grote affiche zet en ophang:

Règle n° 1. Le Chef a raison.
Règle n° 2. Le Chef a toujours raison.
Règle n° 3. Même si un subalterne a raison, les deux premières règles s’appliquent.
Règle n° 4. Le Chef ne dort pas, il se repose.
Règle n° 5. Le Chef ne mange pas, il se nourrit.
Règle n° 6. Le Chef ne boit pas, il déguste.
Règle n° 7. Le Chef n’est jamais en retard, il a été retenu ailleurs.
Règle n° 8. Le Chef ne prend jamais de liberté avec sa secrétaire, il fait son éducation.
Règle n° 9. Le Chef ne quitte jamais son service, il a une réunion à l’extérieur.
Règle n°10. Le Chef ne lit jamais son journal pendant le service, il s’informe pour protéger l’entreprise et donc les emplois de tous.
Règle n°11. Le Chef fait énormément de sacrifices pour ses subalternes; ils peuvent donc bien en faire un ou deux pour le Chef en retour.
Règle n°12. Le Chef a le droit d’être toujours de mauvaise humeur et d’insulter les subalterne; c’est dû à son stress de Chef.
Règle n°13. On entre dans le bureau du Chef avec ses idées personnelles, on en ressort avec les idées du Chef.
Règle n°14. Le Chef est toujours le chef.
Règle n°15. Plus on critique le Chef, moins on a de primes.
Règle n°16. Ne jamais oublier que le Chef est obligé de penser pour tout le monde.
Règle n°17. Seul le Chef a une vision globale de l’entreprise.
Règle n°18. Si vous avez un doute conformez vous à la règle numéro 1!

Mijn vader heeft een generatie geleden ooit een keukenschort gekregen waar die regels op stonden, en sindsdien wisten wij thuis allemaal waar ons aan te houden.

Nee maar.

Bruce Campbell is één van mijn persoonlijke helden. Zelfs in reclamefilmpjes ben ik er een groot fan van.

Al wie daar verder uitleg bij nodig heeft: loop als één man naar uw dichtsbijzijndste internetboekenboer, en koop If Chins Could Kill: Confessions of a B Movie Actor. Verplichte lectuur voor al wie een passie heeft of een droom, en die er maar niet aan wilt/durft beginnen. Inspirational, gelijk dat ze zeggen. En ook bijzonder grappig. Which is nice.

(more…)

Oooo zo’n schone auto!

[Meer alhier]

Inferis zei alhier over wat Reinhart gezegd had:

@rendv: FUD.

Misschien moet je dan ook maar apart de wielen, motor en carrosserie van je wagen aanschaffen. Want stel je voor dat je je wagen “in z’n geheel” zou moeten binnendoen voor onderhoud.

En qua gebruik van meerdere features “tegelijkertijd”: da’s gewoon een kwestie van UI.

Fanboy alert! Fanboy alert! (af te leiden enkel en alleen al wegens het compleet niet te the point gebruik van de term FUD: waarom zou Reinhart iemand bang willen maken, onzeker laten worden, of doen twijfelen? hij is tot nader order geen marketeer van een concurrent van Apple, toch?)

O, en ook wel: warning! car analogy!—vaak een reden voor wantrouwen, en in deze is het inderdaad een Truuk Van De Foor. Wielen, motor en carrosserie van een auto zijn onderdelen van één systeem. Met een autowiel alleen ben ik niets, of het zou moeten zijn om het als ornament rond een plantenbak te gebruiken. Een motor op zich doet helemaal niets.

Een betere analogie zou misschien zijn dat ik mijn wasmachine en droogkast en koelkast en microgolfoven en kookvuur en toaster in één ondeelbaar meubel zou onderbrengen. Dat kan natuurlijk wel, maar heeft het zin? En zijn er geen nadelen aan verbonden?

Daar geheel naast is er een hele school die zegt dat het Grote Publiek eigenlijk niet zit te wachten op een toestel dat een beetje van vanalles doet voor iedereen, maar wel op een aantal kleinere toestellen die een aantal zeer welbepaalde dingen zeer goed doen. Huiswerk van de dag: schrijf een halve tot een volledige A4 over convergentie versus divergentie in devices.

Maar kom, als er toch een discussie in gang moet gezwengeld worden rond een analogie iPhones/auto’s… die iPhone zou beter wat méér gelijk een auto zijn, in die zin dat ik als ik wil een nieuwe band kan kopen. Zoals het nu is, zitten de batterijen bij die Apple iPhone er ingebakken. Met de recente geschiedenis rond batterijen (die Sony-histories, en ook onder meer die zichzelf oppompende batterijen in Macs), zou dat wel eens geen luxe kunnen zijn.

En voor de rest: uiteraard heeft Bruno gelijk (ge moet daar niet zo verbaasd kijken :)). Ik wacht tot ze een generatie of twee verder zijn, en dan zie ik of de iPhone de best of breed is, dan wel dat een concurrent een nog beter ding uit heeft.

En dan in de iets verdere toekomst kijk ik uit naar, zoals ik elders al eens zei, mijn ideaal toestel:

• Afmetingen: hetzelfde volume van een kleine Moleskine, maar misschien iets hoger en iets minder breed, dat zou voor mij ideaal zijn. Dus zo’n pakweg zeven op veertien of vijftien centimeter, en niet dikker dan een goeie anderhalve centimeter. Groter dan dat en ik krijg het niet comfortabel in mijn broekzak. Kleiner dan dat en het ding gebruiken wordt priegelwerk.
• Buitenkant: krasbestendig, liefst rubber of iets dergelijks, dat het niet wegglijdt. Een klein display met het broodnodige erop. De textuur kan misschien ook een gids zijn om te weten wat voor/achter en boven/onder is: met die iPhone kan ik me nu inbeelden dat ik meer dan eens tegen de onderkant van de achterkant aan het spreken riskeer te zijn. Een aantal knoppen en een duimwiel als input-interface.
• Binnenkant: het ding moet openklappen, en binnenin zitten twee reuzengrote schermen, over de hele oppervlakte. Totale resolutie moet minstens 1024×1024 zijn, maar mag een stuk hoger liggen. Een 300 dpi-scherm kan toch echt niet zó ver meer af zijn?
  Ik kan op die schermen schrijven en manipulaties doen, met mijn vinger(s) én met een stylus. Misschien kan dit patent van Sony ervoor zorgen dat een on-screen keyboard ook echt aanvoelt als een echt keyboard, met echt indrukbare knoppen.
• Functionaliteit: mijn killer app is niet de mp3–speler, en nog minder de videospeler, maar wel de integratie met productiviteit. Ik wil mijn Outlook-kalender (en/of Google Calender, of wat dan ook, als het maar interopereert) en mijn Outlook contacts kunnen beheren en perfect synchroniseren. Minstens een viewer en annotator voor Word en Excel en Powerpoint zou handig zijn. 
  Ik verwacht uiteraard een degelijke internetbrowser, met Flash en tutti quanti.
  Via de stylus wil ik kunnen nota nemen zoals ik in een notaboekje zou doen—denk TabletPC maar dan beter, en snel genoeg. Mét audio-opnamemogelijkheid, zoals in OneNote, die gesynchroniseerd is met mijn nota’s. En uiteraard met de mogelijkheid te kunnen tekenen.
• Multimedia: fototoestel en camera zouden mooi zijn, maar voor mij eigenlijk niet echt essentieel. Realistisch gezien kan zo’n toestel niet zonder foto/camera, dus doe dan maar een tegen-dan-state of the art, wat het ook is. O, en zet de lens meteen aan de kant van het schermpje aan de buitenkant, dat ik eventueel kan videofoneren met iemand aan de andere kent die hetzelfde toestel als mij heeft. Als ik foto’s wil nemen en een betere preview wil, dan klap ik het toestel wel open; wil ik een eenvoudig statief, dan zet ik het in een hoek van 90° half-opengeklapt op een tafel of zo.
  Video en mp3: tja, ook de rigueur voor zo’n toestel, vermoed ik. Steek er meteen een radio in met opnamemogelijkheid.
• Connectiviteit: ik ken daar niet zoveel van, maar doe maar 3G, of 4G, of wat het ook moge zijn tegen dan. En snelle wifi. En blauwtand en zo.
• Batterijleven: deze zou wel eens de moeilijkste kunnen zijn. Ik wil zeker drie of vier dagen zonder opladen kunnen normaal werken, en bijvoorbeeld zeker een dag lang intensief kunnen werken.

Pakweg binnen vijf jaar heb ik zeker zo’n ding. Wedden?

Of ben ik iets vergeten? Pas op: de form factor en het (tactiele, zeer hoge resolutie)-scherm is voor mij vitaal, evenals de integratie met Office.

Zeg er dan bij dat het tegen de klok is, dedju. Nu ben ik ondertussen nog eens over en weer naar beneden geweest, en was ik naar televisie aan het kijken en alles.

Grr. Maar aan de andere kant: Fields of Logic is verdorie wel van een Belg, Bart Bonte. Chauvinisme!

Oh, en ook Belgisch en ook wijs:

Sur Eldiz, notre but est de créer un média féminin, c’est à dire pour les femmes par les femmes. Eldiz a donc été créé uniquement par des filles et vous pourrez les découvrir l’une après l’autre dans le billet qui sera consacré à chacune.

Pourquoi Eldiz ?

Nous sommes lassées des mags féminins qui ne nous ressemblent pas, lassées des mags généralistes du web qui n’évoquent jamais les sujets qui nous intéressent mais regorgent de filles à poitrines généreuses et de grosses bagnoles. Nous n’avons rien contre les filles à poitrines généreuses, ni contre les grosses bagnoles, Eldiz est juste un plus et, si vous voulez participer, vous êtes toutes et tous les bienvenus !

Toupie, toupie, gelijk de mens in Frère Boudin zou gezegd hebben. Niemand zal mij beletten om dat allemaal ook aandachtig te lezen. Ik lees graag van vrouwen, ha! ha!

(En hoe spijtig dat er van Frère Boudin precies maar twee albums verschenen zijn, trouwens, en hoe vreemd dat het nu al sinds gisteren in mijn hoofd zit—van op restaurant omdat er iets met cèpes was, en dat Frère Boudin’s specialiteit omelette aux morilles is, the mind is a weird thing, I kid you not.)

Via Damien van Blogging the News. Scooped, vrees ik, Delphine, Monique, Jimini, Alice,