Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Jaar: J (pagina 1 van 29)

Hiep hoi

2015 is gedaan. Te hopen dat 2016 nóg beter wordt.

5

Nog een productieve dag

Morgen is het nieuwjaaravond, en dan hebben we geen zin om heel de tijd in de keuken te staan. Een voorbereid mens is er veel waard, dus vandaag proper verdergedaan met de voorbereiding.

Voor het hapje: tomaten geconfijt. Ze zagen er nogal klein uit, en dus nog een tweede batch gemaakt.

Voor het voorgerecht: eerst visfond gemaakt (met een paar kilo karkassen van tong). Dan garnalenbisque gemaakt met de fond (met een halve kilo garnalenafval). En dan die bisque geklaard tot een consommé.

En courgette, rammenas en wortel in minuscuul fijne brunoise gesneden en geblancheerd, en couscous al bijna gegaard.

 

En voor het dessert: appelsiengel gemaakt!

Morgen al de rest, dus. Nog wat koekjes, kwartels, kwartelfond, saus, en groenten. En twee soorten moelleux.

Productieve dag

Wij doen het eten voor nieuwjaaravond, en het gemak van eten is dat er vanalles op voorhand kan gedaan worden. En dus zijn we er vandaag maar aan begonnen.

Het hapje wordt iets met onder meer lauwe geconfijte tomaten en parmezaanroomijs; dat ijs kon al ver op voorhand, dat zit dus al sinds vannamiddag in de diepvries. De tomaten, die gaan we dan morgen confijten en overmorgen opwarmen.

Het voorgerecht is onder meer een garnaalconsommé. Daarvoor maken we morgenmiddag eerst een gewone visfumet (leve de visboer die zakken viskarkassen verkoopt!), en dan met die visfumet een garnalen-min-of-meer-bisque (leve de visboer die zakken garnalenschalen verkoopt!), en dan daarmee een geklaarde consommé. Er moeten ook nog groenten bij en couscous, da’s voor overmorgenochtend of morgenavond, we zien wel.

Hoofdgerecht is iets met kwartels, met onder meer een perenchutney: vanmiddag gemaakt en overheerlijk bevonden.

Dessert is iets met donkere en witte moelleux (de juiste vormen al eens uitgeprobeerd en perfect gelukt), en onder meer muntijs (ook vanmiddag gemaakt).

Hoera voor planning!

Een duts, dat ben ik

Hoera!  Vervangcomputer is toegekomen! En het heeft maar een paar uur geduurd om alle backups en Adobe stuff en Office en dingen terug te zetten!

En dan blokkeert het ding natuurlijk terwijl hij die nieuwe Windows aan het installeren is, komt hij in een eindeloze “preparing automatic repair”-loop terecht (zoek gerust eens op Google, ik ben geen alleenstaand geval), lukt een system restore wel maar blijft alles volstaan met ontoegankelijke Windows.old en oude user folders, lang verhaal kort: een totale herinstallatie dringt zich op.

Een duts.

1451343628892662381512

Taart!

Snirf, eerste nieuwjaaravond dat niet alle kinders er bij zullen zijn: Zelie organiseert haar eigen feestje.

’t Was gisteren en vandaag testen of de taarten die ze wil maken in orde zijn: een citroentaart met meringue en een appel/saffraantaart.

Alles zelf gemaakt, van deeg tot méringue italienne:

Ik vond in alle geval dat het meer dan in orde was, maar het zal alsnog een chocoladetaart worden in plaats van die appeltaart — geen fans van saffraan, blijkbaar.

En er was stapels meringue over, dus hey, de warmhoudoven mag nog eens dienst doen:

This American Life

Had ik dat al eens gezegd, dat This American Life echt serieus de moeite waard is?

Want dat is het, namelijk. Uitstekend en ook nog eens gratis, en met een back catalogue zo lang als een Chinese muur: geen radio nodig, abonneer u op de podcast en geniet.

’t Zijn telkens een aantal waargebeurde verhalen rond één thema. Voorproefje in de (overigens ook zeer mooie, Chris Ware-getekende) geanimeerde cover van The New Yorker:

Op zoek naar een nieuwe telefoon

Het wordt schaamtelijk, mijn telefoon. Het is een iPhone 4 uit 2010, geen kras op het scherm, nooit iets mis mee geweest, er is nog een gigabyte of acht plaats op vrij, met nauwelijks apps erop, en alles zou dus in orde moeten zijn.

Maar neen: door de jaren heen is het ding trager en trager en trager geworden, tot op het punt dat nieuwe apps (als ze al geïnstalleerd raken — iOS 8 lukt niet op een iPhone 4, danku Apple) soms minuten tijd nodig hebben om op te starten, en random gewoon uitvallen.

Ik ben het een beetje beu.

Dus ga ik wat cadeaubons gebruiken om iets nieuws te kopen. Zo’n Samsung Galaxy S6 zeker? Zou dat goed zijn?

The quantified self

Ik moet tegenwoordig op doktersbevel vanalles meten en bijhouden. Joechei! Ik heb een excuus om allerlei internetgeconnecteerde dingen te kopen!

Een weegschaal hadden we al, een stappenteller / hartslagmeter / slaapmeter is vanmorgen toegekomen; het volgende is een bloeddrukmeter. Dat laatste is eigenlijk zelfs het enige dat echt moet van de dokter, maar ik wil er wel een die zijn cijfers automatisch naar het internet stuurt, en ik dénk dat het dus deze zal worden. Duurder dan sommige andere, maar zeg nu zelf:

Danku Microsoft!

Ik had op het werk zo’n Surface, en dan was die gestolen wegens inbraak in ons huis, en dan had ik zo’n nieuwe Surface, en dan bleek die na een paar weken in slaap te vallen en niet meer wakker te worden, en dan had ik weer een nieuwe Surface, maar daar heb ik na een week of twee een accident mee gehad, en nu krijg ik van Microsoft gewoon nóg een nieuwe Surface, zelfs al geldt de garantie niet echt voor dat accident.

Ge kunt u niet inbeelden hoe content ik ben: ik heb nu al een paar dagen weer een Mac, en blecch wat een akelig OS is dat jong. En eurgh hoe onhandig, met zo’n openklappende laptop zonder touch screen of stylus of niets.

Onderzoek, onderzoek, onderzoek

Vanmorgen nefroloog voor bespreking van de onderzoeken van vorige week (iets met contrastvloeistof en scans, dat ik nog eens opnieuw zal moeten doen één dezer dagen) en voor bloeddruk en dingen, daarna naar het labo om bloed te gaan trekken (een bijzonder pijnlijke prik in mijn linkerarm, waar geen bloed uit wou komen, en die mij uren later nog een stijve linkerduim gaf), daarna naar de urologie voor een UDO, en dan naar de uroloog voor bespreking.

UDO!

Uro! Dynamisch! Onderzoek! Leve de mensonterende onderzoeken!

Da’s waarbij men sondes in al uw lichaamsopeningen steekt, uw loodgieterij aan electrodes vastmaakt, en dan liters fysiologisch serum in uw blaas spuit en vraagt hoe het voelt. 

“Euh, gênant” was géén gewenst antwoord, zo blijkt.

En dan vraagt men u, achterovergeleund in een soort gynecologische stoel met een trechter eronder, met buizen en draden die van overal uit u hangen, te doen alsof ge thuis op het gemak zoudt zitten.

Uh huh.

Neen, niet mijn favoriete medisch onderzoek.

Een béétje racistisch

H.P. Lovecraft was een racist. Ja, iederéén was toen racistisch, maar HPL had het zó weinig voor de andere medemens, dat zelfs zijn vrienden hem wel eens zeiden dat hij toch een beetje overdreef.

Dit is hoe hij Chinatown in New York  omschreef in een brief aan zijn maat Frank Belknap Long:

The organic things—Italo-Semitico-Mongoloid—inhabiting that awful cesspool could not by any stretch of the imagination be call’d human. They were monstrous and nebulous adumbrations of the pithecanthropoid and amoebal; vaguely moulded from some stinking viscous slime of earth’s corruption, and slithering and oozing in and on the filthy streets or in and out of windows and doorways in a fashion suggestive of nothing but infesting worms or deep-sea unnamabilities. They—or the degenerate gelatinous fermentation of which they were composed—seem’d to ooze, seep and trickle thro’ the gaping cracks in the horrible houses … and I thought of some avenue of Cyclopean and unwholesome vats, crammed to the vomiting point with gangrenous vileness, and about to burst and inundate the world in one leprous cataclysm of semi-fluid rottenness. From that nightmare of perverse infection I could not carry away the memory of any living face. The individually grotesque was lost in the collectively devastating, which left on the eye only the broad, phantasmal lineaments of the morbid soul of disintegration and decay … a yellow leering mask with sour, sticky, acid ichors oozing at eyes, ears, nose, and mouth, and abnormally bubbling from monstrous and unbelievable sores at every point.

Incidentally, ook een ongelooflijk heerlijk wijze tekst om luidop voor te lezen.

Kwartel

Het was vandaag improvisatiekoken. Er waren twaalf kwartels, en dat was het zo ongeveer. Ik heb nog een wortel en een ajuin gevonden, en dan later is Sandra naar de nachtwinkel om erwten gegaan en we hadden nog voorgebakken frieten in de diepvries zitten, en dus is het dit geworden:

Kwartel met frieten en erwten. Van presentatie niet vet, maar ik denk dat het vlees en de saus uitstekend waren. En ik heb zeer veel goesting om dit voor nieuwjaar te maken.

Op de volgende manier!

  • Wat look en kruiden pletten en in boter masseren; in een vershoudfolie draaien en in de frigo steken.
  • Kwartels: billen en borsten afhalen. In een plastiekzak steken met schijfjes lookboter. Ik heb voor het gemak alle billen bij elkaar gestoken en alle borsten, telkens 24 stuks.

  • Een wortel en een ajuin stoven, wat tomatenpuree bij doen.
  • De karkassen wat bakken en bij de wortel en de ajuin doen, met een fles rode wijn en een liter water.
  • En dan laten opstaan. Uuuuuren aan een stuk.

  • Ondertussen de plastiekzakken met kwartels in water van 60°C laten liggen. Ook uuuuren aan een stuk.

  • Als de fond er genoeg ingekookt uitziet: door een fijne zeef gieten. Dat geeft u een kleine halve liter of zo godenvocht.

  • In een nieuwe pan: een zeer fijn gesneden sjalot of twee laten aanbakken, een geut cognac erbij, flamberen, een lepel confituur naar keuze (ik heb kersen gepakt), en dan ongeveer de helft van de fond.
  • Laten inkoken tot pakweg een derde, room bijdoen, laten inkoken, kruiden met peper en zout, hey presto, saus klaar!
  • Kwartel uit het water halen, zeer kort aanbakken in een zeer hete pan, hey presto, vlees klaar!

Niet vergeten de borden in de oven te steken — niets zo vervelend als koude borden om goed eten op te leggen.

(Ik mag dat niet eten wegens zout en room en boter en zo, dus ik heb voor mezelf nog eens Spaghetti aglio e olio gemaakt. Ajuin, look, olijfolie, peperoncini, spaghetti.)

Verloren

We waren naar een film gaan kijken (Star Wars, aangeraden), en dan kwamen we thuis. We waren met de fiets, ik moest naar het toilet, ik ga naar het toilet, ik ga dan naar boven, ik doe mijn peignoir aan in de slaapkamer, ik keer terug naar de living en ik zet mij in mijn zetel.

Een tijd later wil ik naar bed gaan, en wil ik dus mijn Kindle meenemen.

Verdwenen! Weg! Onvindbaar!

Ik had hem in de cinema, ik heb hem zeker meegenomen naar huis, ik heb op het toilet nog gelezen, dus ver kan hij niet liggen.

Ik dus naar beneden, in het toilet: niets. In mijn jaszakken: niets. In mijn fietstassen: niets. Niets in de slaapkamer, niets in de zetel in  living, niets op het bureau in de living. Gevraagd aan Zelie die in de andere zetel lag of ze er niet op lag: niets.

Zot kan ik van zoiets worden: wéten dat ik iets had, maar het niet meer vinden. Ik ben wel vijf keer naar boven en naar beneden gelopen, alle mogelijke plaatsen die ik gepasseerd ben weer onderzocht, zelfs op den duur beginnen twijfelen of ik mijn Kindle toch niet in de cinema had laten liggen (en bijhorend plan geformuleerd  om er een nieuwe te kopen), voor de zekerheid al mijn oudere Kindle die Zelie gebruikt in beslag genomen.

Tot ik voor de derde keer vroeg aan Zelie of ze er zéker niet op lag, en bleek dat hij onder het kussen aan haar voeten lag.

Gnnn.

Rapporten

Ziet:

gieter__70296_zoom

Zó fier ben ik op de kinderen. Zowel Louis als Zelie hebben een meer dan schitterend rapport. Derde jaar en vijfde jaar.

Niet dat het vanzelfsprekend of gemakkelijk was: ze hebben er voor moeten werken, en dat ze dat gedaan hebben, is nog wel waar ik het meest trots op ben.

Het concept ‘examens doen, en dan met een gerust hart het rapport afwachten’ is mij altijd vreemd geweest, maar met een beetje geluk zijn zij nu op weg voor de rest van hun studieloopbaan.

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe blij dat mij maakt.

Links van 7 december 2015 tot 17 december 2015

“Cats and Dogs” by H. P. Lovecraft
Between dogs and cats my degree of choice is so great that it would never occur to me to compare the two. I have no active dislike for dogs, any more than I have for monkeys, human beings, negroes, cows, sheep, or pterodactyls; but for the cat I have entertained a particular respect and affection ever since the earliest days of my infancy. In its flawless grace and superior self-sufficiency I have seen a symbol of the perfect beauty and bland impersonality of the universe itself, objectively considered; and in its air of silent mystery there resides for me all the wonder and fascination of the unknown. The dog appeals to cheap and facile emotions; the cat to the deepest founts of imagination and cosmic perception in the human mind. It is no accident that the contemplative Egyptians, together with such later poetic spirits as Poe, Gautier, Baudelaire, and Swinburne, were all sincere worshippers of the supple grimalkin.

The mysterious Islamic movement quietly sweeping the Middle East – CSMonitor.com
An ultraconservative Muslim order that preaches nonmilitancy is gaining followers across the region. Does Dawah represent an antidote to Islamic State or another threat to the West?

‘A tortured heap of towers’: the London skyline of tomorrow | Art and design | The Guardian
The ley lines, the hallowed dome of St Paul’s, packs of hungry dogs – and a tipsy surveyor in the 1930s … these are the invisible forces shaping the City’s skyline

How Elmo Ruined Sesame Street
Sesame Street’s most-marketed character is an over-exposed drag. He has managed, ironically, to make a children’s show too childish. Thanks in large part to Elmo, Sesame Street is now a less sophisticated and less useful tool for kids to learn from. This sentiment may hurt, but it’s time to do something about this furry, red problem.

The Pristine Myth: The Landscape of the
The myth persists that in 1492 the Americas were a sparsely populated wilderness, -a world of barely perceptible human disturbance.- There is substantial evidence, however, that the Native American landscape of the early sixteenth century was a humanized landscape almost everywhere. Populations were large. Forest composition had been modified, grasslands had been created, wildlife disrupted, and erosion was severe in places. Earthworks, roads, fields, and settlements were ubiquitous. With Indian depopulation in the wake of Old World disease, the environment recovered in many areas. A good argument can be made that the human presence was less visible in 1750 than it was in 1492.

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑