Michel Vuijlsteke's weblog

Ha, ik zat gisteren zo ongeveer de hele namiddag en avond op de computer. Dit is wat er op het scherm was tussen 14u30 en middernacht:

Heh. En zelfs op een zaterdagnamiddag: een niet-aflatende stroom spam.

Binnen een paar maand doet Gunter Lamoot een nieuwe show.

Uw Beste Vriend was, euh, bij tijd en wijlen niet meteen de meest positieve ervaring te noemen. Zeer vaak zeer grappig, maar niet altijd om opgewekt buiten de zaal te komen.

En dat is raar, want ik heb al genoeg optredens van Gunter gezien waar ik wél met een goed gevoel naar buiten kwam. Zijn Snieklaas-cover op Comedy Zone een tijd geleden bijvoorbeeld was meesterlijk goed, en ik heb hem nog nooit anders dan aangenaam weten zijn op een podium als hij iets moest presenteren.

Gunter Lamoot op het podium, dat is voor veel mensen synoniem met gevaarlijk! en ook wel alles kan gebeuren! en ook wel als het goed is, is het zeer goed—maar als het slecht is… oei.

Ik was het meest onder de indruk van ook een Comedy Zone-moment, waar hij iets deed met een kwis (antwoorden op de vorige vraag, met iemand uit het publiek), en dat de dame uit het publiek het helemaal niet door had.

Gunter had de zaal in zijn hand—en hij had op dat moment die dame kunnen met de grond gelijk maken, en 98% van de zaal had in zijn broek gedaan van het lachen. Maar hij deed dat niet, en het was ontroerend en grappig en helemaal feelgood tegelijkertijd.

Laat dat nu precies zijn waar zijn nieuwe ding over gaat gaan. Softie gaat het heten, en al is niet helemáál duidelijk waar het over zal gaan, het is wél de bedoeling dat de mensen met een goed gevoel buiten komen.

Ik ben eerlijk gezegd helemaal nerveus, want ik kan me inbeelden dat het echt verschrikkelijk goed zou kunnen zijn.

Tijdens de Gentse Feesten waren er try-outs voor Softie in Vijf—een fijn programma georganiseerd door Ilse, met naast Gunter ook Wim Helsen, Henk Rijckaert, Begijn Le Bleu en Iwein Segers, en dat al wie er niet bij was, iets bijzonder goed gemist heeft—en waren er brainstorms voor Softie tijdens Bataclan.

Eén van de dingen die er wellicht zullen inzitten, is dit:

Mijnheer Roger from mvuijlst on Vimeo.

Gunter Lamoot zingt Gunter Lamoot van 25 jaar geleden. Echt, dus. Zichzelf toen hij dertien was. Ik heb hem een keer of zes, zeven gezien in het echt tijdens de Feesten. De laatste paar keren heb ik niet naar het podium gekeken maar naar het publiek: voor zover ik zag, zaten ze zonder één uitzondering met een glimlach te kijken.

Zo’n warme, ontroerde glimlach.

Ik had dus, samen met Pieter, Mich, Luc en de mevrouw die Imke Dielen schrijft, via de mannen van de reclameregie en de mannen van de PR van Canon, zo’n Canon HF10 gekregen. Van Canon. Om mee te prutsen.

‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…

Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.

Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:

Louis tekent de zee from mvuijlst on Vimeo.

Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.

Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.

Weird.

Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.

Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:

• Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
• Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer.
  Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
• Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
• Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.

Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?

• Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen.
  Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
• Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
• Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.

•  HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.

Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.

Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:

1. Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
2. Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
3. Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
4. Upload naar Vimeo.

Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.

In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.

Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.

Leutig.

Een fijn zomerweertje from mvuijlst on Vimeo.

Jan wil iets from mvuijlst on Vimeo.

Ik dénk dat hij misschien toch een beetje te jong was, toe hij bij zijn moeder wegging.

Trouwens, da’s allemaal wel schattig als hij er nog maar net mee begonnen is. Maar na een uur of zo is heel mijn peignoir ondergetsjoesd en vochtig, en dan is het láng zo wijs niet meer.

Niet komen! Niet komen!

Vooral morgen niet, want dan zal het evenveel regenen als vandaag, ongetwijfeld!

Bataclan II: Boomfanfare from mvuijlst on Vimeo.

Ja, en voortvanderest: filmpjes maken is wijs! (als de computers meewillen)

Die keer dat dat Lufthansa-vliegtuig uit München ging landen in Hamburg, en dat er wat zijwind was:

Het resultaat:

…en achter de schermen.

In nauwelijks 98 takes—en telkens een half uur om alles weer in beginpositie te zetten.

Seriously. Jolene, live in London.

Ik vermoed dat ze van ons hetzelfde vinden. Maar toch.

En eigenlijk: Indischers zijn ook leutig.

Heisenberg wordt na een korte achtervolging tegengehouden door de politie. Politieagent: “Meneer, hebt u énig idee hoe snel u aan het rijden was??” Heisenberg: “Nee, maar ik weer wel exact waar ik ben.”

Badoem tsing.

Euh, maar dat geheel terzijde. Ik was gisteren toevallig in mijn fototoestel aan het rommelen, en daar kwam ik zowaar een intervalometer tegen!

Daarmee stel ik het fototoestel in om vanaf 8u15 om de vijf seconden een foto te nemen, negenhonderd foto’s aan een stuk. Zo wijs! In de jaren vroeger moest men daar een duur toestel voor kopen, en nu kan dat gewoon in de camera zelf!

Ik weet wel dat het met een gewone webcam ook zou kunnen, maar hey, ik vind het fantastisch. Kijk: een filmpje!

Ik vind dat we meer van dergelijke weermeisjes moeten hebben in België.

Altijd moeilijk, zijn hoofd:

Jan is grappig.

Woeha!

[merci Pieter]

Geschreven al luisterend naar: Kate Bush – The Kick Inside – Strange Phenomena