Ideeëncoherentmakerman

vrijdag 21 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Wat ik graag doe, heb ik vandaag gemerkt, is stilletjes naar mensen luisteren die aan het spreken zijn met elkaar (of tegen elkaar, of over elkaars hoofden, of naast elkaar, maakt niet uit), en daar dan allerlei dingen uithalen en er een synthese van maken.

Onlangs was er een meeting waar ik zoiets gedaan had, en ik was helemaal verbaasd dat ik blijkbaar een helemaal andere meeting had meegemaakt dan een collega. Dat was nog al gebeurd: dat voor één persoon een meeting over vanalles en niets ging zonder echt duidelijke lijn erin, allemaal losse ideeën zonder rode draad—maar dat ik er een behoorlijk coherent verhaal van had gemaakt in mijn hoofd.

Snel! Daar een naam op plakken en in mijn job skills zetten!

Op een minder aangename noot: ik ben recent tegen een overschatten van beschiikbaarheid en een onderschatten van complexiteit aangelopen. Het was al lang geleden, maar dat maakt niets uit: dat is hoegenaamd niet fijn, en ik voel er mij helemaal niet goed bij.

Op een daarentegen wél meer aangename noot: ik heb onlangs iets afgewerkt waarvan ik niet had durven hopen dat het goed zou afgewerkt raken. Soms verbazen de mensen mij. Serieus: who’d a thunk? In september 2006 schreef ik over mijn droomjob, en ondertussen doe ik dat gewoon.

Oh, en vanavond was een mooie, mooie dag, zoals er meer zouden moeten zijn. Eerst goed nieuws van mijn advokaat in een rechtszaak. En dan ((zeer) lekker) gaan eten. We hebben (écht) gesproken en dan zijn we in alle gezelligheid naar het station gereden. Ik ben op het perron van de voorlaatste trein naar Gent een vriend tegengekomen die ik al lang niet meer had gezien (schandalig, die we écht meer zouden moeten zien) en we hebben bijgebabbeld op de trein. In Gent heb ik de taxi genomen naar huis en een fijn gesprek gehad met de man aan het stuur terwijl we door een feëriek mooi Gent reden met mist en vrieskou en honderden mensen op straat. En thuisgekomen: goed nieuws van mijn vader uit het hospitaal.

Morgen is de laatste dag van het werk dit jaar: dan zet ik de minder aangename noot van drie paragrafen geleden recht, hoop ik uit de grond van mijn hart, en dan gaan we anderhalve week vakantie tegemoet.

Het leven is het waard om te leven.

Geluk

donderdag 20 juli 2006 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Zelie daarnet, komt helemaal giddy naar mij.

Papa! Straks is het vuurwerk! En Helena gaat daar ook zijn! En ik mag daarnaartoe!

Ze gaat op de zetel zitten, knijpt haar ogen toe, en neemt haar buik vast alsof hij op barsten staat:

Ik ben zo nerveus en ook zo gelukkig papa!

En dan slaakt ze een diepe diepe zucht:

Djiezes! Ik kan mijn geluk niet op!

Yep. :)

Reasons to be cheerful part 3

donderdag 22 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

One. Two. Three!

Summer, Buddy Holly, the working folly
Good golly Miss Molly and boats
Hammersmith Palais, the Bolshoi Ballet
Jump back in the alley and nanny goats

18-wheeler Scammels, Dominecker camels
All other mammals plus equal votes
Seeing Piccadilly, Fanny Smith and Willy
Being rather silly, and porridge oats

A bit of grin and bear it, a bit of come and share it
You’re welcome, we can spare it – yellow socks
Too short to be haughty, too nutty to be naughty
Going on 40 – no electric shocks

The juice of the carrot, the smile of the parrot
A little drop of claret – anything that rocks
Elvis and Scotty, days when I ain’t spotty,
Sitting on the pottycuring smallpox

Reasons to be cheerful part 3
Reasons to be cheerful part 3
Reasons to be cheerful part 3
Reasons to be cheerful part 3

One. Two. Three!

Reasons to be cheerful part 3

Health service glasses
Gigolos and brasses
Round or skinny bottoms

Take your mum to Paris
Lighting up the chalice
Wee Willie Harris!

Bantu Stephen Biko, listening to Rico
Harpo, Groucho, Chico

Cheddar cheese and pickle, the Vincent motorsickle
Slap and tickle
Woody Allen, Dali, Dimitri and Pasquale
balabalabala and Volare

Something nice to study, phoning up a buddy
Being in my nuddy
Saying hokey-dokey, singalonga Smokey
Coming out of Chokey

John Coltrane‘s soprano, Adi Celentano
Bonar Colleano

Geschreven al luisterend naar: The Beatles – Revolver – Doctor Robert

Dienstmededeling

dinsdag 25 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is niet alle maanden dat ik dat kan zeggen, maar: dames en heres, ge gaat verdomme ulder best mogen doen om mij slecht gezind te krijgen dezer dagen.

…en dan ga ik bij deze even de trap af naar beneden, alwaar Jan hysterisch aan het wenen is. Even kijken wat dààr aan de hand is.

update: ‘t was wening, om onbestemde redenen. Moe wellicht, en ambetant. Hoe gaat dat, hé? Hij wou een peer maar hij wou er geen alstublieft voor zeggen, en dan wou hij toch geen peer maar een kaasje, en dan wou hij een Fristi en moest hij zijn kaasje niet meer hebben en toen wou hij toch weer een stuk peer en heeft hij alsnog alstublieft gezegd. ‘t Is ne kadee.

De tijd stond stil

zondag 23 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik heb zoals al die andere mensen ook zo’n LinkedIn-profiel. Niet dat ik daar meteen iets mee doe—ik ben niet zo’n verwoede netwerker die iedereen op zijn lijstje “vriend” noemt—maar soms kom je er wel eens een oude bekende of een kennis van een kennis mee tegen.

Afijn: in de loop van vorige week kreeg ik via LinkedIn een mailtje van een oude schoolkameraad.

Vroeger, en dan spreek ik van drie jaar geleden, zou ik dan een paar mails over en weer gepleegd hebben met een paar hallo en hoe gaat hets en zou het dan weer stil geworden zijn. Maar sinds een tijdje probeer ik actief wat meer sociaal te worden en niet a priori alle menselijke contact te schuwen, dus: mijn stoute schoenen aangetrokken en voorgesteld elkaar te zien. Nu zondag.

‘t Was hoegenaamd niet zeker, want de andere kant van de e-mail had ook honderd-en-één dingen te doen, maar het is er toch van gekomen.

En content dat ik ben.

Ik heb het al wel eens gezegd: de middelbare school was niet mijn fijnste moment. En de periode dat ik P. het best kende op de middelbare school, zo de jaren 1984–1987, waren met weinig overdrijving bij de akeligste van mij hele leven. Maar ik was vergeten wat voor een fijne dagen we samen beleefd hadden op school, P. en ik: Pink Floyd en ZX Spectrum en Scientific American en en Douglas Hofstädter.

Elk vanuit onze eigen persoonlijke neurotische hel, dat wel natuurlijk, maar: good times. Mocht het de VS geweest zijn, we waren geeks die in elkaar geramd werden door de jocks—maar dan wel sàmen in elkaar geramd.

Het kan wel eens zeventien jaar of meer geleden geweest zijn dat we elkaar nog gezien hadden, maar het was voor mij alvast alsof de tijd stil gestaan had. Ja, tuurlijk, niet écht: allerlei trajecten afgelegd en zo, en ik heb ondertussen ook al die kinderen bij en zo, maar toch.

De draad zó opgepakt: computers en Buffy en avonturen met (mis)management en perfectionisme en Firefly… het smaakt naar nog.

Godverdomme, ik ga nog moeten oppassen of ik ga nog gelukkig worden op mijn oude dag.

Welkom trug!

donderdag 20 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Het grote voordeel van anderhalve dag creperen van de pijn?

Dat een morgen met gewoon veel pijn een opluchting is, en dat een mens helemaal opfleurt van gewone pijnsteken. :)

En behalve dat: ik wens u allen samen en individueel hetzelfde als mij toe, behalve dan dat ik pijn heb. Mijn leven is in het algemeen, behalve dat dan, A-OK. Ik heb fijne kinderen, ik heb een fijne madam, ik heb fijne vrienden, ik heb een fijn huis in een fijne straat, en ik merk net dat ik nog altijd Lydia, the Tattooed Lady grotendeels van buiten kan zingen!

‘t Was gisteren voor de rest wel een redelijk surrealistische scène: we hebben eerst afhaalmarokkaan gegeten, en dan zijn we met drie naar boven naar de living getrokken. Ik in mijn trekzetel, Sandra op een stoel en R. in de zetel. Alledrie voor de televisie, alledrie met een computer op de schoot. Ik had zoveel pijnstillers in mij dat spreken niet meer lukte zonder over mijn tong te struikelen, en dus sprak ik met Sandra via Google Talk en met R. via MSN. Humor.

Nu nog een dag of drie detox van de medicamenten en ik kan er weer tegen. Op voorwaarde, natuurlijk, dat het één dezer niet opnieuw begint. Uiteraard. Maar een mens leeft in hoop hé? :)

En in alle geval zal het beter zijn dat wat in de (oude) Humo las op de bus vanmorgen: een lezersbrief van iemand met kindje van vijf dat wegens complicaties (of onkunde, wie gaat het zeggen?) zwaar ongelukkig was. Kindje is nu vijf, doof, quadriplegisch verlamd, en is na intense training maar zo’n 70% meer blind. ‘t Is vies om zeggen, maar ik heb op de bus achter mijn opgevouwde Humo zitten wenen van geluk en opluchting dat het ons niet overkomen is.

En godverdorie alle respect voor Chantal Thijsman en haar hele familie.

Geschreven al luisterend naar: Groucho MarxLydia the Tatooed Lady

Geschreven al luisterend naar: Zbigniew Preisner – La double vie de Véronique – Thème : 1re transcription

Geschreven al luisterend naar: The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico – Sunday morning

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338