Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: ontwerp

Doe eens een ontwerp

Ik had een opleiding te doen, vanavond, en dat is ongeveer wel gelukt. Vervelend werk, maar bon, een mens mag niet klagen.

Daarvóór zou ik in de snelte even tonen hoe welk programma te gebruiken om een affiche mee te maken. Een affiche, dat kan natuurlijk in veel programma’s—uiteindelijk is het Illistrator geworden.

Maar het is uiteindelijk uitgedraaid op “een affiche maken”. Een geluk dat ik het niet op voorhand wist dat het dat zou worden, of ik had heel de dag nerveus gelopen. Ik ben geen ontwerper, namelijk.

Ambachtelijk, daar streef ik naar. Maar geïnspireerd? Geen idee. Ik denk het niet.

…maar kijk: onlangs kwam ik iemand tegen die ik al járen niet meer in het echt gezien had. Als ik het heb over het verschil tussen de poeta faber en de poeta vates, dan haal ik telkens dezelfde paar mensen aan: ik ben geen ontwerper, verre van, maar dié, en dié, dát zijn echte ontwerpers.

Schets mijn verbazing als die mens toch wel zegt dat hij eigenlijk liever het ambachtelijke doet, want dat hij zich écht niet als een ontwerper beschouwt. En dat was dus 50% van mijn voorbeelden van “voor écht ontwerp moet je bij die terecht”.

Het ontwerp vanavond? Een A3 met daarop foto’s en tekst. Zwarte achtergrond, tekst wit en 25% grijs (Helvetica Neue Heavy, -50 tracking). En toen moest er nog een titel komen en wat onderschrift, en heb ik de pagina langer gemaakt, zodat het een halve A2 (in de breedte doorgesneden) werd. Titel toegevoegd in magenta en cyaan (Cooper Black) en onderschrift in Helvetica Neue Bold en Medium. En dan nog wat moeten prutsen aan de kerning van de Cooper Black, en de leading van de tekst wat esthetisch verantwoorden, en de beelden optisch aligneren waar het er met mijn rudimentair grid niet goed uitzag. En dan nog wat fiedelen, link en rechts en op en neer.

Yep, de mensen die de helft hebben begrepen van wat ik hierboven zei, zullen gaan “ah, een standaard cliché ontwerp dus”.

Ik ben content van die sprong van A3 naar halve A2, van de aandacht voor detail in de kerning van de titel, en van de (min of meer) competente typografie. 

Maar het is niet geïnspireerd, denk ik.

Om de zoveel tijd kom ik terug op ditzelfde probleem, en ik heb zo’n gevoel dat het wel eens iets tupisch Belgisch zou kunnen zijn. We hadden het denk ik allemaal in Miami, toen we de presentaties van de ene “De Grote Voornaam Achternaam” na de andere aanhoorden, en dat we bij de ene na de andere het gevoel hadden van “is het dát maar?” en ook wel “dit kunnen wij toch ook?” en ook wel “wij zouden dit te banaal vinden om mee naar een internationale conferentie te dúrven vertrekken”.

Moet dat eigenlijk wel, on-banaal zijn? Is degelijk en competent niet genoeg? Is er wel een verschil tussen gewoon vakkundig en geïnspireerd?

Ik denk meer en meer van niet. Ik denk meer en meer dat het hetzelfde is als het verschil tussen kind en volwassen. Er is een moment dat je van jezelf zegt “nu ben ik geen kind meer”, en bijna per definitie is een niet-kind een volwassene, maar is er wel een moment dat je van jezelf zegt “nu ben ik volwassen”?

Ontwerpen, en de harde realiteit

Oh, ik ben nijdig.

Ik was een ontwerp aan het maken voor een website, en ik dacht dat het wel de goede richting uitging: na veel zoeken en tekenen was ik aan iets geraakt dat op papier werkte.

En dan had ik het in xhtml/css gemaakt met dummy-inhoud en was het allemaal min of meer in orde.

En dan heb ik geprutst en gedaan met allerlei, en geschoven en geschaafd, en nog getekend en dingen. Het ging wel, min of meer, een richting uit.

En toen het kapot. ‘t Is te zeggen: één ding dat ik helemaal over het hoofd had gezien. En dat blijkbaar geen van de, oh, twintig man of zo die het gezien hadden, ook opgemerkt hadden.

Oh, ik ben nijdig.

Those who can, do

Wij doen op het werk een maandelijkse newsletter in opdracht van de Europese Commissie.

Het moeilijke werk is natuurlijk dat ding schrijven, de interviews doen en zo. Maar eens dat gedaan is, moet de inhoud ook in vorm gegoten worden, in het Frans, het Duits en het Engels. En in afwachting van een full-time ontwerper, mag ik dat voorlopig doen.

Soms lijkt het alsof ik heel mijn leven in computers regelmatig met newsletters en layouts bezig geweest ben, van dingen in WordPerfect over dingen in PageMaker (toen dat nog Aldus was en de enige reden om een Windows runtime te installeren), over QuarkXPress tot nu InDesign 2.0. 

Wonderlijk hoe bij dergelijke dingen eigenlijk best wel veel zaken tegelijkertijd gebeuren, en hoe moeilijk het is om dat allemaal uitgelegd te krijgen, al is het ook wel allemaal zó eenvoudig: gewoon de tekst en de beelden in een bestaande layout zetten, en dan, euh… ervoor zorgen dat het er allemaal min of meer degelijk uitziet.

Maar helaas: dat is bijna onuitlegbaar. Ja, een mens kan proberen met regels: dingen van woord– en letterspatiëring, van evenwicht, van grijswaarden, van kleurkeuze, van gezond verstand. Maar het moeilijke is dat alle regels gebroken kunnen (en moéten) worden. En dat die gebroken regels soms zélf moeten gebroken worden.

Verre, vérre van mij om te zeggen dat ik er uitstekend in ben, dat ik een typograaf ben van het kaliber van sommige typografen die ik gekend heb. Nog verder van mij om te zeggen dat ik een ontwerper ben van het kaliber van sommige ontwerpers die ik gekend heb. Ik ben er degelijk in. Maar, en als je erbij stilstaat, is dat eigenlijk vreselijk: ik zie het wel wanneer het goed of slecht is, van mezelf en van anderen.

En als het goed zit, kan ik ook zeggen waaróm ik het goed of slecht vind. En hoe het beter zou kunnen. Maar zonder noodzakelijk te weten hoe het zou moeten om het uitstekend te maken.

Wat ik eigenlijk wou zeggen: ik besefte zonet in een flits dat ik dénk dat ik weet hoe een (goede) film– of muziek– of toneelcriticus zich voelt.

En hoe onrechtvaardig het eigenlijk is om die mensen uit te maken voor mislukte cineasten of muzikanten of schrijvers.

Ontwerpen

Ik ben aan het zoeken op een nieuw ontwerp voor mijn favoriete sidekick-project, zoals Steven het onlangs nog noemde.

Dat vlot dus niet.

Ik weet precies wat ik wil, informatie-architectuurgewijs, ik ken de theorie, ik beheers de nodige technieken, en ik weet wat ik niet goed vind. ‘t Is toch altijd al dat.

Nu nog een goed ontwerper worden, en we zijn er helemaal.

Enfin ja. Ik denk dat ik er in de loop van avond nog eens hard ga over nadenken. Ik ga me in ieder geval aan de volgende parameters houden:

  • Vaste breedte. Omdat het zoveel eenvoudiger is om een coherente pagina te maken. Ik twijfel nog wat over de breedte, maar ik denk dat ik het maar bij minder dan 800 pixels ga houden.
  • Fonts. Verdana voor de broodtekst, en Georgia voor de titels. Geen gefrutsel met letterspatiëring, ik ga niet doen alsof ik het beter weet dan Matthew Carter. Misschien wel iets doen met de leading. Toch voor het eerste artikel, denk ik.
  • Placering. Een vaste plaats voor een aantal vaste items die nu de neiging hebben verloren te raken.

Dingen waar ik nog niet uit ben (onder veel meer andere):

  • Logo. Geen idee welk logo te gebruiken. Ik had er één gemaakt, maar ik ben er niet content genoeg van.
  • Kleuren. Ik denk dat ik maar grijswaarden of géén kleur gebruiken ga gebruiken.
  • Kalender of niet? We hebben nog niet genoeg aangeraden dingen staan om een kalender degelijk te vullen, vind ik.

Gn. Morgen meer.

ontwerpgentblogt

© 2019 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑