The Bugle.

Ik ben beginnen luisteren naar de hele back catalogue, en sindsdien zeggen mensen mij ’s morgens en ’s avonds goeiendag op straat. Alwegens ik met een glimlach (en occasionele schaterlach) van en naar mijn werk ga.

Zeer van harte aangeraden. Het enige spijtige is dat ik mij niet kan inbeelden hoe John Oliver het kan uithouden, The Bugle combineren met zijn ongelooflijk machtige Last Week Tonight. Dat bij momenten zo hard The Bugle is, maar dan met meer research en minder bullshit:

’t Is al twee dagen al Brassens wat de klok slaat in mijn koptelefoon.

Ma mie, de grâce, ne mettons
Pas sous la gorge à Cupidon
Sa propre flèche
Tant d’amoureux l’ont essayé
Qui, de leur bonheur, ont payé
Ce sacrilège…

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Laissons le champs libre à l’oiseau
Nous seront tous les deux priso-
Nniers sur parole
Au diable les maîtresses queux
Qui attachent les cœurs aux queues
Des casseroles!

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Vénus se fait vielle souvent
Elle perd son latin devant
La lèchefrite
A aucun prix, moi je ne veux
Effeuiller dans le pot-au-feu
La marguerite

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

On leur ôte bien des attraits
En dévoilant trop les secrets
De Mélusine
L’encre des billets doux pâlit
Vite entre les feuillets des li-
Vres de cuisine.

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Il peut sembler de tout repos
De mettre à l’ombre, au fond d’un pot
De confiture
La jolie pomme défendue
Mais elle est cuite, elle a perdu
Son goût “nature”

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

De servante n’ai pas besoin
Et du ménage et de ses soins
Je te dispense
Qu’en éternelle fiancée
A la dame de mes pensées
Toujours je pense

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Niet verkeerd gezegd, peins ik zo.

Vanmorgen stap ik uit de tweede deur die op de tuin van het werk uitgeeft. Mijn rechtervoet komt normaal neer, maar mijn linkervoet slaat om in één van de putten die Zigi gegraven heeft. Ik zak door mijn voet,  strompel vooruit op mijn rechterbeen, struikel in een tweede put met mijn rechtervoet, ga overkop (kzweertumaat) en kom na anderhalve zijwaartse koprol weer recht, mijn rechterpols en mijn (al van lang geleden kapotte) rechterenkel pijnlijk.

Er ligt een grote doos pijnstillers op mijn bureau, dus geen erg. In de namiddag beginnen mijn linkerschouder en mijn linkerbeen ook pijn te doen, maar alla.

Vanavond ga ik naar de koer/tuin thuis en maak ik een foto van de gevel, keer ik en uur later terug om een foto van een steen te maken die bovenop het dat lag maar nu niet meer, maar omdat het aan het regenen was keer ik na de foto snel terug naar binnen, voorovergebogen om geen al te nat fototoestel te hebben.

En jawel:

Plets  met mijn wezen tegen die schuine ijzeren stang die normaal gezien op borsthoogte maar in dit geval op voorovergebogen voorhoofdhoogte gemonteerd was. Ik kan mijn linkerwenkbrauw niet meer bewegen, dedju. En ik heb koppijn. En polspijn. En enkelpijn. En schouderpijn. En koppijn, ook. Aan mijn hoofd.

Ik ben een duts, ja, ik weet het.

Ik weet geeneens hoeveel keer ik het nu ondertussen al gelezen heb. Drie keer volledig? Vier keer? Plus telkens als er een boek uitkwam? Plus onderdelen om heroptefrissen?

In ieder geval: het blijft enorm hard overeind. Ik heb, tussen andere boeken door, deel een twee drie gedaan, en ik ben nu bezig met  boek vier en vijf in elkaar geduwd. Het is de eerste keer dat ik dít doe, en serieus: enorm veel meer dan de moeite waard.

Voor al wie de boeken al gelezen heeft of aan het lezen is, en nog wat verder wil gaan:  /r/asoiaf  is uw vriend. En Tower of the Hand. En de forums.  En alles.

Ugh. Niet dat ik die mens onder druk wil zetten, maar ik zou  zo graag de vervolgen lezen. Haast u, Gurm, haast u.

Ha! Natuurlijk was het niet zoals de comics, maar dat belette niet dat ik het een meer dan uitstekende film vond. Nog van dat!

(En gelukkig zijn we gaan kijken in 2D, en gelukkig was er niet te veel volk, en gelukkig dat zetels al een tijd gereserveerd kunnen worden.)

Op de soundtrack van mijn jaren 1980 staat Korla Pandit voor eeuwig gegraveerd. Ik dénk dat ik er op gekomen was omdat ik door de selectie Indische klassieke muziek was geraakt in de bibliotheek en dus maar naar andere Indisch-achtige dingen zocht (in die tijd, beste kijkbuiskinders, was er nog geen internet en waren er maar vier manieren om nieuwe muziek te leren kennen: de platenbak van uw ouders, de radio, cassetjes ruilen met vrienden, en de mediatheek van de bibliotheek).

Korla Pandit deed geen Indische klassieke muziek — verre van Indische wat dan ook, dacht ik, maar het was evenmin ‘van hier’. Als het met iéts te vergelijken was, dan was het misschien in de verte met Bo Hansson en stukken Pink Floyd en psychedelische muziek. Maar dit was van decennia vroeger! Ik had alleen de platenhoes om mij een beeld te maken van de muziek, ik wist geeneens dat het een televisioneel fenomeen was in de jaren 1950 (ook Wikipedia of Google bestonden niet, als het niet in de Encyclopedie in de bibliotheek stond en mijn ouders kenden het niet, was het verloren moeite om er naar te zoeken).

En dan waren er vele jaren later Youtube en de exoctica-lounge-revivial en Ed Wood en alles, en kon ik ene bewegend beeld op de muziek plakken:

Ik was niet teleurgesteld, da’s het minste dat ik kan zeggen. (Op de klankkwaliteit na dan.)

Maar ziet nu! Een documentaire! En volg vooral tot ergens voorbij het midden voor een van harte maar allez jong: