Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: oktober 2010 (pagina 1 van 5)

Een namiddag computer

Ha, ik zat gisteren zo ongeveer de hele namiddag en avond op de computer. Dit is wat er op het scherm was tussen 14u30 en middernacht:

Heh. En zelfs op een zaterdagnamiddag: een niet-aflatende stroom spam.

Fuck you, Zevende Dag

Serieus: gisteren komen bij de tweehonderdduizend mensen op Jon Stewart en Stephen Colbert’s Rally to Restore Sanity and/or Fear, en wat maken ze ervan op de Zevende Dag? Een “manifestatie voor meer fatsoen in de politiek”:

Op drie dagen van de tussentijdse verkiezingen in de Verenigde Staten kwamen tienduizenden de boodschap steunen, die gericht was tégen de Republikeinse partij.

NEEN GODVERDOMME. De boodschap was niét gericht tegen de Republikeinse partij, net zoals ze niet gericht was tegen de Democratische partij, of vóór deze of gene partij. Het was een oproep voor meer constructief debat, voor samenwerking, voor redelijkheid en géén zwartwitdenken. Bra-fucking-vo, Zevende Dag, om er precies dát van te maken dat het niét is.

Was het zó onnoemelijk moeilijk, beste Zevende Dag, om even op het internet te zoeken waar het precies over ging? Was het te lang voor de aandachtsspanne van de gemiddelde journalist om eventjes bijvoorbeeld de speech van Stewart te overlezen?

Hierzie, dit was die speech. Lees hem misschien eens. Er staat ook iets in over de pers. En schaam u dan diep.

I can’t control what people think this was. I can only tell you my intentions.

This was not a Rally to ridicule people of faith, or people of activism, or to look down our noses at the heartland, or passionate argument; or to suggest that times are not difficult, and that we have nothing to fear-they are and we do! But we live now in hard times, not end times. And we can have animus and not be enemies. But unfortunately, one our main tools in delineating the two…broke.

The country’s 24-hour politico pundit perpetual panic conflictinator did not cause our problems; but its existence makes solving them that much harder. The press can hold its magnifying glass up to our problems, bringing them into focus, illuminating issues here to for unseen. Or they can use that magnifying glass to light ants on fire, and then, perhaps, host a week of shows on the sudden unexpected dangerous flaming ant epidemic. If we amplify everything, we hear nothing.

There are terrorists, and racists, and Stalinists, and theocrats-but those are titles that must be earned; you must have the resume. Not being able to distinguish between real racists, and tea partiers; or real bigots and Juan Williams or Rick Sanchez is an insult! Not only to those people, but to the racists themselves who have put in the exhausting effort it takes to hate. Just as the inability to distinguish terrorists from Muslims makes us less safe, not more.

The press is our immune system, if it overreacts to everything, we actually get sicker, and perhaps eczema.

And yet with that being said, I feel good; strangely calmly good. Because the image of Americans that is reflected back to us by our political and media process is false. It is us through a fun house mirror. And not the good kind that makes you look slim in the waist and maybe taller. But the kind where you have a giant forehead, and an ass shaped like a month old pumpkin, and one eye ball.

So why would we work together. Why would you reach across the aisle to a pumpkin-assed forehead eyeball monster? If the picture of us were true, of course our inability to solve problems would actually be quite sane and reasonable. Why would you work with Marxists actively subverting our Constitution? Or racists and homophobes who see no one else’s humanity but their own?

We hear every damn day about how fragile our country is, on the brink of catastrophe, torn by polarizing hate, and how its a shame how we can’t work together to get things done.

But the truth is, we do. We work together to get things done every damn day! The only place we don’t is here [the capital building], or on cable TV. But Americans don’t live here [the capital building] or on cable TV. Where we live our values and principles form the foundation that sustains us while we get things done. Not the barriers that prevent us from getting things done. Most Americans don’t live their lives solely as democrats, republicans, liberals, or conservatives. Americans live their lives more as people that are just a little bit late for something they have to do. Often something they do not want to do, but they do it. Impossible things everyday that are only made possible through the little reasonable compromises we all make.

Look on the screen, this is where we are, this is who we are, these cars. That’s a school teacher that probably thinks his taxes are too high, he’s going to work. There’s another car, a woman with two small kids, really can’t think about anything else right now. There’s another car, swinging, I don’t even know if you can see it. The lady’s in the NRA and loves Oprah. There’s another car, an investment banker, gay, also likes Oprah. Another car is a Latino carpenter, another car, a fundamentalist vacuum salesman, atheist obstretician, Mormon JZ fan. But this is us! Every one of the cars that you see is filled with individuals of strong belief and principles they hold dear. Often principles and beliefs in direct opposition to their fellow travelers. And yet these millions of cars somehow find a way to squeeze one-by-one into a mile-long, 30-foot wide tunnel carved underneath a mighty river. Carved by people, by the way, who I’m sure had their differences.

And they do it. Concession by concession; you go, then I’ll go, you go, then I’ll go, you go, then I’ll go. Oh my god! Is that an NRA sticker on your car!? Is that an Obama sticker on your car!? Ah-well, that’s okay, you go, then I’ll go. And sure, at some point there will be a selfish jerk who zips up the shoulder and cuts in at the last minute, but that individual is rare, and he is scorned, and not hired as an analyst. Because we know, instinctively as a people, that if we are to get through the darkness, and back into the light, we have to work together. And the truth is, there will always be darkness, and sometimes the light at the end of a tunnel isn’t the promise land; sometimes its just New Jersey. But we do it anyway-together.

If you want to know why I’m here, and what I want from you, I can only assure you this. You have already given it to me; your presence was what I wanted. Sanity will always be, and has always been, in the eye of the beholder. And to see you here today, and the kind of people that you are, has restored mine.

Schaam u zeer diep, Zevende Dag.

Zeven seconden, en hopla, verder naar Leo bloederige Delcroix die mag vertellen hoe hij chocolade aan de Chinezen vertelt, en verder naar het voetbal, en dan naar de bloopers en de leutigheden. Met, oh ja, een stukje over Jon Stewart. Maar begot niets over de grond van de zaak, die hier even relevant is als daar.

En dan over naar de Angolees die de grootste mond ter wereld heeft, en naar een animatiefilmpje over politici, en die nonsens van een vrouw die een gsm zou hebben gehad in 1928.

Schaamtelijk. Serieus.

Bah.

links for 2010-10-30

Verbouwingen: bibliotheken. Part 1: The Contactening

Het is ondertussen al meer dan twee maand geleden dat ik over onvindbare schrijnwerkers schreef. Ik zou het kunnen steken op "veel teveel werk", maar het is gewoon da tik het mij ontzag om eraan te beginnen.

NIET LANGER! Ik heb een lijstje van schrijnwerkers en gelijkaardigen die mij aangeraden werden, en die krijgen allemaal dezelfde mail.

Mail? Ja, mail. Ik telefoneer niet graag met onbekenden, en ik ga ervan uit dat het in het jaar 2010 toch ondertussen ook wel per mail zou mogen moeten kunnen. En hoe kan ik het beter bijhouden dan hier? Ik vraag het u, en ik beantwoord het meteen ook: niet.

Ik ga hier geen privédingen zetten of prijzen of zo, maar ik dacht dat het wel eens leutig zou zijn om te zien hoe verschillende mensen omgaan met gecontacteerd te worden door iemand die hen geld (mogelijks véél geld) wil geven.

Deze mail vertrok zonet uit mijn mailbox:

Hallo,

Ik kreeg uw naam door via —, naar aanleiding van een artikel op mijn weblog (http://blog.zog.org/2010/08/de-onvindbare-schrijnwerkers.html).

Wij wonen in Gent, in een oud huis dat we al een tijd aan het verbouwen zijn. We zijn op zoek naar iemand die in onze living een bibliotheek en mini-bureau kan maken rond een trap, en in ons achterhuis (ca. 4x5m) een wat grotere bibliotheek en een trap.

De gebouwen zijn relatief oud, wat wil zeggen dat het wellicht grotendeels maatwerk wordt.

Een eerste idee van hoe we de living graag zouden zien, vindt u hier: http://blog.zog.org/2008/06/verbouwingen-de-living.html

Wat we ongeveer in gedachten hadden voor het achterhuis, staat hier: http://blog.zog.org/2009/08/verbouwingen-achterhuis-i.html

Als u dit ziet zitten, maken wij graag een afspraak!

Vriendelijke groet,

Michel Vuijlsteke
Sandra Pattyn

De volgende mensen/bedrijven heb ik een mail gestuurd (en er kunnen er natuurlijk nog altijd bij – houd u niet in om namen te suggereren):

Er waren er ook twee waar ik enkel per contactformulier in contact mee raak wegens geen emailadres gekend:

Ik vraag me af hoe lang het zal duren voor ik van wie welk antwoord krijg, en wat er dan gebeurt. I’ll keep you posted.

Het plan

Verandering van spijs doet eten.
Euh neen, wacht.

Verandering van omstandigheden doet omstandigheden veranderen.
Euh nee. Hang on.

Het zit zo: ik ben veranderd van werk, en dat wil om te beginnen zeggen dat ik een eind meer tijd zou moeten hebben, wegens bijvoorbeeld niet elke dag twee drie vier uur in vervoer naar en van het werk te zitten.

In theorie is dat meer tijd, maar in de praktijk zou het er eigenlijk wel eens op neer kunnen komen dat het er op uitdraait dat ik minder tijd heb: al die uren op de trein, dat was eigenlijk een kans om pakweg boeken te lezen. Wat nu misschien wel eens minder zou kunnen zijn.

Mijn rug is niet zo goed, en als ik thuis kwam van het werk, de afgelopen jaren, kwam het erop neer dat ik in mijn trekzetel ging zitten tot het tijd was om naar ben te slinken – MAAR NIET LANGER.

Twee uur vroeger thuis, dat zal nu eens niét twee uur langer in de zetel vegeteren zijn. Ik heb niet minder dan drie, tel ze, drie! dingen die ik moet en zal gedaan krijgen: noem het verandering-van-omstandigheden-voornemens.

Het eerste dat ik ga doen, te beginnen met deze herfstvakantie, is het huis zoveel mogelijk in orde proberen krijgen. Eén dezer komen er binnendeuren op het gelijkvloers, en dan zal er in het huis op het gelijkvloers een bureau zijn waar er nu nog, euh, “opslagplaats” is.

Waar bij “opslagplaats” een mooie naam is voor “een ruimte met een paar kasten vol brol, een grote bureautafel vol brol, een paar kisten vol brol van de kinderen, en brol op de vloer, en dan daarbovenop brol, brol, brol, en nog eens brol”.

In het achterhuis  staan nu dozen en dozen vol boeken, en in het hele huis slingeren er boeken rond. In het achterhuis en in dat toekomstig bureau en in dozen en in kasten en overal wat, slingeren er papieren rond – soms in min of meer ordentelijke stapels, soms niet.

Het huis op orde zetten, dat is in eerste instantie orde in die chaos proberen krijgen. Dingen die weg mogen, weg doen; dingen die niet weg mogen, in stapeltjes en dan stapels leggen, en dan in klasseurs en in dozen.

De boeken idemdito: allemaal bij elkaar, allemaal op orde. Het zal niet voor meteen zijn dat er een werkende bibliotheek zal zijn in huis, maar ik ga de boeken (1) inventariseren (wat er op Librarything staat, is maar een vage aanduiding in de richting van wat er hier allemaal aanwezig is), en (2) klasseren. In dozen, om te beginnen, dus. En dan van zodra er iemand antwoordt op mijn vraag om een offerte, in een bibliotheek.

Nummer twee is een persoonlijk project waar niemand zaken mee heeft.

En project nummer drie is een website die ik zou willen opstarten, over iets dat mij interesseert, en waar veel interessante dingen over te zeggen en doen zijn. Het zal de eerste keer zijn dat ik de ideeën en de tips van Darren Rowse, de meneer van ProBlogger, zal volgen, ook.

Neen, niet om geld te verdienen – daar ben ik geen goeie mens voor – maar wel om een site te maken die zoveel mogelijk mensen in zijn segment aanspreekt.

Hey, ambitie is gezond, wat?

Hoovernieuw

Zo wijs, de clip van de nieuwe van Hooverphonic:

Er is een nieuwe zangeres, en het zou wel eens kunnen dat ze in de clip zit, maar het is niet duidelijk wie het is.

Ik ging om de zoveel seconden van “ik hoop dat het die is”, en dan weerl van “oh nee, of dié”.

En zat Tessa De Block er nu tussen, eigenlijk?

Clinton FTW

Whoa. Ik herinner mij dar Clinton geen verkeerde mens was, maar dit interview van een paar jaar geleden dat ik daarnet op Reddit zag, maakt het allemaal redelijk ahem:

Hoe hij zich absoluut niet hoeft in te houden, en hoe hij die mens van Fox redelijk kapot maakt… ah, good times.

links for 2010-10-29

Leer eens nieuwe muziek kennen

Oh, ik heb hier op het nieuwe werk al muziek leren kennen, ’t heeft geen naam. Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien, bijvoorbeeld, van het onsterfelijke Cocktail trio:

Of Rinus, die zich voor de duidelijkheid als Rinus de Zanger laat spreken — Zanger Rinus op de tjoetjoeps, voor wie na deze Hey Marlous nog niet genoeg van heeft:

Nieuwe muzikale horizonten!

Playtown!

Mensen: ge moet ook zo’n weblog beginnen en dat een paar jaar volhouden. Dan geven de mensen op den duur allemaal gratis dingen in ruil dat ge erover schrijft.

Vorige week kreeg ik van de fijne mensen van Enchanté of ik geen zin had om naar Playtown te gaan. Die sloebers weten dat ik kinderen heb, en ze weten ook dat ik zelfs zonder kinderen helemaal in de doelgroep val: “Playtown is een interactieve speel- en belevingsbeurs voor de kleine en grote(re) kinderen onder ons,” zei de perstekst.

Ha. Ze moesten het mij geen twee keer vragen.

Playtown

We waren vorig weekend al op F.A.C.T.S., de kinderen en mijn broer en ik, zonder de madam: Sandra moet er niet echt van weten, van dat gedoe met conventions en weirdos en zo. Die Playtown, daar gaan we met het hele gezin naartoe. Van wat ik ervan lees, ziet het er namelijk gezinsvriendelijk uit — hiero, knippenplak van de briefing die ik kreeg van Enchanté:

Van 4 tot 7 november 2010 verenigt de beurs Playtown in Tour & Taxis voor het eerst de leveranciers, merken en culturele instellingen rond eenzelfde project: een interactieve speel- en belevingsbeurs op nationaal niveau.

Playtown is een uniek speel- en belevingsevenement rond de wereld van spel en kinderen, vier dagen voor de ganse familie. Voor de ouders en grootouders is het dé gelegenheid om creatieve ideeën en oplossingen op te pikken. De kinderen vinden er een reusachtig speelterrein, verspreid over maar liefst 4 zalen en meer dan 9500 m2, waar ze nieuwe spelletjes en speelgoed kunnen uitproberen. Ze kunnen er in avant-première kennismaken met de laatste nieuwigheden.

U kunt het programma, de vele animaties, rondetafelgesprekken en conferenties (“Spelen, beter dan school?”, “Onze kinderen veilig online”, …) terugvinden in de rubriek “programma” van hun website.

Voor wie kan: donderdag 4/11 mogen leraars en mederwerkers van speel-o-theken gratis binnen, en vrijdag 5/11 is het grootouderdag.

Wij gaan zondag 7/11 — werken tijdens de week en een traditioneel bomvolle zaterdag — en ik denk dat ik een extragrote shopping bag meeneem.

links for 2010-10-28

Tot!

Dag Brussel
Dag treinvertragingen.

Dag verste wachthokje op perron één.
Dag trein die altijd met 23 begint
Dag eerste wagon

Dag meneer met het schetsboek en de te luide muziek
Dag kaarters, dag Rudy en Freddy en Jan en Mariette en Cindy
Dag oude meneer met de buik en de kruk, met tienduizend aantekeningen in de krant
Dag Brussel-Zuid. Dag lijn twee, Zuid Hallepoort Munt Louisa Porte de Namur Kunst-Wet Madou. Dag opeengepakte mensen. Dag burgers van Europa. Dag verkeersregels die vaak maar een suggestie zijn

Dag Sint-Joost. Dag stadhuis, Madou- en Astrotoren. Dag families op straat en voetballers op het speelplein en hoofddoeken en kaftans en zonnebloempitten.

 

Dag werk.
Dag Sony, dag Post toen nog zonder b, dag Belgacom, Telenet, KBC, Dexia, Fortis zonder en met bnpparibas. Dag overheden, ministeries, non-profits, Europa, multinationals en onderzoeksprojecten.
Dag knoman en genera, dag cafeta en humres. Dag projectcodes.
Dag brainstorms en meetings en rapporten en wireframes en prototypes en mentale modellen en ontwerp en testing en expert reviews en workshops en trainings.

Dag dansvloer en designstudio, bibliotheek en back offices, front offices en sauna.
En ook dág efforts en availability en Filemaker en bergman en pipeline en Excel.

 

En ’s avonds: dag neonbuizen
Dag zwarte mevrouwen in de venster
Dag borsten van de zwarte mevrouwen in de venster
Dag engel boven de peepshow
Dag 20 frankstukken aan de vensters van de peepshow
Dag meneer met de witte baard op uw hurken aan de achterkant van Noord

Dag mannen met halve liters.
Dag perron negen.
Dag kruis dat nét boven perron tien uitsteekt
Dag deftige meneer met de baard en de pijp
Dag slordige meneer met de sigaret en de rafelige jeans en t-shirts in weer en wind

Dag laatste wagon vol kaarters, om ter tluidst

Dag toevallige ontmoetingen met Greet en Frea en Lien en Ine

 

Dag Bart
Dag Alain
Dag Johan
Dag Koen dag Mieke dag Olivier
Dag Eric Tom Heidi Kristel Freya Bram Pieter Joke Sabine Anton
Dag Joannes

Dag Namahn
En bedankt voor alles.
Ik zal jullie nooit vergeten.

Toilet

Om half één ’s morgens gestommel boven, en het licht gaat aan in het toilet. Ik ga naar boven omdat ik daar toevallig ook net moest zijn; een klein stemmetje uit het toilet: Anna.

“Papa? Ik was naar het toilet gegaan omdat ik naar het toilet moest gaan.”

Zo is het maar net.

Spreekbeurt

Louis moest een spreekbeurt doen, over de manen.

“De manen”, dat is dus wel heel uitgebreid hé. Ah ja, er zijn door de driehonderd manen geteld in ons zonnestelsel tot nog toe, van groot naar klein en in alle mogelijke vormen en kleuren.

Hij had wel tips gekregen: twee bladzijden vol vragen die hij zou kunnen beantwoorden, maar vorige week zag hij het écht nog niet helemaal zitten.

Ik zag het ook niet zitten al die vragen, zonder zelfs te zeggen wat een maan nu eigenlijk is of niets. Uiteindelijk hebben we er twee keer een avond naar gekeken, zijn we begonnen met een inleiding die uitlegt waarom sommige manen groter kunnen zijn dan planeten, en heeft hij gisteren nog met Sandra gekeken en alsnog een Powerpoint met beeldjes gemaakt.

Vandaag heeft hij zijn spreekbeurt gedaan, en ik hoor dat het heel goed was. Hoera! Ik zat er zo hard mee in jong, ge kunt u dat niet inbeelden.

Ik was vanavond pas om 21u thuis dus ik heb hem nog niet gezien, maar morgen ga ik hem eens zo hard vastpakken, ha!

Nog twee

Serieus. Nog twee dagen en ik werk ik Gent gewoon.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑