Alan Moore interview

zaterdag 14 april 2012 in Boeken, Televisie. Permanente link | Geen reacties

Het was alweer lang geleden dat ik een interview zag waar de interviewer zoveel minder goed was dan de geïnterviewde.

Yay Alan Moore!

Moore overdrijft natuurlijk een beetje als hij zegt dat er niets degelijk meer gemaakt wordt bij de grotere uitgevers, en de obsessie van de interviewer over Lost Girls stoorde mij redelijk wat, en het had gerust een uur of twee lang mogen zijn, maar alla.

Alan Moore: genie en lastige oude mens. Yay!

Fundamentele oneerlijkheid

maandag 26 januari 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

God god god. Masterchef is machtige televisie, maar zo oneerlijk, het heeft geen naam.

Vorige week zaten ze met drie op het einde van de week in de halve finale, en ze waren, dixit John en Gregg, goed genoeg om alledrie in de finale te zitten.

En dan is dat dus een hartverscheurende keuzen.

Vandaag was het precies het omgekeerde: in de eerste ronde zaten ze met zes, en er was eigenlijk niet één goeie bij. De beste van de hoop was de beste van de hoop omdat hij er technisch in slaagde om een beurre blanc te maken. En ,de twee andere geselecteerden voor de tweede en derde ronde, zaten er alleen maar in omdat hun eten eetbaar was.

Oh boy. En één van de zes was al na vijf minuten afgevallen omdat hij zijn duim zowat afgesneden had.

De tweede ronde (in het professionele restaurant) vind ik persoonlijk niet zo interessant, tenzij er een accident gebeurt.

De derde ronde was iets beter dan de eerste — alhoewel, het dessert van Ashley, de man van de beurre blanc, werd omschreven als “The raspberry would’ve been a perfect compliment, but that’s just cocoa-y slop.”

Angela, de dame waarvan ze in de eerste ronde dachten dat ze gewoon maar dingen in een pot smeet en dat het toevallig goed smaakte, blijkt alsnog lekker eten te maken, maar gewoon een zwaar probleem met de presentatie te hebben. Over haar dessert: “It is a very good tasting dish, it just looks like it’s been made by a three year old.”

En de tweede dame, Tracey? “There are touches of real style about you food.”

…en het werd dus, voorspelbaar, Angela. Die zwaar zal mogen werken aan de presentatie, maar die het heel erg moeilijk zal hebben tegen andere kwartfinalisten. Als de afleveringen van de afgelopen weken een idee geven van het niveau.

Mmm Sharleen Spiteri

zaterdag 15 november 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik zit met open mond te kijken naar Children in Need op BBC.

Sharleen Spiteri treedt op. De internetten zeggen mij dat ze 41 is, maar ze is nog geen haar veranderd. Ze ziet er nog altijd uit als het fotootje van 4 op 5 centimeter uit HUMO waar ik bijna twintig jaar geleden op verliefd werd.

Freaky, man.

Iets later in het programma kwam Enya zingen. Zij is al lang geen maiden meer, en al is ze machtig goed geconserveerd, ze is toch wel definitief voorbij mother en op weg naar hag.

Ook dat is freaky.

You can take your user-generated content and…

vrijdag 2 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik heb dit in het echt gezien op de televisie. Ik lag plat.

Paxman is een grote meneer.

Peingwiems

woensdag 2 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zo schoon, eigenlijk:

Vliegende pinguïns, en The Making of:

Smaak

dinsdag 4 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

There’s no accounting for taste. Des goûts et des couleurs. En dergelijke.

Ik kan er mij soms ambetant bij voelen, dat mensen die ik graag zie, respecteer zelfs, dat die niet preciés dezelfde smaak blijken te hebben als mij in humor. That Mitchell and Webb Look: Peter kénde dat gisteren niet!

Kijk, déze sketch bedoelde ik:

Ze doen nóg wel in dat genre:

…maar hun absurditeit is toch wel van de beste. Beeld u in, de allereerste aflevering van een nieuwe show, en dit:

Eindeloze variaties volgen in de volgende afleveringen. Deze bijvoorbeeld:

Of deze:

Great stuff.

Masterchef

dinsdag 4 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Eerst test: improvisatie.

Goeie help. Twee steenhartige pockerface jurerende mensen die moesten wenen van emotie, zó goed het eten was dat een achttienjarige gemaakt had in een ronde waar ze moest improviseren met ingrediënten: een vermicelli van rode kool en sint-jacobsvruchten en spek.

Masterchef dit jaar is van de beste televisie in lange tijd. En het kaliber van de mededingers grenst aan het ongelooflijke.

Tweede test: Bras, Gagnaire, Troisgros, daar gaan de drie finalisten koken. In driesterrenrestaurants. En ‘t zijn amateurs. Eerst een gewone (nu ja, wat heet) dienst meemaken, en dàn, houd u vast: de signature dish koken van de chef zelf, én aan diezelfde chef te eten geven.

Troisgros was content met Johnny. James maakt een gargouillou (20 groenten en bloemen en kruiden!) voor Bras (“globally it is quite perfect”). Emily maakt een trio van desserten voor Gagnaire (“perfect”). Amazing.

En laatste test: een volledig eigen maaltijd maken. Twee uur voor een three course meal.

…en ‘t is James geworden. Daar kan ik mee leven. Jammer voor Johnny, maar zo is het leven. En Emily zal er ongetwijfeld raken. Dat kàn niet anders.

Voorbij!

woensdag 27 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De dag is helemaal voorbijgevlogen!

Ik ging nog werk doen voor het werk, maar het is niet gelukt omdat er werk voor het, euh, andere werk tussengekomen is.

En ikhad allemaal dingen te zien op televisie, maar daar is de, euh, andere televisie tussengekomen: BBC was weer eens geheel de moeite waard, met de nagelbijtend spannende voorlaatste dag van de finale van Masterchef, met Torchwood, en met een ongelooflijke documentaire over een negentigjarige stuntman, The Great Omani.

“The Great Omani—when I say ‘The Great Omani’, I should say ‘what’s left of him’, salutes you,” zei hij vanop zijn doodsbed, nadat hij net de pers had rondgebeld (“I think I may have quite a story for you”), en na een afspraak met de begrafenisonderneemster (“do they all look as pretty as you?”).

En een paar dagen later stierf hij, na een sigaar en een whisky.

En hij stond in alle kranten, de hele wereld rond. Nog één keer.

Finding Sanctuary

zondag 9 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik vond The Monastery goed, maar vooral: ik was bijzonder onder de indruk van Christopher Jamison, de abt van de abdij.

De man schreef een boek, Finding Sanctuary. Monastic Steps for Everyday Life—van harte aangeraden trouwens—en sprak er met Erik Galle over op BRT2 vanavond. Mighty impressive.

Godsdienst is ingeboren in mensen, zegt men wel eens. Als het dan toch moet: dan op deze manier.

Red Nose Day

zondag 18 maart 2007 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Grinnik.

Een mens denkt, het zal op den duur tegensteken, die Ricky Gervais, maar nee hoor.

Comedy

donderdag 26 oktober 2006 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Baby David is seven and you’ve got lot of catching up to do—en meer moet een mens niet weten: a one-off special of the Royle Family.

The Royle Family, dames en heren, is niet meer of niet minder dan geniale televisie. Ontroerend, herkenbaar, intelligent en nooit anders dan enorm grappig.

Iedereen, iedereen kijken op 29 oktober.

Catherine Tate vanavond was overigens ook weer in uitstekende doen. Een aantal karakters weg, een aantal behouden (Nan “what a fucking liberty” Taylor, Lauren “am I bothered though?” Cooper), en een aantal nieuwe karakters die al meteen zwaar de moeite waard zijn (“I can do that!”).

Good eats. Hoera!

update en Buzzcocks, met de nieuwe presentator, is ook weer uitstekend. Met Mark Lamarr vorig jaar had ik soms de indruk dat de rek er wat uit was, maar ‘t is weer helemaal terug. Hoera!

Kar keren

zondag 28 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

This may just be the painkillers and the fever talking, maar was ik een homo, ik zou verliefd worden op Ewan McGregor.

Hij is op Top Gear, en ‘t ziet zo’n een sympathieke kerel uit! En positively edible, dat ook wel natuurlijk.

Podcast schmodcast

woensdag 10 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Kom in mijn armen, Jeremy Paxman!

Zonet, bij het afsluiten van Newsnight (alweer een fijne aflevering, met onder meer een wel bijzonder cringe-worthy interview met de ambassadeur van de VS in Groot-Brittanië—eikes wat een vieze vent was dat):

…and for those of you experiencing withdrawal symptoms, there is always Newsnight, the podcast.

En toen voegde hij daar onder zijn adem iets aan toe dat verdacht veel leek op

…or aromatherapy or whatever.

of misschien wel

…Newsnight aromatherapy next no doubt

Hoera voor hype-relativering.

Apprentice

dinsdag 2 mei 2006 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Oh crap Syed is zo’n achterbakse vieze vent.

Ik dacht echt even dat Ruth er zou uit liggen, maar oef.

Dott-Ebdon

dinsdag 2 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Goeie help, ‘t is proper.

Moet het precies de finale zijn die de allerlangste match in het hele toernooi is natuurlijk.

Bijna twee uur, potentieel nog vier en een halve frame te gaan. En er was daarnet een frame die 74 minuten geduurd heeft.

Nu, het zou ook binnen een minuut of vijf kunnen gedaan zijn: Dott staat 22 voor en het is 14–17 voor hem (op 35 frames).

Ze-nuw-slo-pend.

update geen vijf minuten later Gni. Ebdon liet een rooie in de kaken van de pocket liggen, en Dott heeft het afgemaakt. Uitstekend. Great stuff.

Enfin, ik had Ebdon liever zien winnen, maar toch. Goeie finale, uiteindelijk.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338