’t Is nu al maanden aan de gang: alle vijf voet krijg ik een mail van Amazon om mij te zeggen dat iemand het wachtwoord van mijn Amazon-account graag zou hebben.

Wat drijft de mensen die dat doen? Ze kunnen niet aan mijn mail, dus is dat toch compleet nutteloos?

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik leer graag nieuwe dingen bij. Ik denk zelfs dat dat ongeveer hetgene is dat ik het liefste doe van alles — of het zou moeten mensen dingen bijleren zijn natuurlijk, ah ha ha.

Elk werk heeft zijn eigen gereedschapskist vol tools voor allerlei verschillende jobs, en het is op mijn nieuw werk niet anders, zowel wat werkwijzes en methodes betreft als wat software betreft.

Voor het eerst in mijn leven in een echte-wereld-context werken met SharePoint, bijvoorbeeld. Of voor het eerst in mijn leven ook écht OneNote gebruiken om allerlei dingen collaboratief te doen.

En voor het eerst in zeer lang eens meer dan alleen maar kijken naar een nieuw tekenprogramma, dan denken “gho ja, dat ziet er allemaal niet al te ingewikkeld uit” en dan gewoon weer verder tekenen in Illustrator of Photoshop of gewoon prototypes rechtstreeks in html/css/javascript maken.

Want zo blijkt: op het werk zijn er adepten van Sketch  (ik heb het gebruikt, toen ik nog elke dag op Mac werkte, nooit echt iets in gezien) en wordt er gekeken naar nieuwere dingen genre Figma  (tja, ’t is gelijk Sketch, zeker?) en Framer  (ziet er wijs uit, gebaseerd op Microsoft’s Windows 10 UWP framer prototyping toolkit, helaas is er alleen voor Mac een propere interface), maar als het uitgebreid en complex is en er moet samen gewerkt worden met veel mensen, dan heb ik begrepen dat het toch in Axure te doen is.

Vanaf volgende week staan er stapels projecten op, euh, stapel, maar vandaag was er even niets dringends op de plank. En dus dacht ik: ik begin eens aan een eenvoudig iets in Axure, om te zien wat dat doet. Eens iets typisch wireframe-achtig maken en zien hoe het werkt.

Weeellll… ’t is wel leutig. Het blijft in wezen een simpel programma: doosjes slepen en er tekst in zetten, kleurtjes geven aan tekst en rand en vulling, hier en daar wat groeperen en herbruikbare template-achtige dingen maken, maar ’t is wel een degelijk ding. Gebruiksvriendelijk zoals ik het graag heb: niet te fancy, en veel kunnen doen met het keyboard. En  eindelijk  nog eens een tekentool dat even goed om kan gaan met connectoren (pijltje van ergens naar ergens) als Visio in de tijd toen dieren nog spraken.

En er kunnen gewoon ook zeer grappige zaken mee gedaan worden. Zoals deze bijvoorbeeld:

Dis is een mini-versie van een pagina die ik elders getekend heb. De pagina zelf is wat meer high fidelity getekend, maar dit komt in een wireflow, en daar ga ik geen stapels tekst op zetten.

Dus zocht ik iets om valse tekst te maken. Die er niet al te uniform uitziet. Kijk, zo ziet het er uit in Axure zelf:

Het geselecteerde ding is een  repeater, ’t is te zeggen, een element dat andere elementen bevat die herhaald kunnen worden, horizontaal en/of verticaal.

Het herhalende element is een blokje van 15×3 pixels, dan vier pixels wituimte, dan een blokje van 55×3 pixels.

Herhaal dat met 2 pixels verticale tussenruimte, en dat geeft wat hierboven staat: allemaal gelijke lijntjes. En dat ziet er vies uit. Dus wat doen we dan? We geven dat tweede blokje een naam, nameShim in mijn geval, en dan doen we dit:

Ha! Bij het laden van elk herhalend item in de repeater, zet ik de breedte van de  nameShim  in dat nieuw geladeden element op [[45+math.random()*25]], en zo krijgen al mijn blokjes een random breedte tussen 45 en 70 pixels.

Op min of meer dezelfde manier is het simpel om het al dan niet aanwezig zijn  van iets random te maken:

Hierboven staat een schets van een tabel met vijf kolommen. De tweede, derde en vijfde hebben inhoud met een random lengte, maar bij de vijfde kolom kan het zijn dat er al dan niet tekst staat.

Ook dat is met wat simpele wiskunde te doen, natuurlijk. De breedte van dat vijfde blokje is gewoon  [[(10+math.random()*25) * math.floor(math.random()*2)]], ’t is te zeggen: eerst zet ik een random breedte tussen 10 en 35 ([[10+math.random()*25]]), en dan vermenigvuldig ik die breedte met [[math.floor(math.random()*2)]]. Die waarde is ofwel 0 ofwel 1, want math.random() is een getal tussen 0 en 0.9999…, en dat maal 2 is iets tussen 0 en 1.9999…, en die math.floor() rondt dat naar beneden af, en dus hey presto, ofwel is de breedte helemaal niets, ofwel is ze de random breedte die we daarnet hadden.

Ja, ’t is kinderspel, ik weet het. Maar ik kan daar zó blij van worden, dat iets in kleine kleine details er  ook in orde uitziet.

Ultima IV (1985, PC). Vanaf het begin van het spel was het duidelijk dat dit anders zou worden dan al wat er vooraf aan ging; wij een waarzegster krijgt ge een reeks dilemma’s voorgeschoteld, en dat bepaalt wie ge wordt (Bard, Tinker, Paladin etc.). De test is hier te doen, en Ultima IV is er ook te downloaden.

Dungeon Master (1987, Atari ST). Lang voor Wolfenstein 3D  was dit een 3D-spel. Ik heb het ontelbaar veel dagen gespeeld. Kaarten getekend van alle levels. Anders dan alles wat ervoor kwam, ook: zo had had Dungeon Master lang voor Fus Ro Dah  al een systeem waarbij een spell samengesteld werd uit verschillende elementen.

Ultima Underworld: The Stygian Abyss (1992, PC) en Ultima Underworld II: Labyrinth of Worlds (1993, PC). Échte 3D. Naar boven en naar beneden kijken. Licht dat écht een effect heeft, personages waarmee kon geïnterageerd worden. Een emergent verhaal. Niet-lineaire gameplay. Automapping met annotaties. Fantastisch spel.

Binnenkort, dit jaar als we het mogen geloven, komt het vervolg op Ultima Underworld II uit: Underworld Ascendant. Door de originele makers. Via Kickstarter. Ik kan niet wachten:

Ze beloven natuurlijk wel al twee jaar dat het “dit jaar” zal zijn, maar hey. Als het goed is, kan ik wachten.

Het was vandaag functioneringsgesprek op het werk. Enfin nee, geen functioneringsgesprek, dat klinkt akelig. Gewoon, gesprek. Er zijn op het werk twee partners en er is voor iedereen op het werk elke maand een half uurtje gesprek met één van de twee. En om de zoveel tijd wisselt het met dewelke, en om de zoveel tijd is het met de twee, en er is een structuur, en er is een lijst van dingen waar ge goed of minder goed in zijt, en waar ge nu staat en waar ge wilt geraken, en allerlei.

Ik ben er natuurlijk nog maar anderhalve week, maar tegelijkertijd ben ik er eigenlijk ook al een aantal jaar: in 2006 was ik er al eens gaan werken, namelijk.

En dat doet dus heel erg raar. Vanalles is veranderd, maar vanalles is ook niét veranderd.

Het laatste grote project dat ik er deed vóór ik er in 2010 wegging  was het ontwerpen van de nieuwe productpagina’s van Sony (en al met al zijn die niet zó heel veel anders dan toen). Dat was toen een groot aantal dagen per week werken in Zaventem, samen met fijne collega Johan.

Toen ik vorige maandag toekwam, was het eerste werk zoeken naar een plaats. Er was er eentje op overschot in een ruimte, en wat graadt gij? Ik deel het bureau met Johan.

En dat doet dus dubbel heel erg raar. Want het lijkt alsof het geen acht jaar maar acht weken was. En tegelijkertijd zijn onze kinderen allemaal acht jaar ouder geworden en dat is niét niets — Zelie is van het vierde leerjaar naar afgestudeerd gegaan, om maar iets te zeggen.

En die routine: haja. Deze week ben ik maandag naar huis gegaan met mijn brooddoos nog op mijn bureau (en dus dinsdag boterhammen in vershoudfolie). En dinsdag was ik naar huis met de sleutels van mijn fietsslot nog op mijn bureau (en dus te voet van en naar het station). ’t Is nog een beetje gewoon worden. Maar het gaat wel griezelig snel, dat gewoon worden.

(Zoals bijvoorbeeld dat ik om dit te posten ctrl-Enter deed — het is weer Outlook gebruiken op het werk, na acht jaar geen Outlook open gedaan te hebben, en ctrl-Enter om te versturen zit nú al weer in mijn muscle memory. Zeker nu ik heb ontdekt dat het in Gmail ook werkt.)

We kennen allemaal — en als dat niet het geval zou zijn: schaam op u! — het allerbeste nummer over een massamoordenaar ooit:

Ik was op zoek naar een ander nummer van Berryz Kōbō, maar zie wat ik nu tegenkom!

Ge vraagt u soms af.

Voor wie zich afvroeg waar ik dan wél naar op zoek was:

Slecht gequizt. Bah.

Bah.

Op mijn werk is er ook een afdeling in Iran, en dus moet er ook een website in het Perzisch zijn.

WordPress is door de band een groot gemak voor dat soort dingen. Het doet link-naar-rechts en rechts-naar-links zonder enig probleem, de interface doet wat ge ervan zoudt verwachten, alles hoera:

…behalve natuurlijk, de om zot van te worden duivel in de details. Haakjes en andere leestekens, waarvan ge denkt dat ze op het einde (’t is te zeggen, aan de linkerkant) van de zin zouden staan, blijken dat plots te weigeren. Dan wordt dit:

bij het plakken in een tekst-editeerveld (een textarea, waar er ook html-tags rond gesmeierd moeten worden), plots dit:

Gaah! En begint ge erin te typen, dan wordt ge helemaal zot, want een ( wordt in right-to-left natuurlijk ), en voor ge het weet staat er “iets )haakje( help”, en loopt alles helemaal in het honderd.

Het is in principe mogelijk om dat allemaal manueel te forceren, door het juiste Unicode-karakter (RLM / LRM) in de tekst te steken, maar onafhankelijk of de taal van WordPress op Farsi staat, is het blijkbaar genoeg om in de style sheet van de website nog eens expliciet direction: rtl te zetten, en dan zijt g’er helemaal van af.

Dan ziet het er in de editor nog altijd kapot uit, maar ziet het er op de website wel in orde uit. En waar het alsnog in het Engels moet staan (als ge “C++” wilt zien bijvoorbeeld en niet “++C”), dan zet ge gewoon iets in een element met  direction: ltr. Simpel.

Bij te zetten in de kolom van “ik wist dat wel ergens in mijn achterhoofd maar ik had het tot nog toe nog nooit nodig gehad”. Ha.

Het was vandaag nieuwjaarsaperitief in de wijk (zwijgt, het is nog januari dus mag het nog), en het kwam ter sprake dat Ghendtsche Tydingen nu ook gewoon gratis leesbaar is op de Open Access Journal-pagina van de UGent. Het was fijne buur Luc die daar wel al eens een artikel voor schrijft die het zei.

Hoezee! Geschiedenis gratis te lezen!

Ik heb alvast nog een extra tab opengezet met  Handelingen der maatschappij voor geschiedenis en oudheidkunde te Gent  en eentje met  Oostvlaamse zanten: driemaandelijks algemeen tijdschrift voor volkskunde  en  Van Mensen en Dingen: tijdschrift voor volkscultuur in Vlaanderen, en het is niet alsof ik nog niet genoeg dingen te lezen had verdomme.

Maar serieus: hoe wijs is dat niet? En bij het eerste artikel dat ik lees is het al meteen prijs: ruzie! Gescheld! Hoera!

Heerlijk. Het gaat ettelijke pagina’s lang door, en op het allerlaatste hoofdstuk na, wordt het hele boek van Mohr tot brandhout gemaakt. De conclusie is dan ook niet verkeerd te verstaan:

Het is niet mijn gewoonte, maar ik ben op een zaterdag naar buiten gekomen.

Vanmorgen om halfnegen al naar een ontbijt en voorstelling van de resultaten van een reeks interviews in de wijk — blijkt dat er 90 nationaliteiten wonen in onze (kleine) wijk, en dat 60% van de mensen alleenstaand zijn, wie had dat kunnen denken?

Daarna nog wat gebrainstormd over hoe we tegelijkertijd een aanbod van evenementen kunnen hebben en toch veel rust, en ook over hoe we ontmoetingsplaatsen zouden kunnen organiseren. Dat leek wel te lukken, maar ’t is het einde van de legislatuur, dus enerzijds kan ik mij voorstellen dat iedereen vanalles zal beloven, maar dat anderzijds niets nog kan gerealiseerd worden, dus hey.

In de namiddag was het wijkbeurs in Nest. Handjes gekregen van een hele roedel schepenen én van de burgemeester. Gebabbeld met een sympathieke meneer van het onvolprezen Gentinfo, en een sympathieke meneer van de groendienst over de heraanleg van ons park.

Ah ja, en onze wijk stond er ook met een tafeltje — de Waterwijk welteverstaan, ’s morgens ging het over de Sint-Jacobswijk, die eigenlijk nog een andere wijk is. Een wijk waar ik nog nooit van gehoord had.

Want het is ingewikkeld, het wijkenverhaal. Ter illustratie: het blauwe bolletje in het midden, daar wonen wij.

En de vlakken en de lijnen daarrond, dat zijn de wijken en indelingen waar ik sporen van terugvind op het internet. In volgorde van “ha, dat ken ik” naar “huh?”:

De Waterwijk. Daar wonen wij in, daar hebben we een website van, daar denk ik al heel de tijd van “dit is de wijk waar ik in woon”.

Daarnaast:

De Binnenstad. Eén van de 25 officiële wijken van de Stad Gent. We zitten op de rand van de wijk, het is een enorm grote wijk, en er niéts van het soort wijkgevoel dat ik mij kan voorstellen bij pakweg de Bloemekeswijk of Machanrius-Heirnis.

Daarnaast:

De wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham  (dikke rode lijn), waarvan ik zeker wist dat we er niét in lagen, en de Sector Tolhuis (in het lichtrood gekleurd), waar wij mobiliteitsplangewijs helaas wél in liggen.

Volgen twee dingen waar ik nog nooit van gehoord had:

De  statistische sector A1 (in het rood) en het  sfeergebied ontdekken (in het blauw).

Ah ja, en de wijk waar we vanmorgen voor uitgenodigd waren? Dat was “de Sint-Jacobswijk”. En die vond ik niet zo snel terug. Van wat ik zie, dénk ik dat het statistische sector A1 was. Die vind ik op de buurtmonitor terug als “sector Sint-Jacobs”, dus ’t zal dat wel zijn zeker?

Nu ik daar toch aan het rommelen ben in de buurtmonitor: 2682 inwoners, waarvan 501 (18.7%) niet-Belgen verdeeld over 1623 huishoudens. En zéér weinig kinderen blijkbaar, wat mij wel wat verbaast:

Ik heb ergens een vage bevatting van het concept: iets dat er op één manier ingewikkeld uitziet, kan omgezet worden naar iets dat er op een andere manier eenvoudig uitziet, en omgekeerd.

Met geluid kan ik het mij zelfs aanschouwbaar voorstellen: iets dat er als een heel raar ding uitziet, kan gezien worden als een optelling van allemaal simpele tonen die een propere sinusgolf doen:

't Is natuurlijk ongetwijfeld allemaal moeilijker dan ik het mij voorstel, maar als zo'n ingewikkeld ding omgezet is naar een reeks meer eenvoudige dingen, dan kan het omgekeerde ook. En dus is het bijvoorbeeld mogelijk om in de getransformeerde gegevens patronen te zien, die er uit te wippen, en dan weer terug te keren naar een opgekuist origineel.  

Enter de Fast Fourier Transform / Inverse Fast Fourier Transform voor in Photoshop!

Men neme een foto zoals deze van mijn nonkel Felix en zijn nichtje Marilka ergens in de jaren 1930, twintig of zo jaar geleden ingescand van een blinkend origineel met een afgrijselijk patroon op het fotopapier:

Onbegonnen werk om die schubben met de hand weg te krijgen. Onbegonnen werk om met een combinatie van blur en iets anders te proberen te futzen.  

Maar  geen onbegonnen werk als de hele foto ge-fast-fourier-getransformeerd wordt. Elk periodiek patroon dat over heel het beeld zit, komt in de transformatie uit als een paar pieken, die te verwijderen kunnen zijn.

Dat ziet er dan zo uit:

…wat niet veel zegt, ahem ja. Maar als we naar het rood-kanaal gaan kijken, ziet, daar staan die pieken dus in:

Als ik een andere foto neem waar zo geen herhalend patroon op staat en ik transformeer die, dan zie ik iets helemaal anders:

En wat graadt gij? Jawel: het roodkanaal van een foto-met-viezigheid er uit laten zien als een foto-zonder-viezeigheid, dat doet aangename dingen als er dan een omgekeerde transformatie op gedaan wordt.

Men neme een patroon zoals dat met al die kruisjes erop, men manipulere dat een beetje dat waar nu lichtere patronen staan (op het centrum na!), er zwart komt te staan:

Dan plakke men al wat zwart is over het roodkanaal, en een inverse fast fourier transform later ziet die foto van helemaal bovenaan er zo uit:

Nee, nog altijd niet perfect. Maar toch: een enorm verschil. Met nog wat prutsen en zoeken, komt dat ongetwijfeld nog in orde.