Hoeveel lezingen, debatten, voordrachten, conferenties, colloquia zou zo’n aartsbisschop eigenlijk doen, per maand?  En zouden daar dan telkens professionele fotografen bij zijn?  

Of waren die mensen gewaarschuwd, zo van “ge moet zeker komen, met een goed fototoestel, want er gaat iets gebeuren”?

En als dat het geval zou zijn, zouden die fotografen de organisatie gewaarschuwd hebben. Of zouden ze het maar niet gedaan hebben, wie weet dat die Femen-dames dan niet tot bij de aartsbisschop zouden geraakt zijn, en hop, wég photo opportunity?

Maar stel nu eens dat één van die juffrouwen, pakweg die met “God save the gouines” (ah ha ha, zo spiritueel), in plaats van wijwater brandalcohol had gespoten op de Léonard, en het dan ook meteen in brand had gestoken?

Of is dat al meteen overdreven en belachelijk, dat ik daar aan denk?  

Ik moest vandaag om onduidelijke redenen denken aan The Goon Show. Luister! (Script alhier, voor wie het niet zo goed kan volgen.)

[audio:http://www.vuijlsteke.be/blog/2013/goon-54-09-28-the-whistling-spy-enigma.mp3]

En kijk! Er is gewoon beeld  van een (her)opname van die aflevering:

Ik vrees dat Spike Milligan niet helemaal bij zijn meest positieve positieven was, maar toch. Gh. Ik zou géld geven om de Goons nog eens voor het eerst te kunnen leren kennen. En al helemaal om die opnames in het echt mee te kunnen gemaakt hebben, in de jaren 1950.

…blokletterde Het Laatste Nieuws.  

En ik voelde mij helemaal warm vanbinnen: tijd dat Aleister Crowley nog eens in het collectieve bewustzijn raakt, verdorie.  

F-a-s-c-i-n-e-r-e-n-d-e mens.  

Ik moest daarjuist even in bed gaan liggen tot de pijnstillers begonnen werken: epische hoofdpijn en zo, van het genre achter de ogen. Ik ga dan eens moeten naar een kenner ter zake gaan om te vragen of het clusterhoofdpijn mag noemen, denk ik.  

Maar toen viel het me te binnen: misschien was het wel omdat ik veel te veel met mijn ogen gerold heb, deze namiddag bij het dansoptreden van The Dance Factory. Ik ben niet zo heel erg aan het gegeven arty farty in combinatie met veul te veul te veul emootsies, blijkt.  

Maar het was wel mooi gedanst op de muziek van die stagiair van Clement Peerens:

En hey, kijk, de ogen doen geen pijn meer en het hoofd wil weer mee — ik ga eens een boek lezen terwijl ik naar televisie kijk, peins ik.  

Twee mensen waar ik meer dan enorm respect voor hebben, werken meer dan actief mee aan Defiance — en dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb om er al met meer dan gewone aandacht naar te kijken.  

Ondanks de verzameling klassieke tropes: post-alien-invasie meets steampunk, hier en daar wat Romeo en Julia (of Hatfields en McCoys), browncoat-achtig hoofdpersonage, goede Star Trek-aliens gemengd met slechte Starship Troopers-aliens, …

Bear McCreary maakt de muziek. En meer dan dat:  

I was initially tasked with all the normal duties required of a composer.  I wrote adaptive music for the video game, and dramatic background score for the series. I had to ensure that each version had its own unique characteristics, suited to its needs, but also that musical threads united the franchise. […]

In addition to typical composer duties, however, I was asked to contribute a wealth of source music (music that is actually heard by characters within the story – for example, a song on the radio). I was asked to help bring the alien cultures to life by developing a distinct musical heritage for each. I fashioned Votan instrumentation and lyrics into a variety of popular songs and ceremonial pieces. I wrote pieces for street musicians that float through open-air marketplaces. I produced alien classical music, jingles, jazz, rock-anthems and torch songs.  

En de talen worden gemaakt door David Peterson, de man die ook al onder meer de talen maakte voor A Game of Thrones.

Zijn AMA op Reddit gisteren vond ik met redelijk veel voorsprong de meest sympathieke sinds zeer zeer lang, en op  Dothraki  staat geen één artikel dat niet hyperboeiend is. Zoals die keer dat hij het heeft over het Valyrian waar we allemaal op zaten te wachten, in de eerste aflevering van seizoen drie:

What you hear in the premiere is Astapori Valyrian. It’s descended from High Valyrian, with the old Ghiscari language serving as a  substrate  or basilectal influence. It’s not mutually intelligible with High Valyrian, but it is close to some of the languages of the Free Cities, on account of separate but similar evolutionary changes (which we didn’t talk about here [and by “we” I mean “I”]).

To give you an example, here’s a line from last night’s episode (one of Missandei’s):

J’azanty ivetras ji vali nedhinki sizi zughilis vi murgho.
“The knight says that even the brave men fear death.”

And here’s what that sentence looks like in High Valyrian:

Morghot nēdyssy sesīr zūgusy azantys vestras.

Geek out, yay! En als ze dan tesamen werken… wheee!

A song is defined as much by its lyrics as by its music. And where the Votan songs required distinct instrumentation and styles, they also clearly needed a distinct language. Luckily, linguist David J. Peterson was already onboard “Defiance,” crafting unique Castithan and Votan languages for the actors to speak. Over the course of the first season, you will hear a variety of source music that I composed in collaboration with David, including rock anthems, funeral chants, prayers and rap songs. He is an invaluable resource and adds a layer of authenticity to this franchise that fans will appreciate for years to come. As someone who puts a ton of detail into his work, I can say that David has completely stunned me with his precision and passion for his work.

In addition to devising the function of the languages, David also contributed text and lyrics, including writing the lyrics for “Besash:”

Let’s give up
Just take the gini weed and surrender to oblivion
To resist is to rein in an expanding void
If the world is going to bait us with palliatives
Let’s drop out…
The eye of our storm is the ultimate refuge
Let’s give up… Lest the power fail
Let’s give up… Lest the apocalypse be tonight
Let’s drop out… You can trust me…
To hide… Because it’s boiling over the edge
Fade… Let’s… Let’s give up

(Besísh  
Hei kenyuzé gini s’esísh gyaluz’  
Shidawenye nudri napaki shisi  
Kwa damon shintha omrus’  
Behís… Ibusǝ nyekisha nuneppe  
Besísh… Kwǝgyí shaku thurla  
Besísh… Kwǝgyí lunyigy’ gyamme  
Behís… Lema ba shetu titu…  
Shesenu… Gyi tushe ’zazenyehe  
Lakí… Be… Besísh)

Maar in alle geval dus: hoera! Nieuwe Science Fiction op tv! Ik houd mijn oordelen beraad tot nadat ik een aantal afleveringen gezien heb!

Vroeger stonden ze op alle vensterbanken van heel Vlaanderen:

En dan kwamen er allemaal van die stolons uit, met op het einde miniplantjes:

En dan konden die dingen er aan blijven hangen, of konden die in een glas water gezet worden tot er wortels uit kwamen:

En dan weer in een pot steken, en tadam, nieuwe plant. En soms waren er zelfs van die kleine plantjes die aan de grote plan bleven hangen die zelf  al kleine plantjes hadden.  

Maar nu ik erbij stil sta: ik heb al jaren en jaren en jaren zo geen planten meer gezien. Aardig.  

Ik moest deze namiddag naar de bank, papieren gaan tekenen (zéér schrijnend hoor: tante sterft, vader erft en betaalt erfenisrechten; vader sterft, ik en broer erven, betalen erfenisrechten; broer sterft, ik betaal nog eens erfenisrechten — drie keer na elkaar op een paar jaar tijd).

Afijn, ik moest dus naar de bank, handtekens gaan zetten.  

De meneer van de BNP Paribas Fortis had een resem papieren, en één van de papieren was van mijn  rekening bij die bank.  

Erm, hang on: welke rekening? Ik heb helemaal geen rekeningen bij die mensen, dacht ik?  

Toch toch, zegt die meneer. Ah, zeg ik: en wanneer is die rekening dan wel geopend? Euhm, ik kan dat niet zo snel zien, zegt bankmans. Hij belt naar Brussel, en na wat zoeken blijkt dat het een rekening zou zijn die in 2008 geopend is.  

Out of the question, zeg ik: ik heb zéker geen rekening opengedaan bij u in 2008.  

Euh wacht, zegt de meneer. Dat is misschien de datum dat BNP Paribas Fortis het overgenomen  heeft van een voorganger van BNP Paribas Fortis.  

Nog wat getelefoneer later is hij erachter. De rekening is eigenlijk geopend in… wait for it, wait for it… in september 1970!

Ergens na mijn geboorte (augustus 1970) geopend, wellicht door mijn grootouders, en wellicht regelmatig een bedrag(je) op gestort, en na een tijd niet meer, maar nooit meer iets van laten weten, en nu toevallig bovengekomen.  

IK BEN RIJK! dacht ik. GECAPITALISEERDE INTEREST OP MEER DAN 40 JAAR!!!

Ahem.  

214 euro, dus.  

Meer dan veertig jaar sparen en doen, en dat is alles. Bedrag overgeschreven naar mijn andere rekening: met nog eens 1300 euro erbij is het nét genoeg om het voorschot te betalen voor de reparaties aan de chauffage.  

Domeinnaamverkopers verkopen lucht, zegt Johan Vande Lanotte.  

En het is hilarisch om te zien hoe de ene na de andere op de sociale mediats nijdig wordt, woedend, pissig, en een resem andere al dan niet pseudo-emoties meent ten berde te moeten brengen.  

Ik heb ook nog domeinnamen verkocht.  Dat was lucht verkopen.  Serieus: lucht. Twee keer niets.  

We hebben het niet over hosting van websites of maildozen of zo hé: gewoon, iemand vult een formulier in bij één van die mensen die van dns.be een domein mogen verkopen, en hopla, kassa kassa, domein verkocht.  

Een vergelijking? Het is alsof er één instelling zou zijn die centraal alle telefoonnummers in een register opslaat. En dat die instelling de toestemming geeft aan derden om telefoonnummers te verkopen. Wil je een telefoonnummer? Dan moet je naar één van honderden bedrijven en bedrijfjes die er verkopen. Die gaan allemaal naar dat centraal register kijken of het nummer nog beschikbaar is, en als dat zo is, dan kan het van jou worden.  

En dan betaal je daar een bedrag voor. Maar pas op: het ene bedrijf zal het u voor één jaar verkopen, een ander zal het voor langer proberen doen. Eén bedrijf zal er u een abonnement bij proberen geven, een ander zal proberen om er ook nog een antwoordapparaat bij te verkopen, of een telefooncentrale.  

Maar zelfs al koop je geen abonnement of telefoon, dan nog komt het bedrijf na een jaar terug om nog eens geld te vragen, voor het recht om het telefoonnummer te mogen op uw naam staan hebben.  

 

Wat ik zou willen: ik ga naar dns.be, ik koop daar een domeinnaam, en dan zegt dns.be mij wat ik kan doen met die domeinnaam.  

E-mail ontvangen op @domein.be? Dat kan op één van de volgende manieren (gaande van volledige mailafhandeling tot enkel een MX-record naar GMail of iets anders, etc.).

Een website hebben op domein.be? Als je zelf een site wil hosten op een eigen server en alles zelf doen, kan dat zó. Als je een bestaand website-adres (domein.wordpress.com, domein.tumblr.com, …) wil koppelen aan domein.be, dan doe je dat zó.

En dan telkens een  duidelijke, niet-commerciële uitleg. Neutraal. Zonder al dan niet min of meer leugenachtige poging tot klantenbinding en extra-diensten-verkoop.  

Misschien moet dat dan een overheidsbedrijf worden. Misschien moet dat dan wel DNS-diensten aanbieden op een gebruiksvriendelijke manier, zodat iedereen die dat wil daar een A of een MX of een CNAME kan bijmaken. Of misschien niet.  

Maar dat het in ieder geval beter wordt dan het nu is.  

Ik weet niet hoe dat bij u thuis allemaal zat, maar wij hebben vandaag  konijn gegeten met de familie, daarna tafels op straat gezet en taart gegeten met familie en buren, en wijn gedronken, en gebabbeld, en de kinderen hebben gespeeld op straat, en dan was het plots kwart na elf en nog niet eens te koud om buiten te zitten.

En daar wachten ze dan mee tot de laatste dag van de vakantie. Trr.  

Damned if you do, damned if you don’t. Consequent zijn en harteloos, (nog maar eens) medelijden hebben en uzelf (nog wat meer) ondergraven: de dag, nee, het moment dat het voet bij stuk en nu of nooit is, dat is geen fijn moment.

Ik zal het u zeggen: oudere kinders als het goed gaat, is vele keren beter dan wat dan ook. Oudere kinders als het niet goed gaat: troosteloze miserie.