Ik krijg gelijk koude rillingen van dit filmpje.  

Hm.

De leraar geschiedenis zal het weer mogen uitleggen:

Voor de rest ziet het er wel spectaculair uit, daar niet van.

Ik ging voor de x-de keer in discussie gaan, maar toen zei ik sod it, ik heb dat allemaal niet nodig, discussiëren om het discussiëren.

Ik ging mij voor de zeerveelste keer engageren om iets te doen voor mensen waar ik het eigenlijk zelfs niet eens mee eens ben, en proberen om ze op een ander gedacht te brengen, maar toen zei ik sod it, ze wisten op voorhand dat ze hun gat gingen verbranden, ze wisten op voorhand dat er blaren gingen zijn, ze wisten op voorhand wat eraan te doen, en nu zijn ze verbrand, wel: dat ze op de blaren zitten.  

Ik las tekst na tekst op het internet en op de gazetten waar ik vanbinnen in een onheilige furie van verontwaardiging spontaan in zelfontbrandingsmodus ga, en ik zou willen fulmineren en tieren en roepen, maar toen zei ik, ah what the  fuck, wie zit eigenlijk op mijn opinie te wachten?  

Eens gewoon consequent zeer lang aan een stuk nee  zeggen en sod it, da’s misschien een idee.

Ik heb nog boeken te lezen en films te zien en series te bekijken. Misschien als ik de wereld met grust laat, dat de wereld mij ook met grust laat.  

Ik heb in uitgesteld relais de Ter Zake-uitzending van gisteren gezien, waar Ben Weyts als een zwart-gele zichzelf tegensprekende gieter afging in een debat met — of all people — Bart Somers. Over — of all thema’s — confederalisme.  

Echt waar: een debat tussen Ben Weyts, de immer monkellachende bijna gezalfde troonopvolger van Bart De Wever (de moegetergde, veelgeplaagde, alles voor de zaak opofferende Bart De Wever, leeggezógen door de mainstream media, geviseerd door iedereen) over de core business  van zijn partij, met Bart Somers van Open VLD, een partij die als we de peilingen geloven op sterven na dood is, die net ogenschijnlijk koers heeft veranderd van confederalisme naar federalisme.  

Bekijk en lach.  

Bart Somers veegt de vloer aan met Weyts, die bijna meelijwekkend op talking points  probeert terug te vallen. Om duimen en vingers bij af te likken.

Ik ken die nog van als hij nog Dougie Howser was!

Zonder wat dan ook te doen, en in relatief in orde gezondheidstoestand, een volledig weekend niets.  

Vanmorgen met de boterkoeken naar buiten getrokken, tafel op plankier gezet, zetels errond, en dat was het dan qua activiteit.  

Deel drie en vier van A Song of Ice and Fire zijn er doorgeraakt, vandaag.  

Geen nieuws of Zevende Dag, geen mails of niets — ’t is dan ook pas nu dat ik hoor dat Iain (M.) Banks is komen te gaan. Ik denk dat ik zijn boeken maar eens herlees, als eerbetoon.  

Vanmorgen over en weer naar de kookwinkel, en dan thuis toegekomen, geconstateerd dat het goed weer was, de plooizetel buiten gezet, drank erbij, en boek gelezen.  

Voor middageten het Chinees/Thai gedoe van twee dagen geleden nog eens in de wok gekieperd, met wat groene curry en een paar gepocheerde eieren en een toast erbij, en dan de rest van de dag blijven zitten en een boek gelezen.

Zelie zat naast mij haar examen Grieks te studeren,  Sandra en de andere kinderen waren naar een verjaardagsfeest in Oudenaarde.  

Avondeten: pizza besteld op het internet.  

En dan de rest van de avond blijven zitten.  

Ik ben een beetje verbrand, maar ’t kan mij allemaal niet schelen. Ik heb een boek uitgelezen en een deuk in een tweede boek geslagen. En ’t was al heel lang geleden dat ik nog eens had kunnen lezen.  

Allemaal zo verkeerd niet, de zomer.  

Maar allez.  

Vorige vrijdag zaten we op het plankier met mensen, en dan ging ik naar binnen en stuikte ik mij slecht voelend in bed, en ik ben er zo ongeveer niet uitgekomen tot en met dinsdag.  

De dokter had mij tot vrijdag voorgschreven thuis te blijven. Is dat niet wat overdreven? vroeg ik. Neen, dus, blijkbaar.  

Ik heb me tot klokslag 19u vandaag doodmottig gevoeld. Koppijn, oorpijn, misselijk, the works.  

Maar nu is het over. Enfin, ’t is te zeggen nog koppijn en oorpijn, maar ’t is allemaal onder controle. Enfin hoop ik toch (de avond is altijd beter dan de ochtend en zeker dan de namiddag).  

Maar het verschil tussen vanmiddag en vanavond is wel redelijk spectaculair, ja.  

Kinders en een webcam, altijd wijs.  

Acupunctuur is theatrale placebo. Einde verhaal. Heh.  

Als ik me niet goed voel, zet ik zachtjes Max Raabe op, en dan gaat het allemaal een beetje beter.

Toen ik op de lagere school zat, en nog wat jaren later, ging ik regelmatig logeren bij mijn beste vriend.

De herinneringen! Rijstpap uit blik, met bruine suiker! Zijn oudere zus en zijn jongere zus! Achtervolgingen rond de traphal op het eerste! Belletje trek doen in de straat! Zijn grootvader, die daar ook woonde, en die bijna honderd jaar was! De tuin, met de velden erachter! De inwonende meid, en hoe het over en weer pesten was! De auto — een Volga met wel vier rijen zitbanken! De koelkast — enorm, en met twee deuren! De  hond, Pitou — een grijs bobtailachtig overenthousiast uit zijn bek stinkend monster! De tv-kamer met de zitzak! Het Bontempi-orgel!  

Bij de aller-allergelukkigste momenten van mijn leven, dat ik daar gespendeerd heb.  

Er is maar één negatief iets dat ik eraan overgehouden heb.  Zijn vader was wat ouder dan mijn ouders. Prof aan de universiteit, een prachtige, zachte, lieve, rechtvaardige man. Maar meer dan eens als ik er was, zagen we hem niet.  Dan was hij op zijn kamer en kwam hij er –soms dagen, leek het– niet uit.  

Heel soms kwam hij voorbij geschuifeld, in de traphal: een lijkbleek wrak in een zijden kamerjas, getrokken, aan het afzien.  

Migraine, fluisterde iedereen, en we moesten heel stil zijn.  

Het moet een goeie dertig jaar geleden zijn dat ik daar het laatste was, maar ik heb nog altijd een heilige schrik van migraine. En  nu denk ik dat ik vanmorgen iets migraine-achtig had.

’t Was al even dat ik een stijve nek had, maar ik werd vannacht misselijk wakker met vreselijk kloppende hoofdpijn. Die niet over ging. En vanmorgen werd ik ziek van rond te lopen. En moest ik overgeven. En deed alles pijn: licht, geluid, nadenken, alles. Ik ben miserabel in bed gaan liggen met een laken over mijn hoofd, en nu voel ik mij alsof ik een paar flessen malibu gedronken heb.  

Fuck. Kunnen we misschien even een moratorium op ziek zijn afspreken, wereld?  

Als het allemaal dichterbij komt, dan wil dat ook zeggen dat er weer beslissingen moeten genomen worden. 

Beslissingen zoals daar zijn, om te beginnen: de kleur van de gevel. En ja, dat is zowat de eerste beslissing die we moeten nemen, want het allereerste dat er gaat gebeuren, is dat we eindelijk van ons enkel glas af zullen zijn, en overal nieuwe vensters zullen hebben. 

(In de winter was het hier niet uit te houden zonder dikke dikke gordijnen, in de zomer ook niet.)

En nieuwe vensters, dat wil ook zeggen dat we eigenlijk best meteen al de kleur kiezen, dan kunnen die in de fabriek geverfd worden met de machine in plaats van achteraf geklieder met maskeertape en stellingen en allerlei. 

Dit is hoe Google Streetview zegt dat het huis er nu uitziet:

’t Ziet er in het echt tegelijkertijd beter uit (alles staat wel degelijk waterpas, bijvoorbeeld) maar helaas ook slechter: de kleur is een vreemd iets tussen rottend zalmroze en tenenkaas. 

Omdat het (echt waar) een beschermd stadsgezicht is, zijn we niet heel erg vrij om zomaar wat te doen, maar moeten het beperkt houden tot tinten van wit voor de gevel en één kleur voor het hout.

We hebben één kleurelement in de gevel zitten dat we wel willen houden — dat blauw stuk glas in het raam beneden — en dus hadden we gedacht aan iets in deze zin: 

Zo’n soort petroleum-achtig blauw voor het hout, en lichtlichtblauw voor de gevel, behalve een iéts donkerder streepje onderaan. 

Maar van zodra ik dat op een beeldje zet, dan slaat de angst al meteen toe, van eikes nee. En van dat gaat zó het verkeerde blauw zijn, en dan zitten we daar, met een huis dat er gelijk een smurf uitziet. 

Enfin. Ik voel dat het nog een paar keer over en weer zal gaan. 

Normaal gezien blijf ik stoïcijns vasthouden aan de homeopathie, als er iets gezondheidsgewijs aan de hand is: ik ga niet naar een echte dokter en ik weiger medicamenten te nemen.  

Maar het begon echt wel erg pijn te doen, en omdat er een geschiedenis is van doof worden wegens slecht verzorgen van oorontstekingen is in mijn familie, ben ik vanmorgen dan toch maar op de fiets naar de huisdokter gesukkeld.  

Ik ben met oordruppels en pillen en een ziekteverlof tot het einde van de week naar huis teruggekeerd. En allemaal flessen om stalen in te doen die dan moeten geanalyseerd worden door laboratoria.  

Officieel ziek, dames en heres. Officieel ziek.