Er zijn wel meer dingen die mij kapot  irriteren, maar één van de zaken die mij helemaal nijdig kunnen maken, is mensen zoals Stijn Meuris, die met zo’n neerbuigend toontje doen van “oh, science fiction? nee, ik lees échte literatuur”. Of mensen die Alan Moore alleen maar kennen van horen horen, of bijvoorbeeld van de film van Watchmen, die dan nonsens uitkramen als “oh, Alan Moore? ja, zijn strips zijn soms wel goed, maar een échte schrijver is het natuurlijk niet”.  

En dus ga ik mezelf opofferen en de nieuwe Dan Brown lezen. Met doodsverachting, omdat ik té veel mensen rond mij hoor kraaien hoe goéd hij wel is, en hoe onneerlegbaar, en hoe fantastisch alweer.  

Ik heb vorige werken van de kerel gelezen, maar dat wil niet zeggen dat ik geen open geest houd. Wie weet is het deze keer wél een goed boek!

Voilà zie: statistieken tonen aan dat mensen tijdens het weekend meer pagina’s bekijken dan tijdens de week.  

Ahem. Ik ga nog ongelukken begaan, denk ik. Als ik er maar half over nadenk, dan heeft die groene banaan dezelfde vorm als die oranje banaan, dus zal er waarschijnlijk geen verschil zijn. En als ik nog wat harder denk, dan denk ik dat het niet echt uitmaakt wat de algemene vorm is, ’t is gewoon meer impressies per unieke bezoekers.

Ahem indeed.  

Mijn Excel doet raar — consistent crashen als ik pivottables maak op basis van data met formules erin, zelfs simpele dingen als een concatenate() of een weekday().

En tegelijkertijd is het ook eigenlijk wel een beetje beu om met grafieken op pivottables te werken: als er daar ergens een filter in zit waardoor het aantal kolommen verandert, gaan grafieken daar niet zo proper mee om, bijvoorbeeld.  

En tegelijkertijd loop ik wat tegen de limieten van Excel aan, als het op data aankomt: een paar honderd items, met telkens een reeks cijfers over een periode van een paar jaar, da’s al direct in de miljoenen getallen, en gelijk ze in Holland zeggen,  dat loopt niet zo lekker.  

Deze namiddag zag ik een collega gezwind dingen in R steken en er weer uithalen, en wegens toch niet kunnen slapen dacht ik: ook eens proberen.

Maar zo wijs.

Om te proberen wat data in een tekstfile gezet: observaties van 559 locaties over een periode van twee maand, dat zijn een paar tienduizend lijnen met telkens een paar stukken tekst en een reeksje getallen. Om dat in te lezen:  

ds <- read.csv("~/Documents/Adhese/data.csv", sep=";")

De datum stond in Excelformaat, om dat te converteren:

ds$datum <- as.Date(ds$datum, origin="1899-12-30")

En voilà, alles staat klaar om er vanalles mee te doen. Een pivottable zoals in Excel? Reshape to the rescue!

library(reshape2)
dspt <- dcast(ds, datum ~ plaats, value.var="observatie", sum)

Dat slaat de grote lijst plat in een kleinere van, in dit geval, 61 observaties voor 560 variabelen: de som van de oorspronkelijke observaties per datum en per plaats, voor de laatste twee maand. En om dat dan in een grafiekje te krijgen, bijvoorbeeld:

matplot(dspt, type="l", lty="solid", col=rgb(0,0,0,0.2))

Allemaal 20% doorschijnende zwarte lijntjes:

Ha! Ik kan mij al zó inbeelden wat voor leutige vragen ik ga kunnen stellen en beantwoord zien.

Ik ga nog serieus moeten loskomen van denken in rijen en kolommen, en wat kaas mogen eten van wiskunde en statistiek, maar hey: dingen bijleren is altijd leutig.  

Ayip, een uitstekende cover:  

Het valt mij moeilijker en moeilijker om de sociale geplogenheden te volgen — hoe gaat het ermee? goed, goed, en met u? ah, we mogen niet klagen hé.

Fuck fatische communicatie, zegt mijn hoofd mij met alsmaar meer aandrang.  

Er was zo’n periode in de jaren 1990, denk ik, dat ik rondliep in de stad in de hoop dat iemand mij zou aanspreken en boel zou beginnen zoeken, en mij misschien een stamp zou verkopen.  

En dat ik dan terug zou kunnen stampen. Hard. Met de stalen tippen van mijn Doc Martens op knieschijven en scheenbenen. Ellebogen in maag, knie in kruis.  Dat ik met scherpe nagels zou klauwen in het gezicht, vastgehaakt in oogleden en oorschelpen, heelder klompen haar uittrekkend.  

Niet dat het ooit gebeurd is — op die ene keer in Portugal na, dat ik in elkaar gebokst werd door een bende ontsnapte gevangenen, en dat ik ze gebroken ribben of niet, met  gretigheid  achtervolgde om mijn portefeuille terug te eisen, en dat ik me flatteer dat ze de waanzin in mijn ogen en het schuim op mijn lippen zagen, en mij al mijn geld uiteindelijk hebben teruggegeven en weggevlucht zijn.  

Dat is over gegaan, dat gevoel van GNNGGGNNNNNN, jaren aan een stuk.  Maar nu is het al een hele tijd terug, en ik weet niet of dat eigenlijk wel zo goed is.

Niet dat het lichamelijk nog zou mogelijk zijn, tegenwoordig — drie dagen geleden even met Jan gevoetbald op straat en ik heb er nog altijd pijn van — maar toch: ik zit voortdurend met verbale moorddaad in mijn hoofd.  

Tegen random voorbijgaanders en  ook tegen mezelf: ’t is more often than not  equal opportunity anger, in mijn hoofd.  

En Twitters en Facebooks zijn daar niet goed voor. OH HOU TOCH UW MOND, STOMME TRUT, wil ik dan roepen, met een paar paragrafen kleinerende argumenten erachter. Of dan lees ik iets en wou ik dat ik in iemand zijn gezicht zou kunnen sissen precies hoe  zielig en belachelijk ik hem wel vind. Of FUCKING KLOOTZAK tieren, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tegen sommige mensen.  

Televisie is daar ook niet goed voor. En kranten ook niet. Politiek. “Kunst”.

Niets is daar goed voor, eigenlijk.  

Nephthys sympathiseert.

Het leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen.

Hij had het een eeuw geleden beloofd, en kijk nu:

Zo mooi. De wereld heeft meer Chris Hadfields nodig.  

Ja.  

[xkcd]

Ik kwam toevallig voorbij de statistiekpagina van mijn weblog:

Veel links naar iets van vorig jaar, gelijk. 🙂

We zijn vandaag naar de 31ste turnhappeninginextravanganza gegaan van de turnclub waar Zelie in zit, Forza Ritmica.  

Als ik mij niet vergis, zit ze daar nu al tien of elf jaar in: we hebben vandaag al haar vorige incarnaties gezien, van het kleuterturnen over de voorbereiding gymnastiek en dan de ritmische gymnastiek beginners — nu zit ze in ritmische gymnastiek gevorderden.  

Veertien, jong. Veertien.

Gecombineerd met overgebleven make-up en haarlak van het optreden, was het vanavond aan tafel een beeld om mij heel, heel oud bij te doen voelen:

Het komt in orde, met onze dochter. Ben ik wel zeker.  

Zo wijs, er zat in één of ander smurfending met allemaal spelletjes een cijferraadsel:

vier vogels is een hartje
grote smurf en een vogel is een hartje
grote smurf en een hartje is veertien

hoeveel is een vogel? en een hartje? en grote smurf?

Ik vond het eigenlijk wel goed dat Anna dat kon oplossen. Niet verkeerd voor een net zevenjarige, peis ik dan.  

Vanmorgen zat er een reclameboodschap van onze keukentoestelleverancier in de mailbox: dat er een promotie is voor Fresco’s van Irinox.  

Irinox is een Italiaanse producent van koeltoestellen. Blast chillers en shock freezers en zo, van die toestellen die zeer snel afkoelen (waardoor het eten niet uitdroogt) en zeer snel invriezen (waardoor er geen grote kristallen ontstaan die alles tot pap maken bij het ontdooien).  

Voor profs, natuurlijk, ik wil niet weten hoeveel  zo’n toestel  kost. Zelfs het goedkoopste en kleinste model  kost ongetwijfeld een arm en een been.

Ze hadden al een tijdje een “voor thuis”-versie, maar zelfs die toestellen zijn, ahem, iets aan de dure kant: rond de 4500 euro voor een Irinox Freddy.  

Maar kijk, nu hebben ze ook een “budget”-dink, zo groot als een grote microgolfoven. De Irinox Fresco  doet:

1. Snel afkoelen naar 3 °C (warm eten in het ding, even later: afgekoeld eten klaar voor in de koelkast).  
2. Snel invriezen naar -18 °C (vers voedsel snel invriezen zonder ingrijpende smaak- of textuurveranderingen)
3. Gecontroleerd ontdooien (nooit meer half-gekookt wegens in de microgolf ontdooid, tot moes gepapt wegens op het vuur ontdooid, of uitgedroogd met een plas water errond wegens een dag in de koelkast ontdooid)
4. Flessen afkoelen (oei! de rosé stond niet in de frigo!)
5. Koken aan lage temperatuur (een rosbief: 48 uur aan 55 °C)
6. Brood en zo laten rijzen (niet te warm, niet teveel wind, niet koud)
7. Eten opwarmen (spaghettisaus ’s morgens bevroren in het ding steken, op diepvries laten staan en dan gecontroleerd laten ontdooien, en dan warm maken, zodat er tegen 17u45 gegeten kan worden)

Echt om naar huis te schrijven van elegantie is het ding niet, helaas:  

…maar bon, het zou weg zitten in een kast, dus zo erg is dat niet. De prijs is toch nog even slikken, maar met twee jaar ecochecques van zowel mij als van Sandra, zou de pil een beetje verguld kunnen worden en min of meer behapbaar worden.  

En ’t is niet dat het een toestel zou zijn om daar te zetten en dan nooit te gebruiken:

• Elke dag koken voor zes man, da’s een garantie voor zeer vaak overschot. Die dan liefst afgekoeld wordt voor later, of die in de diepvries gaat.  
• Veel in de diepvries steken, betekent ook: veel ontdooien. En als het in één moeite kan ontdooien en opwarmen: wahey!
• Koken aan lage temperatuur: ik zie dat helemaal zitten, sous vide-achtig koken.  
• Flessen snel afkoelen: IK WIST NIET DAT DAAR EEN TOESTEL VOOR BESTOND EN NU IS MIJN LEVEN NIET COMPLEET TOT IK HET HEB.

Maar het is mij nog niet allemaal duidelijk, dus we gaan eens een afspraak maken met onze  keukentoestelleverancier voor een demonstructie en Q&A. Q’s zoals daar zijn:

• Kan dat in een kast met een halve centimeter over aan weerszijden?  
• Hoe zit het met dat traag koken: kan ik er een bak water in zetten en dan sous vide koken, of is dat niet de bedoeling? Als ik er gedurende twaalf uur een biefstuk in steek, droogt dat niet uit?  
• Snel afkoelen, snel invriezen: hoe snel is dat precies? En hoe warm mogen de dingen zijn die ik erin steek?  

Maandag eens een afspraak maken bij die mensen.  

Hoera, vakantie!

Helaas, dingen te doen. 🙁

Maar Anna had daarjuist wel vriendinnen op bezoek — twee meisjes uit de straat, blijkbaar, waar ze vorige vakantie ook al mee gespeeld had. En Louis had een vriendje van op school op bezoek.  

’t Is wel redelijk flagrant hoe verschillend onze kinderen zijn van elkaar: de ene hopla mee en in het park gaan spelen, de andere na een tijdje in een hoek een boek aan het lezen.

Niet dat daar iets mee mis is, trouwens. Oh, en à propos: mocht ik tijd hebben om te schrijven en goesting hebben om controversieel te doen, ik zou mij pagina’s lang kunnen opwinden over mensen die geen of weinig kinderen hebben, en die dan denken dat ze opinies moeten hebben over kinderen in het algemeen.  

Zoals bijvoorbeeld zonder enige twijfel het soepkieken bij Disney dat dit op zijn/haar geweten heeft:

Disney pls.

Ik ken gouverneur Briers niet, en ik ben ervan overtuigd dat hij met die treinhistorie in Wetteren zijn uiterste best doet in moeilijke omstandigheden. Roeit met de riemen die hij heeft, communiceert zo goed als hij kan, en dat het ook zijn schuld niet is dat er soms wat conflicterende dingen de wereld ingestuurd worden.  

Ik ben er verder van overtuigd dat hij een goede gouverneur kan zijn, dat zijn ervaring bij het Festival Van Vlaanderen méér dan relevant is, en ik geloof hem graag op zijn woord als hij zegt dat hij geen N-VA-creatuur is.  

Maar omdat ik een gemene mens ben met een slecht karakter, stel ik me wel eens een wereld voor waar de politieke situatie net een beetje anders was geweest. En dan vraag ik me af wat de reactie van sommigen zou geweest zijn.  

Beeld u eens in dat sp.a na wat getouwtrek een meneer zou tot gouverneur gebombardeerd hebben met tot dan toe enkel ervaring als “übernetwerker” in de culturele sector (“Onvermoeibaar speurend naar nieuwe opportuniteiten en samenwerkingsverbanden. En vooral: naar nieuwe fondsen.”) Ervaring opgebouwd omdat de vader van de meneer (een ridder, zowaar) het Festival Van Vlaanderen opgericht had en zijn zoon het zo ongeveer geërfd heeft.  

En beeld u dan in dat zoiets als die ramp in Wetteren gebeurt, en dat de kersverse gouverneur-van-écht-niet-sp.a-signatuur doet wat deze  kersverse gouverneur-van-écht-niet-n-va-signatuur doet.

Die slechte mens in mij moet dan altijd aan Ben Weyts denken, grijnzend als een vos die stront eet uit een staalborstel. En hij kan zich de interventies in de commissies en de parlementen, in de opiniestukken en op de Twitters, op café en op TheFacebook zó voor de geest halen.