Rondrijden op Youtube op een zondag, ha.  

(deel twee, deel drie)

Yup, ik vond het goed, Star Trek Continues.

’t Is geen moderne reeks, maar ’t is helemaal Star Trek TOS. En dat is ook goed.  

Eén dezer jaren zal dat allemaal in onze computers zitten. Of televisies. Of telefoons. Of oorkussens, of waar we tegen dan allemaal dingen mee gaan doen.  

Yay!

Voilà, kogel door de kerk.  

Google Reader houdt ermee op, dat wisten we al een tijd. Ik heb wat rondgezocht, en uiteindelijk is de vervanger geworden: Feedly.  

’t Ziet er proper uit (er zijn allemaal verschillende modussen, van lijst tot slideshowachig), het werkt vlot, het is in mobiele apps te vinden ook (en alvast op iOS zijn die écht heel goed): ik ben content.  

Gij hebt geluk dat ge maar één kind hebt.  Gij hebt geluk omdat ge maar twee kinderen hebt.  Gij hebt geluk omdat al uw kinderen gezond zijn.  Gij hebt geluk omdat uw kinderen gelukkig zijn.  Gij hebt geluk omdat al uw ouders nog leven.  Gij hebt geluk dat ge niet in een vechtscheiding zit.  Gij hebt geluk omdat ge niet gescheiden zijt.

Gij hebt geluk omdat ge gezond zijt. Gij hebt geluk omdat ge werk hebt.  Gij hebt geluk omdat ge boeiend werk hebt.  Gij hebt geluk omdat ge  kunt  werken.  Gij hebt geluk omdat ge thuis kunt blijven.  Gij hebt geluk dat de maatschappij u ondersteunt.

Gij hebt geluk omdat uw vrouw genoeg verdient.  Gij hebt geluk omdat uw man genoeg verdient.  Gij hebt geluk omdat ge een groot huis hebt.  Gij hebt geluk omdat ge een nanny kunt betalen. Gij hebt geluk omdat ge niet in verbouwingen zit.  Gij hebt geluk dat ge geld hebt voor verbouwingen.

Gij hebt geluk dat ge gestudeerd hebt.  Gij hebt geluk dat ge een diploma hebt. Gij hebt geluk dat ge op tijd thuis zijt.  Gij hebt geluk dat ge handig zijt.  Gij hebt geluk dat ge handige ouders hebt. Gij hebt geluk dat uw ouders nog leven.  Gij hebt geluk dat ge jong zijt. Gij hebt geluk dat ge al die ervaring hebt.

Gij moet niet klagen want gij zit in ’t onderwijs. Gij moet niet klagen want ge hebt 30 dagen vakantie. Gij moet niet klagen omdat ge geen weekendwerk moet doen. Gij moet niet klagen want uw man werkt niet in ploegen. Gij moet niet klagen want ge zijt geen zelfstandige. Gij hebt geluk dat ge zelfstandige zijt. Gij hebt geluk dat uw man in ploegen werkt.

Gij moet niet klagen. Gij hebt geluk. Gij moet niet klagen. Gij hebt geluk.

…of misschien moeten we gewoon niet elkaars rekening maken. Dat zou nog eens iets zijn.

Ow. Right in the feels.  

• *dring!*
• Hallo, met Michel Vuijlsteke.
• Hallo met de rechtbank?
• Um nee, ik vrees dat u een verkeerd nummer had. Dit is 0473 yada yada.
• *klik*

Dertig seconden later: opnieuw. Dezelfde mevrouw van daarnet.  

• *dring!*
• Hallo, met Michel Vuijlsteke.
• Hallo met de rechtbank?
• Sorry, neen, opnieuw hetzelfde nummer van daarnet.  
• Ik zoek de rechtbank!

Grmb. De mevrouw klinkt wat paniekerig en ze heeft echt niet door dat ik de rechtbank niet ben, en dat ik ook niet de Stad Gent of zo ben, dus ik vrees dat het Interactie Met Vreemden zal worden.

Ik vraag of ik misschien kan helpen. Blijkt dat ze op zoek is naar een rechtbank om haar zoon te laten colloceren. Die jongen is 25, was verslaafd aan drugs, zat drie jaar in de gevangenis, is nu vrij, is weer beginnen gebruiken, is gewelddadig, en ze is er bang van.  

Ik heb de gegevens opgezocht op tinternet, telefoonnummer doorgegeven, en ze veel succes gewenst. Slik.  

Eén:

Oei, da’s gelijk ergens in een woestijn. Lastig. Wat verder stappen, en kijk nu:  

 

’t Is iets van overstromingsgebied. In een Engelstalig land. Een beetje verder op de baan:

Een bordje! Saurs Creek, waar zou dat liggen?  

Ah ha. In South Australia. Waar één bordje van een opgedroogde kreek is, is er een tweede, denk ik zo. Op zoek — en een beetje later: check it out!

Een zoekopdracht later kom ik op een lichtgrijs “opgedroogd water”-lijntje uit dat op welgeteld één plaats een weg kruist:

Kijken met het oranje peetje… en jawel:

Dan is het gewoon nog zaak van terug te keren naar waar het beginpunt was, en een beetje gokken op de juist plaats:

 

Score! 47 meter van waar het was. Dom, ook, want ik wist  natuurlijk wel dat de foto genomen was op de straat. Ik had er tientallen meters dichterbij kunnen zijn.  

 

Twee:

Hm. Een loofbos, ergens bergachtig, met water, en Engelstalig. En op het eerste gezicht in Alaska:

 

Een klik verder, en helaas: dat Copper River-gedoe ziet er echt wel uitgebreid  uit.

Wat verder zoeken naar richtingaanwijzers dan maar, en gelukkig:

Oh kijk nu: ’t is kilometer, dus het moet in Canada zijn, niet in Alaska. Bon, een kampeerterrein op de rivier Skeena, met een golfterrein, 13 kilometer verder: hoe moeilijk kan dat te vinden zijn?  

Okay. Het stadje Terrace lijkt iets te zijn. Als ik nu eens zoek op de naam van de brug en Skeena? Dat brengt mij op een pagina over de “first Copper River bridge”, met coördinaten erbij.

Op een kaart is dat hier:

Ten noordoosten van Terrace, op niet zoveel kilometer van de Skeena Valley Golf & Country Club. Not too shabby!

Okay, ik zie een brug… eens kijken… ayup:

Even dezelfde plas opzoeken bij GeoGuessr…

En hop, 17 meter van de juiste plaats verwijderd:  

 

Drie:

Oh bloody hell. Lageresolutiebeelden. ’t Is Amerika, maar er is bijna geen detail te zien:

   

Wat rondrijden, dan maar, tot ik een wél leesbaar bordje vind:

Drie mijl van het gehucht Knowles, op een weg met de naam AY. Wikipedia to the rescue!

’t Ziet er niet erg Californisch uit, dus eens kijken in Oklahoma… nope.  

Wisconsin, dus maar? Yep, en ’t is zelfs al direct op Country Road AY:

Okido. Volgende stap: in de buurt van het beginpunt kijken naar landmarks. Dit lag onmiddellijk rechts van mij:

Een zoekopdracht later heb ik alle kerkhoven in de buurt:

Hoera! De derde is prijs:

…en dan nog een beetje maneuvreren om op de juiste plaats te staan:

 

…en dat geeft dan dit — op drie meter  van de juiste plaats:

 

Vier:

Eh kak, wéér zo’n gat in het midden van nergens met onleesbare borden en lage resolutie. Amerika, in alle geval, heb ik de indruk. Als ik mij omkeer, zie ik een camion en een VS-achtig bordje:

 

Een paar bordjes verder was er eentje wél leesbaar:

Nog twee exits en we zijn in Cedar Falls. Welke Cedar Falls? Iowa of Wisconsin?  

Ha — wat verder is er een afrit naar Hudson Road. En dan een bordje voor Cedar Falls en Waterloo:

 

…en dus is het Iowa:

Het lijkt logisch dat het die Route 20 is, maar voor de zekerheid eens verder gezocht tot ik een uitrit kon lezen en dan gezocht naar “exit 220” en Cedar Falls:

 

Okido, dan is het nu gewoon wat rondrijden op die Route 20 tot ik iets bekend tegenkom, en kijk nu, een paar minuten later:

’t Is mijn vriend de camion van daarnet! En als bij toeval sta ik heel dicht bij waar het beginpunt van GeoGuessr was. Wat zoeken en passen verder… op vijf meter  van waar ik moest zijn:

 

Vijf:

Moh, hoge resolutie, ik was al bijna vergeten hoe het er uitziet! Een paar meter verder en ik weet al dat we in Polen zijn, en in de buurt van een camping:  

 

Pfff… ’t is te gemakkelijk:

En dan de dichtstbijzijnde brug op, en jawel:

Beetje zoeken en doen, en hop:

Dertien meter van de juiste plaats. In totaal  32389 punten.  

I don’t know exactly what happened, maar ’t is wel wijs.

’t Zal niet meer voor dit jaar zijn, denk ik, de verbouwingen. De tijd vliegt! En straks is het weer bouwverlof! En dan is het weer winter!  

’t Is om depressief van te worden, aannemers die geen offertes doorsturen.  

’t Is al een paar dagen dat ik om de zoveel tijd eens naar GeoGuessr  ga kijken, en zoek waar ter wereld ik terechtgekomen ben.  

Het principe is simpel, maar oooo zo verslavend: Geoguessr dumpt u bij wijze van Google Streetview ergens in de wereld, en dan moet ge proberen op het wereldkaartje rechts zo dicht mogelijk in de buurt te raken. Voor punten.  

In het midden van nergens, dat kan even goed in het hartje van Venetië zijn of ergens in een dorp in Mexico of in de taiga of in de Outback.  

En het wijze is: ’t is mogelijk om wedstrijden te doen!

Kijk, dit is er eentje die ik net gedaan heb. Tips?

• Bij de eerste kom je met een beetje rondkijken aan een gebouw waar de naam van de stad op staat.
• De tweede is veruit de moeilijkste wegens echt slechte beelden maar er staat ergens een stel  bijna onleesbare wegwijzers waar ik met veel moeite een stadje op 200 kilometer kon ontcijferen en een ander op 80 kilometer, en dat in combinatie met een verhuurfirma (die weliswaar honderden en honderden filialen heeft maar slechts en paar in de buurt van die twee steden), geraakte ik er.  
• Nummer drie is net naast een historisch gebouw en een standbeeld van een gevallen luchtvaartheld, en de stad is redelijk snel te achterhalen.
• Nummer vier is een weggever: de naam van de highway staat overal aangeduid, en het is niet echt een onvindbaar soort gebouw waar we naast staan.  
• En het vijfde is al helemaal gemakkelijk: we staan recht voor een restaurant dat op het internet reviews en dus een adres heeft.  

Succes!

Sandra was met Jan naar een voetbaltornooi, ik zat met de rest thuis.  

Tegen negen of tien uur waren we allemaal wakker — Sandra was tegen dan al twee uur op pad. We hebben op ons gemak onze boterkoeken opgegeten, en dan zijn we op het plankier gaan zitten.  

Enfin, ik zeg “we”, en ik zeg “op het plankier gaan zitten”, ik bedoel eigenlijk: Louis is aan de computer in het bureau dingen gaan maken (met het guillotinevenster open, dus het is ook eigenlijk een beetje samen zitten op straat), Zelie en ik zijn buiten gaan zitten met muziek, Anna is buiten gaan spelen, de buren zijn erbij gekomen, en we hebben geaperitiefd.  

Uiteindelijk, een uur of zes zeven later, is Anna dan met de buren meegegaan en was mijn boek uit (slécht!). En dan zat ik daar wat te zitten, aan een tafel vol glazen, met lege flessen drank erop, en er kwam een meneer en een kindje voorbij.  

Een mooi meisje van ik schat een jaar of acht, en een oudere meneer, van kruin tot borstkas en van vingers tot polsen (de rest was bedekt met kledij) vol met het soort tatoeages waarvan ze op tv zouden zeggen “um nee, ’t is een beetje té cliché gevangenistattoo, dial it down a  notch“.  

Hij sprak een taal die ik niet begreep, maar ik vermoed dat het iets Romani-achtigs was, want erg Slavisch klonk het niet, en de man sprak geen woord Nederlands of Frans of Duits of Italiaans of zo. Hij vroeg, dacht ik, of ik iets te drinken had, ik wees op de lege flessen. Neen, deed hij teken, of ik iets te eten had.  

“Euh, momentje” deed ik met Lichaamstaal.  

Ik ben naar binnen gegaan en twee minuten later had ik een –al zeg ik het zelf– bijzonder lekker omelet met bieslook gemaakt, tussen vier dikke schijven boterham gestoken en aan die mensen gegeven.

Hij keek een beetje raar, alsof hij een suikerwafel of zo verwacht had, maar ik maak mezelf wijs dat het meisje er content uitzag, ze is er in alle geval met volle goesting aan beginnen eten.  Voor mijn part mochten ze blijven zitten, ik had borden en bestek mee: ik dacht zowaar “avontuur! we kunnen misschien eens met gebarentaal communiceren!”

Helaas, hij deed teken dat hij rap weg moest.  Weird. Misschien was het dat ik in mijn Che Guevara Stormtrooper t-shirt en mijn peignoir rondliep en dat Li ffigliole  aan het spelen was. Misschien lag het aan de tafel vol drankflessen. Of misschien hadden ze ergens een afspraak.  

Ik moest plots aan Seti@home denken:

Het was al lang geleden dat ik nog eens gaan kijken was naar mijn account-pagina aldaar:

Ahem ja.  🙂

Zeventig jaar en alleen wonend in de Siberië. Ik had het verhaal al vroeger gelezen, maar ’t is nu in handige documentairevorm te bekijken:

Respeck.