Ha, ’t was boel in onderwijsland, of zoiets, omdat er ergens een enquête of een onderzoek of een opiniestuk had durven constateren dat het niet zo heel erg goed gesteld is met de algemene kennis van de gemiddelde leerling-die-naar-leerkrachtenopleiding-zou-gaan.  

Ik heb ergens een link gevolgd naar een test met de 15 moeilijkste vragen, en dan een link naar een test met 92 vragen.  

Om te beginnen: wat een belachelijke vragen. Belachelijk eenvoudig. Schaamtelijk simpel.  En zo ongeveer allemaal multiple choice-vragen, hoe stom is dat?

Ik vind die vraagjes namelijk net een symptoom van het probleem.  

Ik verwacht van leraars-on-spe dat ze Mao al was het een beetje in tijd en ruimte kunnen situeren, niet alleen dat ze hem op foto kunnen herkennen via eliminatie.  Serieus, als er een wereldkaart getoond wordt, zouden ze toch minstens China op een kaart moeten kunnen aanduiden, en niet alleen via eliminatie kunnen zeggen “niet-Mongolië, niet-Rusland, niet-Nieuw-Zeeland, niet-Argentinië dus zal het wel China zijn”.  

Ik verwacht bijvoorbeeld ook dat een leraar die geschiedenis en maatschappelijke vorming-of-hoe-heet-dat-tegenwoordig-ook-weer geeft  iets kan zéggen over de scheiding der machten, en niet alleen dat die kan zeggen dat het met rechterlijke en wetgevende en uitvoerende macht te maken heeft en niet met landmacht-zeemacht-luchtmacht.  

Maar dat is eigenlijk nog helemaal naast de kwestie, want eigenlijk  wil ik daar helemaal niet bij stil staan. In het secundair onderwijs verwacht ik van een leraar Frans of Engels dat die toch min of meer foutloos Frans of Engels spreekt, en in de lagere school wil ik ervan uit kunnen gaan dat de leraar een minimum  aan basiskennis heeft.  

Als mensen een lerarenopleiding gaat volgen, vind ik dat men er daar van mag uitgaan dat er geen tijd moet verloren worden met idiotieën die ze op school hadden moeten leren.  Als toekomstige leraars Frans de eerste twee jaar van hun studie moeten vullen met passé composé en uitspraak, dan hadden ze misschien best iets anders gekozen. Ik ga ervan uit dat als je wiskunde of scheikunde of Engels gaat studeren, dat je dan tot januari of zo van het eerste jaar tijd krijgt om de leerstof van de humaniora even snel te herhalen, en dat het dan vooruit  mag gaan. .

Als dat niet kan, dan is er iets verkeerd. En verdorie  ja, dat is de schuld van wat er op school gebeurt. Van het voortdurend naar beneden nivelleren, van het opleuken van alles. Van de slinger die bijna helemaal doorgeslagen is naar vaardigheden en helemaal weg van kennis.

Niet dat onze kinderen er veel last van zullen hebben: bij ons thuis doen ze vanzelf wel kennis op, en we kijken naar het nieuws, en ze lezen boeken en alles. ’t Is voor kinderen die niet dat geluk hebben, dat het erg is.  

Philippe is een kleine twee jaar na mij geboren, maar behalve dat was hij in alle mogelijke opzichten mijn grote broer.

In de buurt van ons huis woonden geen andere kinderen en dus hadden we alleen elkaar om mee te spelen, en wij hebben altijd dezelfde boeken en strips gelezen en dezelfde series en films gezien.

Maar waar ik meestal thuis thuis bleef zitten en niet veel meer deed dan lezen, ging Philippe turnen, tekende hij, boetseerde hij, maakte hij fantastische Lego-constructies, schilderde hij, of maakte hij Japanse werpsterren van ontmantelde scharen en kneedbaar staal.

Als hij voor zichzelf besloten had dat hij iets wou kunnen, dan kon hij dat. Of het vliegen met modelbouwhelicopters was of World of Warcraft of een ERP- of CRM-pakket of Warhammer-peetjes verven of project management: hij hield vol tot hij het kon.

 

Op het ongelooflijke af bescheiden, zonder grote woorden of gebaren: gewoon vastberaden doen.

Gewoon doen, en niet neuten, zo was Philippe. Ook als het echt moeilijk ging.

 

Philippe heeft mij nooit gezegd hoe slecht het met hem ging.

Onze gesprekken, de laatste maanden, verliepen altijd min of meer op dezelfde manier. Ik vraag iets in de zin van “en, wat zeggen ze?”, Philippe zegt in een paar woorden wat ze — de dokters, dus– gezegd hebben, en dat was het.

Ik wist dat hij wist dat ik direkt op het internet zou gaan zoeken naar wat het allemaal precies betekende. Net zoals hij elk nieuw medicament en elke nieuwe behandeling opschreef en op ging zoeken.

En de volgende keer dat we elkaar spraken wist hij dat ik wist dat hij wist dat ik wist. En hadden we het er niet over: meer dan “ha ja” en “’t is azo” kon daar toch niet over gezegd worden. De rest was tijdverlies. Klagen is nutteloos, zagen helpt niet, we kunnen er toch niets aan doen. Nie neuten.

En dus spraken we boeken en over comics, over films en over series en over websites — over vanalles en nog wat. Maar we spraken vooral over de kinderen. Wat ze gisteren gedaan hadden. Waar ze vandaag mee bezig waren. Over hoe groot Anna wordt, en over de voetbalmatch van Jan, en het animatietekenen van Louis, en hoe we Zelie ons lot op school zouden proberen besparen.

Philippe wou nog tienduizend dingen doen, maar het ergst van al –het allerergst van al– vond hij dat hij er niet meer zou zijn voor Zelie, en Louis, en Jan, en Anna.

 

We zouden zo graag samen oud geworden zijn.

Dan waren we allemaal samen naar Amerika geweest, en hadden we gelachen met de miserie van lang geleden.

Dan had hij samen met Louis peetjes geschilderd, en had hij met Zelie de wereld gezien, en had hij Anna en Jan volwassen zien worden. Dan zou hij mij nog altijd “den anderen” genoemd hebben, en ik hem “grootoom Philippe”.

Het is niet zo. Kanker is een klootzak. En het is niet eerlijk.

Maar we zullen hem nooit, nooit vanzeleven vergeten.

Het begon al gisteren, maar we gingen er min of meer van uit dat het vermoeidheid en zo was.  

Helaas: vannacht de kinderen één voor één wakker, en vanmorgen waren ze zowaar allevier uitgevallen. Allemaal koorts, drie met iets raars van we weten nog niet wat, en eentje met een –godbetert– blaasontsteking.

En morgen begrafenis. Bleh.  

Een stukje schoolagenda van mijn vader, van toen hij veertien of zo moet geweest zijn:

Oh, en ondertussen zal hij ongetwijfeld fantastisch goede punten gehaald hebben, natuurlijk. Trrr.

Kanker is een fucking vuiligheid. En Staphylococcus aureus is een smeerlap.  

En ik weet het wel, dat er geen eerlijkheid is in het leven, en dat het altijd te vroeg is, maar veertig jaar is veel te vroeg, en dit is ongelooflijk oneerlijk.  

We gaan hem zo ongelooflijk hard missen.

Er mailde iemand om te vragen of ik iets wou doen. En toen antwoordde ik:

Ik zal dat op mijn lijstje van “hey waarom niet, dat is misschien wel wijs, schrijf mij maar op” zetten. Om dat dan begin maart te zetten op mijn lijstje van “miljaaaarrrrr waarom heb ik in ’s hemelsnaam ooit ja gezegd verdomme toch ik doe zoiets NOOIT meer”. Om dat dan na afloop te zetten in het lijstje van “enfin, dat viel eigenlijk allemaal nog wel mee”.

’t Is ondertussen al het tweede op een week tijd.

Maar ik denk dat er beterschap in komt, want hier heb ik  nu  al spijt van. Binnen een beetje zal ik helemaal geleerd hebben om nee te zeggen!