• Naar bed!

    Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

    Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

    Anna

    Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

    Jan

    Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

    Louis

    En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

    Zelie

    (behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

    (zucht)

    (gelukkig was het maar tien minuten werk)

  • It’s alive!

    Zoudt ge willen geloven dat ik van mijn leven nog nooit een programma geschreven had om Conway’s Life te doen?

    Tot daarnet, dus:  

    Screen Shot 2013 01 08 at 20 50 12

    Een bord vullen met random hier en daar cellen. Alle cellen afgaan: elke levende cel met minder dan twee of meer dan drie levende buren, gaat dood, en alle dode cellen met juist drie levende buren, wordt ook levend. En herbeginnen.  

    Simpel als goeiendag, maar het gevoel van bloody hell het lééft  als uw eerste glider komt voorbijgegleden of uw traffic light  staat te blinken: prijsloos.  

  • …and then there’s this guy

    I mean, I loathe Piers Morgan as much as the next guy, but still…

    Humor! En ge gaat het niet geloven, maar deel twee is nog beter. 🙂

    LIZARDOIDS! ILLUMINATI! DEATH PILLS!

  • Print on demand, ha!

    Ik volg al sinds jaar en dag Dyson Logos. Toen ik hoorde dat hij een boek uitbracht, dacht ik: ik geef die mens wat geld.

    Hopla, naar Lulu, klik op die bestelknop, klaar.  

    Vandaag is het boek toegekomen: stevige, proper van kwaliteit, degelijk ingebonden. Een groot succes!

    Dyson's Delves (not)

    …tot ik in het boek begon te bladeren:

    Dyson's Delves (not)

    Tiens, een handboek schermen? In het Nederlands?  Gepubliceerd in 1861?

    Dyson's Delves (not)

    Een korte chat gedaan met de mensen van Lulu: hilarische taferelen. Het mensje bleef maar vragen naar een foto van de cover en de binnenkant van het boek dat ik gekregen had, ik bleef maar linken naar de foto’s hierboven.

    Zij: “neenee, maak zélf een foto, dat kan met een telefoon of zo”, ik: “jamaarnee, dat zijn  foto’s die ik net gemaakt heb”. Zij: “nee, maar ik heb foto’s nodig van het boek dat bij u toegekomen is, geen productfoto’s”, ik: “jamaar euh dat zijn echt wel foto’s van dat boek, ik heb gewoon een degelijker camera dan een telefoon.”

    Afijn, ik heb een ticketnummer. En het komt in orde, denk ik.  

  • Einde vakantie, begin 2013

    Dat gaat hier zo hard pijn doen, het einde van de vakantie.  

    Opstaan in de buurt van zeven uur in plaats van om twee uur ’s namiddags, om maar één ding te zeggen. Of dat ene kind, dat een tandje bij zal mogen steken qua studeren (wat zeg ik, een tandje? een heel gebit, ja!).  

    Ik ga in 2013 een poging doen, een poging  zeg ik wel, om wat meer te doen met mijn leven dan opstaan, naar werk, naar huis, depressief zitten aan niets proberen denken, slapen, opstaan, werk.  

    Dat van dat kind met de studies, dat zal al een deel van elke dag vullen. En dan denk ik dat ik eens iets probeer te doen met mijn Raspberry Pi. En/of verder werken aan een spelletje dat ik aan het schrijven was. En/of eens kijken of het dit jaar in tegenstelling tot de vorige drie (vier?) jaar wél lukt om mij in te schrijven voor een cursus na de uren.  

    En om in de mode te zijn: een stapel zooi wegkappen. Wat precies, dat zien we dan nog wel. En opnieuw meer foto’s nemen.  

    Als het meezit, is 2013 ook het jaar dat onze verbouwingen af zijn. Eerst zien en dan geloven, zei de blinde, maar hey, we kunnen maar hopen.  

  • Spelletjes

    Alles klasseren en bijhouden, dat leidt soms tot fijne herontdekkingen. Zoals kijk:

    Elite!

    Een volledige originele doos van Elite, van bijna 29 jaar geleden.

    Ik wou dat ik kon zeggen dat het een fantastisch spel was, maar dat was het vrees ik niet echt: minuscuul klein van wereld (zelfs al was het onvoorstelbaar enorm voor die tijd en voor de hardware), bijzonder weinig afwisselend van gameplay (gerief over en weer verschepen, op de vlucht slaan, lange periodes van saaiheid onderbroken door adrenalistoten van gevecht — en altijd de mogelijkheid dat er tijdens de warp iets mis liep, aargh), grafisch op het kinderlijke af eenvoudig, en enorm moeilijk (zeker in het begin: het was dígen voor ik degelijk kon docken  in zo’n Coriolis-station).  

    Ik zou kunnen zeggen dat het een slecht spel was, maar dat was het vreemd genoeg absoluut niet: zelfs al is het naar huidige maatstaven zowat onspeelbaar  (probeer anders maar: Oolite  is een redelijk nauwkeurige kloon), in dié tijd zat ik er helemaal in. Het gebrek aan detail (en het feit dat ik niet begreep hoe kinderlijk eenvoudig de procedurele generatie in mekaar zat) maakte dat mijn fantasie overuren deed. Ik leefde mee met de verhandelde slaven, ik kon me een idee vormen van hoe de planeten Riedquat of Uszaa er uitzagen, ik hield lange prijslijsten bij van goederen op verschillende planeten, maakte mijn eigen sterrenkaart, zag meer details dan er pixels waren op het scherm… good times.  

    Te hopen dat Elite: Dangerous  echt zeer goed is. Dat ze het juiste evenwicht vinden tussen dingen tonen en de verbeelding laten werken.  

  • Puh-lease

    Dingen die mij tegensteken, in willekeurige volgorde. Kwestie van het nieuwe jaar een beetje in stijl te kunnen inzetten.  

    • Mensen die nog altijd hun Facebookstatusboodschappen in de derde persoon schrijven: “wijst mensen erop dat dat twee jaar geleden ook  al belachelijk was”.
    • Het Oral-B onderzoekscentrum in Duitsland, meer bepaald Dr. Guy Goffin en hoe hij de spotlight van Virginie Claes afpakt. Ik wil meer Virginie Claes op televisie.
    • Leraars journalistiek die nog altijd studenten erop uit sturen om “een blogger” te interviewen.
    • Studenten journalistiek die al vijf jaar aan een stuk dezelfde vragen stellen. De volgende die mij vraagtof ik een toekomst zie voor burgerjournalistiek, of die wil weten wat het verschil is tussen een internetjournalist en een echte journalist, ram ik een opgerolde Dag Allemaal in de anus.  
    • Mensen met lelijke baby’s die denken dat hun kind een mooie baby is. Hint: neen. Hij/zij ziet eruit als Winston Churchill die een schoteldoek aan het proberen verzwelgen is.  
    • Peterselie als versiering op voedsel. Degoutant.  
    • Als er mensen op bezoek gekomen zijn, en ge wilt online niet zeggen wie die mensen waren, zeg dan ofwel “er kwamen mensen op bezoek”, ofwel gewoon niets. Ik krijg de kriebels van “Vriend T. en zijn vrouw M en hun kinderen g., e. en h. waren op bezoek”.  
    • Een eeuwige favoriet: es en is. “Ik ga es naar de winkel.” “Kom is hier.” Neen, godverdomme.
    • Speciaal 2013: ie. De VRT heeft blijkbaar tegenwoordig richtlijnen uitgevaardigd dat men geen “hij” meer mag zeggen. “Het is slecht weer, zei ie. Toen ging ie naar de winkel, waar ie een paraplu kocht.” Hou er fucking mee op, VRT.  
    • (En ik ben uw enerZHIE ook nog niet vergeten, VRT-taalraadcomité.)
    • Hashtags. Op de Twitter is het al irritant, elders is het dat nog meer. #omdemurenvanoptelopen
    • Het vurte Hollands waarmee al die irritante Disney-programma’s gedubd zijn. En bij uitbreiding: alle Nickelodeon en Nick Jr. en Nick Toons en Kids Co en verwanten. Miljaarrrrrrr daar lopen slechte dingen op.

  • Because

    Repost, I know.  

    Sue me.

  • Elite: Dangerous

    Yes.

    Het zag er heel lang niet zo goed uit, maar Dave Braben heeft het voor mekaar gekregen: er komt een nieuwe versie van Elite, met geld van Kickstarter.  

    Als alles goed gaat, kan ik ergens in 2014 in een Cobra Mk III op zoek gaan naar Lave en Zaonce. For old times’ sake.  

    Elite ShipIdentificationChart

    Drie op drie, wat mij betreft: na Star Citizen en Project GODUS is dit de derde Kickstarter op rij waar ik naar uitkeek en waar ik geld aan gegeven heb en die het gehaald heeft.  

  • McAfee

    John McAfee (ja, die mens van de virussen) deed al een hele tijd heel erg raar.

    Hij woonde in Belize, werd er om onduidelijke redenen van beschuldigd drugs te produceren, gearresteerd en weer losgelaten, en dan werd zijn hond vermoord en waren er inbraken en moordcomplotten op hem, en dan was plots zijn buur (die hem haatte, dacht ik) dood, en was hij een person of interest, waarop hij gevlucht is, waarop hij allemaal dingen in het rond begon te spuien — desinformatie in een pakket van desinformatie en leugens binnen leugens binnen leugens.  

    Vandaag is het helemaal jackpot op zijn weblog: Hezbollah! Terrorisme! Social Engineering! Corruptie!

    Coming soon to a film screen near you, denk ik zo. Of better, to a tv screen, eigenlijk.  

  • Verjaardag!

    ’t Was vandaag de verjaardag van een vriendin van Zelie, en dus zijn we naar de film gegaan (The Hobbit, beter dan ik gevreesd had maar ik had dan ook gevreesd dat het heel héél erg slecht zou zijn, en de HFR stoorde me niet zoveel als de 3D (grr)), en hebben we overschot lasagne gegeten, en heb ik tarte tatin gemaakt, en was het halftwaalf voor ik het wist en liggen er nu in het achterhuis allemaal meisjes te slapen, enfin ik zeg “slapen”, ik vermoed dat ze aan het babbelen zullen zijn tot een stuk in de nacht.  

    ’t Is wreed hoe rap zo’n dag voorbij is.  

  • Nieuwjaar, nieuwjaar

  • Dat was 2012

    Zo bekeken van deze kant van december, was 2012 een kakjaar, vrees ik. Eens op zoek naar de archieven naar dingen die gebeurd zijn — al komen de écht slechte dingen hier natuurlijk niet terecht.  

    Januari

    Februari

    Maart

    April

    Mei

    Juni

    Juli

    Augustus

    September

    Oktober

    November

    December

    Een jaar om zeer snel weer te vergeten.  

  • Horror

    Ik dacht: ik ga eens Arkham Horror spelen. Een spel voor 1 tot 8 spelers, staat er op de doos. En ik dacht dat er ook stond dat het gemakkelijk uren zou kunnen duren.  

    Ik ga het alvast eens proberen, om te zien of het iets is om met de kinderen te spelen, of dat het enkel voor volwassenen is.  

    See you on the other side, als het ware.  

    Update  2 uur later: roemloos verloren. Dood, dood, dood. En het zal niet voor onze kinderen zijn, toch niet voor onmiddellijk.  

  • De volgende stap

    Ik ben er ondertussen aan gewoon dat mijn dochter vraagt of ze bij een vriendin mag gaan en of een vriendin hier mag komen.  

    En tot daar dat dat op het laatste moment is, als de afspraken tussen haar en vriendinnen eigenlijk al gemaakt zijn.  

    Maar vandaag was het eventjes de overtreffende trap: of het een probleem zou zijn als haar vriendin en zussen en vader en moeder zouden langskomen om een gezelschapsspel te spelen.  

    Ik had net gepland om even weg te gaan, dus ik zei dat we het na afloop zouden bespreken dan.  

    Ik had er mij aan kunnen verwachten, dat ze mij een half uur later een sms stuurde, om te zeggen dat haar vriendin ondertussen bij ons thuis was. Naar Sandra, die ook niet thuis was, had ze tenminste een sms gestuurd om te zeggen dat haar vriendin bij ons thuis was, en of dat geen probleem was.  

    Trr. Goed dat wij zo gemakkelijke ouders zijn.