Damned if you do, damned if you don’t. Consequent zijn en harteloos, (nog maar eens) medelijden hebben en uzelf (nog wat meer) ondergraven: de dag, nee, het moment dat het voet bij stuk en nu of nooit is, dat is geen fijn moment.

Ik zal het u zeggen: oudere kinders als het goed gaat, is vele keren beter dan wat dan ook. Oudere kinders als het niet goed gaat: troosteloze miserie.

Tee hee.  

Vreselijk veel stappen of zo zit er niet in wegens allerhande, dus met een paar dagen vakantie is het plan dan maar: boeken lezen! En spelletjes spelen!

Met een beetje geluk zou  Persian Fire: The First World Empire, Battle for the West  binnenkort uit moeten zijn, en dan ben ik wat in dubio: verder doen met Horus Heresy, boek 13? Of verder doen met Les Misérables, boek 2? Of verder doen met Northland, boek 2? Of toch maar eens doorbijten en Dodger lezen?

En dan spelletjes: uiteraard een aantal die we al veel gespeeld hebben (Small World, Ticket to Ride), maar ik ben vast van plan om deze vakantie toch zeker een paar keer Lords of Waterdeep, Genius  en Cosmic Encounter te spelen.  

Euh ja, spannend. 🙂

The witch is dead.

’t Is erg: ik heb al die boeken gelezen, ik weet dus wat er allemaal gaat gebeuren de volgende paar seizoenen op televisie (en miljaarrr  wat er nog allemaal gaat gebeuren!), en toch blijft het spannend en goed.  

Misschien zelfs nog meer, want ik weet al wat meer van wat er achter de schermen aan de gang is, en wie wie is — House Bolton is een goed voorbeeld, uh hu hu hu.

En ondertussen zou het 29 oktober zijn voor het volgende boek. Zucht.  

Ik dacht, ik zet nog eens wat Stevie Wonder op.  

En dan moet ik onvermijdelijk altijd denk denk aan die keer dat ze het spelletje “duw eens tijdens een live-optreden een blinde op het drumpodium en laat hem loos gaan” gingen spelen:

Jaar na jaar wordt Boston Dynamics meer en meer Skynet:

En als we dit kunnen zien, hoeveel zien we dan niet?

Wat krijgen we nu weer? Er gaan binnenkort een hele resem babyboomende professoren met emeritaat, en    minister van Wetenschapsbeleid Ingrid  “beseft dat het nu of nooit is” om meer vrouwelijke professoren aan te stellen.  

Nu of nooit, echt waar? Twaalf jaar geleden was 10% van de professoren in Vlaanderen een vrouw, en nu is dat 20%, en aangezien er meer en meer vrouwelijke studenten zijn, is er weinig kans dat die trend zou stoppen.  

Maar het is “nu of nooit”, blijkbaar. Dat wil dus zeggen, mevrouw de minister van Wetenschapsbeleid, dat als er nu  niet veel meer vrouwen dan mannen professor worden gemaakt, dat er nooit evenveel vrouwelijke als mannelijke professoren zullen zijn?

Allez dan.  

En die evenredige verdeling, is dat dan over de hele universiteit, of per faculteit, of per vakgroep? En geldt ze in beide richtingen? Moeten we ook een pariteit hebben in richtingen met overwegend mannelijke of vrouwelijke studenten?  

Neem bijvoorbeeld de Vakgroep Dermatologie aan de UGent: 85% van alle personeel zijn vrouwen. Zes proffen, en maar één man. Kijk wat verder, en alle doctorassistenten en doctoraatsbursalen zijn vrouwelijk, alle wetenschappelijk personeel zowel van IWT als van FWO zijn vrouwelijk, van alle academische consulenten is er maar één man, en van alle administratief en technisch personeel is er ook maar één man! Mag volgens zo’n genderplan een vrouw daar dan voor de voorzienbare toekomst een carrière op haar buik schrijven?  

Of moeten we het aan de instroom gaan regelen? Evenveel mannelijke als vrouwelijke assistenten-en-andere, in alle mogelijke richtingen? En, waarom niet, als we toch bezig zijn: evenveel mannelijke als vrouwelijke studenten in elke richting?  

Professor Annemie Desoete van de Universiteit Gent gaf een paar jaar geleden dit antwoord op de vraag “hoe word ik professor?”:

Als er een vacature komt voor ZAP (zelfstandig academisch personeel) kun je daar als doctor je kandidatuur voor insturen. Als je aangenomen bent (omdat je de beste kandidaat bent, meest overeenkomt met het vooropgestelde profiel e.d.) word je aangesteld als ‘ZAP’ docent  en kun je in Vlaanderen prof. voor je naam schrijven.

Zouden we dat niet gewoon zo kunnen houden? En ervan uitgaan dat het nonsens is om te spreken in termen van “het is nu of nooit”, maar dat het binnen een paar jaar allemaal vanzelf wel in orde zal komen?  

Ik werd er helemaal stil van. En dat ben ik nog altijd.

Once upon a time a boy named Milan and his father lived together by the shore of a magic river.

If you went up the river toward its source you grew younger the farther you went. If you went downriver you got older. If you went sideways down one of the many tributaries of the river, look out! You could turn into someone else entirely.

Milan and his father traveled downriver in a small boat and he grew up into a man but when he saw how old his father had become he didn’t want to be a man anymore, he wanted to be a boy again. So they went back home and he grew young again and his father went back to normal too.

When Milan told his mother she didn’t believe his story, she thought the magic river was just a river and she didn’t care where it came from or where it went or what happened to those who moved upon its waters.

But it was true. He and his father both knew it was true, and that’s what counted.

The end.

En verhaaltje van Salman Rushdie voor zijn zoontje van een paar jaar. In Joseph Anton: A Memoir.  

LinkedIn stuurt om de zoveel tijd eens een mail door, om te laten weten dat ze nog altijd een essentieel onderdeel van de wereld van 2013 zijn.  

Zoals alle gelijkaardige mails is dat dan iets catchy, met net genoeg inhoud om de mensen benieuwd te maken, en zekerde voldoende doorklikmogelijkheden om meer te weten te komen op de website, zodat ze nog eens kunnen zeggen dat ook deze week X levende lichamen langs gekomen zijn, en dat ze dus een bereik hebben van Y op een totaal van Z, en koop toch vooral onze profielen c.q. advertentieruimte.  

Afijn.  

Daarnet zat deze in mijn maildoos:

Mij knie sprong constant in hitlergroet, van zoveel rolbevestiging!

“See the must-have tool Richard Branson can’t work without”, belooft de titel. Ik heb al meteen ideeën van een specaal soort zakmes, of een custom notaboekje met ingebouwd astronautenpotlood, of thermisch ondergoed, of iets dergelijks.  

Maar neen: de tool, het gereedschap dat Sir Richard absoluut nodig heeft om door zijn werkdag te geraken, onder het kopje “Things I Carry”, is zijn  assistente. De luchtaanhalingstekens zijn niet van de, euh, lucht — vooral dan met het fotootje erbij.  

En dan is er nog Deepak Chopra, de omhooggevallen pretentie misschien, maar toch: token  niet-blanke man (tool: “licht- en geluidsmachine”, woooo). En Geni Whitehouse, blanke vrouw (tool: sacoche). En Betty Liu, token  niet-blanke vrouw (tools: telefoon, hoestmedikament, vlekverwijderende doekjes).

Zucht.  

Bijna  in orde nochtans, mooi 50/50 man/vrouw en 50/50 Europeesachtig/niet. Jammer van Branson’s gereedschap.  

Kak, kak, kak.  

Nooit minder dan goed, en vaak meer dan uitstekend: mijn schap Iain (M.) Banksen staat vol fantastische boeken. Zijn Culture  is een visie van een universum waar ik van kon dromen — en toen ik zijn niet-science fiction ontdekte, was dat nog eens een openbaring erbij.

Zijn volgende boek zal zijn laatste zijn. Binnen een paar maanden zal hij dood zijn:

I am officially Very Poorly.

After a couple of surgical procedures, I am gradually recovering from jaundice caused by a blocked bile duct, but that – it turns out – is the least of my problems.

I first thought something might be wrong when I developed a sore back in late January, but put this down to the fact I’d started writing at the beginning of the month and so was crouched over a keyboard all day. When it hadn’t gone away by mid-February, I went to my GP, who spotted that I had jaundice. Blood tests, an ultrasound scan and then a CT scan revealed the full extent of the grisly truth by the start of March.

I have cancer. It started in my gall bladder, has infected both lobes of my liver and probably also my pancreas and some lymph nodes, plus one tumour is massed around a group of major blood vessels in the same volume, effectively ruling out any chance of surgery to remove the tumours either in the short or long term.

The bottom line, now, I’m afraid, is that as a late stage gall bladder cancer patient, I’m expected to live for ‘several months’ and it’s extremely unlikely I’ll live beyond a year. So it looks like my latest novel, The Quarry, will be my last.

As a result, I’ve withdrawn from all planned public engagements and I’ve asked my partner Adele if she will do me the honour of becoming my widow (sorry – but we find ghoulish humour helps). By the time this goes out we’ll be married and on a short honeymoon. We intend to spend however much quality time I have left seeing friends and relations and visiting places that have meant a lot to us. Meanwhile my heroic publishers are doing all they can to bring the publication date of my new novel forward by as much as four months, to give me a better chance of being around when it hits the shelves.

There is a possibility that it might be worth undergoing a course of chemotherapy to extend the amount of time available. However that is still something we’re balancing the pros and cons of, and anyway it is out of the question until my jaundice has further and significantly, reduced. Lastly, I’d like to add that from my GP onwards, the professionalism of the medics involved – and the speed with which the resources of the NHS in Scotland have been deployed – has been exemplary, and the standard of care deeply impressive. We’re all just sorry the outcome hasn’t been more cheerful.

A website is being set up where friends, family and fans can leave messages for me and check on my progress. It should be up and running during this week and a link to it will be here on my official website as soon as it’s ready.

Fuck kanker. Serieus, fuck.