Tales of Drudgery & Boredom.
Ik kan hier uren naar kijken: mensen die dingen maken.
In dit geval een boog van begin tot einde:
En deel twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf, twaalf, dertien, veertien.
Meer van dat, met regelmatig vers materiaal: /r/ArtisanVideos.
⁂
Kanker is een fucking vuiligheid. En Staphylococcus aureus is een smeerlap.
En ik weet het wel, dat er geen eerlijkheid is in het leven, en dat het altijd te vroeg is, maar veertig jaar is veel te vroeg, en dit is ongelooflijk oneerlijk.
We gaan hem zo ongelooflijk hard missen.
⁂
Er mailde iemand om te vragen of ik iets wou doen. En toen antwoordde ik:
Ik zal dat op mijn lijstje van “hey waarom niet, dat is misschien wel wijs, schrijf mij maar op” zetten. Om dat dan begin maart te zetten op mijn lijstje van “miljaaaarrrrr waarom heb ik in ’s hemelsnaam ooit ja gezegd verdomme toch ik doe zoiets NOOIT meer”. Om dat dan na afloop te zetten in het lijstje van “enfin, dat viel eigenlijk allemaal nog wel mee”.
’t Is ondertussen al het tweede op een week tijd.
Maar ik denk dat er beterschap in komt, want hier heb ik nu al spijt van. Binnen een beetje zal ik helemaal geleerd hebben om nee te zeggen!
⁂
Ik reed vanmiddag over de Vlaemsche wegen, en dat ging niet zo gemakkelijk. Zoals in: nogal moeilijk, zelfs al was het met de elektrieken velo leek het alsof ik redelijk wat extra moest bijsteken.
Toen remmen niet zo goed meer ging, ben ik aan de kant gaan staan (niet zo evident, met de staat van de fietspaden), en heb ik een korte inspectie des rijwiels gedaan. Bleek: een hele schijf ijs tussen mijn voorspatbord en mijn achterspatbord, een aangekoekte banaan ijs tussen achterwiel en achterspatbord, en tot overmaat van overmaat: heel het remblok achteraan zat zowaar vastgevroren. Eén blok zwartgrijze miserie, en niet zo op eentweedrie los te krijgen.
Allez jong.
⁂
Zeg, als dat van plan is om zo hard te vriezen als ze zeggen dat het gaat vriezen, en de straten liggen vol gesmolten sneeuwslurrie, dan gaat dat redelijk gevaarlijk worden, peins ik zo.
’t Was vanmorgen al bijna niet te doen op de fiets, brrr.
⁂
Huhu. Mhuhu.
⁂
Wat echt wel lastig is aan koud weer met een elektrische velo: de batterij loopt leeg als ik ze in de koude laat staan. Dus moet ik ze naar binnen nemen waar ik ook ben, en het kreng weegt een ton.
Wat ook wel lastig is aan fietsen met koud weer: dat het koud is.
En ja, er zijn er dan die zeggen “doet een onderlijveken aan” of “doet een pullover aan”, maar dat is allemaal zoveel werk, en dan loop ik daarmee rond, en bla, en blie, en bla.
Veel betere oplossing gevonden, ik: er hing hier nog een versleten bruine peignoir. Peignoir aan, helemaal dichtgetrokken, en dan met de ceintuur onder mijn oksels dichtgebonden. En dín mijn mantel erover, en dat ik die geeneens nog moet dicht knopen.
Speekmedaalde voor mij, en bij deze een gratis tip voor wie de koude wil trotseren en tegelijkertijd niet veel zin heeft om aangepaste koud-weer-fietsgarderobe aan te schaffen.
Geen dank, geen dank.
Misschien stuur ik wel eens een artikel in naar een life-hacking-of-zo-tijdschrift.
⁂
Ik had Anna net gevoerd naar een verjaardagsfeestje, en op de terugweg kwam ik voorbij de groenten- en fruitwinkel. Waar ik dan maar eens binnen stap, hoe gaat dat, ge weet nooit dat er iets interessants lag.
De buit: een stuk of vier sharonfruiten (lees en leer bij over tannine en voortplantingswijzen) omdat ik dat zag liggen en er goesting in had, een heel pak basilicum omdat het er smakelijk uit rook, een grote doos pijnboompitten omdat ik niet zo direct wist wat anders met die basilicum te doen behalve pesto maken, een door clementines omdat het maar drie euro was, en een stuk of vier enorme paddestoelen.
Geen flauw idee meer wat voor paddestoelen het precies waren, maar ze zagen er smakelijk uit. Ruiken naar iets citroen-appelsienachtig en zeer vlezig. Ik heb ze in schijven gesneden en in een druppel olie gebakken.
En dan op een toast met een lepel pesto: dat was helemaal eetbaar. Maandag eens gaan kijken wat voor soort beesten het waren, dat ik het nog eens kan kopen.
De rest van de pesto (een hand of twee basilicum, een hand pijnboompitten, look, olijfolie, peper, zout, citroensap, in de blender wegens dat Sandra de stamper van mijn vijzel heeft kapotgesmeten) staat in de frigo, dinsdag is het spaghetti met pesto.
⁂
Ik was deze week mijn oude telefoon kwijt. Niet dat ik hem nog gebruik om te telefoneren, maar hij heeft een leesbaar scherm, ik gebruik ik om in bed internet te lezen.
“Iets kwijtraken?” hoor ik u verrast zijn, “In jullie huis? Hoe is dat in godsnaam mogelijk?”
Ha ja, wel. Alles heeft een plaats en er is een plaats voor alles, in principe, maar soms loopt het toch nog wat in de soep. Omdat ik echt wel probeer te vermijden om dingen weg te smijten.
En zo’n ding als een telefoon die niet gebruikt wordt, dat kan op een relatief groot aantal plaatsen liggen, en dat is relatief klein, dus ja.
Eerste verdachte: in mijn peignoir laten zitten, of in mijn mantel. Zeven zakken in totaal, geen telefoon gevonden.
Tweede verdachte: één van de kinderen. Zelie gebruikt die telefoon soms om Latijn of Grieks mee te studeren, Louis gebruikt hem soms om naar Doctor Who te kijken. (Nope, geen van beiden wist van iets.)
Derde verdachte: tussen bed en matras gevallen, tussen matras en lattenbodem, tussen matras en matras, ergens in een kussensloop, in het dekbed, op de vloer onder het bed. (Nope, heel het bed ondersteboven gehaald, niets gevonden.)
Vierde verdachte: ergens in de keuken. Wil het toeval dat het daar al sinds nieuwjaar redelijk opgekuist ligt, dus ’t was rap allemaal onderzocht: niets gevonden.
Vijfde verdachte: laten liggen op mijn werk. Dinsdag alles ondersteboven gehaald: niets.
En zo was het woensdag en was hij niet teruggevonden, en begon ik een beetje ongerust te worden. Ergens anders kon het niet liggen, mijn verplaatsingen ’s morgens beperken zich tot slaapkamer > toilet > badkamer > living > keuken > fiets naar werk, en mijn verplaatsingen ’s avonds tot ongeveer het omgekeerde.
En zo lag ik de nacht van woensdag op donderdag na te denken. En te denken. En alles te reconstrueren: ik moet iéts anders gedaan hebben dan anders, want als ik alles gedaan zou hebben zoals altijd, zou ik mijn oude telefoon nooit kwijtgeraakt zijn.
Ik heb in december een nieuwe computertas gekocht. Dat was het. Normaal gezien stak ik de telefoon in één van de voorzakken van mijn oude tas, maar mijn nieuwe heeft er zo geen meer, en dus had ik mijn telefoon in een andere zak gestoken, die ik dan aan de kant had gezet op mijn werk. Waar ik het kreng in terug gevonden heb, donderdagochtend.
Ja, ik ben een ongelukkige mens, ik weet het.
⁂
En kijk, zo rap kan het gaan:
Zo erg.
⁂
Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.
Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):
Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:
Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:
En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.
(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)
(zucht)
(gelukkig was het maar tien minuten werk)
⁂
Zoudt ge willen geloven dat ik van mijn leven nog nooit een programma geschreven had om Conway’s Life te doen?
Tot daarnet, dus:
Een bord vullen met random hier en daar cellen. Alle cellen afgaan: elke levende cel met minder dan twee of meer dan drie levende buren, gaat dood, en alle dode cellen met juist drie levende buren, wordt ook levend. En herbeginnen.
Simpel als goeiendag, maar het gevoel van bloody hell het lééft als uw eerste glider komt voorbijgegleden of uw traffic light staat te blinken: prijsloos.
⁂
I mean, I loathe Piers Morgan as much as the next guy, but still…
Humor! En ge gaat het niet geloven, maar deel twee is nog beter. 🙂
LIZARDOIDS! ILLUMINATI! DEATH PILLS!
⁂
Ik volg al sinds jaar en dag Dyson Logos. Toen ik hoorde dat hij een boek uitbracht, dacht ik: ik geef die mens wat geld.
Hopla, naar Lulu, klik op die bestelknop, klaar.
Vandaag is het boek toegekomen: stevige, proper van kwaliteit, degelijk ingebonden. Een groot succes!
…tot ik in het boek begon te bladeren:
Tiens, een handboek schermen? In het Nederlands? Gepubliceerd in 1861?
Een korte chat gedaan met de mensen van Lulu: hilarische taferelen. Het mensje bleef maar vragen naar een foto van de cover en de binnenkant van het boek dat ik gekregen had, ik bleef maar linken naar de foto’s hierboven.
Zij: “neenee, maak zélf een foto, dat kan met een telefoon of zo”, ik: “jamaarnee, dat zijn foto’s die ik net gemaakt heb”. Zij: “nee, maar ik heb foto’s nodig van het boek dat bij u toegekomen is, geen productfoto’s”, ik: “jamaar euh dat zijn echt wel foto’s van dat boek, ik heb gewoon een degelijker camera dan een telefoon.”
Afijn, ik heb een ticketnummer. En het komt in orde, denk ik.
⁂
Dat gaat hier zo hard pijn doen, het einde van de vakantie.
Opstaan in de buurt van zeven uur in plaats van om twee uur ’s namiddags, om maar één ding te zeggen. Of dat ene kind, dat een tandje bij zal mogen steken qua studeren (wat zeg ik, een tandje? een heel gebit, ja!).
Ik ga in 2013 een poging doen, een poging zeg ik wel, om wat meer te doen met mijn leven dan opstaan, naar werk, naar huis, depressief zitten aan niets proberen denken, slapen, opstaan, werk.
Dat van dat kind met de studies, dat zal al een deel van elke dag vullen. En dan denk ik dat ik eens iets probeer te doen met mijn Raspberry Pi. En/of verder werken aan een spelletje dat ik aan het schrijven was. En/of eens kijken of het dit jaar in tegenstelling tot de vorige drie (vier?) jaar wél lukt om mij in te schrijven voor een cursus na de uren.
En om in de mode te zijn: een stapel zooi wegkappen. Wat precies, dat zien we dan nog wel. En opnieuw meer foto’s nemen.
Als het meezit, is 2013 ook het jaar dat onze verbouwingen af zijn. Eerst zien en dan geloven, zei de blinde, maar hey, we kunnen maar hopen.
⁂