Yes.
-
⁂
-
Olivier de Sagazan speelt met klei.
[via]
⁂
-
Voilà , ’t zit erop.
Gisteren was de laatste dag in de reeks Dagen Zonder Vlees. Op de twee laatste weekends na (in de Ardennen gezeten met respectievelijk collega’s en familie, en neen, daar ga ik écht geen eisen gaan stellen van vegetarisch eten), sinds 22 februari geen vlees of vis gegeten.
Eergisteren was het nog
- ’s morgens: niets
- ’s middags: een kom aspergensoep, ik begin ze wat beu te worden
- ’s avonds: een pak frieten en een vegetarische hamburgen
En gisteren
- ’s morgens: niets
- ’s middags: een kom champignonsoep, bleh
- ’s avonds: groentenpizza
Vandaag was het tot nog toe
- ’s morgens: niets
- ’s middags: boterham met kaas
Ik ben er behoorlijk rechtlijnig in geweest: op die weekends na niet één keer vals gespeeld, geen stukje salami of hesp op mijn boterham, geen soep met kip, geen niets. Allemaal groensel en schimmel.
Maar vanavond zal het scampi’s zijn. En morgen rosbief met bearnaise. En maandag lamsschouder. En dinsdag biefstuk. En woensdag nog vlees. En donderdag weer vlees. En vrijdag nog meer vlees.
Ik heb geen probleem met vegetarisch eten, maar vlees is zo lekker, meneer mevrouw.
’t Is niet dat ik het niet meer zou kunnen volhouden, maar ik zie er gewoon het punt niet van. Jaja, ecologische voetafdruk en al wat ge wilt, maar zó geëngageerd ben ik ook niet.
⁂
-
Louis is Minecraft aan het spelen op één monitor, Jan en Anna zijn naar YouTube-filpjes van Studio 100 aan het kijken op de andere monitor.
Ik zit in de trekzetel.
Anna komt plots naar mij gelopen, fluistert: “Papa, ik ben al de hele tijd konijnenoortjes aan het doen bij Louis en Jan. Niet zeggen hé!“
Een half uur later, om kwart voor één: Zelie komt naar beneden gestommeld. “Mogge.” Terwijl Jan dorpelingen aan het doodmartelen is in een doodmachine die Louis gebouwd heeft. En Louis een spin aan het spelen is op een iPod.
En Anna een armband heeft gemaakt. “Maar hij is wel niet voor mij, want kijk, hij hangt zo aan mijn arm gelijk een hangbuikzwijn. Hij is voor mama!”
Ik ga mij in gang trekken om boodschappen te doen voor taart en dessert voor morgen.
⁂
-
Zelie is terug van scoutskamp: een week ergens in de brousse gezeten, ruiltochten gedaan, zelf eten klaargemaakt, vanalles en nog wat gedaan.
Vanavond, als ze een beetje ontvuild was, wou ze nog naar een film kijken. (Sandra was wéér eens aan het uitgaan, ik zou het een schande noemen, maar ik gun het haar, zie eens hoe vrijgevochten ik wel niet ben als man.)
Euh, maar dus: Zelie wou een film zien. X-Men Origins: Wolverine wou ze zien, om een reden die mij niet helemaal duidelijk was. (Als ik zou moeten raden:
, maar hey, ik ben maar een vader van 41, wat weet ik van de wereld van tieners, ik zou al lang content zijn dat het geen Robert Pattinson zou zijn, als het dat zou zijn, euh ik ben de draad van mijn betoog kwijt).
Maar in alle geval: hoe blij ik ook ben dat ze X-Men wil zien, het is toch een besliste neen geworden. Moderne films al wat ge wilt, maar er moet een basis gelegd worden.
Net zoals ik vroeger van mijn vader ook Jules Verne moest lezen in plaats van altijd strips (en dat ik dat uiteindelijk zelf ook fantastisch vond), heb ik vanavond een grote filmklassieker opgelegd.
En zo hebben we samen in de zetel naar The Princess Bride gekeken.
A splendid time was had by all. Cary Elwes anno 1987 is ook een beetje Hugh Jackman, denk ik.
⁂
-
Child of Rage The FULL Documentary – YouTube
Shocking, Horrifying, Fascinating The full documentary.The Best Textbooks on Every Subject – Less Wrong
What if we could compile a list of the best textbooks on every subject? That would be extremely useful. Let's do it.Omni-Suzanne Ciani – YouTube
Suzanne Ciani working on the music and sounds for the Xenon pinball game from the Omni televsion show. hypnotic in placesPop! … Pop! | MetaFilter
Boston Dynamics is getting close to mastering quadrupedal motion with Big Dog and Cheetah (previously). And are working on bipedal motion with Petman (previously), but how about a robot that is able to leap (up to the top of) tall buildings in a single bound? Sand Flea!‘A Test You Need to Fail’: A Teacher’s Open Letter to Her 8th Grade Students | Common Dreams
Here we spent the year reading books and emulating great writers, constructing leads that would make everyone want to read our work, developing a voice that would engage our readers, using our imaginations to make our work unique and important, and, most of all, being honest. And none of that matters. All that matters, it turns out, is that you cite two facts from the reading material in every answer.Excerpt of Let’s Pretend This Never Happened: A Mostly True Memoir — TheBloggess.com
Yup. I am SO buying this book.Joint New Year Editorial for Juche 101 (2012)
That we parted too suddenly and unexpectedly with the great leader Kim Jong Il last year was the greatest loss our nation had suffered in its 5 000-year-long history and the bitterest grief our Party and people had experienced.⁂
-
Niet dat ik er daar ook maar een halve minuut in geloof, maar mevrouw Lovemonster zou ook wel keer mijn chakra’s mogen open zetten. (Euh, neen.)
[via]
⁂
-
Man man man.
Günter Grass wordt van antisemitisme beschuldigd wegens dit:
Was gesagt werden muß
Warum schweige ich, verschweige zu lange,
was offensichtlich ist und in Planspielen
geübt wurde, an deren Ende als Ãœberlebende
wir allenfalls Fußnoten sind.Es ist das behauptete Recht auf den Erstschlag,
der das von einem Maulhelden unterjochte
und zum organisierten Jubel gelenkte
iranische Volk auslöschen könnte,
weil in dessen Machtbereich der Bau
einer Atombombe vermutet wird.Doch warum untersage ich mir,
jenes andere Land beim Namen zu nennen,
in dem seit Jahren – wenn auch geheimgehalten –
ein wachsend nukleares Potential verfügbar
aber außer Kontrolle, weil keiner Prüfung
zugänglich ist?Das allgemeine Verschweigen dieses Tatbestandes,
dem sich mein Schweigen untergeordnet hat,
empfinde ich als belastende Lüge
und Zwang, der Strafe in Aussicht stellt,
sobald er mißachtet wird;
das Verdikt “Antisemitismus” ist geläufig.Jetzt aber, weil aus meinem Land,
das von ureigenen Verbrechen,
die ohne Vergleich sind,
Mal um Mal eingeholt und zur Rede gestellt wird,
wiederum und rein geschäftsmäßig, wenn auch
mit flinker Lippe als Wiedergutmachung deklariert,
ein weiteres U-Boot nach Israel
geliefert werden soll, dessen Spezialität
darin besteht, allesvernichtende Sprengköpfe
dorthin lenken zu können, wo die Existenz
einer einzigen Atombombe unbewiesen ist,
doch als Befürchtung von Beweiskraft sein will,
sage ich, was gesagt werden muß.Warum aber schwieg ich bislang?
Weil ich meinte, meine Herkunft,
die von nie zu tilgendem Makel behaftet ist,
verbiete, diese Tatsache als ausgesprochene Wahrheit
dem Land Israel, dem ich verbunden bin
und bleiben will, zuzumuten.Warum sage ich jetzt erst,
gealtert und mit letzter Tinte:
Die Atommacht Israel gefährdet
den ohnehin brüchigen Weltfrieden?
Weil gesagt werden muß,
was schon morgen zu spät sein könnte;
auch weil wir – als Deutsche belastet genug –
Zulieferer eines Verbrechens werden könnten,
das voraussehbar ist, weshalb unsere Mitschuld
durch keine der üblichen Ausreden
zu tilgen wäre.Und zugegeben: ich schweige nicht mehr,
weil ich der Heuchelei des Westens
überdrüssig bin; zudem ist zu hoffen,
es mögen sich viele vom Schweigen befreien,
den Verursacher der erkennbaren Gefahr
zum Verzicht auf Gewalt auffordern und
gleichfalls darauf bestehen,
daß eine unbehinderte und permanente Kontrolle
des israelischen atomaren Potentials
und der iranischen Atomanlagen
durch eine internationale Instanz
von den Regierungen beider Länder zugelassen wird.Nur so ist allen, den Israelis und Palästinensern,
mehr noch, allen Menschen, die in dieser
vom Wahn okkupierten Region
dicht bei dicht verfeindet leben
und letztlich auch uns zu helfen.Is ironisch hier van toepassing?
Net zoals kritiek hebben op het beleid van pakweg Elio Di Rupo geen homofobe is, is kritiek hebben op het beleid van Israël geen antisemitisme.
Maar dat gaat er dus écht niet in, en ik begrijp niet waarom niet. Het is zo ongeveer hetzelfde als wanneer een bende straatschorem aangesproken zou worden op hun vandalisme, dat die er zich van af zouden maken met “é, gij racist gij”, omdat ze toevallig Turks zouden zijn.
Crapuul is crapuul, ongeacht afkomst. En het moet toch verdorie mogelijk zijn om de acties van de Israëlische regering (en de enablers in verschillende Westerse regeringen, de VS op kop) verkeerd te vinden zonder als antisemiet ge-pek-en-vederd te worden?
⁂
-
De laatste loodjes. En dan ga ik naar de winkel om een entrecôte, die ik bloedrood zal bakken en met een pot béarnaise naar binnen werk.
- ’s morgens: maandag niets, dinsdag niets. Sue me.
- ’s middags: maandag een kom aspergesoep, pff, ik begin ze wat beu te worden, dinsdag idem met nacho’s. Nacho’s? Ja, nacho’s. Met vieze dipsaus.
- ’s avonds: maandag spinaziepuree, dinsdag pasta met paprika-kaassaus
⁂
-
Lucifer, 1-33 [1-14/03]
Mike Carey (tekst) – allemaal verschillende mensen op inkt en kleuren
DC Comics, juni 2000 – februari 2003, 33 x 24 blz.
Heel in het begin van The Sandman zorgt Gaiman ervoor dat Lucifer de Hel verlaat, en dat God er in zijn plaats twee andere engelen in zet. Het wordt in de rest van Sandman niet duidelijk wat er met Lucifer gebeurt. Deze serie doet er iets mee.
Iets, zeg ik wel, want Gaiman it ain’t.
Lucifer, de reeks, heeft zijn momenten, maar ik vrees dat ik het na 33 nummers voor bekeken heb gehouden. Later misschien nog eens.
Mnemovore [15/03]
Ray Fawkes en Hans Rodionoff (tekst) – Mike Huddleston (beeld) – Jeromy Cox (kleur)
IDW Publishing, juni-november 2005, 6 x 24 blz.
Een snowboardster aan de wereldtop heeft een ongeluk waardoor ze haar geheugen verliest. En dan blijkt dat er nog andere manieren zijn waardoor mensen hun geheugen verliezen — monsters die geheugen opeten, zowaar.
Leuk klein horrorverhaaltje.
Saga (1) [16/03]
Brian K. Vaughan (tekst) – Fiona Staples (beeld)
Image Comics, maart 2012, 44 blz.
Magisch mooi. De Vaughan (Y: The Last Man) schrijft een verhaal dat iets Romeo en Julia-achtigs heeft, met veel politiek en nog meer romantiek.
Prachtig schoon van uitzicht, ook. Ik kan mij inbeelden dat dit un grand classique wordt.
FF (1-15) [17/03]
Jonathan Hickman (tekst) – Steve Epting (beeld) – Rick Magyar, Steve Epting (inkt) – Paul Mounts (kleur) – Rus Wooton (letters)
Marvel Comics, mei 2011 – april 2012, 36 + 14 x 24 blz.
What the…? Serieus, ik heb veel te veel gemist van Marvel de laatste jaren om hiér mee te herbeginnen.
Johnny Storm is dood, the Fantastic Four is niet meer, Spiderman vervoegt Reed en Sue Richards en Thing, dan komt de vader van Reed erbij, en allemaal slechte Reeds, en een bele resem kinderen van godweetwaar, en plots is het een kinderreeks geworden en aargh.
Spiderman 1602 [19/03]
De oorspronkelijke 1602 vond ik uitstekend, maar dit was niet veel soeps.
Ocean [20/03]
Warren Ellis (tekst) РChris Sprouse (potlood) РMichael Golden (beeld) РKarl Story (inkt) РRandy Mayor, Wendy Broome, Tony Avi̱a, Wildstorm FX (kleur) РJared K. Fletcher (letters)
DC Comics (Wildstorm), 2005, 167 blz.
Onder het ijs van Europa (de maan van Jupiter, niet het werelddeel) zweven talloze sarcofagen van mensachtige wezens, maar dan miljoenen jaren oud. Wat hoe hu?
Leuk. Jammer dat Warren Ellis zich weer heeft laten vangen aan gedateerde referenties (“Doors 98”? Really?), maar voor de rest een fijn tussendoortje.
Peter Panzerfaust 1-2 [21/03]
Kurtis J. Wiebe (tekst) – Tyler Jenkins (beeld) – Alex Sollazzo (kleur) – Ed Brisson (letters)
Image Comics, februari – maart 2012, 2 x 32 blz.
Peter Pan in de Tweede Wereldoorlog. We zijn in 1940 in Calais en de Amerikaanse Peter Pan(zerfaust) neemt een bende Franse wezen onder de arm. Veel schieten en alles.
Ik heb de eerste twee nummers gelezen, eneuh… zo in aparte nummers heeft het wel héél weinig om het lijf. Misschien als ik alle vijf de episodes na elkaar lees (maar die zullen er pas binnen een paar maand zijn).
The strange talent of Luther Strode [22/03]
Justin Jordan (tekst) – Tradd Moore (beeld)
Image Comics, november 2011 – maart 2012, 6 x 32 blz.
Luther Strode koopt een boek om spieren te kweken, zo eentje zoals vroeger in kleine zwartwitadvertenties in comics.
En dan wordt hij plots supersterk. Kan hij vijf stappen vooruit denken. Ziet hij dingen gebeuren voor ze gaan gebeuren.
Maar het is niet zoals in de mannekensbladen: superheld worden, dat is geen evidentie. Luther Strode is een Peter Parker zonder Uncle Ben, en hij kan op den duur nergens meer naartoe.
Goed.
Kick-Ass [23/03]
Mark Millar (tekst) – John Romita Jr. (potlood) – Tom Palmer Sr. (inkt) – Dean White (kleur) – Chris Eliopoulos (letters)
Marvel Comics, april 2008 – maart 2010, 8 X 32 blz.
Hij is geen superheld, maar hij beslist er wel een te worden. En neen, een duikpak en een masker zijn niét veel hulp als een bende u in elkaar slaat.
Een bende levende legendes (Millar! Romita!), en jawel: uitstekend. Bloederig, maar wel uitstekend.
Kick-Ass 2 [23/03]
Mark Millar, John Romita Jr. (tekst) – John Romita Jr. (beeld) – Tom Palmer Jr. (inkt) – Dean White (kleur)
Marvel Comics, december 2010 – februari 2012, 7 x 32 blz
Vervolg op –. En nog een tandje bijgestoken.
Zeer bloederig, maar wel zeer uitstekend.
Othon le trisaïeul (november 1992) [23/03]
Honorata la trisaïeule (november 1993) [23/03]
Aghnar le bisaïeul (augustus 1995) [24/03]
Oda la bisaïeule (april 1997) [24/03]
Tête d’acier l’Aïeul (oktober 1998) [25/03]
Doña Vicenta Gabriela de Rhoka l’aïeule (september 1999) [25/03]
Aghora le père-mère (januari 2002) [25/03]
Sans-Nom le dernier Méta-Baron (december 2003) [26/03]
Alejandro Jodorowsky (tekst) – Juan Gimenez (beeld)
Les Humanoïdes Associés
Jodorowsky is zot.
Avengelyne [29/03]
Ugh. “Knock-off Angela” was mijn eerste reactie. Beginnen lezen, en snel weer opzij gelegd. Misschien later nog eens, want ik ben er hier middenin gevallen, en ’t is blijkbaar een heel erg uitgebreide reeks.
Silver Surfer: Requiem [30/03]
J. Michael Straczynsky (tekst) – Esad Ribic (beeld)
Marvel Comics, 2007, 104 blz.
The Silver Surfer gaat dood, neemt afscheid van de aarde en besluit terug te keren naar zijn geboortewereld. Waterlanders! Heelder sloten!
Zó schoon.
⁂
-
Ik dacht: ik ben het een beetje beutjes, allemaal Rode Ridders na mekaar te lezen. En als ik eens allemaal boeken van een andere reeks na elkaar zou lezen?
XIII, die stonden bij mijn nonkel in de boekenkast, maar heel erg hard heb ik er toch niet aan gelezen, in de jaren 1980. Ik had er hier en daar wel eens wat gelezen, maar ik vond het uiteindelijk allemaal nogal verwarrend. En ik had ze al helemaal niet allemaal in volgorde na elkaar gelezen. Bij deze dus alsnog gedaan. In telegramstijl mijn notities.
XIII 01 – Zwarte vrijdag [01/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1984, 48 blz.
Een man spoelt aan op het strand, zonder herinneringen en met al enige aanknopingspunt voor zijn identiteit een tatoeage van het nummer 13 op zijn lijf.
Wie wat hoe? Wordt ontknoopt in de loop van een jaar of twintig.
Zwarte vrijdag: keurige intro. En de jaren-stillekes retro stoort absoluut niet.
XIII 02 – Waar de indiaan gaat… [02/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1985, 48 blz.The plot thickens! Wijs.
XIII 03 – Alle tranen van de hel [02/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1986, 48 blz.Nog meer thickening van het plot.
XIII 04 – SPADS [06/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1987, 48 blz.
Kijk nu, het wordt plots allemaal duidelijk.
XIII 05 – Rood alarm [07/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1988, 48 blz.…en een ontknoping. Ze zouden hier eens een film van moeten maken! Euh, wacht.
XIII 06 – Het dossier Jason Fry [08/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1990, 48 blz.Oei, te rap gelezen. Ik zal nog eens moeten herbeginnen. Verwarrend.
XIII 07 – De nacht van 3 augustus [12/02]Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1990, 48 blz.Meer uitleg en ontknopingen, maar nog altijd zijn geheugen niet terug.
XIII 08 – Dertien contra een [13/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1991, 48 blz.En bij deze weten we het allemaal, maar heeft hij nog altijd zijn geheugen niet terug. Heeft het eigenlijk nog belang?
XIII 09 – Voor Maria [22/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1992, 48 blz.Zuid-Amerika. En nieuwe geheimzinnigdoenerijen.
XIII 10 – El Cascador [22/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1994, 48 blz.
Revolutie geslaagd, verraders ontmaskerd, en vader gevonden. En dan nu: backstory, te beginnen vanaf 1889.
XIII 11 – De drie zilveren horloges [23/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1995, 48 blz.Backstory, meer uitleg, ontknopingen en andermaal majoor Jones als deus ex machina.
XIII 12 – Het vonnis [23/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1997, 48 blz.The game is up voor alle slechteriken. Geen idee wat ze nu nog kunnen doen.
XIII 13 – Het XIII mysterie – het onderzoek [24/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 1999, 48 blz.Alles nog eens mooi samengevat, in een journalistieke fotoroman/reportage. Fijn.
XIII 14 – Staatsgevaarlijk [25/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.Moh. ’t Is nog altijd niet gedaan. Wel compleet onwaarschijnlijk dat een gehaaide moordenaar XIII zomaar zou laten vluchten, maar alla.
XIII 15 – Laat de honden los [25/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.
Ahem ja. Het begint gelijk wat karikaturaal te worden. XIII die met drie (of vier?) vrouwen jongleert, en zes (of zeven?) identiteiten.
Cliffhanger, ook. Eens zien wat het volgende nummer brengt.
XIII 16 – Operatie Montecristo [26/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2004, 48 blz.Hopla, op zoek naar het goud.
XIII 17 – Het goud van Maximiliaan [27/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2005, 48 blz.Murgh. Anticlimax.
XIII 18 – De Ierse versie [28/02]
Jean van Hamme (tekst) – Jean Giraud (beeld) – Jean Giraud en Claire Champeval (kleur)
Dargaud, 2002, 48 blz.
Hola! Nieuwe tekenaar, en niet van de minste: ’t is gedimme Moebius! En nieuwe wending ook: flashback naar bet hele begin — een hele verbetering, zo op het eerste gezicht.
XIII 19 – De laatste ronde [28/02]
Jean van Hamme (tekst) – William Vance (beeld) – Petra Van Cutsem (kleur)
Dargaud, 2005, 48 blz.Meh. ’t Was vals alarm, van die nieuwe tekenaar. William Vance is terug. En hey! ’t Is gedaan!
Mijn algemene indruk? Murf. Het blijft niet zo erg hangen, eigenlijk. Er zitten plots en subplots in, maar ik kan niet echt zeggen dat ik me ooit echt ingeleefd heb in het personage. En na nummer twaalf (met een samenvatting van alles in nummer dertien — XIII, get it?) zag ik niet echt een bestaansreden meer. Ze waren er dan best mee opgehouden, denk ik.
’t Kan er misschien ook aan gelegen hebben dat het soms een vreemdsoortig Nederlands was, maar voor zover ik weet, zijn de boeken gewoon in Frans en Nederlands tegelijk uitgekomen, dus normaal gezien zou de vertelling redelijk in orde moeten zijn…
Nee, goed idee (gepikt van de Bourne-boeken en een resem andere natuurlijk), maar uiteindelijk hoefde het geen 19 boeken aanslepen. En Moebius is écht wel een betere tekenaar dan William Vance, die nooit uit zijn jaren-1970-stijl lijkt geëvolueerd te zijn.
*
* *Hoe? En heb ik geen andere boeken gelezen? Zeer zeker dat. Eentje in het vliegtuig naar Marokko, eentje op reis, en een aantal die ik beginnen lezen ben in februari en die nog niet uit zijn.
Waren wél uit in februari…
The Time-traveler’s Wife [13/02]
Audrey Niffenegger
Houghton Mifflin, 2010, 560 blz.
Henry DeTamble heeft een genetisch iets loos, dat ervoor zorgt dat hij in de tijd reist. Van zijn vijf jaar af gaat hij, zonder dat hij het zelf kan controleren, over en weer in de tijd. Met zijn lichaam: hij vertrekt van waar hij was, komt (naakt) terecht in de toekomst of het verleden, moet kleren zoeken en eventueel geld, en verdwijnt na verloop van tijd terug waar hij vandaag kwam.
Als hij 28 is, leert hij Clare Abshire kennen. Zij is dan 20, en al zowat heel haar leven op hem verliefd: van zodra ze elkaar kennen, begint Henry in de tijd terug te reizen naar Clare-als-jong-meisje.
Er is (in haar ogen) jaren aan een stuk niets romantisch aan, maar na verloop van tijd, euh, wel. En dan trouwen ze met elkaar. En dan willen ze kinderen, maar omdat de kinderen ook hetzelfde genetische probleem hebben, lukt dat niet.
Spannend en alles, en zeer snel uit, en een wijvenboek, zeker dat. Tranen met tuiten, ook, bij het einde. Met tuiten!
The Christ Myth Theory and Its Problems [17/02]
Robert M. Price
American Atheist Press, 2012, 427 blz.
Robert Price is een sympathieke mens. En ik ben die hele Christ Myth Theory wel genegen.
De hypothese: Jezus heeft nooit bestaan. Of misschien heeft er wel ergens een historische persoon bestaan rond wie Jezus-verhalen opgehangen zijn, maar die persoon is zó ver weg in de nevelen van het verhaal, dat hij even goed niet had kunnen bestaan.
De hypothese, vervolg: de beweging die plaatsgevonden heeft, is de omgekeerde van wat de overgrote meerderheid van de mensen denkt. Jezus is niet een mens die in de loop van de tijd vergoddelijkt is, niet een wijze meester die (ten onrechte of niet) in de loop van de tijd de Zoon van God geworden is, maar net omgekeerd.
Jezus is een god, analoog aan een hele resem andere goden uit de regio, genre Mithras en anderen. Van god is hij een mythologische figuur geworden, en dan een legendarische figuur, en uiteindelijk een historische figuur, alsmaar dichter bij de verteller.
Op die manier kon de verteller zeggen dat hij heel erg dicht bij Jezus gestaan heeft: “ik heb de hand geschud die de hand geschud heeft”, die redenering.
In dit geval, kort door de bocht en ettelijke degelijk geargumenteerde en met bronnen gestoffeerde pagina’s samenvattend: de god Yahweh zelf, één van de zonen van El, werd vereenzelvigd met zijn vader tot Yahwel/El, werd dan terug ontdubbeld naar Yahwel/El en een legendarisch gemaakt Joshua (die de zon deed stil staan, teken dat hij ook stukken zonnegodheid overgenomen had), werd uiteindelijk een Joshua/Jezus (zelfde naam, trouwens) die alsmaar meer aspecten van andere mysteriegoden overnam, werd een Jezus die binnenkort zou terugkeren, en werd uiteindelijk een Jezus die niet alleen zeer binnenkort zou terugkeren, maar die ook niet eens zo lang geleden hier nog was.
Zeer, zeer leutig. Onderhoudend geschreven, ook.
En al wie ook maar een beetje geïnteresseerd is in dergelijke zaken: ik kan The Human Bible, radioprogramma-op-het-internet over biblekritiek (ook voor beginners) niet hard genoeg aanraden.
Severed [29/02]
Scott Snyder (tekst) – Attila Futaki (beeld)
Image Comics, 2011, 224 blz.
Scott Snyder, van American Vampire, doet een prachtig schoon horrorverhaal. Jack Garron, twaalf, loopt van huis weg. Geen echt romantisch verhaal: kinderen verdwijnen, er loopt een monster los, en ’t is allemaal de moeite waard.
Zeer goed.
⁂
-
Willy Vandersteen (tekst) – Robert Vandersteen, Karel Verschuere en Edouard De Rop (beeld).
De Standaard Uitgeverij, 1959, 34 blz.Ik dacht: De Rode Ridder bevindt zich in de buurt van Kortrijk en besluit mee te vechten met de Vlamingen tegen de Fransozen. Met zijn zware maliënkolder en zijn paard blijft hij helaas steken in de modder. Hij vindt er wel een paar nieuwe sporen, nog een geluk bij een ongeluk.
Het was: De Rode Ridder komt drie knapen tegen die ridder willen worden. Het ziet er lang naar uit dat geen van de drie er klaar voor is, maar na een aanval van een roversbende op een versterkte boerderij zijn twee van de drie dood en hebben ze allemaal hun gouden riddersporen verdiend.
In de opener komen we meet te weten over Johan: hij is geen ridder van adel, maar hij mag zich als gewone krijgsman wel ridder noemen, omdat hij trouw gezworen heeft aan kerk en koning, en de zwakken en verdrukten beschermt.
In zijn omzwervingen komt hij drie schildknapen tegen: Kurt, niet van adel, en Erik en Erwin, wel van adel. Johan, altijd goed voor een grap, besluit ze op de proef te stellen en doet alsof hij ze aanvalt.
Kurt en Erik reageren alert, Erwin vlucht weg, maar bon, ze zijn nog jong en ze kunnen nog leren. Ze blijken op weg te zijn naar de Reigerhoeve om de uitrusting van hun meesters naar een toernooi te brengen.
Na een ontmoeting met een grimmig uitziende ridder — zijn toon stond Johan niet aan, en dus heeft hij hem maar verslagen in een duel (en daarbij een lans die niet van hem was vermassakrerend, ’t is proper) — is het paard van Johan gewond, en besluit hij de drie jongens te vergezellen naar de Reigerhoeve.
Veerle, de dochter van hereboer Wulf, ziet dat wel zitten, drie jonge gasten:
De drie jongens hebben de charmes van Veerle al meteen in de mot, en Johan ziet een kans om de wedijver van de knapen te gebruiken: hij zal ze wat lessen geven in ridder-zijn, in de redenering dat de drie nog meer hun best zullen doen als ze weten dat Veerle alles ziet.
Volgen lessen in stokschermen, zwaardvechten, boogschieten, worstelen, wapenonderhoud en algemeen ridderschap (“een toekomstig ridder slaat geen gevallen vijand”, dat soort romantische nonsens).
Een paar dagen later blijkt dat er een roversbende in de buurt is: de hoeve wordt bespied, en een hoeve wat verder wordt overvallen en in brand gestoken. Erwin blijft getuigen van lafheid: als Kurt overvallen wordt terwijl hij de wacht houdt, is Erwin aan de grond genageld van angst. En Erik voelt zich eigenlijk te goed voor al wat van lagere afkomst is, enfin, ’t is allemaal niet zo ridderlijk.
Als de roversbende van Baldur dichterbij komt, treft de Reigerhoeve alle mogelijke voorbereidselen, maar de twee schildknapen van adel zijn er vanonder: de een omdat hij bang is, de andere omdat hij niet voor boerenkinkels wil vechten.
Als Wulf ziet dat zijn dochter nog in de hoeve is, stuurt hij ze meteen mee met de vrouwen en kinderen die in veiligheid gebracht werden, maar o wee: Baldur en zijn trawanten waren al in de buurt en ze overvallen Veerle en haar dienstmaagd!
Gelukkig zijn Erik en Erwin nog in de buurt! Erik vergeet zijn hovaardigheid als hij Veerle hoort gillen! Hij houdt twee ruiters van Baldur tegen! Maar Baldur heeft Veerle! O nee!
Het wanhopig gegil van Veerle doet ook Erwin zijn angst overwinnen. Met de moed der wanhoop stort hij zich op Baldur! Hij waagt zijn leven! De meisjes ontsnappen, maar Erwin is ernstig verwond.
Het beleg van de hoeve begint: aanval van Baldur, stevig verdedigingswerk onder leiding van Johan en Wulf. De eerste dag eindigt onbeslist: de verdedigers kunnen geen uitval wagen, de aanvallers kunnen niet voorbij de muren.
De volgende dag houdt Baldur de verdedigers bezig op de wallen, terwijl hij een stormram bouwt om de deur in te beuken. Wulf wordt van de wallen getrokken! Erik vergeet dat het maar een “boerenkinkel” is, en springt erachter! Hij houdt de vijand af! Wulf kan gered worden!
De avond van de tweede dag druipt Baldur weer af. Johan en Kurt vinden Erik, stervend, buiten de wallen.
Ondanks de zware verliezen en de bedenkingen van zijn mannen, weigert Baldur het op te geven. De hele nacht bestoken ze de hoeven met vuurpijlen, en de ochtend erop beuken ze de poort in!
Kurt is de eerste die het ziet! Hij waagt zich bovenop de wallen, in volle vuurlinie, met een pot kokende pek! Hij is getroffen! En nog! Doorzeefd met pijlen, met zijn laatste krachten, stort hij de dodelijke vracht op de aanvallers!
Dat is wat Johan nodig had: hij doet een uitval en slaat de vijand terug! Hij hakt zich een weg tot Baldur!
Die is geen partij voor de Rode Ridder: Baldur bekoopt het met zijn leven, de vijand vlucht in paniek, de Reigershoeve is gered.
De schildknapen hebben alledrie gouden sporen verdiend: Erwin weigert ze te aanvaarden. Hij hangt die van Erik en Kurt aan de kruisen op hun graf, en zweert terug te komen eens hij de sporen waardig kan dragen.
En Johan trekt op weg naar een nieuw avontuur.
*
* *Opnieuw een verhaal dat ik zó zou kunnen verfilmd zien, en opnieuw een aangename verrassing: ik werd er zowaar door ontroerd.
Johan blijft een mysterie, maar we weten toch al iets meer van wat hem drijft. Hij heeft zwerversbloed in de aderen, en is doordrongen van een soort ridderschap dat in die periode wellicht niet echt meer bestond. Ik schat het ergens laat in de hoge middeleeuwen, dertiende eeuw of zo, ondanks de 16de-eeuwse morion die Baldur draagt.
⁂
-
We zijn net terug van een weekend Dardennen met Sandra’s vader, broer en zus en alle kinderen. Wreed wijs, in een huis met een zwembad en alles!
Vorig weekend zijn we naar Dardennen gegaan met de mensen van mijn werk, Sandra en ik, geen kinderen.
Collega Ron en zijn madam zijn met ons meegereden: zij zaten vooraan bij Sandra, ik had achteraan in de auto postgevat. In het terugkeren: met mijn mantel op mijn schoot. En in de linkerbuitenzak van mijn mantel: mijn portefeuille en mijn iPhone.
Niet dat ik de iPhone nog gebruik als telefoon — Lumia 800 all the way, ondanks de miserabele batterij een veel betere smartphone dan de iPhone — maar wel dat ik die iPhone gebruik om in bed te lezen en soms eens een foto te nemen.
Oh, en ik weet zeker dat het de linkerbuitenzak was wegens dat de rechtsbuitenzak uitgeeft op de buitenwereld en dat de binnenzakken uitgeven op de binnenkant van de voering.
Enfin bon, dus, ja. Ergens onderweg naar een tankstationwinkel gegaan, daar nog staan vogelen met portefeuille en iPhone om geld te vinden voor een toiletbezoek en een flesje cola, en in de auto nog een foto genomen, een klein uur voor we thuis waren. Ik weet dat zeker, want het is een foto die ik elke dag op dat uur maak.
En dan komen we thuis, wil ik de telefoon nemen, en… ack! geen telefoon.
We waren nog maar juist thuis en we waren de auto nog aan het uitlegen, ik wist zeker dat de telefoon niet uit de auto gevallen was onderweg, de enige plaats dat hij kon liggen was in de auto, maar ik keer heel de auto ondersteboven, en: niets.
Inademen. Uitademen. Damned.
Nog eens zoeken. Keuken zoeken. Valies zoeken. Voering van jas zoeken: niets vinden. Fuck, fuck, fuck.
Een tijd later, naar bed. Midden van de nacht: opstaan, terug naar de auto. Zoeken. niets vinden.
Maandag: okay. Rustig blijven. Alles komt in orde. Telefoon kan niet kwijt zijn. Hij zal wel uitkomen. Gewoon afwachten, en het komt in orde. Als ik niets doe, zal iemand anders hem misschien wel vinden, en dan kan ik zeggen “ah ja, ‘k weet het, ik had hem daar gelegd maar ’t is omdat ik hem voor het moment niet echt gebruik”.
Dinsdag: kwaad op mezelf. Hoe is dat nu mogelijk godverdomme? Fucking hell verdju, altijd hetzelfde, waarom moet ik nu ook alles altijd willen meenemen, en dan alles kwijtgeraken?
Woensdag: okay. Bon. We zitten met een kwijte telefoon. Is er een manier dat ik iets kan doen? Misschien een tweedehandse kopen op eBay? Hoe zou ik dat moeten verkocht krijgen? Realistisch gezien: niét. Maar misschien dat ik er ergens eentje kan vinden heel goedkoop? Een oude? Een iPhone 3?
Donderdag: oh nééééééééé… Miserie misery miserie miserie miserie miserie. Okay ik heb er geen geld voor betaald, voor die telefoon, maar al-dat-geld! Shitshitshitshit. Er ziék van lopen dat ik die iPhone ooit gehad heb, maar nu niet meer.
Vrijdag: ah well. Niets aan te doen. Ik heb een Nokia, ’t is niet alsof ik geen telefoon heb. En ik heb een iPad, dat is ruim voldoende voor zowat alles dat ik ooit zou willen doen als ik mobiel ben. We kunnen op weekend vertrekken, ik zal hem niet missen, die telefoon.
Zaterdag: (toch spijtig dat ik geen iPhone heb, anders zou ik Albert Schweitzer kunnen lezen in bed in plaats van te moeten proberen in slaap vallen zonder boek)
Zondag, in het terugkeren van weekend, Louis: hey kijk papa, ik heb uw iPhone gevonden tussen de zetels op de achterbank!
⁂
-
Willy Vandersteen (tekst) – Willy Vandersteen, Robert Vandersteen en Karel Verschuere (beeld).
De Standaard Uitgeverij, 1959, 34 blz.Ik dacht: Johan trekt op avontuur, maar breekt zijn zwaard. Hij moet dringend op zoek naar een nieuw exemplaar.
Het was: Kasteel Eikendale wordt geteisterd door een mysterieuze vloek. Een lichtgevend gebroken zwaard verschijnt, kooplieden worden overvallen, en net als Johan langskomt, was de rentmeester van het kasteel aangevallen. Johan besluit te blijven en het mysterie te onderzoeken; het blijkt de rentmeester zelf te zijn die de legende misbruikt en op zoek is naar de schat van het kasteel.
Johan, De Rode Ridder, doolt door het land, op zoek naar verdrukten, onderdrukten, bedrukten en anderen die onrecht aangedaan werd of wordt.
Het wordt al wat later op de dag, en Johan zoekt onderdak: ronddolen allemaal goed en wel, maar ’s nacht in een donker bos is het toch een beetje gevaarlijk. Ineens steigert zijn paard! Er ligt een ineengezegen man op de vloer van het bos! De man waarschuwt hem dat er gevaar dreigt! Een spookbeeld!
Johan trekt op onderzoek uit: plotsklaps verschijnt een lichtgevend gebroken zwaard in de lucht! De Rode Ridder is niet bang van ongewone verschijnselen, en hij smijt er dan ook onversaagd een steen naar. Het zwaard verdwijnt, en voor hij de achtervolging kan inzetten, roept de gewonde man hem terug: hij zou graag naar het kasteel in de buurt gebracht worden.
De man blijkt Reyhold te zijn, de rentmeester van Kasteel Eikendale. Reyholt beheert het kasteel tijdelijk, wegens alsdat de kasteelheer bij de koning geroepen was. Vrouwe Sieglinde, de vrouw van de kasteelheer, ontvangt Johan hartelijk en vertelt hem over de legende van het gebroken zwaard.
Jaren geleden was haar man slaags geraakt met een roofridder, die in zijn vrije tijd omging met heksen en tovenaars. De roofridder werd verslagen, maar hij smeet zijn gebroken zwaard in het moeras en sprak met zijn laatste adem een vreselijke vloek uit: “Eens zal mijn zwaard uit dit moeras oprijzen om mij te wreken!” Johan gelooft daar allemaal niet te veel van, en stelt voor te blijven tot het mysterie opgelost is.
Het duurt een tijd, maar uiteindelijk, tijdens een bewogen jachtpartij (Johan bijna opgevreten door een beer, ter elfder ure gered door Reyhold) verschijnt het zwaard opnieuw. Het jaagt het paard van Sieglinde op hol, Johan kan haar ternauwernood redden.
Sieglinde is er zo van aangedaan, dat ze besluit om bij familie te gaan logeren tot haar man terugkomt. De Rode Ridder vindt dat een uitstekend idee, en ondanks het protest van Reyhold, die het niet ziet zitten dat hij nu alleen verantwoordelijk is voor de kasteelschat die meneer Eikendale verborgen had, is Sieglinde er van onder.
Later die dag rijdt Johan door het bos, en daar ziet hij begot het paard van Sieglinde! Na een dolle achtervolging kan hij het vangen, en wat blijkt? Onder eht zadel zit een duimspijker! Varraad! Dat kan alleen de stalmeester zijn!
Johan sluipt het kasteel weer binnen (waarom? geen idee: normaal gezien weet niemand van iets, en zou hij gewoon doodgemoedereerd kuen binnengestapt zijn, toch?) en voelt de stalmeester aan de tand. Net als die alles wil vertellen, zakt hij in elkaar: een dolk in de rug!
Johan ziet een soldenier weglopen, en zet de achtervolging in! De soldenier duikt in een geheime gang! Johan volgt hem! Een donkere trap naar boven! Een zwaardgevecht! De soldenier valt, en is bewusteloos! De trap leidt naar de toren, en kijk nu: daar zit Sieglinde opgesloten!
It was Reyhold all along! Die was uit op de schat, en gebruikte de legende van het gebroken zwaard als excuus om strooptochten uit te voeren. Sieglinde heeft nog maar net haar verhaal gedaan, of de snoodaard stapt uit de schaduw en valt De Rode Ridder aan! Het gaat gelijk op! Reyhold heeft een dolk! Johan pareert! Oh nee! Reyhold bedreigt Sieglinde! Hij duwt op een hendel en Johan stort in een vergeetput!
Nu zijn de rollen gekeerd: Reyhold is de baas in het kasteel — wat Sieglinde ook moge denken over de trouw van haar onderdanen.
Reyhold zet Sieglinde op sekreet in de hoogste toren, en neemt formeel de macht over in het kasteel. De nar Broes, een dwerg, bied zijn diensten aan: hij zal spioneren voor Reyhold, zien dat de inwoners van het kasteel niets achter de rug van Reyhold bekokstoven.
Sieglinde weigert te geven aan Reyhold, zelfs als dat wil zeggen dat ze zal verhongeren. Wat de smiecht niet weet, is dat Sieglinde stiekem voedsel krijgt, via het torenraam. Als ze na een tijd nog altijd niet verzwakt, stormt Reyhold onverwacht binnen in de toren, vindt hij er een kruik, en spant hij een val voor de geheimzinnige bevoorrader. Het blijkt Broes te zijn, die de plannen van Reyhold dwarsboomde! Hij wordt gevangen, aan de strafaal gebonden, en hij zal de volgende ochtend geëxecuteerd worden.
In de vergeetput is Johan er, na ettelijke dagen, in geslaagd de voegen rond een steen uit te hollen, en zo via de waterput naast de vergeetput naar boven te ontsnappen. Hij bevrijdt Broes, die hem van de hele situatie op de hoogte stelt. Broes zal de landbouwers rond het kasteel mobiliseren, en Johan zal Sieglinde bevrijden.
Volgt een immens spannend gevecht met Reyhold en zijn kornuiten: uiteindelijk is Johan teveel verzwakt door zijn gevangenzetting, en lijkt het erop dat hij het onderspit zal delven… tot Johan plots in de verte de koehoorns van de landbouwers hoort! Hij kan nog net de valbrug laten zakken, en nét als Reyhold hem dreigt af te maken, redt een goed gericht pijl Johan van een gewisse dood.
Eind goed, al goed!
* * *
Veel spannender dan ik gedacht had: de zwaardgevechten zijn écht goed, en voor nauwelijks 34 bladzijden gebeurt er wel heel erg veel. Het is allemaal erg filmisch — Vandersteen heeft duidelijk naar heel veel Amerikaanse avonturenfilms gekeken, en een Errol Flynn of Douglas Fairbanks had niet misstaan in een Rode Ridderfilm.
Het verhaal van Johan zelf begint in medias res. Ik vermoed dat we in Vlaanderen zijn, ergens de 12de-13de eeuw zijn. Johan is een dolende ridder, ik heb de indruk dat hij niet van adel is, maar hij komt toch maar aan een wapenrusting en een paard. Ik kijk ernaar uit om meer te weten te komen over zijn familie, wat hem motiveert, waar hij vandaan komt en waar hij naartoe wilt.
⁂
-
Ik ben een Synalco-GO GO GO GO in het diepst van mijn gedachten. Euh, rug.
Jazeker: er zit in mijn rug een halve ijzerwinkel: allerlei schroeven in ruggenwervels, en dan allerlei metalen stangen die al die schroeven in een min of meer rechte lijn met elkaar verbinden.
En ik vrees dat er vannacht een stuk gebroken is.
Dat is niet zo leutig: de twee uiteinden van zo’n ijzeren stang net naast uw ruggenmerg, die tegen elkaar schuren.
’t Is niet de eerste keer dat het gebeurt: vorige keer was het aan de ene kant gebroken, hebben ze mijn rug open gesmeten en zijn ze met een ijzerzaag aan de slag gegaan. Enfin, niet echt: ze hebben er een schroef uitgekregen, en de rest laten zitten wegens teveel vergroeid met vanalles.
Kijk, het breukvlak, vorige keer:
En nu is het weer van dat, dus. Maar ik heb gelijk niet al te veel goesting om mijn rug nog eens open te laten snijden.
Euh nee, géén 1 april, hoor ik daar dan op een dag als vandaag bij te zeggen.
⁂
