Michel Vuijlsteke's weblog

Ik kreeg vanmorgen een mail van de mensen van fab.com, met reclame voor een pot met planten erin.

Zo wijs!

Potten die als terrarium gebruik worden, met van die plantjes erin die het goed doen in vochtige omgevingen, ik heb dat nog gemaakt als ik op de lagere school zat! Dit was wat er aangeboden werd op fab.com:

Zo wijs!

En kijk, ik zoom even in op de prijs die er naast stond op de website:

Zo w… euh, wat?

Ik dénk dat ik maar eens zelf zo’n ding maak. Een glazen container, da’s te vinden op Amazon en gelijkaardige (39 dollar voor een mooie ronde van vijf liter, 21 pond voor een mooie cilindervormige). 

En dan een beetje actieve koolstof in doen, wat grint, wat teelaarde, de grond bedekken met mos, en plantjes erin doen. Varens, natuurlijk, en van die rare dingen met groen-paarse bladeren, herinner ik mij van toen ik tien was. 

Het zal mij geen 915 dollar (plus verzendingskosten!) kosten, denk ik. En er zijn duizendeneen handleidingen en filmpjes en watnog op tinternet, dus het kan eigenlijk niet mislukken!

Voilà zie: dag twee van de verbouwingen zit erop.

Ik zat thuis wegens geen vervoer, en dus konden er nog wat knopen doorgehakt worden.

Boven in het achterhuis, daar was het plan eerst om een douche en een wastafel te doen, en allemaal custom made meubels die op de centimeter voor het huis gemaakt zouden worden:

Uiteindelijk zullen het IKEA- of andere meubelen worden, en uiteindelijk, via een tussenstap met een inloopdouche anders georiënteerd, zijn we gekomen tot dit:

Nutsvoorzieningen en wasbak, die blijven gewoon waar ze nu zijn, met een kastje rond boiler en zekeringkast en zo:

Een oude wasbak die hier op de koer lag als we het huis gekocht hebben, dacht ik. En dat moet genoeg zijn, qua sanitair: we hebben een toilet net aan de andere kant van de koer, we hebben twee douches in de rest van het huis, en we gaan er écht geen halve badkamer van maken met allemaal muurtjes en gangetjes, van die ruimte daar boven.

Alles blijft gewoon open, met alleen een klein muurtje naast de trap, kwestie van veiligheid.

“Tiens,” hoor ik u denken, “lag daar niet al een plankenvloer, daarboven? En wat is dat nu met die OSB-platen?”

Ha!

Dat brengt ons naadloos op de eerste farce, de eerste onverwachte ahem van deze verbouwingen. ‘t Dateert al van gisteren, dus het kan tellen: op de allereerste dag al.

De planken lagen nog los op de kinderbalken. We gingen die vastmaken, en daarom moesten ze eerst allemaal verwijderd worden. Waardoor het meteen gemakkelijk werd om een paar nieuwe stopcontacten en electriciteitsdraden en zo te leggen.

Die vloer zit zo in mekaar: van voorgevel naar achtergevel lopen er dikke moerbalken: één in het midden van het huis, en in de twee zijgevels telkens ook één. Op en tussen die balken liggen kinderbalken, en op die kinderbalken liggen de planken. Nu ja, niet rechtstreeks erop, want die balkjes liggen nogal oneffen, maar op planken die tegen die balkjes genageld zijn — die groene stukken in de foto hierboven.

Eenvoudige constructie dus: moerbalken in gevels, kinderbalken rusten op moerbalken, vloer rust op kinderbalken.

Ah.

Ware het niet dat een groot deel van de kinderbalken niet op de moerbalken rustten. Een illustratie:

Dat zwarte aan het einde van het kinderbalkje onderaan de foto, dat is een lege ruimte. Waar de kinderbalk op niéts rust. Het andere uiteinde van dat balkje? Idem. En dus blijft heel die kinderbalk eigenlijk hangen aan de stukjes van het groene hout dat ertegen genageld is en die wél over de moerbalk hangen.

Behalve dat dat ook niet echt zeer vertrouwenwekkend is, als het is zoals hieronder:

Enfin bon. Na wat vermoed ik een halve hartaanval moet geweest zijn (de werkmensen merkten dat de planken tegen de achterwand nogal redelijk zeer hard doorbogen als ze erop stapten — dat was dus omdat daar bijna geen enkele kinderbalk op wat dan ook rustte), is het opgelost.

Met tigen en composietmaterialen en kettingen en dingen, voor zover ik gehoord heb. Idealiter zouden we heel de constructie opnieuw doen (tiens, waar heb ik dát nog gehoord?), maar bon, op deze manier is het bijna even goed.

En zodus is nu al de ene kant van het achterhuis in orde, en doen ze morgen de andere kant. En dan het trapgat, en dan de paar kleine wijzigingen die beneden moeten gebeuren (vooral elektriciteit).

Um ja, en dan gaan we het daar echt helemaal leeg moeten krijgen, yep. En daarna is het bureau aan de beurt: een nieuw plafond met ingewerkte indirecte verlichting, lichtschakelaars versteken, een bibliotheek met ingebouwd bed, allerlei.

En dan is het de beurt aan de living: plafond uitbreken, schouw uitbreken, nieuw plafond, bibliotheek, bureau, trap afwerken.

En hopelijk is tegen ergens in die buurt de bouwaanvraag rond, of bijna. Dat we aan deze situatie iets kunnen doen:

Het gelijkvloers wordt uitgebroken en er komt een glazen uitbouw bij, en de rest van de gevel wordt naar de 18de eeuw gerestaureerd. En de jungle-slash-het-stort tussen huis en achterhuis wordt weer een ruimte die gebruik zal kunnen worden.

Oh, en dan nog de voorgevel en de badkamer en de slaapkamer en het dak.

Zucht.

En hoe was uw namiddag tot nog toe?

Ik heb een zetel in de tuin (nu ja, op de koer) gezet, en ik heb een boek gelezen. Links van mij een ondertussen compleet verwilderd grasperk—gepland verwilderd, de volgende maaibeurt is voor 15 september—rechts van mij de op een paar maand tot een bos opgeschoten vlinderstruiken, op mijn schoot ronkend kat nummer één (Nephthys), aan mijn voeten onder de vlinderstruik kat nummer twee (Osiris).

En totale stilte op tweestemmig kattengespin na. En de lucht vol hommels, bijen, vliegen en zweefvliegen.

Alle wilde, wilde plannen voor tussenstukken en voorzetstukken, voor balgen en belichtingen ten spijt: in een eerst stap voor het voor de hand liggende gekozen: nog een 6T erbij.

Zo’n 6T, dat is gewoon een soort vergrootglas met twee lenzen, dat van uw fototoestel een bijziend fototoestel maakt, en dat u dan ook toelaat om van wat dichterbij te fotograferen. En als het van dichter gefotografeerd is, dan staat het beest er groter op, ah ja, da’s logisch.

Het verschil… een geparasiteerde bladluis met één 6T:

…en dezelfde geparasiteerde bladluis met twee 6T’s erop:

Groter, groter, inderdaad. Niet dramatisch veel groter. Maar toch: een duidelijk verschil.

Mijn droom van goeie foto’s van springstaarten komt dichterbij:

…maar ik zal toch nog veel boterhammen moeten eten. Of beter: ik ga toch eens dringend moeten investeren in betere belichting, want met mijn lens op f/40 zoals hierboven verlies ik gewoon teveel detail.

En als er iets is dat foto’s van kleine beesten nodig hebben, dan is het wel detail.

Oooo een spinnetche, onder een doodnormale bloempot op onze doodnormale koer:

Van deze huisspinnen zitten er heelder stapels in elk huis en op elke koer en in elke houtmijt of stapel dakpannen of stenen van het hele land.

Huisspinnen zijn zo mooie beesten van dichtbij: bijna gelijk luipaarden van tekening, en die óógjes! En kijk ook eens van dichtbij naar die lijn haartjes bovenop het hoofje: schat-tuh!

Enfin, ik ben misschien bevooroordeeld.

Meer dan dat is het niet. Een vlieg…

…en een kever

…en een mot

Ze hebben allemaal één ding gemeenschappelijk: dat ik geen flauw idee heb wat ze precies zijn.

Wel: eigenlijk een maskerwants (Reduvius personatus), of beter: de nimf van een maskerwants, maar het had net zo goed een stofbeestje kunnen heten.

De volwassen wants is een roofwants die een bijzonder pijnlijke beet heeft, de nimf vermomt zich met rondslingerend stof om op insekten in huis te jagen: ze blijven verdoken zitten, en als er iets smakelijks voorbijkomt, springen ze er vliegensvlug op, grijpen het met de voorpoten, en steken het met hun steeksnuit dood.

Om het dan leeg te zuigen, slurp.

Deze kerel, misschien een millimeter of vijf groot, zat plots zonder enige waarschuwing op mijn knie. Hoera! ‘t Was nog eens lang geleden dat ik een nieuw beest gefotografeerd had.

Kijk, vieze beesten op de rozen:

Geen rupsen, veel erger dan dat: larven van zaagwespen.

Een mooi ballet van opgeheven staarten, dat wel, maar ze vreten alles op wat ze tegenkomen, en ze zijn vooral voor rozen dodelijk.

Een paar foto’s gemaakt, en ze dan tot een vroegtijdige dood veroordeeld.

Onder de hiel van mijn moeder. Stérf, viezeriken!

Sommige beesten maken het u toch wel echt té gemakkelijk.

Neem nu deze. De onderkant van de blaadjes van de rhododendron hangen vol velletjes:

De blaadjes van de rhododendron zitten vol van dit soort vieze blinkende vochtiguitziende nimfachtige dingen, die schuwgaweg telkens naar de andere kant van het blad scuttlen als je er in de buurt van komt:

Kom een beetje in de buurt van de rhododendron en een halve wolk van deze kerels vliegt op:

Jawel dames en heres: de rhododendroncicade, Graphocephala fennahi. Een vieze immigrant uit Noord-Amerika, die er bij mijn ouders nog eens verantwoordelijk is voor de verspreiding van Pycnostysanus azaleae. Bah, vies.

Wel een mooie cicade hoor, behalve dat ze vieze schimmels helpt verspreiden:

Meer informatie alhier. Moraal van het verhaal: ‘t is een vreeë vuiligheid, en ‘t is niet gemakkelijk om ervan af te geraken.

‘t Is bijna niet te geloven, maar ik had tot vandaag nog geen enkele foto van een lieveheersbeestje dat effectief een blafluis bladluis aan het verorberen is.

Um, en nu dus wel.

Early days natuurlijk, en het is net een hele tijd slecht weer geweest, maar het is verbazend hoe weinig, al met al, bladluizen er zijn.

De rozen (die overigens beginnen uitkomen, niet vergeten morgen wat foto’s te nemen) zijn grotendeels vrij van ongedierte, enkel de kerstroos (Helleborus niger) heeft nogal wat van die honingdauwafscheidende beesten zitten:

Vies. Maar ook wel ergens fascinerend, natuurlijk.

Dàt deed raar: ik kreeg een tijd geen foto’s meer naar Flickr gestuurd.

‘t Zal wel aan hun gamma-trubbels gelegen hebben, maar toch… doet een mens twee keer nadenken als hij Flickr zó in zijn wereldbeeld ingebouwd heeft.

Afijn. Beesten. ‘t Is er twee keer per jaar de tijd van het jaar voor, en nu is dus één van die twee keer: spinnetjes!

Op één van onze ex-kerstbomen, ondertussen huizenhoog, zat het vol van deze kerels, ik vermoed één of ander soort vieze parasiet:

Kijk, hier is het koppetje te zien:

‘t Was een verbazend beweeglijk beestje, niet wat je er zou van verwachten op de foto: niet één van die luizig stilzittende ding met wasachtige, euh, uitwassen, die soms tegen de bladeren van kamerplanten aangeschurkt zitten en een teken zijn dat die plant rijp is voor de vuilbak.

Met een beetje geluk worden ze opgevreten door deze kerel, het viervleklieveheersbeestje (Exochomus quadripustulatus), te vinden op naaldbomen:

Ach, en vliegen: het blijven dankbare onderwerpen.

En kleine kevertjes ook, waarvan ik op geen duizend jaar zonder hulp de naam van terugvind:

Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken.

Een gele strontvlieg (Scathophaga stercoraria).

Dringend dringend tijd voor een betere flits-oplossing.

En een klein vliegje dat bijna helemaal versleten was:

En een huisspin tussen twee dakpannen:

En een klein spinnetje tussen twee andere dakpannen:

Een paar megapixel meer maakt wel degelijk iets uit als men klein grut fotografeert.

Dit was een heel erg klein spinnetje:

Met een minder goeie camera en een minder goeie lens, zou het gewoon een vlek geweest zijn.

Of ook altijd fantastisch wijs, ogen—klik voor het overzicht:

Leuk krabspinnetje trouwens, en net klein genoeg om helemaal in één foto geschoten te kunnen worden:

Spinnen zijn fantastisch. Nu nog een betere flash, en een nóg betere lens.

Een blitzbezoek aan mijn ouders (of beter, aan mijn moeder en mijn broer, mijn vader zit waarschijnlijk weer ergens godweetwaar in den vreemde– deze voormiddag om de kinderen te gaan ophalen, en van de okkasie gebruik gemaakt om de macrolens op mijn fotomathilde te vijzen en een paar struiken af te gaan.

Mijn tweedefavoriete spin tegengekomen, een Marpissa muscosa:

En de planten zaten ook vol met vieze snuitkevers. Geen idee wat het precies zijn, die dingen zijn ook niet te identificeren voor mensen zoals u en ik die er niets van afweten, misschien een Phyllobius, misschien ook een Polydrusus:

Maar dus geen speciale nieuwe beesten. Vliegen, ja:

En mijn numero uno favoriete spin—Pisaura mirabilis, daar heb ik er zelfs twee van gezien, al was er maar één die lang genoeg stil zat om te fotograferen. Misschien omdat ze twee poten kwijt geraakt was en dat er ondertussen maar één aan het bijgroeien was:

In de stad leven is wijs, maar een tuin hebben die al volwassen genoeg is om een echt ecosysteem te hebben, daar is toch ook iets voor te zeggen.

We zouden per okkasie eens moeten spreken met iemand die ons zou kunnen zeggen wat we moeten aanvangen met die stadstuin van ons.

‘t Was al weer een tijdje geleden, maar ik ben nog eens met de macrolens de tuin ingedoken.

‘t Is een koude novemberdag, en zó enorm veel leeft en beweegt er niet meer in de tuin, maar toch een primeur:

Een aantal naakte slakken nét uit het ei gekropen, en daarnaast een aantal nog niet uitgekomen eitjes. Ik had uiteraard al eitjes gezien, en uiteraard ook naakte slakken, maar ik had er tot nog toe geen idee van hoe die beesten er uitzien als ze net uit het ei komen.

Ach, en voor de rest the usual suspects. Dwergcicades links en rechts:

Zoals het hele jaar door, welig tieren / de Tomeceren:

Tomocerus vulgaris, één van de grootste en ook wel mooist iridescerende springstaarten van het land.

En uiteraard ook onze vrienden de huisspinnen:

Tegenaria atrica, azzik me niet vergis: yer bog standard common house spider, maar daarom niet minder mooi.

Leg een paar pannen boven elkaar in een rustige hoek van de tuin of de koer, en ‘t is gegarandeerd prijs: heel het jaar door huisspinnen.

O, en ook een Vieze Beeste™ in een opgerold blad van de klimroos:

Volgende keer zo lang niet meer wachten: ik heb de krabspin in de klimroos al gemist, dedju.

foto tuinmacro springstaart slak rups