Tales of Drudgery & Boredom.
Het is geestig kijken naar tv-series samen met het internet.
De helft van het plezier van pakweg Game of Thrones kijken, is achteraf de analyses lezen op de Reddits en dingen op zoeken op Tower of the Hand en Westeros.org.
Maar niet alleen dat: ik ben nu Mad Men aan het herbekijken, en ook daar zijn de episodereviews uitstekend, bij The Guardian bijvoorbeeld.
Vandaag ben ik door heel seizoen drie geraakt. Nog vier seizoenen te gaan.
⁂
De koffiemachine is definitief kapot. Ze is al jaren oud, er moesten het laatste jaar of zo speciale truken uitgehaald worden met het waterreservoir (juist zó scheef zetten) anders werkte het niet, dus ’t was geen echt grote verrassing.
We hadden er niet voor gebudgetteerd, maar bij het navlooien van het budget was er wat over op “keukengerief” en “meubilair”, en dus voilà , ingebudgetteerd, naar de winkel gegaan, rondgekeken naar het model dat Sandra wou.
Geconstateerd dat het twintig euro goedkoper is online, online gekocht en dus hebben we zondag een nieuwe machine.
Zonder dat we ons moeten afvragen of we in de problemen gaan komen omdat het dingen zijn die we ons niet kunnen veroorloven of zo.
Gemoedsrust, dat budgetteren.
⁂
Niet Hitler maar Breivik is het model voor Schild en Vrienden – Jan Blommaert (en z’n gedachten)
Wie de laatste dagen aandachtig heeft gekeken naar wat over Schild en Vrienden naar buiten is gekomen ziet snel waar ze de mosterd hebben gehaald. Niet bij het VNV van de jaren 1930, en evenmin bij het VMO van de jaren 1970. Wel in het online extreemrechtse wereldje dat Breivik mee heeft geschapen, en waarin de autochtone linkse medeburger de onmiddellijke vijand is die door een zuiverende burgeroorlog vernietigd moet worden. Ze vormen dus geen nieuwe Hitler Jugend, wel een Breivik Jugend met extreem geradicaliseerde digital natives die zich in de eerste plaats richten op al wie ze als linkse verraders-in-eigen-land kunnen bestempelen.
Introduction · Front-End Developer Handbook 2018
This is a guide that anyone could use to learn about the practice of front-end development. It broadly outlines and discusses the practice of front-end engineering: how to learn it and what tools are used when practicing it in 2018.
“Let’s talk about genre”: Neil Gaiman and Kazuo Ishiguro in conversation
The two literary heavyweights talk about the politics of storytelling, the art of the swordfight and why dragons are good for the economy.
I was deluded. You can’t beat fake news with science communication | Jenny Rohn | Science | The Guardian
When does any of our evidence, no matter how carefully and widely presented, actually sway the opinion of someone whose viewpoint has been long since been seduced by the propagandists?
Exodus and the Plagues of Egypt | Is That in the Bible?
The plight of the Egyptian livestock also stands out. In Exod. 9:1–7, Yahweh sends a pestilence upon all the livestock: horses, donkeys, camels, cattle, and sheep. Verse 6 tells us that “all the livestock of the Egyptians died.” Then the Priestly writer jumps in with the plague of boils (vv. 8–12), which afflict all the humans and animals. One assumes the text is referring about livestock, except that they’re all supposed to be dead. The livestock is targeted again in the plague of hail and lightning. All livestock that is left in the field instead of being put into shelters is killed (vv. 19, 25). And finally, with the so-called tenth plague, all the firstborn of the livestock are killed (12:29). That’s three times the livestock of the Egyptians dies, if you’re keeping count. The plants of Egypt don’t fare much better. The hail and fire of the seventh plague destroy all the plants and trees (9:25). Then locusts come and eat every single plant, tree and fruit in the land (ch. 10).
⁂
Dat was dus de euh denk ik vierde of vijfde keer dat ik alle boeken nog eens gelezen heb, hoezee!
Maar deze keer heb ik ze niet gelezen op papier maar wel in audioboek. In totaal 201 uur en 21 minuten. En hooooboy wat een enorm verschil. Ik heb nu ook effectief elke zin gehoord, en elk hoofdstuk aandachtig gelezen, waar ik op papier hoedanook al redelijk door de bladzijden vlieg, maar dat ik soms geneigd ben om bepaalde hoofdstukken (de dingen met Jon Connington en fAegon, bijvoorbeeld) nogal zeer diagonaal te lezen.
En zodus. Klaar voor The Winds of Winter, die voor zover ik begrijp any minute now aan zal komen. Misschien nog deze week? Zeker deze maand. Of dit jaar. Decennium.
Dingen die ik hoop te leren:
En natuurlijk ook gewoon de cliffhangers:
Ik vergeet ongetwijfeld dingen.
Spannend!
⁂
Zo schoon. Ik heb Kaufman gelijk nog nooit zo uit karakter gezien.
⁂
Ik kwam gisteren thuis van het werk, en het was helemaal raar: mijn werk zat erop.
’t Is te zeggen: alles dat klaar moest zijn tegen dinsdag was klaar, en voor de rest van de week en de maand lag er wel vanalles in het verschiet, maar niets waar ik al aan kon beginnen. A fortiori: niets waar ik al aan had moeten begonnen zijn. A fortiori fortiori: niets wat eigenlijk al een tijdje af had moeten geweest zijn.
Dat gevoel duurde helemaal tot deze ochtend, waar bleek dat ik eigenlijk vergeten was dat ik tegen vrijdag iets van buitenschoolse activiteit klaar zou hebben. En vanavond was het helemaal weg, wegens dat ik iets dat ik had gehoopt in de loop van vandaag te krijgen, niet heb gekregen, waardoor het in de loop van morgen of overmorgen of zo zal moeten gebeuren, wanneer er andere dingen gepland waren om te doen.
Ah well. You win soms, you lose soms.
⁂
Gelooft die mens er zelf in? Is hij er in beginnen geloven omdat andere mensen er in geloven? Verliest hij zichzelf in het moment?
Zijn er momenten, in het midden van het gewoel, dat hij stil staat bij de absurditeit van het hele gegeven?
⁂
Morgen gaan de kinders weer naar school, en is het weer gewoon leven, met iedereen die moet opstaan ’s morgens en alles.
Het zal wel een paar dagen moeilijk zijn, wegens dat ze bijna tot de allerlaatste dag allemaal tot een stuk in de nacht opbleven. (Eigenlijk: ik ben er niet helemaal zeker van dat ze allemaal wel op tijd zullen wakker worden morgen, maar hey, dat zien we dan wel morganavond.) (Al zou het wel een zeer slechte manier zijn om het schooljaar te beginnen, niet af komen.)
Sandra gaat ook weer naar school, elke dinsdag. Zelie is nog een paar dagen in Portugal op reis, en dan komt ze een kleine weer terug en gaat ze weer weg, naar een ander buitenland. En ik ga helemaal nergens naartoe, ik ga gewoon naar mijn werk en alles.
Tot eind september, want dan is het conferentie in Kopenhagen. En daarna is het oktober, en dan november, en dan moeten de vakantiedagen nog op maar is het toch al weer december, en is het jaar voorbij en zijn we 2019. Zo zot hoe rap het allemaal gaat.
⁂
Ik vond Dirk Gently’s Holistic Detective Agency niet zo’n goed boek. En The Long Dark Tea-Time of the Soul ook niet.
Misschien dat ik het verkeerd gelezen heb, of op een verkeerd moment. Ik weet het niet. Ik heb ze ook nooit herlezen, omdat ik in mijn hoofd liever Douglas Adams van Infocom en van de radio-serie van Hitchhiker’s Guide to the Galaxy.
Dirk Gently’s Holistic Detective Agency stond al sinds jaar en dag naar mij te wenken bij Netflix, maar om diezelfde reden heb ik er nooit naar gekeken.
Tot vandaag, wegens niets anders te doen en algemene leegheid.
En wie schetst mijn verbazing als ik zie dat het met Elijah Wood is. Ik ben al 3 minuten en 53 seconden ver in de allereerste aflevering, het valt allemaal mee tot nog toe, maar ik heb vooral één gedacht: dat iemand eens een Buster Keaton-film maakt met Elijah Wood als Buster Keaton!
Hij heeft het postuur, het gezicht, het talent. Iemand! Haast u!
⁂
Tijdens de Gentse Feesten bracht vzw cirQ tien dagen lang het sociaal-artistiek project Batacratie. Batacratie was een experiment in extreme democratie, en zou naar de verkiezingen gaan: de Gemeenteraad in Gent, en de Provincie in heel Vlaanderen. Na rijp beraad hebben we beslist dat toch niet te doen.
CirQ heeft een lange traditie van innovatieve en uitdagende projecten tijdens de Gentse Feesten. Zo was Batahlan in 2016 opgebouwd rond het thema vluchtelingen, en Datakamp in 2017 ging over privacy in een digitale wereld.
In 2018 lag het voor de hand om rond het thema ’Verkiezingen’ te werken. Voor Batacratie vertrokken we van een aantal observaties:
We besloten “iets met extreme democratie” te doen: wat als we (echt) naar de verkiezingen zouden gaan, en dan in de gemeenteraad zélf geen enkele opinie zouden hebben maar ílles zouden laten beslissen door onze leden?
We hadden contacten met experten en spraken met politici en professoren. Toen we wat verder doordachten kwamen we twee grote problemen tegen.
Om te beginnen: de meerderheid heeft niet altijd gelijk. Neem de Brexit, iets dat enorme gevolgen voor de toekomst heeft. Is het wel eerlijk dat die er vooral gekomen is door de stem van oudere mensen (die die toekomst niet meer zo lang gaan meemaken)? Of kijk naar de aanleg van een park in een willekeurige wijk: hebben de bewoners in de buurt van dat park niet méér te zeggen dan mensen die op 10 kilometer afstand wonen?
We dachten voor Batacratie daarom aan meervoudig stemrecht: geef voor sommige domeinen sommige mensen meer stemgewicht.
Een tweede duidelijk gevaar is populisme: mensen zijn emotioneel, egoïstisch, laten zich snel meeslepen door slogans op Facebook en Twitter. Politici spreken in ongenuanceerde slogans, en dat werkt. Maar de meeste (politieke) problemen zijn niet zwart-wit te benaderen. Er zijn altijd kosten en baten, er moeten altijd keuzes gemaakt worden, en vaak kan niet iedereen tevreden gesteld worden.
Batacratie stelde voor om elk probleem in bevattelijke taal uit te leggen, vóór er gestemd zou worden. Wij zijn er van overtuigd dat als mensen een probleem begrijpen in al zijn facetten, ze ook genuanceerder gaan denken en dus stemmen. Daarom zouden we ook hier het stemgewicht aanpassen: als je minimaal geïnteresseerd bent in het probleem, als je méér dan enkel de vraag maar ook de uitleg gelezen hebt, krijg je meer stemgewicht.
Tijdens de Gentse feesten brachten we onze Batacratie naar het publiek. Het waren 10 politiek interessante dagen.
Ruim 35.000 bezoekers deden mee aan het experiment, en over partijgrenzen heen werd duidelijk dat politiek leeft bij jong en oud. Dat het huidige systeem van democratische vertegenwoordiging in vraag wordt gesteld. Dat de goesting bij veel mensen leeft om meer betrokken te zijn. Dat ook kinderen enthousiast zijn over inspraak en participatie. Dat ons stemrecht naar waarde wordt geschat. Dat de burger beseft dat het belangrijk is om goed geïnformeerd te zijn. Dat de discussie werd opengetrokken omtrent het algemeen enkelvoudig stemrecht versus een gewogen stemgewicht naargelang thema en persoonlijk profiel. Dat beroepspolitici door ons experiment hun eigen functioneren kritisch gingen bekijken.
We verzamelden handtekeningen genoeg om voor de gemeenteraad op te komen in Gent, en konden in alle Vlaamse provincies een provincieraadslijst indienen. We spraken met verrassend veel mensen die geïnteresseerd waren om mee te werken, zelfs om op een lijst te staan. Het was duidelijk dat we een gevoelige snaar raakten.
We denken dat Batacratie een waardevolle aanzet is om een aantal problemen op te lossen. Maar toch gaan we er niet mee naar de verkiezingen.
We hopen dat andere lijsten of partijen iets met onze ideeën doen, want we blijven er onverkort achter staan. Maar Batacratie staat of valt met het engagement van de initiatiefnemers, en als we al onze beloften waar willen maken, moeten we er meer werk in steken dan we in de praktijk kunnen.
We kunnen er veel meer over zeggen, maar het komt er gewoon op neer: als het is om het half te doen, en één keer te stunten maar het daarna te zien verwateren, doen we het liever niet.
Het te belangrijk om er (op dié manier) de zot mee uit te hangen.
We hebben veel geleerd. Niet in het minst dat je niet aan partijpolitiek hoeft te doen om op het debat te wegen. CirQ moet doen waar het goed in is: kietelen, prikkelen, lastige vragen stellen, schenen schoppen, subversief blijven. Batacratie is op zich geen burgerinitiatief, maar het zal burgers tot initiatief inspireren.
De vele kandidaat-batacraten die intekenden op onze lijsten roepen we op om zich te organiseren. Blijf aan politiek doen. Met oog voor nuance. Van onderuit.
Ja, je kan!
Fotoots: Annelies Vanhove
⁂
Het heeft de wereld veel geschonken, Nederland.
Ah en ook: deze jongens komen naar de Student Kick-off. Alle kinderen hier ten huize kunnen het blijkbaar meezingen. En ik nu ook.
⁂
Niet dat ik vind dat ze zoooo belachelijk danst, Theresa May:
…maar dat is dit toch van een andere orde.
⁂
Luke’s Surprising and Oft-Ignored Views on Marriage and Resurrection | Is That in the Bible?
Of all possible guests at a society wedding, an apocryphal Apostle was the worst.
’Parkeren in Gent en Antwerpen is veel te goedkoop’ – De Standaard
In vergelijking met Nederland betaal je in Antwerpen of Gent soms bijna de helft minder voor een uurtje parkeren in de binnenstad.
A ’Maverick,’ Revisited – Rolling Stone
This is the story of the real John McCain, the one who has been hiding in plain sight. It is the story of a man who has consistently put his own advancement above all else, a man willing to say and do anything to achieve his ultimate ambition: to become commander in chief, ascending to the one position that would finally enable him to outrank his four-star father and grandfather.
Bruegel museum in Brussels blocked by Belgian bureaucracy | Art and design | The Guardian
Tiens. Nieuws voor mij. “Bruegel House, a dedicated museum to his life and work, was due to have opened in October 2019, the centrepiece of the 450th anniversary of his death. But a strict financial rule to guard against over-spending has led to the project being put on hold, despite no money being required from Belgium’s federal government.”
⁂
Mijn allervroegste herinneringen waar ik zeker van ben dat het geen herinneringen van films zijn, maar echte herinneringen, zijn van toen we in dit huis woonden (dat nu te koop staat, trouwens):
(tien op tien voor de shittyhdr, gasten, trouwens)
Ik herinner me dat ik bij mijn vader in de living zat, en dat die in zijn haar krabde boven de plank daar rechts naast de zetel, voorbij de cassettehaard, en dat hij het deed “sneeuwen”:
Ja, één van mijn allereerste herinneringen was er niet geweest als Head & Shoulders was geweest. Ik herinner me ook dat waar nu die zetel staat, er een park stond, en dat ik daar soms in zat, te spelen met letters die tussen de spijlen zaten en die rond konden draaien.
Ik herinnern mij ook dat er op het terras(je) hieronder, dat ook zichtbaar is van de voorkant op de eerste foto, twee grote rode opblaasbare zetels stonden.
Een beetje zoals deze dingen:
Ik zou moeten kunnen reconstrueren hoe oud ik was, misschien een jaar of drie vier? Ik heb er zo nog een hele stapel, herinneringen, die niemand boeien en waar niemand nog iets mee is, maar die mij altijd zullen bijblijven.
Zoals het eerste televisieprogramma dat ik mij herinner, en dat ik nooit van mijn leven zal vergeten. Omdat het mijn leven sinds mijn allerprilste jeuds tot nu nog om zeep heeft geholpen.
Het was, op het minuskule zwart-wit-televisietje dat we hadden, en waar toen nog geen teledistributie aan hing en dat het dus jaren naar posten met de draaiknoppen en de antenne was, een denk ik komisch programma.
Premisse was dat er een toestel was, waarmee mensen van brein konden wisselen. Of dat ze in het hoofd van iemand anders konden zitten. Of iets dergelijks. Wat in het echt wellicht tot FC De Kampioenen-niveau Kluchten en Esbattementen leidde — maar die mij als driejarige stijfversteven van panische angst maakte, en jaren- en jarenlange nachtmerries tot gevolg had.
Probleem was namelijk: de mensen die “leeg” waren terwijl die machine hun persoonlijkheid ergens anders in deed terechtkomen, die kregen wijdopengesperde witte ogen. En als er iets is waar kleine kinderen instinctief bang van zijn, is het wel het wit van de ogen. Test het gerust zelf eens uit, op het openbaar vervoer bijvoorbeeld: kijk een kind aan, blijf stokstijf staan en trek uw ogen zo wijd en zo groot mogelijk open. Gegarandeerd bleiting.
…maar dat was dus het begin van mijn fascinatie met horror. Ik heb ze allemaal gezien, denk ik, de horrorfilms. En de boeken. En ik ben van de meeste nog altijd bang.
Nu kan ik het allemaal natuurlijk wel relativeren, maar toch: ik ga nergens naartoe in het donker. Ik steek altijd het licht aan. Zelfs op mijn 48 jaar.
*
* *
Om dus maar te zeggen dat ik net naar Hereditary gekeken heb, en dat het een klassieker is waar ik als kind weken slecht van zou geweest zijn.
Goeie film.
⁂
Ze kunnen het niet aan. Ze zijn mentaal te zwak. Wenen, wenen. 🙂
Ze kunnen niet tegen humor, ze kunnen niet tegen kritiek, ze kunnen niet tegen vragen waar ze geen antwoord op hebben.
Waarom nu? Ze hadden op hun Facebook dit gepost:
Ik had daarop gereageerd met iets in de zin van “Gent Wake up heeft het ‘andersdenkenden pesten’ al onder de knie. Nu de deskundigheid nog. :)”
En jawel hoor, een like of vier vijf later was ik verbannen van hun Facebook-dink.
Het zou hén eens moeten overkomen, de kreten van censuur!! zouden niet van de lucht zijn. Denk misschien toch twee keer na vóór ge voor dergelijke mensen stemt, in oktober. Als dit de manier is waarop ze met de dingen omgaan.
⁂