Dingen met Youtube gedaan. Een half leven weirde dingen bekijken levert eindelijk iets op!

En ook: karaoke met een heel plein is wijs.

Geen kleerscheuren. Rustig. Werkpunten. Een beetje paniek bij de geluidsman toen het fout liep bij een stuk op het einde, maar niets onherstelbaar.

Morgen nog beter.

Ziet, lijstduwer en alles.

Morgen, Willem De Beersteeg, Gent. Dat ge’t weet.

En als we nu eens op get allerlaatste moment vanalles zouden veranderen, zou dat ook niet spannend zijn?

Nog één dag en het is Batacratie. Yup.

Het is thuis werken geworden. Dat is meestal geen enkel probleem, ik heb trouwens ook meer schermen en een sneller internet thuis. 🙂

En dan kan ik ook bijvoorbeeld een lange vergadering via Skype hebben met een man of zes, en ondertussen ook nog eten klaarmaken. Het enige lastige is dat de internetontvangst in een deel van de keuken niet zo goed is, dus dat ik op tijd terug naar netwerk moet geraken, of ik val wel (en de mensen aan de andere kant van de lijn ook).

Ah, en mijn bureaustoel is kapot. Ik gebruik hem al sinds september 2007 elke dag, en vandaag is er een stuk metaal gebarsten, waardoor hij nu vast staat op de laagste stand en met de rug helemaal naar achter. Gemakkelijk om te relaxen, minder gemakkelijk om te werken.

Ik heb een “repair enquiry” gedaan bij de fabrikant, maar ik vrees een beetje voor de prijs.

Morgen en overmorgen is het staking, maar ik zou wel graag allerlei dingen bespreken met mijn collega, wegens dat we allerlei belangrijke dingen moeten beslissen binnen twee weken, maar dat ik binnen twee weken op vakantie ben, en dat we dus best wat coördineren en afspreken.

Maar! Het is dus staking. En er wordt wel minimumdienstverlening beloofd, maar Wie Weet Wat Dat Wordt Jong.

En dus is het nu twijfelen: thuis blijven en de hele dag aan Skype hangen, of naar Brussel gaan en hopen dat ik er er geraak en weer op tijd terug, of misschien wel iets anders — collega Johan moet uit Antwerpen komen en ik uit Gent, wie weet is Sint-Niklaas of zo neter dan Brussel?

Spannend! Morgen naar nmbs.be kijken en zien en beslissen!

De allereerste keer dat het zó pijnloos was, de belastingen invullen.

Enfin ja, het invullen zelf niet, dat is al jaren min of meer hetzelfde, maar het  inloggen. Voor het eerst met Itsme, en hoera!  Eindelijk probleemloos en van de eerste keer er in geraakt.

Andere jaren was het dan telkens zoeken naar het identiteitskaartleesding, gelijk zot zoeken om het ding aan de praat te krijgen, nieuwe drivers downloaden, zien dat die niet werken,  oude drivers downloaden omdat dat blijkbaar soms wel werkt, merken dat het allemaal alleen werkt op oude browsers, iets met java ergens ertussen, en omdat het dan meestal de avond ervoor was: naderende ongerustheid wegens  aargh misschien lukt het dit jaar écht niet.

Nu hebben we maar één cijfer dat nog niet ingevuld is — het Kadastraal Inkomen is veranderd en we weten niet precies naar wat — en dan zijn we helemaal klaar.

Ha!

Ik ga morgen een hulplijn moeten inroepen want ik krijg iets niet geprogrammeerd.

Ahem ja.

Nog een geluk dat het niets moeilijks is, ’t is gewoon dat ik niet genoeg mee ben.

Ge kunt niet alles weten, akkoord, maar toch: ambetant.

Dit was de voorziene temperatuur van waar ik naartoe ging:

Ik zeg wel  was en  ging, want het project in Teheran is met een paar weken uitgesteld. Spijtig, maar aan de andere kant: ’t is uitstel, geen afstel, en kijk eens:

Het is maar “very warm” en niet “hot” in september.

Win!

Het was één van die dagen.

Ik ging thuis werken omdat er tussendoor vanalles te doen was:

• ’s Morgens vroeg naar het Administratief Centrum mijn nieuwe identiteitskaart gaan halen. (De kaart had maanden geleden al moeten afgehaald geworden geweest zijn, maar bij bPoowst hadden ze de brief met mijn PIN en mijn PUK ergens mislegd, waardoor ik bij FOD BZ een nieuwe moest vragen wat drie weken kon duren en dat ik die dan moest komen halen aan het Administratief Centrum).
• Als ik daar toch was: geprobeerd een pasfoto te maken in het pasfotokot, wegens dat ik ’s namiddags een paspoort moest gaan bestellen. Acht pogingen later een vel met volgens de biometrische scan een foute foto — te veel blink op mijn voorhoofd, mond zogezegd open, zogezegd te dicht bij de camera: ze gaan niet zo goed om met mensen zonder haar en baard, vind ik.
• Ik sta aan het loket, bright and early, pak mijn identiteitskaart in de linkerbinnenzak van mijn vest… euh, hang on. Geen id-kaart. Ik moet niet zoeken ergens elders: als ze daar niet zit, zit ze nergens (rechterbinnenzak bevat mijn doekje voor bril, mijn badge voor Eurocontrol en mijn vervangplastiekenbuis voor de loodgieterij, rechterbuitenzak bevat mijn leesboek, linkerbuitenzak bevat mijn kopfoon, borstzak bevat mijn telefoon). En thuis haal ik mijn kaart er ook nooit uit dus, begon ik al te denken aan aangifte van verlies… tot, ha! Sandra heeft mijn kaart meegenomen om een aangetekende brief af te halen die voor ons twee bedoeld was.
• Ik dus bellen naar Sandra die mijn kaart nog in haar portefeuille zitten had, rap naar haar werk en terug gereden, vijf minuten later had ik mijn nieuwe kaart.
• Terloops aan het loket gevraagd of die foto’s misschien toch niet goed waren? Neen dus, naar de fotograaf in het shoppingcenter gestuurd.
• Die nog dicht was op dat uur.
• Naar huis om te werken.
• Ik dus terug tijdens de middagpauze om foto’s te nemen. Tien euro kwijt en maar dus echt schijte lelijke foto’s.
• Terug naar huis om te werken.
• Afspraak om 16u40 bij de dienst paspoorten. Toch maar eens geprobeerd om degelijk-achtige foto’s te maken in het fotokot — ik zweer het u, ’t is te stom om los te lopen maar ik heb zeker tien minuten gezocht naar fond de teint en poeder om mat te maken thuis, dat is niet gelukt en ik ben met een zak bloem aangezet om het blinken tegen te gaan.
• Uiteindelijk was de bloem niet nodig en ben ik bij mijn voorlaatste poging er in geslaagd om een voor het biometrische algoritme aanvaardbaar petret te trekken.

• Een kwartier moeten wachten bij de dienst Paspoortaanvragen, onder meer omdat de mevrouw vóór mij het niet met zichzelf eens kon raken welke foto’s ze wou: de lelijke die ze had, of de lelijke die ze dan uiteindelijk bij is gaan pakken in het fotokot terwijl meneer haar vent aan het loket bleef staan.  Ze zeggen het dus letterlijk in de oproepingsbrief en -mail hé:  maak uw foto’s vóór ge aan het loket komt!
• Foto’s afgegeven, oud paspoort (was niet nodig), nieuwe identiteitskaart, vingers afgedrukt, handtekening gezet, 87 euri betaald, afspraak volgende week donderdag om het ding af te komen halen.
• Naar huis gegaan, wat verder gewerkt.
• Préparé gemaakt, gegeten op het plankier op straat.
• Afspraak op café.
• Terug naar huis, nog wat gewerkt. Beetje gevloekt dat Men Mij Niet Vroeger Gecontacteerd Had Dan Wanneer Het Eigenlijk Al Te Laat Was, maar bon, à l’impossible nul est tenu en we zullen het morgen wel in orde krijgen allemaal.
• En nu in mijn nest kruipen. Het is nog net vóór middernacht hoezee!

Nog, ummm… zeven dagen werk te doen en het is vakantie.

Nog redelijk veel werk te verzetten op die zeven dagen, en nog allemaal papierwinkel in orde te krijgen ook, wegens ongeveer meteen na de Gentse Feesten naar Iran vertrekken. En dan nog doktersafspraken en andere erbij, en op het werk iets van handover voor één project en voorbereiden voor een andere project, en dan nog een paar ahem kleinigheden voor Batacratie.

Ik ga zeer zeer slim zijn en nú in mijn bed kruipen. En dan morgen thuis werken, dat spaart mij een paar uur vervoer uit.

Nog een kleine twee weken en het is vakantie! Een week lang in de zetel zitten zou ideaal zijn, maar ’t zijn Gentse Feesten en dus wordt het vrees ik tien dagen lang Bijna Niet Slapen.

Misschien toch eens kijken hoe het zit met het geplande werk, en dan nog ergens later in het jaar een week of twee nemen. Ik merk namelijk dat ik eigenlijk een beetje moe ben.

We hebben vandaag uren en uren zonder electriciteit gezeten.

Niet dat het enorm lastig was voor ons — er zijn boeken in huis en alles — maar er was voetbal en het was warm en er zat eten in de frigo en in de diepvriezer en het is  echt  niet zo goed voor de computers in huis als alles gewoon bruutgaweg uitgetrokken was.

Het waren geen plombs bij ons of zo, nee: heel de straat lag uit. Meer nog: zo ongeveer heel het centrum van Gent. Uren en uren aan een stuk, dan weer even aan, en dan weer een half uur uit.

Ik wil niet weten hoeveel dat gekost heeft, zo op een warme zomerzaterdag, aan winkels en horeca en alles. Brr.