De democratie verkeert in hoge nood, maar er is – gelukkig – een oplossing: Batacratie. ’Wij weten hoe het beter kan, dus doen we in oktober mee aan de gemeenteraadsverkiezingen. Tijdens de Gentse Feesten zullen we bewijzen dat ons systeem werkt’, zegt projectleider Michel Vuijlsteke.

Traditionele politieke partijen luisteren nauwelijks of niet naar de stem van het volk. Daardoor rukt het populisme op. Politieke partijen proberen wel om de kloof tussen burger en politiek te overbruggen, maar telkens vinden zij een vervelende hindernis op hun pad: de politieke partijen zelf. Wie zijn stem geeft aan een politieke partij, is ze kwijt voor de rest van de legislatuur.

Er is maar één oplossing voor dat probleem: burgers rechtstreeks laten meebeslissen, zonder tussenkomst van een partij. Waarom moet een mandataris luisteren naar zijn buikgevoel of, erger nog, naar de richtlijnen van de partijleiding om te weten op welk knopje hij moet drukken tijdens de stemming in de gemeenteraad? Dat is achterhaald, zeker nu moderne technologie ons perfect in staat stelt om de kiezer rechtstreeks te consulteren.

Geen ideologie

“Wij wéten dat ons systeem werkt”, zegt projectleider Michel Vuijlsteke. “Alleen moeten we de kiezer daar nog van overtuigen. Tijdens de Gentse Feesten zullen we daarom tien dagen lang illustreren hoe we de macht terug willen geven aan de burger.”

Batacratie geldt als een tiendaags partijcongres, alleen zal er geen enkele ideologie op punt worden gesteld. “Een ideologie hebben we niet”, benadrukt campagnedirecteur Xavier Cloet. “De inhoud komt volledig van de kiezer. Het enige wat wij doen, is ervoor zorgen dat die kiezer wordt gehoord. Daarom zijn wij geen partij, maar een lijst.”

Meer of minder stemgewicht

Eén van de basisprincipes van Batacratie luidt dat het enkelvoudig stemrecht inherent onrechtvaardig en ondemocratisch is. “Waarom krijgen ouderen medezeggenschap over speeltuintjes voor kinderen? Waarom beslissen Gentenaars die in Drongen wonen mee over wat er gebeurt in het centrum van de stad? En omgekeerd? Welke logica steekt daarachter?”, werpt Vuijlsteke op.

De oplossing die Batacratie voorstelt om dat democratisch deficit aan te pakken, bestaat erin om de kiezer meer of minder stemgewicht te geven. “Daarbij kun je allerhande parameters in overweging nemen, zoals leeftijd en geslacht, maar evengoed de woonplaats van de kiezer”, duidt Vuijlsteke. “Ook zijn of haar betrokkenheid bij specifieke dossiers of bij de werking van de lijst speelt mee.”

Superieur systeem

Batacratie heeft niet de bedoeling om beroepspolitici werkloos te maken. “Wij geloven oprecht dat mandatarissen ook liever luisteren naar hun kiezers dan naar hun bazen”, stelt Cloet. “Zij zijn evengoed slachtoffer.”

Batacratie wil de hand reiken naar de huidige verkozenen. “Zij zijn zeer welkom op ons congres. Als ze heel eerlijk zijn, zullen ze toegeven dat ons systeem superieur is. Wie weet staan ze hun mandaat wel vrijwillig af aan ons. Dat zou iedereen ten goede komen.”

Zo, dat was eenvoudig.

Dit zat daarnet in mijn maildoos:

…en drie minuten later, nadat ik het formulier had ingevuld:

En een minuut ot twee daarna:

Leve Fitbit!

Ik gisteren dus naar Fitbit op de sociale mediats. Met mijn klacht dat het uurwerk plots maar een dag meer opgeladen blijft.

Wat over-en-weer later:

When we checked your watch’s battery logs, we’re getting an alert that says your watch is being plugged into an insufficient power source. Please plug in your watch in an alternate power source. We recommend plugging your charging cable into a USB port on your computer. You can use a UL-certified USB wall charger. Don’t use a USB hub or battery pack to charge. Kindly try these tips then let us know if this persists.

Mja. Ik denk echt dat het daar niet mee te maken heeft, dat ik nu net mijn uurwerk één van de weinige keren niet aan de stroom maar aan een charger opgeladen heb. Maar bon, ik ben van goede wil en ik doe wat er van mij gevraagd wordt.

Fast forward 20 uur:

Mailtje gekregen, waar ze mij vragen:

Upon checking our system, we can see that your tracker doesn’t have any feature enabled that may cause fast battery drain issues.  […] In line with the situation we would like to investigate this behavior further. In order to do so, please:

• Restart your watch. For instructions see  How do I restart my Fitbit device?.
• Fully Ionic   your tracker.
• Sync your Ionic 5-6 times a day.
• Wear your watch until it is fully depleted.​

When your battery is completely drained, meaning that your Ionic is no longer responsive and you no longer see the low battery indicator, let us know the day you fully charged your tracker and the day it was fully depleted.  With this information, we’ll be able to better research how long your tracker’s battery is lasting and what is the root cause of the issue.

Ahem ja. Da’s dus exact wat ik gedaan had gisteren en vandaag. Ik ga het nóg eens doen, voor de zekerheid.

Also, let us know the following:

• Are  you  using  the  original charging cable?
• Are  you  charging using a USB battery pack?
• Are  you  charging  your Fitbit in extreme heat  or  cold?
• Are  you  charging the watch fully each time?​

Ha. We kunnen nekeer lachen. Ja, zeer soms, nee en 95+% van de tijd.

Punt is echt dat het van de ene dag op de andere veranderd is. Ik ben eens benieuwd wat ik morgen te horen krijg.

Ik heb een telefoon van bijna vier jaar oud, een Samsung Galaxy S6, die het met een beetje licht internetgebruik ongeveer een halve dag volhoudt. Sinds jaar en dag wordt het met de maand minder, mijn batterij.

Ik heb een uurwerk dat bijna een jaar oud is, een Fitbit Ionic, die het sinds letterlijk vorige zondag niet meer vier a vijf dagen uithoudt, maar minder dan een dag. Gewoon van de ene op de andere dag: hop, batterij slinkt zonder dat ik ook maar iets doe.

Gaan slapen met 54% batterij, wakker worden zes uur later zonder batterij.

De telefoon, dat begrijp ik nog, maar het uurwerk? Nee.

Ik heb een factory reset gedaan, ik heb alle laatste software geïnstalleerd, ik heb het ding instructies gegeven om geen contact meer te houden met mijn telefoon en de bluetooth af te zetten: geen resultaat.

Het internet zegt mij ermee terug te gaan naar de winkel waar het vandaan komt.

Amazon.

Ahem nee dus.

Ik was moe, mijn ogen deden pijn, en het weekend is enorm snel voorbij gegaan.

Er is niets gebeurd.

Ik heb naar series gekeken en naar films. En ik heb verder niets gedaan.

Mijn uurwerk heeft gelijk een batterijprobleem, waar het normaal gezien vier à vijf dagen zonder opladen kan, loopt het nu op minder dan een dag leeg. Ik heb het eens gefactory-reset en alles van bluetooth en dingen afgezet. Misschien dat dat helpt.

Ah, en “I look in the mirror and the only thing I recognize are these eyes in an old man’s face” — de grimlach van herkenning, toen ik daarnet The Shape of Water bekeek.

(Wat een mooie film, trouwens — Abe Sapien meets the Create from the Black Lagoon meets Swamp Thing, achtig.)

De vriendin van Zelie die om het einde van de examens te vieren, blijft slapen, had een fles vlierbloesemsiroop mee.

Hoera vlierbloesmensiroop! Heerlijk!

Ik heb direkt een scheutje in mijn waterfles gegoten, en hard geprobeerd de hipsterdinges die in de fles gekapt waren tegen te houden. Dat was grotendeels gelukt, yay!

Maar het was niet helemaal gelukt.

En nu heb ik net een fles leeggedronken waar ik de smaak van vlierbloesem niet eens in kon vinden. Want de maker van de vlierbloesemsiroop — subtiel van smaak, heerlijk van aroma — had er een paar soeplepels  lavendel in gekapt.

Lavendel, en dus heb ik net een fles water opgedronken met de geur en smaak van zeep in.

Zo spijtig. 🙁

Twee van de kinders zijn helemaal uit Gent naar Brussel geraakt. Zonder volwassenen erbij, met de trein en de metro tot in Sint-Joost-ten-Node.

Ik denk dat ik in Amerika al in de gevangenis zat en mijn kinderen afgepakt waren. 🙂

In de cenakels van de Nederlandstalige Wikipedia wordt vrijdag over mijn lot beslist. Of ik al dan niet ten eeuwigen tijde verbannen blijf.

Ondanks mijn dure eden dat ik er nooit nog een voet zou zetten, was ik even geleden voor de zoveelste keer in een interview aan het uitleggen hoe Wikipedia eigenlijk werkt, en zag ik tijdens het interview zoveel plaatsen waar er eigenlijk  meer en  beter zou kunnen staan, dat ik wel goesting had om er hier en daar weer wat in te steken.

En dus heb ik een mailtje gestuurd naar de Bevoegde Instanties. Die er vrijdag over oordelen.

Spannend. 🙂

Maar wat een machtige serie, Westworld. Het is niet meer theorietje-zoek dit seizoen, het is personages en verhaal en alles.

Maandag finale, en ik kijk er zeer hard naar uit.

Al  die goeie tv-series tegenwoordig.

Ik werk bij Namahn.

Het was daar vanavond een bijeenkomst voor UX-mensen, en ik heb een korte spreekbeurt gegeven.

[Foto van ex-collega Mieke, ik aan slide 6 van 153 van mijn spreekbeurt.]

Maar dat geheel terzijde: ik heb er heel erg in de snelte een ex-werkneemster leren kennen — zij deed net vóór mij ook een spreekbeurt.

(die van mij was ‘Design thinking a festival event’, die van haar ‘Language, design and ethics’)

Zij werkte er jaren, net in de periode dat ik er niet werkte. En dan spreekt ge even met elkaar, en dan denkt ge Yep, dit is iemand van Namahn. Het is zeer zeer vreemd en moeilijk te omschrijven, maar ik heb soms de indruk dat we daar na een tijdje allemaal iets ondefinieerbaars krijgen waardoor we voor eens en voor altijd “mensen van Namahn” zijn.

Dat betekent bijvoorbeeld dat ik er acht jaar weg kan zijn en dan weer terug zijn, en dat het lijkt alsof ik een lange vakantie van acht weken genomen heb en dan de draad weer oppak.

Of dat ik vanavond een ex-collega terugzie die al een tijdje niet meer bij Namahn werkt, en dat het ook lijkt alsof de tijd stilgestaan heeft.

Zeker dat, allemaal wat ouder en wat meer ervaring, dat wel. En kinderen in het zesde leerjaar en eerste middelbaar en universiteit begonnen of universiteit afgewerkt. Maar niet fundamenteel veranderd.

Ik ben echt zeer, zeer content dat ik mag werken waar ik werk. Beste werk ooit.

(Ah ja trouwens, we zoeken nog senior profielen, en voor wie goesting heeft: er zijn nog een paar plaatsen vrij voor ons Summer Camp. Zie mij reclame maken als een goede werknemer. Dance, monkey boy, dance. En het wordt mij niet eens gevraagd!)

Er was iets dat een beetje ingewikkeld was op het werk. ’t Is te zeggen: het mentaal model dat ik opgebouwd had op basis van afbeeldingen en documenten was helemaal anders dan het mentaal model van de mens die weet waar het over gaat.

Na wat fijnstellen en afstemmen en bijlezen is mijn mentaal model nog altijd anders, maar nu heeft mijn hoofd  ping! gezegd, en denk ik dat ik snap hoe het in elkaar zit. Of beter: (op voorwaarde dat ik het echt wel goed begrijp) ik denk dat ik snap hoe het eigenlijk beter in elkaar zou zitten.

Het draait rond één concept: iets is “A” als “abc”, en “X” als “xyz”. En A heeft een aantal eigenschappen die B niet heeft en omgekeerd. Maar  eigenlijk  is “abc” gewoon een ander type van “xyz”, of beter, is “xyz” twee types “abc” in elkaar gedraaid. Als ge inziet dat “abc of xyz” eigenlijk beter zou zijn “a en/of b en/of c”, dan is er geen onderscheid meer tussen A en B.

En dus is de vraag dan: de manier waarop het in elkaar zit, is dat open voor discussie? Ik vermoed zeer sterk van nee, dus is een volgende vraag misschien: moeten we de manier waarop het in elkaar zit begrijpbaar maken, of begrijpen gebruikers hoe het in elkaar zit? Ik vermoed zeer sterk dat ze begrijpen hoe het in elkaar zit, en dus kan een volgende vraag zijn: wat doen we nu? Want dit is welicht niet ideaal, en wat we nu aan het maken zijn, maakt het onderscheid tussen A en B eigenlijk nergens meer voor nodig.

Spannend, mijn werk, ge kunt u dat niet inbeelden. En geestig.

Er is weinig zo fijn als een hele stapel onbegrijpelijke zaken op uw boterham gesmeten krijgen, en dat het licht dan plots aan gaat en alle puzzelstukken op hun plaats vallen.

(En nu hopen dat ik het écht begrepen heb. Anders komt dat moment gewoon een paar dagen later. Want het komt er onvermijdelijk.)

De akelige dramaqueenerige broer van Bart De Pauw, die zichzelf veel te serieus neemt. Zo zat Benny Claessens  jarenlang in mijn hoofd.

En toen zag ik links en rechts flarden van flarden van zijn recenter theaterwerk, en was mijn instinctieve reactie twijfelen tussen “hohoho, zo  edgy maat” en “maar toch wel wijs dat hij de draak steekt met al die zichzelf veel te serieus nemende dramaqueens”.

Ik ben geen kunstkenner. Ik heb toen ik veel jonger was en nog een abonnement had op cultuur, veel theater gezien. Mijn laatste abonnement was met Sandra samen, en één van de laatste voorstellingen was iets van ik weet niet meer welk Groot Gezelschap, waar een mevrouw een hele tijd (in mijn herinnering echt een hele tijd) doorbracht met een pot noordkrieken. Ze stak ze tergend langzaam in haar vagina, en plopte dan de hele pot tegelijk weer uit in een emmer.

Misschien heeft mijn geheugen het helemaal vervormd, maar ik herinner me dat ik toen buitengekomen ben met de gedachte “gho, dat was dan toch wel Kunst met een heel grote K”. Misschien dacht ik ook wel dat het gewoon  Kut met een heel grote K was, ik wil er van af zijn.

Maar ik wil niet dogmatisch zijn, ik maak mezelf wijs dat ik open sta voor vanalles (herinner mij eraan dat ik The Pale King herlees, één dezer), en ik wil mijn uiterste best doen om te begrijpen wat ik niet begrijp. Of te voelen wat ik niet begrijp omdat het niet te begrijpen is maar visceraal moet  gevoeld worden, you know what I mean.

Dus nam ik De Standaard ter hand en las ik het interview met de genaamde Benny Claessens: ’Die oude generatie doet alles al 100 jaar hetzelfde. Ik wil het anders doen’. Net onder de kop: “Is Claessens een radicaal genie of toch vooral een diva met lange tenen? Op zoek naar een antwoord spoorden wij richting Berlijn.”

Het belooft, al bij het begin, met een hele tirade over het vliegtuig en “een rijk, oud, heteroseksueel publiek van veertig man dat enkel Tsjechov wil zien” waar hij nooit vanzeleven nog voor wil spelen, maar:

Bij een eerste indruk bevestigt Benny Claessens meteen zijn imago als enfant terrible. […] Maar in de twee dagen dat we in zijn kielzog meelopen in Berlijn, toont hij een heel ander gelaat. Dat van de zorgzame regisseur, bijvoorbeeld. Of de bon vivant bij wie kunst en vriendschap totaal versmolten zijn. Hij blijkt ook een grapjas die zichzelf heel goed kan relativeren, maar hij staat wel vol overgave op de barricaden voor meer  queer  kunst.

Kijk luistert. Ik lees veel mensen hem bewieroken, akoord. Maar het spijt mij, het artikel is er niet in geslaagd mij een andere indruk te geven dan mijn allereerste, die die zijn personage in Het Geslacht De Pauw achterliet.

Wellicht is het allemaal goed bedoeld, maar hoe dat dan op de pagina staat, is het enkel op mij dat het verschrikkelijk arrogant overkomt? Dit bijvoorbeeld:

Ik moet zo dikwijls de bitch uithangen in stadstheaters, maar ik ben dat beu. Zij werken daar, dus zij moeten hun job goed doen. Als je dan, zoals ik, te veel zegt dat ze amateurs zijn, word je verwijderd.

Ja, niet iedereen is briljant, niet iedereen is  mee, niet iedereen kan of  wil  mee. Mensen zijn soms van slechte wil. Omdat ze bang zijn, of incompetent, of gewoon omdat ze niet beter weten. Maar mensen uitmaken voor amateurs, is dat nodig? “De bitch uithangen”, moét dat? Wie wordt er beter van als ge het hebt over “gewoon  hupsie-flupsie-kakkietheatermaken met acteurs als Els Dottermans”?

En hoe kunt ge iets als dit  anders dan arrogant interpreteren?

Mensen zoals Els denken dat zij de normalen zijn en de rest de raren – zo denkt trouwens negentig  procent van het Duitse en Vlaamse theater.

Misschien even een grafiekje erbij:

Ik wil niet in een semantische discussie verzeilen, maar als 90% van de mensen op een bepaalde manier denkt en 10% niet, dan lijkt mij redelijk duidelijk wie er eigenlijk per definitie “normaal” en “raar” is, nee?

En dan zoiets als dit:

Ik wil dus eigenlijk niet  trashen  over Els. Voor mij gaat het om iets groters. Els, die ik zelfs een goede actrice vind, is ook maar een symbool van een oude wereld die zich superieur voelt.

Wat moet een mens daarvan maken? Eerst iemand afzeiken en dan zeggen “maar ik wil eigenlijk niet trashen“, is dat niet een beetje gemakkelijk? Dat venijnige “die ik  zelfs een goede actrice vind”, is dat niet een beetje neerbuigend? En als ik dit helemaal lees, ben ik dan de enige die concludeert dat er wel degelijk een wereld is die zich superieur voelt, maar dat het niet noodzakelijk die “oude wereld” is?

Ik werd niet vrolijk van het artikel over Benny Claessens. Misschien een geschikte jongeman in het echt, en misschien is het de journalist die uit de bocht gaat, maar het kwam bij mij binnen als het portret van een soort vleesgeworden arrogante karikatuur van een “Kunstenaar”.

Van een akelig ventje dat ik eigenlijk helemaal niet wil kennen.

Mijn eerste stappen in de locale politiek, dat moet ergens in het begin van de jaren 1980 geweest zijn.

In de GB, waar er in de nieuwe Maxitec-afdeling een hele muur vol computers stond die mensen mochten bepotelen: ze één voor één allemaal afgaan (ZX Spectrum, Sinclair QL, VIC-20, Commodore 64, Atari 400 en 800), variaties op dit schrijven:

..en dan allemaal in gang steken:

MWAHAHA.

Ik moet een nieuwe identiteitskaart krijgen. Foto genomen van mezelf, naar het administratief centrum, alles afgegeven en ingevuld, en dan wachten op een bericht dat ik mijn kaart mag afhalen.

Vorige week: bericht!

Ik moet komen met mijn oude kaart (check), maar ook met mijn “codes”. De PIN van mijn oude kaart, die ken ik, maar kreeg een mens zo geen papiertje met een PUK en een PIN bij het ophalen van de nieuwe kaart?

Hm.

Ik heb in ieder geval nog geen brief gezien met codes erin, dus ik wacht nog even.

Een week gaat voorbij, geen brief met codes. Ik heb, met andere woorden, mijn codes niet ontvangen. Dus kan ik naar www.ibz.rrn.fgov.be gaan om ze aan te vragen:

Ik heb wat rondgezocht, maar ik vind nergens “uw codes aanvragen”, dus heb ik maar op “aanvraag PINcode” geduwd, en jawel!

Bij de aanmaak van uw nieuwe elektronische identiteits- of vreemdelingenkaart heeft u van de kaartproducent een brief met uw codes ontvangen.  Heeft u deze brief nog? Dan kan u met deze brief naar uw gemeentehuis gaan om er nieuwe codes aan te vragen. Indien u deze brief niet meer heeft, kan u nieuwe codes aanvragen, ofwel in uw gemeente ofwel door hieronder uw gegevens in te vullen.

Helaas:

Uiterlijk drie weken na uw aanvraag zullen de nieuwe codes toekomen in uw gemeente. Indien u recent bent verhuisd, is het mogelijk dat uw codes toekomen in uw vorige gemeente.

Ik heb de aanvraag gedaan, maar vanmorgen toch eens tot bij Gentinfo gestapt: de brief zei namelijk ook dat ik mijn codes kon gaan fhalen “bij het GentInfoPunt in het Administratief Centrum Zuid op het Woodrow Wilsonplein”.

Neen dus. ’t Is wel degelijk dat ik een paar weken moet wachten tot ze daar bij Binnenlandse Zaken nieuwe codes printen, en dat die dan naar Gent gaan gestuurd worden en dat ik er bij het Administratief Centrum om zal moeten gaan.

Gentinfo (leve Gentinfo! Gentinfo zijn de beste!) heeft mij ook het telefoonnummer van een bevoegde persoon bij de Stad gegeven, en die heeft het mij helemaal uitgelegd: de brief die ik had, in een witte envelop van de Stad, is al een rappel. De vorige brief zal in de post verloren geraakt zijn, dat gebeurt nog wel eens.

(vandaar vermoed ik die “hebt u uw codes niet ontvangen?” in de brief)

En dat ik binnen een week of twee eens moet terugbellen om te zien of ze de nieuwe codes hebben gekregen, en indien ja dat ik er om mag gaan.

Tsk.

Mijn oude kaart is nog geldig tot 26 juni. ’t Zal spannend worden!