Ik denk dat ik nog eens ga proberen om het republikeinse debat te volgen op het internet. Als ik het mij goed herinner, was dat vorige keer ook mijn bedoeling maar is het toen mislukt wegens in slaap gevallen.

Het enige entertainment dat ik er dit jaar van verwacht, is zien of DeSantis implodeert en wat Christie doet in afwezigheid van Trump. Oh, en misschien ook wel wat Ramaswamy doet. Voor de rest is het huilen met een klak op: als Trump zijn rechtszaken overleeft (en wellicht ook als niet), heeft hij de nominatie op zak. Een mens wordt daar niet vrolijk van.

Een mens wordt ook niet vrolijk van de andere kant — of toch ik niet. Biden is mogelijk een geschikte kerel, maar echt energised kan men niet echt worden van zo’n geriatrische situatie. En er wordt ons wel verzekerd dat Kamala Harris in privé de meest gevatte en grappige en watnog persoon is, maar ja.

Ik voel mij soms een ramptoerist als ik het nieuws volg, alsof het allemaal niet echt veel invloed heeft op het échte leven. Een mens wordt zot als hij het zich allemaal te veel aantrekt, denk ik, maar zwijgen is toestemmen, denk ik ook. Ik heb het er lastig mee, zo gewrongen zitten tussen oprechte verontwaardiging enerzijds en de gelatenheid van “eurgh zo veel moeite om er iets aan te doen” anderzijds.

Ik ging met verse collega Yoran naar den S5 een broodje eten (er is nog geen warm eten, en ik vind de broodjes eigenlijk zó goed dat ik ook als het warm is meestal een broodje neem als ik in ons restaurant eet). Gisteren waren er geen broodjes op voorhand gemaakt en heb ik er eentje besteld, vandaag waren er een hele stapel broodjes klaargemaakt en heb ik er eentje gepakt uit de stapel broodjes met serranoham (fantastisch lekker, serranoham en parmezaanschilfers en truffelmayonaise).

EDOCH!

Toen ik aan een tafeltje buiten zat, bleek dat ik helemaal geen broodje met serranoham had, maar iets helemaal anders. En misschien wel nóg beter. Het was iets pikant, met iets van fruit ook (perzik?) en ook iets cocktailsausachtig en iets dat misschien kip was. Maar misschien was het ook oesterzwam, want het bakje met serrano is naast he bakje met oesterzwam.

Zeer zeer zéér lekker. Morgen ga ik op onderzoek.

• op de man van het om informatie te krijgen over wanneer de schrijnwerker langskomt om de kassementen rond drie nieuwe veluxen te plooien, en wanneer en hoe twee van die drie veluxen op afstand zullen open en dicht kunnen gedaan worden (inclusief zonnewering)
• op de man van de allerlei-werk-in-huis-dingen om een eerste preliminaire offerte met vooral uurprijzen en een ruwe inschatting te krijgen
• op de plannen van de verbouwingsplannen van het huis naast ons, om te zien of er geen onrustwekkende dingen gaan gebeuren
• op de examens van de oudste dochter
• op een boodschap van de provider die ons gaat zeggen wanneer ze eventueel de aansluiting van de internetverbinding van de oudste dochter gaan kunnen komen installeren
• op de verhuis van voormelde oudste dochter

Pff.

…en dan is het weer gewoon werk, met zo ongeveer iedereen terug van vakantie, en allemaal nieuwe dingen in gang te duwen op het werk.

Ik kijk er wel naar uit, ik.

Ik heb blijkbaar een hele week niet naar series gekeken. Dat was –buiten vakantieperiodes– al heel lang geleden.

Foundation is degelijk. Twenty Five Twenty One is ook degelijk.

Reden van geen series te kijken is (a) youtube gekeken (b) te leeg om te kijken (c) Baldur’s Gate III.

Zo gaat het soms. 🙂

Weet ge wat het ergste is aan kinderen hebben? Zelf problemen hebben, is één ding, maar als uw kinderen een probleem hebben en ge kunt er zelf niets aan doen, en alles dat ge kunt bedenken om er iets aan te proberen doen, zijn dingen die er niets aan kunnen verbeteren en het alleen maar nog lastiger maken.

Serieus: kleine kinders is een gemak. Grote kinders is geen gemak.

Maar serieus, hoe degoutant slecht is die strontversie van Laat ons een bloem van Metejoor?

Is er in het hele ontstaansproces van dat misbaksel echt niemand die gezegd heeft “jongens, stop daarmee”?

Maar echt, ik kan er met mijn hoofd niet bij dat iemand dit gehoord heeft:

en daar dan deze papieren zakdoek vol diarree van gemaakt heeft:

Dammit, Naomi Wu zit in de miserie met de autoriteiten in China. Natuurlijk dat het iets was dat er potentieel al lang zat aan te komen, maar toch.

Niets dan respect voor haar, en dit legt uit waarom ze eruitziet zoals ze eruitziet:

Ik dacht dat ik vanmorgen een nieuwe collega zou verwelkomen en rondleiden in toepassingen en code, maar ’t zal voor misschien vrijdag zijn, denk ik.

Ik ben dan maar in de namiddag naar huis gegaan om daar verder te doen (met een omweg langs mijn moeder om vlierbessen te plukken voor vlierbessenconfituur).

’t Is gedomme nog een geluk dat ik thuis was toen ik thuiskwam: de afwasmachine was aan het draaien en gelijk al het water dat erin zat, kwam er ook uitgelopen. Heel de keuken onder water, ik dweilen en aftrekkeren gelijk een bezeten, maar toen was ook de wasmachine klaar en kwam daar al het water uitgelopen.

Uiteindelijk na een dik half uur een zoon moeten inzetten om verder af te trekkeren wegens Ondraaglijke Pijnenâ„¢, en dan maar naar Sandra gebeld met de mededeling dat alles onder aan het lopen was. Zij kon mij aan de telefoon niet helpen, om de één of andere reden, maar ze heeft dan wel naar de loodgieter gebeld die er quasi onmiddellijk stond.

Blijkt: de afvoer is volledig verstopt, waardoor de afwasmachine bij het leegpompen helemaal losgekoppeld was geraakt van de afvoer, en aangezien afwas- en was- en droogmachine allemaal op dezelfde buis zitten, was het zwemdok in de keuken.

Morgen komt er een professionele ontstopfirma kijken wat er gedaan kan worden.

Oh en ondertussen ook update van het dakafwerkingsfront: één van de drie veluxen die er nu in zit, moet eigenlijk een elektrische op afstandsbediende velux met zonnewering worden (as opposed to een niet elektrische velux zonder zonnewering die alleen met een zeer zeer lange stok met een haak eraan kan open en toe gedaan worden). En dan moet er nog een oplossing gevonden worden om de elektriciteit die daarvoor nodig is, op een propere manier weg te werken, en ook om kassementen te maken en proper af te werken.

Liefst ook dat dat allemaal in één trok gebeurt, dat we zo kort mogelijk in werfsituaties zitten.

Tsja.

Zot.

Het tweede seizoen is geëindigd met een cliffhanger. Een cliffhanger begot. aaargh.

Gezien de staking van de schrijvers en alles in de VS, zou het wel eens meer dan een jaar kunnen duren voor seizoen drie er is. Dammit.

Ik heb vandaag het meest degoutante meegemaakt dat ik in de afgelopen zeer veel tijd meegemaakt heb.

Het zit zo: het was middag en ik dacht, ik maak een sandwich met iets. Er stond nog préparé in de frigo en ook tonijnsla. Ik was al een beetje nerveus omdat ik niet helemaal zeker was dat het verse potten waren, maar het was redelijk zeker dat het potten waren die vrijdag gekocht waren, dus bon.

Ik snij een sandwich open, smijt er wat préparé op, beetje saus. Tweede sandwich, tonijnsla, beetje saus.

Eerste sandwich was mwof. Tweede sandwich was nog meer mwof — tot ineens! wat zit er in mijn mond?!

EEN BLOK VET ZO GROOT ALS EEN VUIST KZWEERTU.

Ik moet er nog altijd bijna van overgeven, gewoon van eraan te denken. Bleh.

Sinds we terug van Frankrijk zijn, heb ik gelijk niet echt de indruk dat het zomer is. Niet dat ik daar lastig van loop, maar ’t is heel raar — het voelt aan alsof het al ergens eind september is.

Ik moet trouwens absoluut nog vlierbessen gaan plukken bij mijn moeder, maar mijn linkerarm wil niet meer naar boven dus ik heb daar een zoon voor nodig. Het programma voor de volgende dagen: maandag werk en jongste dochter afhalen in Zaventem, dinsdagnacht om iets voor twee naar Brussel om oudste dochter af te halen, dinsdag vakantie, woensdag nieuwe collega op weg zetten.

Allemaal dingen waar ik wel naar uitkijk.

’t Enige is dat ik voor het moment niet echt veel fut heb om dingen te doen. Ik zit een beetje door de series die ik echt wil zien (Uncanny Counter was eigenlijk al een beetje tegen mijn goesting), ik ben bezig aan twee boeken tegelijkertijd maar ik heb voor geen van de twee goesting om nu direct verder te lezen.

’t Wordt dus wat vegeteren met Youtube, vrees ik.

Ik dacht vanmorgen: ik zet mijn telefoon eens in mijn venster en ik zeg hem om elke zestien seconden een foto te nemen.

Dat gaf dan acht uur later dit:

We hebben vandaag op het werk een knoop doorgehakt. Het had slecht kunnen ontvangen worden, maar het is uiteindelijk goed overgekomen. Het is niet zeer vaak dat het mogelijk is om in de loop van een project wat afstand te nemen, en te beslissen het over een andere boeg te gooien. We hadden/hebben goede argumenten, uiteindelijk gaat iedereen nog meer content zijn, en we hebben geen verloren werk gedaan — dat helpt natuurlijk wel.

Maar ik ben echt wel content dat ik werk waar ik werk met de mensen waarmee ik werk.