• Star Trek: Picard, seizoen 3, episode 1

    Ik ben het helemaal eens met Mike en Rich.

    En voor de zoveelste keer: ik kan niet in woorden uitdrukken hoe enorm veel ik van iedereen bij RedLetterMedia houd. Heel deze re-View, maar vanaf 39:15, specifiek. Ik werd er zowaar emotioneel van.

    ⁂

  • Links van 4 tot 17 februari 2023

    ⁂

  • Hospitaal, andermaal

    Ik was vandaag even in het hospitaal. ’t Is te zeggen, even: niet zo ‘even’ als ik had gehoopt. Normaal gezien maak ik een afspraak en kom ik op tijd en begint het op tijd en ben ik rapper buiten dan verwacht — deze keer heb ik gelijk een uur langer gewacht dan ik had gehoopt te wachten.

    Alles goed verlopen, hoera hoezee, ik kan er weer een week of zeven-acht tegen. Maar volgende keer maak ik wel een afspraak zo vroeg mogelijk ’s morgens in plaats van in de late namiddag. Minder kans op vertraging.

    ⁂

  • ‘Meh’

    Op één van de sociale mediats kreeg ik eerder vandaag een aantrekkelijke visualisatie te zien van het het profiel van iemand die ik ken. Niet het profiel op die sociale media, maar zo’n resultaat van een test, genre “antwoord x vragen en ik zeg u wie ge zijt”. Ik dacht: ik ga dat ook eens invullen, die vragenlijst, dan weet ik wat ik denk over de dingen.

    Het toont al hoe enorm betrokken ik erbij was, dat ik voor de dooie dood niet meer weet of het een persoonlijkheidstest dan wel een politieke overtuigingentest dan wel iets anders was.

    Ik weet wel dat het zeker in de buurt van dertig vragen was. En dat ik de eerste zeven of acht vragen, met een zevenpunts-likertschaal van “helemaal oneens” tot “helemaal eens”, allemaal beantwoordde met “noch eens noch oneens”, maar dat ik eigenlijk wou zeggen “het kan mij niet schelen jong”.

    Ik heb het venster dan maar dichtgesmeten.

    Er zijn momenten dat ik mij enorm kan opwinden over wat er verkeerd gaat in de wereld, van macro- tot microniveau: absoluut zeker. Maar er zijn ook heelder periodes waar het mij allemaal eigenlijk niet zo enorm hard kan boeien. Dat ik denk dat het allemaal wel zonder mij ook zal in het honderd lopen, of net niet, en dat ik daar allemaal niet zo heel veel aan kan doen, en dat we het wel zullen zien.

    Niet dat ik niet wil aan de kar trekken hé, daar niet van. Maar ik ga er mij niet nog slechter door laten voelen dan ik mij al voel, als het niet vooruit gaat.

    Meh, met andere woorden. Meh.

    ⁂

  • Juist (niet) op tijd

    Ik had een meeting om 15u, en ik had ingeschat dat als ik om 14u30 zou vertrekken, ik proper op tijd zou zijn. En dan was er Iets Dat Dringend Moest Verbeterd Worden, en was het 14u45. En dan was het 14u48 en was ik op weg, en dan heb ik voor letterlijk alle rode lichten gestaan waar ik maar voor kon staan, en was ik vier minuten te laat en aargh ik haat het om te laat te zijn.

    Niet het einde van de wereld, maar toch.

    ’t Is een erfenis van op de lagere school: als er verjaardagsfeestjes waren van klasgenoten, was ik altijd te laat. Geen enorm groot probleem als het feestje “spelen in den hof” was, maar wél een probleem als het “we gaan naar een film” was (daar stonden we dan, mijn broer en ik, voor een leeg huis en zonder idee waar iedereen naartoe was), of “we doen een wandeltocht door het bos”, of als er ouders waren die iets gepland hadden van minuut tot minuut en dat we dus de eerste 25 minuten gemist hadden en dus ons cadeau zo een beetje apart moesten afgeven nadat iedereen het al gedaan had.

    Trauma’s, kzweertu.

    ⁂

  • Opsparen

    Ik ben afleveringen aan het opsparen, om dan eens een hele dag aan één stuk te kijken. Physical: 100, 1985, Last of Us — allemaal gedomme wekelijkse zaken.

    Niet dat ik het niet versta, dat het wekelijks is, maar toch. Ik moet het weer wat leren om episodisch te kijken in plaats van te bingen.

    ⁂

  • Quiz en diefstal

    ’t Was quiz en ik heb heel de quiz lang op van de zenuwen gezeten. Met dank aan Bram Bostyn en de verzamelde locale pers.

    Bram zijn fiets is gestolen. Bram zijn fiets stond in de ondergrondse fietsparking van de Vooruit, waar in de hoeken camera’s hangen en alles. Dezelfde ondergrondse fietsparking waar ook mijn nieuwe fiets stond.

    Blijkt dat die camera’s daar eigenlijk gewoon voor niets hangen, want noch de Vooruit, noch de Gentse politie kijkt naar de camerabeelden. Laat staan dat ze er CSI-gewijs iets meer zouden doen, met van camera op camera de dader volgen en zo.

    De boodschap is gewoon: pech. Fiets gestolen? Pech. Ge weet precies wanneer en waar? Er hingen camera’s? Pech.

    Nee, ’t is erger. De boodschap is, aan potentiële fietsendieven: kom gewoon even langs bij de Vooruit, daar is een beschutte plaats waar volledig privé zware kettingen Kunnen doorgeslepen of doorgeknipt worden. No worries!

    (En over quizgerelateerde diefstal gesproken: ik dacht dat we bestolen waren. Eén van de vragen was “wat is de periode na het Perm”. Enfin ja, er was meer dan dat aan de vraag, maar “wat komt er na de Permiaanse periode” was de kern van de vraag. Ik weet 100% zeker dat dat het Trias is. Ik weet ook dat “Trias” maar heel moeilijk in de rode draad past (vervoersmiddelen, en ja, “ass” is een ezel in het Engels en dus mogelijk een vervoersmiddel maar ja). Discussie onder meer daarom aan tafel: was het vóór of ní? Vraag opnieuw laten stellen: wel degelijk na. Okay day, na Perm komt Trias en Jura. Dat weet ik al van mijn zeven jaar en dat ga ik nooit vergeten. Trias dus. Maar neen — het antwoord moest “Krijt” zijn, zei de quizmasteres. Dat is dus vóór. Bah. Niet na.) (Ik hoorde achteraf dat het alsnog goed gerekend was, oef.)

    ⁂

  • Spannend

    Ik ga maandag naar de huisarts. Dat is al geleden van ik weet niet hoeveel jaar geleden, van voor de enige huisarts die ik ooit gekend heb op pensioen is gegaan.

    Ik ben al sinds ergens in 2021 ingeschreven bij een nieuwe huisarts, maar ik ben er nog nooit geweest.

    Morgen ook niet, eigenlijk, want ik ga naar een andere dokter in de groepspraktijk, maar toch spannend. Normaal gezien zou ik geprobeerd hebben om het te vermijden, maar ik krijg de draadjes niet zelf uit mijn arm. Grr.

    ⁂

  • Alles doet nog meer pijn

    Ik heb een nieuwe velo, hoera!

    Ik heb er juist een kleine drie kwartier op gereden, en neen, dat was géén goed idee.

    Ik ben compleet stikkapot. Ik kan mijn arm bijna niet meer bewegen van de pijn. Zo van die diepe pijn, gelijk dat ik juist een hele dag olympisch touwtrekken gedaan heb. Urgh.

    ⁂

  • Alles doet pijn

    Ik ben met de fiets naar het werk gegaan over en weer. Dat was niet het beste idee ter wereld: steunen op een stuur is ahem redelijk pijnlijk aan mijn linkerhand, die ondertussen één grote blauwe plek is geworden.

    In het terugkeren hoorde ik een pling in mijn achterwiel, en de pijn aan mijn hand + dat ik het gewoon niet meer vertrouwde, dat het wiel niet zou ineenstuiken na de twaalfde of zo spaak die spring, deed mij besluiten dan maar te voet naar huis te stappen met de fiets aan de hand.

    Ook al niet het allerbeste idee ter wereld, maar bon.

    Nu ben ik helemaal stijf in mijn armen van een loodzware fiets door de stad te slepen.

    ⁂

  • RIP Burt Bacharach

    Sacha Distel zong in 1971 Toute la pluie tombe sur moi:

    Op een plaat vol fantastische nummers waren de eerste drie nummer van kant A (Scandale dans la famille, Monsieur Cannibale en L’incendie à Rio) de grappigste — ik kan ze 45 jaar later nog helemaal van buiten zingen, maar was het eerste nummer op kant B veruit het allerbeste.

    ’t Is natuurlijk pas later dat ik erachter kwam dat het van Burt Bacharach was, en tegen ik dat goed ik wel besefte, besefte ik ook dat die mens zó enorm veel ongelooflijk goede dingen geschreven heeft.

    Ik weet niet hoe ik mijn favoriete nummers zou moeten kiezen. Er zijn er gewoon te veel. Deze hoort er zeker bij:

    En deze, ergens helemaal bovenaan:

    93 jaar. Schone leeftijd.

    ⁂

  • Just in time — not!

    Hey kijk nu, ik moest iets gedaan hebben tegen vrijdag, en ik ben er al mee klaar. As opposed to, kweetniet, vrijdagochtend ergens ver na middernacht.

    Deze namiddag was er wel een lange lange vergadering, anders was het nóg vroeger gedaan geweest!

    (En content dat het gedaan is, anders had het morgen gemoeten, en morgen is al een drukke dag met drie vergaderingen, en ik zou eigenlijk nog wat willen programmeren ook, ha!)

    Kijk kijk: 21u36, en ik kan zonder knagend schuldgevoel richting badkamer gaan, een nieuw verband regelen, en in mijn bed naar Dwarf Fortress-filmpjes liggen kijken.

    ⁂

  • Bedriegtenboel!

    Ik begon te kijken naar een serie waar mijn jongste dochter ook al naar keek — Physical: 100. Dit is de trailer:

    Ge begrijpt waarom ik wou kijken.

    Het is Koreaans, en het is immens traag — niet te verwonderen, als ze 99 mensen moeten geëlimineerd krijgen. Het was ook al afgelopen na aflevering 4 omdat het blijkbaar maar met twee afleveringen per week uitgezonden wordt. Pfeh.

    Ik dan maar naar The Last of Us beginnen kijken. Dat ook al gedaan was na 4 afleveringen. Grrr.

    ⁂

  • Het alarm blijft afgaan

    Ik lag in mijn bed toen Sandra en Zelie naar Schotland waren en er ging ergens in huis een alarm af.

    Ergens ver, maar niet ver genoeg dat ik het niet hoorde. Een piep-piep-piep érgens. Ik naar de living: niets. De keuken: ook niets. Zelfs buiten gekeken: niets te horen.

    Terug in bed, nog wat youtube kijken, geen alarm meer te horen.

    Boek beginnen lezen: daar was het alarm weer. Niet meer uit bed geklommen en dan maar gaan slapen met het alarm. Ergens. Op de achtergrond. Stilletjes biepend.

    ⁂

    Lang verhaal kort: het is geen alarm. Het is gewoon een iets andere vorm van tinnitus.

    Grr. Vervelend.

    ⁂

  • Hand/arm, status

    Het heeft een tijd redelijk veel pijn gedaan, zo van “mag ik bijna nog wat pijnstillers nemen alstublieft?” Daarna is het in een fase van “oh het doet geen pijn meer heel de tijd AAARGKL VERDJU pijnsteken om de zoveel tijd” gegaan.

    (En vreemd genoeg ook na dagen nog wat bloed vantijdtottijd.)

    Nu is het naar een misschien nog meer lastige fase geëvolueerd: nog wat steken soms, maar vooral een voortdurend gevoel alsof ik net 4 uur aan een stuk een grote stressbal heb zitten nijpen. Zo van die diepe spierpijn van gelijk stijfheid en vermoeidheid.

    Ik vermoed dat dat iets zal te maken hebben met het redelijk indrukwekkende hematoom dat zich gevormd heeft. Of misschien niet.

    Afijn. Beetje bij beetje. Misschien lukt fietsen tegen het einde van de week.

    ⁂