Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: december 2005 (page 1 of 11)

links for 2005-12-31

Ho Ho Ho

De cadeaus zijn gekocht (en hoe!), de kerst– en nieuwjaarskaartjes zijn afgehaald van bij de winkel, de cadeaus zijn (bijna) allemaal ingepakt, en ‘t is bijna vijf uur.

Nog een uur of twee en we vliegen erin, hoezee!

feest

Don your tinfoil hats

Grappig om zien: trek uw Firefox open, ga naar Tools > Options > Privacy > View Cookies. En ga dan uw cookies af op zoek naar __utmz en __utma en gelijkaardige.

Die cookies worden namelijk gezet door Google Analytics, en zijn dus een gemakkelijke manier om te zien wie er allemaal Google’s gratis websitestatistiekenpakket gebruikt.

Grappig om zien dat zelfs Sitemeter klant is.

analyticscookies

Andere cadeau

Ik heb een goeie madam hoor, daar niet van. Geen klagen.

Maar nondedju ik loop nijdig. Ze had een paar maand geleden een niet-zo-stille hint gegeven voor een nieuwjaarscadeau. Ik in mijn hoofd opgeslagen, allemaal goed en wel. Normaal is dat mijn principe niet, cadeaus kopen die mensen zelf vragen: zo van “o, wat een schoon paar sloefen. dat ik zelf gekozen heb. en waar ik zelf omgeweest ben. o dank u”.

Maar goed dus: het was al maanden geleden, en wat het precies zou worden was open, dus het kon er nog door.

Tot vanmiddag aan tafel. Tegen Els die op bezoek was: dat het toch wel wreed was dat ik niet zou weten wat gekocht, terwijl ze het toch zó duidelijk gezegd had, en dat het toch niet zo moeilijk was—waarop Els natuurlijk “hoe? wat was het soms?”—waarop Sandra met naam, toenaam en zelfs exacte datum (maandag 20 maart!) tekst en uitleg gaf.

Ack!

Geen haar op mijn lichaam dat er aan denkt om een cadeau te kopen dat zonder een schaduw van twijfel geen verrassing is.

En dus: op zoek moeten gaan naar een nieuw cadeau. Nieuwe cadeaus. ‘t Is proper.

cadeau

Commiseraties drieduizend!

Ach, het kan niet altijd gaan zoals je wilt… proficiat drieduizend voor de faire en volwassen strijd, maar wat schrijft De Standaard?

De verkiezing van het weblog van het jaar eindigde in een helse strijd tussen Gent.blogt en het Leuvense fotoproject Drieduizend.be. […]
Gent.blogt klopte […] het andere stadsblog (Drieduizend.be)

Tjaha.

Allez ju, we trakteren de verliezers met veel plezier. Ribben. In januari. :)

drieduizend

Oeioei

Ik ben net terug van een avondje uit in Fin du Monde. Met ex-collega’s. Van mijn vorig werk.

Even ter duiding: ik ben zo zat als een waarlijk zeer zat konijn. Ik kan me niet herinneren hoeveel caipirinha’s en mojito’s en tequila sunrises ik rietjesgewijs naar binnen gezogen heb. Nog een geluk dat het aantal Irish coffees niét zo moeilijk bij te houden is: welgeteld één. Die ik overigens gewoon linea recta in mijn dame blanche gegoten heb.

Fin du Monde is te vinden in de GelukGoudstraat—op de plaats waar vroeger één van die turkse VZW’s waren.

We waren er met een aantal ex-collega’s. Als we daar heel eerlijk in zijn, hebben we elkaar allemaal niet in de best mogelijke omstandigheden voor het laatst gezien, ergens einde 2003. En alhoewel ik ergens toch serieus met de piepers zat, is het allemaal uiterst goed verlopen vanavond.

Het was vreemd, maar het was eigenlijk op geen enkel ogenblik akelig, of vervelend, of echt weird. Enfin, toch niet voor mij, vond ik toch. We hebben gesproken en gelachen en gesproken en gedronken en gegeten. En gedronken.

Het was alsof het weer 2001 was en we elkaar een jaar kenden, maar eigenlijk ook niet: ik had de indruk dat we allemaal samen en individueel door onze eigen vagevuren gepasseerd zijn, en allemaal op onze eigen manier met allerlei dingen afgerekend hebben. Of tenminste vrede genomen hebben.

O ja—de restaurantcriticus in mij komt even uit zijn coma—voor ik het vergeet en zonder al te lastig doen over Fin du Monde want de rest van de avond compenseerde dat ruimschoots, maar mijn eye-rib was wellicht nog lekkerder geweest was ze minder uitgebakken en iets warmer geweest. Voor de rest: een bijzonder in orde gelegenheid. Het is er gezellig, de muziek staat er niet te luid, het eten is pretentieloos goed, en de mensen zijn er sympathiek.

Het is een beetje een vreemde zaak: geen echt restaurant, denk ik toch, wegens eigenlijk wel wat weinig keuze en bijvoorbeeld geen voorgerechten. Geen echt café. Geen echte cocktailbar. Geen echte muziekgelegenheid—zoals gezegd stond de muziek er gelukkig zacht genoeg dat conversatie mogelijk was.

Maar dus wel lekker eten, bier, cocktails, en muziek.

De afwezige (Alain) had ongelijk. Draai of keer het hoe je wilt: Peter en Iwein en Lieve en Jan en Stijn en Alain en mezelf, we hebben samen teveel meegemaakt om elkaar nooit meer te zien.

En dat we het allemaal nog eens moeten doen. Dàn eens. No pressure.

werkmemories

Zagevent

Nu net op het sportnieuws, een hollander-cum-veldrijder: “Het is een heel moeilijk rondje en het is nat, en lastig, en koud…”

Ja kerel, doe nu niet alsof dat een verrassing is hé—had dan snooker gekozen in plaats van veldrijden!

sport

Sneeu

Maar manneken, wat was mij dàt?

Ik was daarjuist met de velo op pad, en plots viel daar dertig centimeter sneeuw op mijn hoofd!

Ik kan u met grote zekerheid verzekeren dat het verdomd gevaarlijk rijden is met de velo op de kasseien in het donker met van die jumbosneeuwvlokken in de ogen.

Straks resto, in het mij warm aangeraden fin du monde. Al met de dood in het hart de stratenkaart bovengehaald om te zien in welke uithoek van Gent dàt alweer ligt, maar!

Wie schetst mijn contentement? Het is gewoon de straat uit en naar links! Op pakweg honderd meter of zo van mijn deur!

[bij nader inzien: het stond ook in de bevestigingsmail, dus ik had het wel kunnen weten] [maar toch]

sneeuw

Woa seg Gertje!

Kijk, ik wil daar niet lastig over doen, maar waar heeft die Stef Bos het eigenlijk over?

Heeft hij eigenlijk al ooit eens een aflevering van Samson gezien?

Als hij dat wél had gedaan, had hij ongetwijfeld niet geschreven dat dat beest “een heel ondeugende maar lieve hond” is.

Ja, spoonerismen al wat je wilt, en een chronisch slecht geheugen—je zou verwachten dat zelfs een hond ondertussen weet dat het niet meneer spaghetti is en dat de minister een afgevaardigde heeft, geen behaarde van de sinister.

Maar: handen naar omhoog wie Samson al ooit ondeugend heeft weten zijn! En handen omhoog wie Samson al ooit lief heeft weten doen!

…wat ik dacht: niemand. Nul handen naar omhoog.

Of toch bij benadering. Ja, ik moest gokken want de webcam deed het niet.

samson

Nielsen zou content zijn

‘t Is alweer meer dan twee maand geleden dat Nielsen zijn Weblog Usability: Top Ten Design Mistakes publiceerde.

Tijd genoeg verstreken dat het niet meer lijkt op een paniekreactie van oeioei, ik moet hier een beetje de regels volgen kwestie van geloofwaardigheid.

En dus bij deze, de tien fouten volgens Nielsen overlopen:

1. No Author Biographies
2. No Author Photo

De redenering is dat het maar een kwestie van beleefdheid is de mensen te zeggen wie je bent.

Ik zou zo denken dat ik hier al genoeg over mezelf meier, en dat ik al genoeg foto’s van mezelf op het interweb zet, maar goed.

Er staat sinds een tijdje een pagina over mezelf gelinkt bovenaan in de navigatie op elke pagina. Met foto.

Check, dus.

3. Nondescript Posting Titles

De titel van een weblog entry is een integraal onderdeel van de inhoud, gaat de redenering. Titels verschijnen vaak los van enige andere context—bijvoorbeeld in zoekresultaten bij Google, of als een lijst in een feed reader of aggregator.

Allemaal relevant als het gaat om weblogs die iets proberen te verkopen of duidelijk te maken. Als ik dààr iets schrijf, probeer ik wel degelijk een duidelijke titel te plaatsen.

Hier? Ik probeer meestal de flauwe plezante uit te halen. Da’s ook al iets, toch?

4. Links Don’t Say Where They Go

Mja. Ik heb deze regel altijd al moeilijk gevonden. Maar ik probeer mijn best te doen om niet te schrijven “klik hier voor meer informatie over de boekentoren” en wel “de website van de boekentoren bevat meer informatie”.

En ik probeer ook mijn best te doen om niet te veel ons-kent-ons-dingen te doen, maar aan de andere kant: als ik iets gelezen heb op Eskimokaka, dan is het toch wel mijn goed recht, zelfs al ken ik die mens van haar noch van pluimen, te schrijven dat “Demus zegt…”?

En het is toch niet omdat ik iemand ken dat ik die niet meer mag vermelden? En ik ben toch ook het journaal niet, dat ik niet “Bruno” mag eggen maar in de plaats elke keer “Bruno Bollaert, ex-klasgenoot, ex-collega en schrijver van onder meer volume12” moet bovenhalen—naar analogie met “de kaping in Moskou, de hoofdstad van Rusland, de vroegere sovjetrepubliek”?

Bloggers met meer journalistieke sérieux, zoals Luc (tee hee :)), doen er wel bij om te schrijven over “Gentse weblogger Vuijlsteke”, maar ik mag dat allemaal aan mijn bottinen lappen.

5. Classic Hits are Buried

Ach ja. Er staan wellicht wel een aantal fijne dingen in de archieven. Ik zou ze eens moeten opzoeken, er zijn een aantal stukjes die ik geschreven heb over de afgelopen jaren die ik wel goed vind. ‘t Zou natuurlijk al triestig zijn dat er op bijna negenduizend entries niet een paar goeie zouden tussen zitten. :)

6. The Calendar is the Only Navigation

Veel weblogs, wat zeg ik, veel websites zijn in hetzelfde bedje ziek: gebrekkige ontsluiting van gegevens.

Ik heb een archief op datum en op categorie, allebei minder dan nuttig. Ik heb ook een begin van archief op tags, dat op termijn misschien nuttiger zou kunnen worden. En er is een zoekformulier. Maar ideaal is het niet.

Nu, hier maakt het niet veel uit, ‘t is voornamelijk stream of consciousness geratel, maar voor pakweg gentblogt is het wél een goed idee om het archief beter aan de mensen aan te bieden.

Verwacht u dan ook aan Grootse Dingen In Het Voorjaar.

7. Irregular Publishing Frequency

Haha. Dagelijks, elke dag, geen enkele dag gemist, sinds de zomer van 2002.

8. Mixing Topics

Zal ‘t gaan ja? Ik ben niet uit op lezers, dus ik mag schrijven wat ik wil.

En als dat betekent dat ik dàgen aan een stuk zaag over die éne bug in een bepaald programma dat ik maak of gebruik, en dan weer een maand aan een stuk niets anders dan reality tv-verslagen schrijf, so bloody be it.

9. Forgetting That You Write for Your Future Boss

Ha, inderdaad. Ik houd er altijd rekening mee dat de hele wereld dit potentieel kan lezen.

Ik denk dat ik dat maar eens ga verduidelijken in een apart postje. “Over dit weblog”, een soort compagnon van “over mezelf” of zo.

10. Having a Domain Name Owned by a Weblog Service

Sinds een paar jaar niet meer het geval.

*
*    *

Mja. Al met al hebben ze met mij geen klagen, qua regeltjes volgen. :)

lijstusabilityweblog

End of story

We houden vanavond een kleine reünie van ex-collega’s van mijn vorig werk.

Naar aanleiding daarvan hoor ik gisteren dat het vorig werk sinds bijna twee weken nu ook officieel helemaal niet meer bestaat.

Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Kroniek van een aangekondigde dood, uiteraard, maar toch: het deed maar aardig.

Allez ju dan maar: Netpoint (1994–2005), rest in peace.

They were (alas, all too briefly) the best of times, they were the worst of times.

werkmemories

Ik ging naar Brussel…

…en ik zag, onder meer, mezelf in de spiegel—geen tijd gehad voor scheren deze morgen:

In the mirror

…een winkel vol camera’s en lenzen—ik ben er zelfs niet binnengestapt, kwestie van de verleiding en eraan te weerstaan:

Window shopping

…een droevig shopping center met ongelooflijk onfortuinlijke kerstversiering, en onder meer een speciaalzaak trouwkledij voor aliens.

…winkels met allemaal Fijn Voedsel, waar ik me niet voor heb ingehouden. Chili papads en sweet lime chutney als aperitiefhapjes voor nieuwjaar, jazeker.

Food, glorious food

…winkels met doosjes om muziek te maken:

Muziek!

…maar vooral veel sneeuw en veel koude:

Toi and mad

fotoBrussel

Invloedrijk?

Gamespot zet de volgens hen 15 meest invloedrijke computerspellekes op een rij. Eens kijken…

Space invaders (1978)

Ik herinner me als de dag van gisteren dat er een Space Invaders-bak in het Lunapark aan de zeer stond. En ik wou dat ik kon zeggen dat ik erop gespeeld heb tot mijn vingers bloedden, maar helaas: de namiddagen die we daar doorbrachten ware meer lêche-vitrine dan iets anders. Heel erg occasioneel, later, waagde ik me eens aan spelletje Q-Bert, maar in het algemeen was het alleen maar kijken naar de mensen die aan het spelen waren.

Maar inderdaad: Space Invaders. Invloedrijk.

Veel gespeeld op de TRS-80 ook, in de vorm van het magistrale Blitzkrieg!—nu ja, ik zeg “veel”, ik bedoel “een paar keer”, of toch minstens één keer een hele avond lang.

Pac-Man (1980)

O ja, inderdaad. Een beetje later stond in datzelfde Lunapark een Pac-Man. Maar mijn gerinneringen aan Pac-Man zijn er van de Atari 2600, bij mijn oom. Avonden aan een stuk spelen, met de hele familie, elk om beurt, tot de blokjes en de pilletjes ons voor de ogen schemerden.

Pole Position (1982)

Nooit echt gespeeld, race-spelletjes. Op een paar uitzonderingen na—Wipeout springs to mind—heb ik er het geduld niet voor.

Gauntlet (1985)

Ah, Gauntlet. Nooit echt in de arcade gespeeld, maar wel gekocht voor de Atari ST.

Wijs! Multiplayer!

En later nog veel een PC-kloon, naam tijdelijk vergeten, gespeeld. Waar de barbarian gevoiced werd door een Ahnuld-achtige stem—“all dis running is giving me a good pump in the legs”—hilarisch!

Super Mario Bros. (1985)

Kan ik heel kort over zijn: nooit gespeeld, nooit willen spelen. De enige Mario waar ik ooit wél mee gespeeld heb, was die die in mijn openklap-LCD-Donkey Kong zat.

Spelen met een korte dikke harige italiaan in overalls en met een moustache, de gedachte alleen al.

Eigenlijk in het algemeen: ik ben hoegenaamd niet aan 2D platformers in de traditie van Mario, genre Sonic en consoorten.

Commando (1985)

Mja. Ik weet het niet. Ik vind Commando niet zó verschillend van pakweg 1942, ook van Capcom trouwens. Wel goed natuurlijk, en veel gespeeld op MAME.

Double Dragon (1987)

Mneh. Niet mijn ding. De enige vechtspelen waar ik me eigenlijk mee geamuseerd heb waren Way of the Exploding Fist en Yie Ar Kung Fu, allebei uit 1985, de ene op mijn ZX Spectrum, de andere op de Commodore 64 van mijne maat.

The Legend of Zelda (1987)

Link en de zijnen zijn helemaal aan mij voorbij gegaan. Ik heb een Zelda voor mijn Gameboy, maar ik vrees dat het me niet zoveel zegt.

Ongetwijfeld natuurlijk zeer invloedrijk—geen Final Fantasy zonder Zelda—maar ik heb het nooit gespeeld.

Tetris (1987)

Is dat echt nog maar zo oud? Uiteraard: gespeeld tot mijn cursortoetsen in mijn motorisch geheugen gegraveerd stonden. Zelf versies van geprogrammeerd, gespeeld op PC, op Atari, uiteindelijk ook allerlei versies op MAME.

Dragon Warrior (1989)

Hu? Wha? Een voorloper van Final Fantasy (RPG Light, hak slash beuk zonder veel nadenken), zegt GameSpot.

Irrelevant voor mij. Ik had ondertussen toch wel een Ultima verwacht, maar niet blijkbaar.

Street Fighter II (1991)
Virtua Racing (1992)

OK, this is getting plain weird. Ik heb die dingen gespeeld, ja. Maar da’s ook alles. En gaan ze nu echt zeggen dat er geen invloedrijkere spelletjes gemaakt zijn dan dit in het begin van de jaren 90?

Vreemd.

Resident Evil (1996)

Ah bon. Zo gaan ze het doen. ‘t Is een arcade/console-lijstje.

Jaja, Resident Evil gespeeld op de Playstation. Maar of het belangrijker en invloedrijker is dan Doom of Half-Life? Not bloody likely.

Super Mario 64 (1996)

Nooit een N64 gehad, en nooit Mario kunnen verdragen, dus a fortiori nooit dit ding gespeeld. En dat dit invloedrijker was dan het tegelijkertijd uitgekomen Tomb Raider? Nu-uh.

Final Fantasy VII (1997)

De enige van de serie die ik redelijk wat gespeeld heb. De kinderlijkheid van het verhaal (chocobo’s begod!) nam ik er graag bij, want de gevechten waren wijs.

En that’s it of zo? Geen World of Warcraft (of minstens Ultima Online)? Geen Doom (of minstens Castle Wolfenstein)? Geen Diablo (of minstens Nethack)? Geen Populous? Geen Civilization (of minstens Empire)? Niets van Infocom? Niets van Sierra On-line?

Zwak. Zeer, zeer zwak.  

gameslijstmemories

Ongelooflijk

Er staan in de Fnac Xboxen 360 te koop, en het loopt er niet storm.

Kijk eens hoe flink ik wel ben—ik heb mij helemaal ingehouden om geld uit te geven. :)

xboxshopping

Jan

Onze (voorlopig) jongste:

Jan

Zijn haar in de war en een dag of drie overdue voor een wasbeurt, zijn gezicht vol aangekoekte vuiligheid, maar toch: ziet hij er niet om op te eten uit?

Ik heb het niet zo voor boorlingen: mens kan zo goed een bleitende ganda-hesp in zijn armen hebben. Het is pas als ze beginnen echt glimlachen (niet die grimas die lijkt op een glimlach, mind you) dat ze een beetje de moeite beginnen waard worden.

En ze worden serieus de moeite waard rond de leeftijd die Jan nu heeft: bijna twee. Begint meer en meer woorden te zegen, en is al een beetje (héél klein beetje) vatbaar voor rede.

Nog twee en een half jaar en onze vierde is ook de moeite waard. :)

kinderenfotojan

Older posts