We waren op het interne aan het surfen, Zelie en ik, en ook een beetje op YouTube aan het rondkijken. Ik was op zoek naar een filmpje dat ik me van een tijd geleden op BoingBoing herinnerde, Ramayana meets muziek uit de jaren 20. Uiteindelijk heb ik het gevonden (alhier: The Sitayana, door Nina Paley), maar ondertussen waren we dus wel even rond aan het kijken geweest op YouTube.
Bah. Niet dat ik het de gasten van Shelfari niet gun hoor:
Shelfari community — Today we announced funding by Amazon.com along with a great bunch of strategic investors. We can now start heating our office and using the overhead lights during daylight hours! (j/k)
We are all super-excited about the advisory board we have been able to put together. Our advisers include:
Alex Algard – founder of WhitePages.com & CarDomain.com
Geoff Entress – an experienced entrepreneur and venture investor
Brad Feld – managing director at Foundry Group, and HUGE book lover
Eric Klein – One of the best product & design people on the planet
All of us here at Shelfari worked very hard on Shelfari to reach this critical milestone. Kevins B and D have continued churning out site improvements over the last few months while I focused on the financing. Stay tuned, as we have some VERY exciting plans for using our new capital to expand and improve Shelfari.
Just to be clear — We are NOT a subsidiary of Amazon after this investment. We are completely independent with exciting plans for using this new capital to accelerate our growth. Exciting-enough plans that Amazon.com and a bunch of highly-respected investors wanted to help us achieve these plans.
…maar ik blijf LibraryThing veel en veel beter vinden dan Shelfari.
Richard Feynman: koop zijn boeken. Koop een biografie of een autobiografie. Koop, als het u erg interesseert, zijn Lectures on Physics. En als het u ook maar een béétje interesseert, schaf u dan de Best Of aan.
Dit zijn niet die legendarische lectures, maar het geeft toch een idee.
Het komt wat moeilijk los, fast dus gerust forward naar minuut 9 als het u teveel irriteert, of anders naar minuut 20 want daar begint het eigenlijk pas echt. En eigenlijk begint het pas op 35 minuten, maar het kwartier tussen minuut 20 en 35 alleen al is de moeite waard.
En de serieuze weirdness begint rond minuut 45.
Deel twee en drie (vier niet gevonden, helaas!):
Reflection and Transmission, Quantum Behaviour (slecht geluid in het begin, maar ‘t wordt wel grappig—de manier waarop hij reflectie in een spiegel uitlegt rond minuut 30 is hilarisch, om nog niet te spreken van de lens rond minuut 50)
Allez, wat is dat nu? Die bumptop-demo doet nu toch al van ergens vorige zomer de ronde van het internet? En plots zie ik die plots weer overal her en der opduiken—‘t zal wel de iPhone-aftermath zijn zeker…
In ‘t kort: organiseer uw documenten gelijk uw bureau. Met andere woorden: een stapel documenten waar een kat haar jongen niet in terugvindt, maar gijzelf wel.
Enfin, het is wat verfijnder dan dat, maar daar komt het zo ongeveer op neer: stapels maken.
Mijn gedacht, ferm bijgekleurd door bedlegerigheid en koortsdromen? Wat complete nonsens is mij dat.
Ja, voor tussentijds sorteren zoals in een lichtbak, (multi-)touchgewijs zoals in Minority Report, akkoord.
Maar voor echt organiseren? Nah.
Ik werk met tientallen, soms honderden documenten, die ik met een thumbnail niet van elkaar kan onderscheiden, laat staan aan de hand van een icoontje. Ik heb ook ettelijke tienduizenden mp3’s staan. Hoe moeten die georganiseerd worden in stapeltjes? En filmmateriaal? En ik wil een stapel met dingen die met de familie te maken hebben, en dan een stapel van zaken waar ik nu aan het werken ben, en dan een stapel van foto’s, en een stapel films, en een stapel met dingen die ik zelf gemaakt heb, en een stapel met… oei, er zijn niet genoeg hoeken meer op mijn bumptop.
Nee: mooie demo hoor, maar compleet nutteloos. Van dezelfde hoera-hoera-orde, wat mij betreft, als de VRML-craze in de jaren ‘90. Dat we plotseling allemaal in een 3D-web zouden gaan rondvliegen, met avatars en dingen. Dat het plotseling zou mogelijk zijn—eindelijk! zou mogelijk zijn—om on-line ook gewoon rond te lopen in de boekenwinkel, zoals in de stad.
Trr. Tijd voor medicatie, me dunkt.
update ip IxDA ging het er verdorie ook al over. Via aldaar wel deze mooie gevonden:
Getver. Het zat er al lang aan te komen natuurlijk, en ik geef de schuld voor een groot deel aan die wieten met hun stomme vlindertegels.
Situatie: een meisje is voor de derde keer zwanger van haar “vriend”. De eerste twee keer had ze al gedwongen abortus moeten plegen. Deze keer wordt ze door “vriend” en schoonouders in een dwangbuis gehesen en geblinddoekt. De drie olijkerds proberen mits electrische schokken en stampen in de buik een abortus tot stand te brengen.
En wat zegt de advokaat van het meisje? Wat bestààt het die vent te zeggen? “Volgens mij gaat het hier duidelijk om een geval van zinloos geweld.”
Wha? Hu? No shit, Sherlock!
Hey, zo heb ik er nog hoor. “De man had negentien kittens in een emmer gegooid en was ze aan het bewerken met een industriële staafmixer. Volgens mij gaat hier niet om een dierenvriend.”
Echt heel erg zinvol zou ik dat soort geweld inderdaad niet noemen, nee. En op welke manier heeft dat iets bijgedragen, dat zinnetje? Het gaat om zinloos geweld, big fucking deal. Het gaat om een barbaarse daad, door een familie die het niet zag zitten dat ze een half-allochtoon kind dan wel kleinkind zouden krijgen. En blijkbaar is “zinloos” plots een eufemisme geworden voor “racistisch” of zo.
Idool 2007, en ‘t was juist zo’n meisje van zestien in de haartooi en de schoonheidsverzorging. Of de make-up en gezichtswijziging of zo.
Het meisje had voor de okkazie een halve centimeter boenwas op heur aangezicht gedaan en dan met een cireermachine aangeblonken. Het effect was Boy George meets Mannequin.
Twee woorden, meid: Matte. Fond-de-teint.
En, gut gut gut, ene Quincy met de chutzpah om te reclameren dat hij wél talent heeft, met het resultaat dat hij alsnog mag terugkomen. En die juffrouw die Funny Valentine deed alsof ze geconstipeerd zat. En ene Eva die er gelijk niet content mee was dat ze door mocht.
En allemaal mensen die compleet compleet ongehinderd zijn door enig gevoel van realiteitsbesef. Cringe TV. Maar wel groots.
Fox, tot daar aan toe. En CNN is tegenwoordig ook al niet veel beter. Maar op BRT 1 vanavond ook nog eens een herkauwen van het “nieuws” van een paar dagen geleden, dat Al Gore “meer dan twintig keer zoveel” verbruikt per maand dan een gemiddeld gezin, dat kan er bij mij niet in.
Bijzonder doorschijnend natuurlijk: zo nét nadat Gore een Oscar gewonnen heeft, hem nog even een veeg met de pekborstel geven.
Pech dat het verhaal al vrijwel meteen grondig gedebunked was. Kost twintig keer meer dan het gemiddelde? Ja, misschien, het gaat dan ook om een huis met twintig kamers, met bureaus en security en inderdaad een verwarmde zwemkom. En het is wel groene energie, wind– en zonne-energie en dingen, die meer dan de helft zo duur is als “gewone” stroom. En dan is er nog de hele discussie van wat er precies met “gemiddeld” bedoeld wordt, maar goed.
Allemaal dingen die een gemiddelde journalist op de BRT toch ook moet kunnen achterhalen? Maar nee, het item wordt gewoon zó, zonder enige duiding op de kijker afgestuurd. Een stukje van die Tennessee-mannen, een paar seconden voor de woordvoerster van Gore, en dan is het item afgesloten.
update: er was een filmpje waarin te zien was hoe deze kerel een heel erg op Apple’s iPhone lijkend werkende interface bovenop Windows had gemaakt, maar Apple werd er blijkbaar lastig van, en er is nu geen filmpje meer. Punt blijft: een telefoon alleen op basis van de interface van de software van de telefoon verkopen, zal moeilijk zijn.
Grinnik:
Dit is natuurlijk nog maar een heel klein begin, een beetje van een skin boven de rest. Maar het toont wel aan dat die dingen het allemaal ook kunnen, en dat het niet allemaal zó vanzelfsprekend zal zijn voor Apple. (nog hoéveel maand precies voor die iPhone hier uitkomt?)
Ach kijk, had Steve Jobs PocketPC te verkopen, dan zou hij wellicht helemaal rhapsodisch worden over hoe open het wel niet is, en wat gebruikers er allemaal wel op kunnen doen, en hoeveel ontwikkelaars er voor zijn en alles.
Wacht. Ik zal het nog even iets luider expliciteren voor wie die laatste link niet gevolgd had: HARRY ENFIELD EN PAUL WHITEHOUSE SAMEN IN EEN NIEUW PROGRAMMA OP BBC ONE!!!
Amy Winehouse is toch wel serieus de moeite waard.
Zoals deze bijvoorbeeld:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Back To Black, track nummer vijf op de plaats met dezelfde naam.
Het doktersbriefje zegt dat ik weer gezond ben. Ik voel me niet noemenswaardig beter dan gisteren, maar alla. We klagen niet.
En voor de rest: de dag is voorbijgezoefd, bah. ‘t Was feest op school bij de scouts, we hebben paella gegeten.
En o ja, vannamidag even naar de Fnac geweest en een een muis gekocht, zo één van Microsoft en draadloos. Ik dacht dat ze veel groter was dan ze uiteindelijk bleek te zijn, en ‘t is nu wel een fijn muisje voor bij een laptop als ik niets anders in de buurt heb, maar ik ga toch moeten een grote muis kopen ook. Dju.
Zo. Dat is dat, dan, vermoed ik, voor wat Jimbo betreft?
Essjay houdt de eer aan zich, alles is weer koek en ei? Nee, ‘t zal mij benieuwen wat uiteindelijk de echte lessen zullen zijn—if any—die ze er daar gaan uit trekken.
De feiten: Essjay is één van de meest gerespecteerde Wikipedia-mensen, reist op géén tijd door alle mogelijke rangen en eindigt uiteindelijk in Wikia uit, het bedrijf van Jimbo Wales (mede-uitvinder van Wikipedia). Maar ondertussen blijkt, via een erratum bij een artikel in The New Yorker, dat Essjay helemaal geen professor theologie is, maar gewoon een vierentwintigjarige mythomaan met veel tijd op zijn handen.
Uzelf een andere identiteit geven on-line als off-line is één zaak. Uzelf uitgeven voor een professor met diploma’s en ervaring up the wazoo, is een heel andere zaak. Die diploma’s en ervaring rondzwieren op Wikipedia om allerlei gezagsargumenten mee te onderbouwen (“ik kan u niet zeggen hoeveel keer ik mijn studenten dit heb moeten uitleggen”, “ik zal het toch wel weten zeker”, dat soort uitspraken), is nóg iets anders.
En uiteindelijk komt het allemaal weer neer op ons kent ons, en het groepje aan de top dat zichzelf beschermt en Jimbo Wales als het centrum van het universum beschouwt, en they must think the sun shines out of his arse, en tralala, tralalie. En The Usual Suspects die met ongetwijfeld meer dan gewoon leedvermaak commentaar geven, natuurlijk: ‘t is precies voor dergelijke zaken dat Sanger cum suis al lang waarschuwen.
Nee, Wikipedia wordt alsmaar ickier en ickier. Aan de oppervlakte is het allemaal nog zo geen groot probleem, maar begeef u iets dieper en het is een perfecte afspiegeling van het beste én het slechtste van alle gelijkaardige op vrijwilligers gebaseerde initiatieven.
Ik trek alvast een virtuele zak chips open en ik zet mij rustig neer. Eens benieuwd wat de volgende dagen gaan brengen.
[voorspelling: niets ten duvel]
update o kijk, Essjay heeft alsnog een korte uitleg gelaten:
My comments here will be short and to the point: I’m no longer taking part here. I have received an astounding amount of support, especially by email, but it’s time to go. I tried to walk away in August, and managed to do so for quite a while, but I eventually came back, because of the many requests I received urging me to return. Many of you have written to ask me to not leave, to not give up what I have here, but I’m afraid it’s time to make a clean break.
I ask that the first steward to see this message please remove my various flags from this wiki, as well as from Meta, Commons, and Wikiquote, and remove the bot flags from my bots, which of course will no longer be running. My tools will be taken down shortly. I had planned to delete my user-space myself, but I don’t want anyone to think I was going on a rampage, so instead, I ask that one or more administrators who are friends please delete the 288 pages that form my userspace (leaving only my userpage and this talk page).
I’ve enjoyed my time here, and done much good work; my time, however, is over, and leaving is the best thing for me and for Wikipedia. I walk away happy to be free to go about other things. I hope others will refocus the energy they have spent the past few days in defending and denouncing me to make something here at Wikipedia better.
With love to all who have been my friends here, Essjay(Talk) 03:17, 4 March 2007 (UTC)
Ha. Ik heb een CMS nodig. Iets dat bijzonder gemakkelijk te gebruiken is, maar dat ook op relatief eenvoudige wijze honderd procent customiseerbaar moet zijn qua uitzicht.
Het moet in het Nederlands kunnen werken, prutserijen in detail niet te na gelaten: honderd procent vertaald/vertaalbaar hoeft het nu ook niet te zijn.
Er moeten verschillende soorten inhoud in kunnen gestoken worden, nieuws en artikels en gewone tekst en beelden (in de zin van fotogalerijen) en discussies en watnog.
Inhoud moet op verschillende plaatsen kunnen terugkomen: nieuws bijvoorbeeld, moet met een systeem van trefwoorden automatisch op verschillende pagina’s kunnen gezet worden. Stukken tekst moeten net als links en beelden kunnen beheerd worden: dat ik kan zien welk beeld waar gebruikt wordt, bijvoorbeeld.
En er moet een zekere mate van user management in zitten: ik moet kunnen zeggen dat user A aan inhoud X maar niet aan inhoud Y mag prutsen. En dat als user B een wijziging doet, dat user C daar een goedkeuring aan moet kunnen geven.
En het moet gratis zijn.
Ik ben er al een tijdje uit, maar ik denk dat ik eens ga kijken naar plone en naar drupal. Andermaal. Als iemand andere suggesties heeft: shoot.
Slechte films zijn wijs. Eén van deze jaren ga ik zelf een slechte film maken, en wat meer is: het zal een zeer goede slechte film zijn.
Klassiekers als The Evil Dead, The Hills Have Eyes en Texas Chaisaw Massacre achterna.
Het probleem is dat ik tot nog toe altijd maar stukken script schrijf, en dan verdrink in details van details van exegese van details—hypertext is géén goeie zaak, wat dat betreft: ik schrijf liever backstory dan dat ik de actie vooruit help.
Maar goed. Het zal er één dezer toch nog van komen. Ik heb genoeg scripts van andere mensen bepoteld om te weten wat een goed script is, en ik heb genoeg films gezien om te weten wat een goeie film is.
En in alle geval zal het een horrorfilm worden, van het genre dat niémand er goed van zal kunnen slapen.
Want ik weet waar mensen nachtmerries van krijgen, jazeker.
Voor alle fotografen in de zaal, en ik ben er bijna zeker van dat niemand het antwoord weet.
Hieronder drie keer een stuk van een foto. Het onderwerp is precies hetzelfde, de lens ook. De stukjes foto staan allemaal op 100% en zijn nagenoeg onbewerkt (alledrie kregen ze een beetje sharpening bij in Lightroom, da’s alles):
Wat is er aan de hand? Hoe is dit te vermijden?
‘t Is er eentje voor de Steven Noelsen en Pieter Baerts en Bruno Bollaerts van deze wereld, denk ik. En dan nog.
Namahn is looking to recruit HCI professionals with formal training or equivalent experience in human-computer interaction, user-centered design, interaction design, cognitive ergonomics, human factors or related disciplines.
Namahn, dat zijn wij. We zoeken professionals met een opleiding of mensen gelijkwaardig door ervaring, ‘t is te zeggen: mensen die weten waar ze het over hebben, die meteen inzetbaar zijn, die weliswaar wat inloop krijgen, maar voor wie het toch niet allemaal meer nieuw mag zijn.
Ervaring/opleiding waarin? Wel, dat kan eigenlijk vanalles zijn: er zijn, dacht ik, tot nog toe geen dergelijke opleidingen in België. Het gaat wel over Human-Computer Interaction: hoe we de manier waarop mensen omgaan met software kunnen verbeteren. Daar valt vanalles onder: informatie-architectuur, grafisch ontwerp, analyse, project management, interface-ontwerp, workshops, presentaties en verslagen, ethnografie en interview, usability en accessibility dinges, …
En dus: psychologen, ergonomen, mensen die al lang met applicaties/websites bezig zijn en weten waar ze het over hebben, mensen die niet omver vallen als er over dingen als taxonomie of heuristiek of patronen gesproken wordt.
We zoeken mensen die in zich zowel de positie van analist als die van ontwerper verenigen, ‘t is te zeggen: die zowel een degelijke analyse van een probleem kunnen maken als er een oplossing voor kunnen verzinnen. Geen programmeurs, niet noodzakelijk grafisch ontwerpers/flash guru’s, wél mensen die een beetje van alles kunnen. Met de nadruk op problemen oplossen. Euh.
Working in a supportive team atmosphere, our members get the opportunity to develop professionally and personally. We enjoy having people on board from diverse ethnic or professional backgrounds.
Als je kijkt naar wie er bij ons werkt, zie je dat er vanalles en nog wat tussen zit. Equal opportunities werkgever en zo, en hoe diverser hoe beter, hoera! En ‘t zijn voor ‘t grootste deel jonge ouders en alles (tijdens de meeting deze morgen: twee kindjes aangekondigd voor deze zomer!), en we leren allemaal bij aan de lopende band.
Namahn offers a competitive salary, an aggressive profit bonus plan, a pleasant and mostly relaxed working environment where a decent life/work balance can be found—and all this at a nice location in the centre of Brussels, easily reachable via public transport.
Het is consultancy hé. Het salaris is degelijk, het bonusplan is meer dan degelijk, de life/work balance is buitengewoon veel meer dan degelijk.
Zo ongeveer iedereen komt met het openbaar vervoer, en de meerdeheid van de klanten zitten in Brussel. Ik kom van Gent, stap af in Zuid, neem de metro naar Madou en dan is het nog anderhalve minuut wandelen. En ‘s avonds ga ik te voet via de Botanique naar beneden naar Noord: een kwartiertje.
Het bedrijf zelf zit in een oude drukkerij, waar vroeger (heb ik me laten vertellen) het Staatsblad gedrukt werd. En het is in volle renovatie/herbestemming: er is nu al een leutige bibliotheek, maar er komt een relatief enorme inspiratieruimte, en douches, en een lounge, en watnog.
We practice open-book accounting and nurture a participative management culture.
Géén dode letter, dit: iedereen weet precies hoeveel wie waaraan bijdraagt, hoeveel wie verdient en hoe, waar welk geld naartoe gaat, hoe het bedrijf draait.
Om de twee weken maandag is er een vergadering met de consultants, en daar worden de projecten bekekenen besproken, worden pipeline en forecast geanaliseerd, wordt er gekeken naar budgetten en time management, etc.
Alle documenten en rapporten zijn op elk ogenblik voor iedereen beschikbaar, zodat je bijvoorbeeld op elk ogenblik kan kijken hoe het zit met een bepaald project of met de eindejaarsbonus, of wat dan ook.
For all jobs, we are keen on recruiting English, French or Dutch speakers. Our working language is English.
Ah, euh, ja. Er wordt van uitgegaan dat men kan schrijven in vloeiend Nederlands en Engels. Er wordt ook van uitgegaan dat Frans geen onoverkomelijk pobleem is, dat bijvoorbeeld een meeting of een interview in ‘t Frans moet lukken.
We make technology relevant for our client’s customers and do not pursue it for its own sake. Still, a healthy enthusiasm for information technology is required to work in this environment.
Zo is dat. Het is hoegenaamd (hoegenaamd) niet nodig om een techneut te zijn. De focus is de mensen, niet de technologie. Het helpt natuurlijk wel als je weet hoe een computer er van dichtbij uitziet, en wat dingen als XML en zo zijn, maar het is hoegenaamd niet het allerbelangrijkste.
Projecten gaan van één dag tot vele maanden, vaak ter plaatse bij de klant. Welke klanten? Grote (zeer grote) klanten en kleinere klanten. Banken, telecom-operatoren, IT, gezondheidssector, overheid, etc. etc.
Now, if you are interested, write to jobs@namahn.com and tell us what kind of job you would like and what type of company you would like to work for. Attach a resume and for background, have a thorough look at our site.
Zich onthouden indien niet ernstig, zou ik er durven aan toevoegen, maar ik heb misschien teveel kandidaten gezien in de zin van “ik heb net de webmaster-opleiding van de VDAB gevolgd”.
U voelt zich aangesproken? Schrijf een brief en een CV (hulp nodig? alhier: jobinterview 1a – 1b – 1c – 1d – 2 – 3) en opsturen die handel. U kent iemand die zich zou kunnen aangesproken voelen? Geeft die meneer of mevrouw een stamp en duw hem of haar in de goeie richting.
Ik wil de mensen aan de jobs-at-namahn-mailbox niet méér werk geven dan ze al hebben, dus als er meer informatie nodig zou moeten zijn: mvuijlst@gmail.com en ik antwoord volledig confidentieel op alles waar ik op kan antwoorden, ha!
‘t Was nochtans niet moeilijk, nog maar een paar dagen geleden had ik gelinkt naar Feynman over optica.
Als licht door een heel kleine opening geduwd word, dan verspreidt het zich, en krijg je een diffractiepatroon: op de ene plaats versterken de “stralen” zich, op de andere heffen ze elkaar op, en in plaats van duidelijke lichtpunten, krijg je lichtcirkels met halo’s in concentrische ringen errond.
Netto-effect: een onscherp beeld, met pixels die er vreselijk veel groter uitzien dan ze eigenlijk zijn.
Waardoor het paradoxaal genoeg zo is dat je aan f/5.6 een scherper beeld hebt dan aan f/18, en dat het beeld aan f/40 gewoon erwtensoep is als je het van dichtbij bekijkt.
Ter illustratie, dezelfde foto’s als vorige keer, maar zonder crop en kleiner.
Aan f/5.6: zeer weinig scherptediepte, maar wat scherp is, is zeer scherp.
Aan f/40: perfect, als je er niet van zeer dichtbij op gaat kijken:
Aan f/13: min of meer in orde voor een groot deel van de foto.
Oplossing: foto’s nemen aan pakweg f/11, en waar nodig focus stacking doen, bijvoorbeeld met CombineZ. Maar om foto’s te kunnen nemen aan f/11 heb ik een lichtbron nodig die minder sterk is dan de SB-29 die ik heb. Of mijn SB-29 omzwachtelen met papier en zo.
De situatie: mijn fiets bleek plots geen zadel meer te hebben. Ik laat hem staan (ook wegens te ziek toen om met de fiets aan de hand rond te lopen en in alle geval fietswinkel gesloten).
De volgende dag neem ik de fiets van mijn moeder (zelfde model, een paar maten kleiner) om te gaan werken. Mijn fiets, minus zadel maar met nog al de rest er aan (zadeltassen, stuur, wielen) staat om 7u20 nog aan het station onder de brug.
‘s Avonds wat vroeger naar huis, dat ik tijd heb om mijn gevandaliseerde fiets binnen te steken en er een nieuw zadel aan te laten pompen.
Onder de brug: ik vind hem meteen terug, maar waar staat die van mijn moeder? Op en neer, op en neer: geen fiets van mijn moeder te vinden. Ja, de mijne staat er nog, minus zijn zadel, maar geen identiek model mét zadel meer te vinden.
Grr!
Sleutel in het slot—hola! ‘t Is gewoon die van mijn moeder die er nog staat! Ook zonder zadel! En ‘t is de mijne die helemaal verdwenen is!
Magnifiek hoor. Op twee dagen tijd twee zadels en één volledige fiets gestolen. Aangifte gedaan bij de politie natuurlijk, framenummer en vanalles doorgegeven, maar ge ziet dat van hier dat hij nog zal uitkomen. Bleh.
En vanavond het nieuw zadel voor de andere fiets gaan betalen. Fecking 101 euro dedju.
Welcome to Conservapedia, a conservative encyclopedia you can trust.
[…]
Conservapedia is a much-needed alternative to Wikipedia, which is increasingly anti-Christian and anti-American. On Wikipedia, many of the dates are provided in the anti-Christian “C.E.” instead of “A.D.”, which Conservapedia uses. Christianity receives no credit for the great advances and discoveries it inspired, such as those of the Renaissance. Read a list of many Examples of Bias in Wikipedia.
Conservapedia is an online resource and meeting place where we favor Christianity and America. Conservapedia has easy-to-use indexes to facilitate review of topics. You will much prefer using Conservapedia compared to Wikipedia if you want concise answers free of “political correctness”.
Pareltjes van schoon vernuft, die entries op Conservapedia. Deze over de koude oorlog vond ik persoonlijk fantastisch:
The Cold War was a war between the United States and the Soviet Union. There was no direct fighting between the superpowers, but only an [sic] nuclear arms race. They each built many nuclear bombs and used them to terrify the other side. The United States had non-communitst [sic] allies and the Soviet Union had communist allies. These allies fought each other diectly. [sic] The United States would supply its allies and the Soviet Union would supply theirs. The Cold War in 1989 [sic] with the fall of the Soviet Union.
Woeha! Ik zou er wat aan verbeterd hebben, maar aanmelden lukt niet en anonieme wijzigingen mogen niet.
Zo zijn ze dan wel weer: zéér veel vertrouwen in de medemens.
Peter, en Lunatics, en Henk. En Ilse, en Tjoff, en Xander, en Patricia en hare vent, en—ha!—de meneer van Netsensei. En ook wel: nog heel veel volk.
Er zijn veel filmpjes gemaakt, en die gaan dan allemaal gemonteerd worden, en dan zal de wereld voor immer en altijd weten wat en hoe van Henk’s optredens van vóór Loebas.
Gisteren een beetje gehaast de trein genomen in Centraal, niet zeker dat ik niet op de boemel zat, in Zuid even uitgestapt en aan de conducteur gevraagd of dit wel degelijk de snelste trein naar Gent Sint-Pieters was, hij mij bevestigd, ik weer terug in de trein, laptop open, televisie kijken.
In Gent aangekomen: afgestapt, naar de fietsenwinkel om de fiets-met-het-nieuwe-zadel-van-fecking-101-euro, op de fiets, terug naar huis.
Ergens midden de Sint-Denijslaan: toch een beetje koudjes aan de nek, zo… zonder… aaargh!! mijn sjaal! Mijn warme wollen sjaal van Molly Malone gekocht in het verre Ierland! Ik zal hem toch niet op de trein gelaten hebben, daar in Zuid, toen ik in de snelte afstapte en weer opstapte in een andere wagon? En het was zo’n goeie sjaal, precies de juiste lengte om opgerold dienst te doen als kussen!
Maar neen dus: vanmorgen toegekomen op het werk, en de sjaal lag nog onder mijn bureau.
Ik doe het net zo graag met tweehonderd slides als met zeer weinig slides.
Tweehonderd slides is veel meer voorbereiding (euh, logisch natuurlijk), en is handig als het een logisch samenhangend verhaal moet zijn. Het laat wel veel minder ruimte voor interactie, omdat de slides er nu eenmaal door moeten in een bepaalde volgorde.
Met zeer weinig slides doe ik het meestal zo:
Als ik ga beginnen en als het een grote zaal is of als er meer dan pakweg een man of tien is: een titelslide (met alleen een logo of zo), dat de mensen weten dat het gaat beginnen.
Daarna: één of twee slides met intro (naam / bedrijf / URL / e-mail, tralala).
En dan: slides met telkens maar één of twee woorden erop, die zeggen waar het stuk over gaat. Dus in het geval van Steven bijvoorbeeld “Outerthought”. “Open source”. “Geld”. “Organisatie”. “KMO”. “De overheid”.
En daarnaast, bijzonder handig altijd: een aantal context-slides die klaarzitten maar die enkel getoond worden als het nodig is en als het ter sprake komt. Met concepten uitgelegd in schematische vorm, bijvoorbeeld version control, of de relatie java/cocoon/daisy, of een paar voorbeelden van (stukken) configuratiefiles.
Met Powerpoint is het gemakkelijk om op de laptop een presentation view te hebben, met de huidige slide+eventuele notes, en een slide sorter slide sorter-achtige view eronder. Daar kan dan zonder over andere slides te moeten gaan, de juiste context-slide getoond worden.
Dat heeft dan wel iets professioneels, vind ik: komt er een vraag out of the blue uit het publiek, zo van “jamaar wat is nu precies het verschil tussen Lenya en Daisy?”, en dan een seconde of vijf later: hopla, een vergelijkend schemaatje.
Hand-outs, dat is nog iets anders. Ik ben tegen slides als hand-out. Slides zijn slides en hand-outs zijn hand-outs.
Een document maken met daarin alle relevante namen en adressen , dat lijkt me in deze context het handigste. En dan ook op voorhand zeggen: “ge moet niet de moeite doen om alle namen en URLs op te schrijven, ze zijn allemaal te vinden op [adres|papier dat ik u straks geef|del.icio.us/presentatie/]”.
Voilà. Ik zit sinds maandag terug op mijn werkplek in het Muntcentrum. Op de computer van de werkplek, ‘t is te zeggen op een computer met een bog standard Windows 2000 Professional.
Als ik een computer gebruik, dan vrees ik wel dat ik die helemaal naar mijn hand wil zetten, met mijn eigen programma’s en mijn eigen instellingen. En dan zitten we met een probleem op zo’n computer waar er niet de mogelijkheid is om wat dan ook te installeren.
Gelukkig! Zijn er portabele applicaties! En meer bepaald: gelukkig is er Portable Firefox en XAMPP en Notepad++, want ondertussen heb ik Photoshop en SnagIt geïnstalleerd gekregen, waarvoor ik tot vorige week Portable Gimp en (portable) FastStone Capture voor gebruikte.
XAMPP heb ik staan voor als ik ergens snel iets moet gegenereerd of geconverteerd krijgen: van die dingen die in Excel ook wel zouden kunnen, maar die met een lekje PHP gewoon veel sneller gaan. Met XAMPP heb ik een volledige Apache en MySQL staan, met alles erop en eraan, een hele server op een USB-stick. Ja, het zou in een reeks andere talen ook kunnen (euh, javascript, bijvoorbeeld), maar soms is het gemakkelijker om met goede oude vertrouwde SQL en dingen te werken.
Voor het ogenblik heb ik er nog geen nood aan, maar een mens weet maar nooit.
Notepad++ is voor het moment mijn editor of choice. Snel, draagbaar (het is gewoon een .exe, niets te installeren), een stapel plugins voor vanalles en nog wat, syntax highlighting voor vanalles en nog wat, , syntax folding (hele logische blokken inklappen, een groot gemak), auto-completion, regexen, afijn: proper gerief.
Maar op dit moment zijn het voornamelijk Firefox en extensies die mijn leven een beetje gemakkelijker maken. Op een rijtje:
Delicious bookmarks: vervangt het hele bookmarkingsysteem van Firefox door Del.icio.us. ‘t Is te zeggen, niet helemaal (meer): tot een tijdje geleden werd effektief het Bookmarks-menu weggesmurft, en daar liepen andere extensies dan wee lastig van. Nu loopt het zo’n vaart niet meer: het kan nog wel, maar ‘t is optioneel.
In alle geval: ik zou niet zonder kunnen. Niet alleen om dingen naar del.icio.us te sturen, maar vooral om ze er weer uit te halen. Niet alleen publieke URL’s kunnen er in trouwens: ook dingen die enkel en alleen voor mij zijn.
Firebug en Web Developer Toolbar. Ik was Web Developer gewoon, maar Firebug is ondertussen ook al een tijdje een vast onderdeel van mijn Zwitsers zakmes.
Live HTTP Headers. File under “handig wanneer het nodig is”. ‘t Is geen Fiddler of Wireshark, maar het is wel handig. Al vermoed ik dat ondertussen Firebug het ook allemaal doet.
Performancing. Euh, nee, PFF, euh nee, Scribefire, euh nee: ze bestaan niet meer. Maar zolang het blijft werken, gebruik ik het occasioneel wel. Om blog entries te schrijven en zo.
Download statusbar.
Een handigheidje: alle downloads komen in de statusbar terecht, van
waaruit ze kunnen gelanceerd worden. Ik heb een gloeiende hekel aan de
standaard download manager-achtige dinges.
Thuis staat er wel meer op natuurlijk, maar dit is het voor op het werk. Erm. Dingen die ik vergeten ben? Ik zou het niet weten. Zijn er betere alternieven? Ongetwijfeld.
‘t Was gisteren vergadering van het project, in den Irish Pub. Daar waardat de Irish coffees aan drie euro staan, gelijk dat ze zeggen.
Het meesterplan was: eerst iets eten met wie er nog iets wou eten (meneer volume12, meneer pictrix, meneer en mevrouw tiehie-kerygma en mevrouw onnozelheidmag), daarna vergaderen met misschien een glaasje erbij, en daarna een korte informele nabespreking houden met wellicht een tweede glaasje.
Ergens tijdens die informele nabespreking zou mijn madam afkomen, en dan zouden we samen naar huis gaan.
Edoch! Om negen uur kreeg ik een telefoon! Dat ze haar klop had gekregen! En dat ze niet meer zou afkomen! Eheu! Ohime! Wat nu gepijpt! Zonder vervoer in het centrum en de slaapplaats is in Sint-Denijs!
Er zat niet veel anders op dan in Gent te blijven slapen, in ons eigen huis-in-verbouwing.
Nu, dat was al bij al nog een gemak bij een ongemak: aangezien ik niet naar huis moest op een bepaald uur, kon ik nog een glaasje extra drinken.
Allez, wat is me dat nu? Mijn weblog werkt niet meer in Firefox, maar wel nog in Internet Explorer?
Ik ga naar om het even welke pagina en ik krijg een leeg scherm te zien in Firefox, terwijl alles wel werkt in IE. Weird maat.
Via andere websites is het wel te bekijken, blijkens deze machtige vertaling via Alta Vista’s Babelfish [werk aan de winkel, trouwens, die vertalingen van en naar Nederlands]:
Allez, what are me that now? My web-unwieldly no longer in Firefox, but still works in Internet Explorer?
I go to any page and I get an empty baffle whereas to see in Firefox, everything work, however, in IE. Weird half-measure.
Hulpe!
update: cookies clearen lost het probleem op. Stuh-range.
update 2: nope. Het is niet opgelost: er is iets denk ik aan de hand aan de serverkant of zo. Als je de cookies weggooit, dan lukt het om de site weer te zien en zo, maar er is nog altijd iets aan de hand: commentaar geven lukt niet, en in de administratie-interface lukken er nog een aantal andere zaken ook niet. Ik vermoed dat er ergens een php-functie sinds kort niet meer werkt, en dat daardoor ergens een stuk pagina niet meer getoond wordt.
Afijn. David van Data Matters is on the case! Nieuws later!
update 3: Um, ik weet het niet, maar ik denk dat het probleem, wat het ook moge geweest zijn, opgelost is.
Hoera! Er was iets aan de hand met mijn weblog maar nu niet meer!
Om dat te vieren, kondig ik bij deze de Week Van De Commercie aan op blog.zog.org!
Heel de week steek ik mijn virtuele broek af tegen betaling! Haha! Suck on that, Mensen Met zogenaamde Principes, haha!
Om te beginnen: kijk eens wat ik in mijn trekzetel aantrof toen ik vanavond thuiskwam!
Een hele doos vol Crokidos! Hot & Spicy! Ik ben normaal niet zo’n chips-eter, maar ik ga er toch van degusteren dit weekend. En natuurlijk mijn bevindingen op film boekstaven en doorsturen naar de mannen van de Mortierbrigade, ge ziet dat van hier.
Crispy Cheese en Sweet Tomato, daar kan ik me wel iets bij voorstellen, maar ik loop er niet al priori wild van. ‘t Is van Hot & Spicy dat ik veel verwacht: dat klinkt lekker.
En in in alle geval lijken die Crokidos me beter om in geitenkaas te steken dan van die hoorntjes.
Joechei! Zoete commercie! Zo heb ik ze graag: gratis dingen geven, en niet eens verwachten dat ik er oneerlijk over ga schrijven!
Ha. ‘t Is eens wat anders dan Kretschmer of Jung: Your programmer personality type is DHSC.
You’re a Doer. You are very quick at getting tasks done. You believe the outcome is the most important part of a task and the faster you can reach that outcome the better. After all, time is money.
Ik programmeer bij momenten redelijk snel, ja.
You like coding at a High level. The world is made up of objects and components, you should create your programs in the same way.
Ik zit inderdaad niet echt graag in de loopgraven. Beetje top-down mens, ik. Mijn laatste ervaring in de loopgraven was, euh, Z80 assembler. Om u een idee te geven.
You work best in a Solo situation. The best way to program is by yourself. There’s no communication problems, you know every part of the code allowing you to write the best programs possible.
Um. Kweetniet. Ik heb er nooit problemen mee gehad om met meer dan één mens tegelijk te pogrammeren aan iets.
You are a Conservative programmer. The less code you write, the less chance there is of it containing a bug. You write short and to the point code that gets the job done efficiently.
Mwof. Ik vlieg er wel meestal meteen in, en dan komt er soms veel te veel code. Maar dan refactor ik regelmatig wel eens, en durf ik wel helemaal opnieuw te beginnen. De blutsen met de builen, veronderstel ik?
‘t Is dan toch nog eens gelukt om een aflevering van CCC te zien.
Verdiende winnaars.
Dandy Dinges heb ik helemaal gemist, en ik ben daar eigenlijk niet zo rouwig om. Veerle vind ik nog altijd hetzelfde als tijdens Comedy Zone vorige maand: het materiaal is goed, zij is goed, maar het één past niet op het ander, en het is om allerlei redenen gewoon niet grappig. Iwein was grappig, daar niet van, maar ik zag er precies teveel Wim Helsen in. De manier waarop Xander er zijn kloten aan vaagde was, vond ik, bijna aandoenlijk. Redelijk zwaar herkenbaar, ook. Ik weet dat hij heel erg grappig kan zijn, dus we zullen het maar dosering noemen zeker?
En Philippe Geubels vond ik in deze aflevering de beste van de vier. Benieuwd wat er gebeurt tijdens de finale.
Zo wijs: bisschop Athenagoras Y. Peckstadt becommentarieert de eucharistieviering op één.
De uitzending duurt een uur, maar zo’n liturgie laat zich niet in een uur vatten, zegt de bisschop. Maar hij wenst ons toch nog het allerbeste toe, sympathiek van hem.
Toen ik nog bij Griffo werkte en ik regelmatig nachten door deed, dan zette ik graag een internetradio op met orthodoxe liturgische gezangen. Heel het gebouw werd er bardo door, bijzonder handig om een flow te bewerkstelligen.
Een concert van het Byzantijnse koor Agiopolitis is een wonderlijke reis door de best bewaarde geheimen van de traditionele Byzantijnse kerkzang. Agiopolitis is het geesteskind van dirigent Ioannis Arvanitis, die research verricht naar de verschillende traditionele vormen en authentieke stijlen van de Byzantijns-orthodoxe kerkmuziek. De naam van zijn koor is een afleiding van Agia Poli, verwijzend naar de Heilige Stad Jeruzalem en is ontleend aan de oudst bewaard gebleven tekst uit de Byzantijnse muziektheorie. De gezangen in verband met Pasen behoren tot de mooist uitgewerkte die er zijn. Oorspronkelijk is de Byzantijnse muziek monodisch (eenstemmig zonder begeleiding) en wordt gezongen door een voorzanger of een mannelijk koor en door bassen. Elke lettergreep van de tekst komt overeen met een noot van de melodie. Deze muziek kende haar hoogtepunt van de 5de tot de 11de eeuw en ontstond rond steden als Constantinopel, Jeruzalem, Alexandrië en Antiochië.
‘t Is vanavond ouderbijeenkomst op school, voor de eerste communie van Zelie. Sandra is secretaris van de oudervereniging, en die hebben op hetzelfde moment vergadering, dus ik ben van corvee.
Ik ben niet aan godsdienst. Of nee, correctie: ik ben wel helemaal aan godsdienst. Maar dan eerder zoals (sommige! andere!) mensen amateur van porno kunnen zijn: bekijken en erover lezen is één ding, actief meedoen is een heel andere zaak.
Het interesseert me wel allemaal heel erg, in die mate dat ik op elke willeurige dag wel minstens één boek over het een of andere aspect van godsdienst aan het lezen ben—op dit moment is dat Patrick Geary’s wel bijzonder boeiende Stop met lachen, daar vanachter! ‘t Is echt interessant!Furta Sacra: Thefts of Relics in the Central Middle Ages—maar ik ben niet gelovig.
Ik kan wel zien waarom mensen troost of soelaas of steun of inspiratie of zingeving of watdanook in hun godsdienst naar keuze zouden vinden, maar ik heb er niet de minste behoefte aan.
Er is goed en er is kwaad in de wereld, jazeker, maar ik zie niet in waarom dat aan iets bovennatuurlijks zou moeten te danken of te wijten zijn.
We mogen geen kwaad doen, jazeker, maar waarom zouden we dat alleen maar moeten doen met de boeman van een slecht karma, of met de boeman van “onz’heere zal u straffen”? En uiteraard moeten we streven naar het goede, , maar waarom zouden we dat alleen maar doen met het nirvana of rijstpap met gouden lepels in het vooruitzicht?
Ik geloof niet dat er ergens een al dan niet welwillende aanwezigheid is achter de schermen, dat er ergens een transcendente teleologie bestaat of zou moeten bestaan. De wereld is wonderlijk, de natuur is een mirakel, en daar een sturende ontwerper achter plaatsen, dat is voor mij overbodig.
In het beste geval vind ik van godsdienst hetzelfde als Stephen Jay Gould als hij over non-overlapping magisteria spreekt: godsdienst kan men niet op een wetenschappelijke manier benaderen (“bewijs mij dat God bestaat”), en wetenschap niet op een godsdienstige manier (het is zinloos te “geloven” in de zwaartekracht). De twee staan los van elkaar, en als ze in elkaars vaarwater komen, dan is dat een recept voor problemen: intelligent design is dan nog bij de minst gevaarlijke uitwassen.
Want in het slechtste geval ben ik het eens met Richard Dawkins: godsdienst is gevaarlijk, een mens moet maar kijken naar wat er allemaal in naam van de godsdienst gedaan wordt.
Afijn, maar dat alles dus om te zeggen dat het straks vergadering van de eerste communie is. Wat moet een mens doen met zijn kinderen? Ze zitten op een katholieke school—een jezuietencollege begod!—en toch zijn wij niet gelovig.
Wij hebben die school gekozen omdat we het een goede school vinden. En omdat ik ze naar een katholieke school wou sturen: ze moeten zelf de keuze kunnen maken, houd ik mezelf voor. En dat kan niet als ze van in het eerste leerjaar een soort anti-religieus dogma opgedrongen krijgen.
Maar ik heb het daar lastig mee, ,jawel. Zou ik ze in Saoedi-Arabië ook naar een religieuze school gestuurd hebben? Of in de Verenigde Staten? Ik ben er wel zeker van van niet, nee.
Ach ja. Ik verantwoord het voor mezelf als geloven in Sinterklaas: het zou spijtig zijn als ik het ze nu ontzeg, dat kinderlijke geloof in Jezus en de Goede God. Ze mogen hun illusies hebben, en ik ga ze er niet van afhelpen. Meer nog: ik ga actief meehelpen de illusie hoog te houden, zo goed mogelijk en met alle respect voor alle betrokken personen.
Net zoals ik ze niet zeg dat die vent met zijn rode cape niet écht Sinterklaas is, maar alleen maar De Man Die Sinterklaas Kan Worden, nonkel Rudy.
Ik dacht nog dat ik een verslagje ging presteren van de vergadering van gisteren op school voor de eerste communie, maar ‘t zal er niet van komen. Ik heb vijf grote bladzijden in klein geschrift volgepend, maar ik zie er mij geen beginnen aan.
Het komt erop neer dat er van ons een groot engagement gevraagd wordt, en dat we heel erg hard ons best moeten doen. De kinderen werken tussen nu en 17 mei in een boekje rond het thema Laat me licht en vuur en warmte blijven.
Ik heb de indruk dat de juffrouw meer de charismatische bewegingskant opgaat dan wat anders, met veel nadruk op een innerlijk geloof van mogen in plaats van op een uiterlijk geloof van moeten, en dat het er allemaal op neerkomt dat we elkaar graag moeten zien, en dat Jezus daarbij een voorbeeld is, zoals er ook in andere geloven voorbeelden zijn.
Afijn, bon. Ik heb met het hele verhaal, Jezus inbegrepen, geen enkel probleem, en het is allemaal goed en waardevol. ‘t Is maar als het naar (een) God gaat dat het me te ver gaat.
De parameters dus:
wij doen helemaal mee met het boekje, dat kan ook niet anders, en er is trouwens wel degelijk ruimte voorzien voor andere (geloofs)overtuigingen
en dan is er de eerste communie zelf, en daar doet Zelie niet aan mee
Hoe dat precies in zijn werk gaat: geen idee. Ik heb het stomgaweg niet gevraagd. Ze gaan allerlei dingen repeteren en instuderen—gaat Zelie dan naar de mis gaan en alleen niet ter communie gaan? Of mag ze de kerk niet binnen? Of krijgt ze die dag vrijaf en moet ze niet naar school gaan?
En mag ze op de groepsfoto staan, of is dat alleen voor de communicanten? Ik zal eens moeten vragen dat het gevraagd wordt. En dan moeten we eens nadenken hoe we dat gaan communiceren.
Waarom mag ik geen eerste communie doen? Moeten we dan zeggen dat een eerste communie alleen maar mag als je gedoopt bent, en dat ze niet gedoopt is? Jamaar waarom ben ik niet gedoopt? Moeten we dàn zeggen dat ze niet gedoopt is omdat het doopsel wil zeggen dat wij ons als ouders verbinden om onze kinderen in het geloof op te voeden, en dat we daarom zelf oook moeten geloven, maar dat we niet geloven?
Zelie kennende, gaat die niet rusten voor ze tot op de bodem van de zaken geraakt is.
Hoe kan ik Michel Vuijlsteke het best benaderen zonder over te komen als een fanboy?
Muaha. Ik ben bang van nieuwe mensen in ‘t algemeen, dus dan wordt dat, in mijn inschatting, op die bwards zo’n conversatie gelijk als ik Beau in ‘t echt zie:
– Ah, yo. – Yo. – Hoe is ‘t ermee? – Ah, ça va, ça va. – … – … – (schuifel) – (rondkijk rondkijk) – Jaja. – ‘t Is wat. – … – Allez dan. – Jaja. – … – … – Chô. – Trrr. – Allez, euh, ik denk dat ik maar eens… – Ah ja, ik ging ook juist… – Salut hé. – Tot op tinternet dan nekeer hé.
Het wordt hier in huis volgende week een vrouwenbastion: mijn vader zit in denk ik Bulgarije, en ik zit in Frankrijk van maandag tot donderdag.
Wat mijn vader in Bulgarije doet: geen idee. Maar wat ik ga doen in Frankrijk: ha! Wetenschappelijk onderzoek, mijn waarde! We gaan met de meerderheid van het werk op retraite in een oude meisjesschool, er komen een aantal vakexperten, en we doen workshops en alles.
En! Er komt een chefkok mee, die voor ons morgen middag en avond gaat koken!
En! Het is in de champagnestreek, en er zullen Schone Foto’s te maken zijn!
En! En! En!
(euh ja, ik moet nog wel wat werk verrichten op de projectwiki vóór maandagochtend, maar alla, dat nemen we er dan maar bij)
Gisteren zijn we met een delegatie van het werk naar de K VIV-lezing geweest in Antweren. In oktober hadden ze Dries-van-Drupal al, en bij deze: Stevenn-van-Outerthought!
Ik dacht dat het de bedoeling was dat we anderhalf uur zouden krijgen, maar het bleken er achteraf twee en een half geworden te zijn. Het ging over open source en Daisy en over het bedrijfsleven, en het voelde, ondanks het hoge podium en de grote zaal, toch wat aan als een cafégesprek. Met een projector en een presentatie, weliswaar.
Het ging over mensen en over kennis, en over relaties en ervaringen en dergelijke. En ook wel specifiek over ervaring en lessen geleerd. En dat technologie in dergelijke zaken vooral een enabler is.
Ik denk dat ik niet bijzonder heel veel gehoord heb dat ik nog niet wist, maar ‘t was de moeite waard, al was het maar om het eens in ‘t echt te zien. Wat mij trouwens écht zou ineresseren, is de hele filosofische onderbouw uitgespit krijgen: waarom welke feature wel of niet geïmplementeerd geraakt. Of ook: ter plaatse gaan kijken als een vlieg op de muur, en het informele documenteren.
Euh.
Ik zit teveel met mijn hoofd in patronen, never mind, never mind.
En ik heb net het meest boeiende stuk gezien tot nog toe: de mannen overlopen een slide show van de foto’s die Michiel getrokken heeft. Ik zou naar een heel programma met niets anders kunnen kijken: een goeie fotograaf die foto na foto toont, en van tijd tot tijd een half woordje uitleg.
En dan zingen ze samen Homeward Bound, and not a dry seat in the house.
[en Michiel zei trouwens ook iets van “Photoshop, dat is dus fantastisch hé, ge kunt daar de perspectieven rechttrekken”—ik kreeg het er helemaal warm van]
Mijn broer is vanmorgen met een nieuwe computer thuisgekomen.
Een Intel Core 2 Duo E6600 op een Asus P5N32-E SLI moederbord met een Arctic Cooling Freezer 7 Pro koeler erboven gevezen in een Antec LifeStyle Sonata II kast, en fluisterstil dat dat is! Twee latjes van een gigabyte Kingston PC6400 DDR2, CL4 erin, een fecking Asus GeForce 8800 GTX 768MB DDR3 voor het beeld, twee Seagate Barracuda 7200.10 van 320GB in raid, en een Samsung SyncMaster 205BW monitor, en van die Creative Inspire T7900 luidsprekers. Ah ja, en ‘t is met Windows XP Media Center erop. Nog iets te vroeg voor Vista, was de consensus.
Gniiiaaaarghhh!!! Supreme Commander op 1600×1050 met alles op het maximum, en 8x antialiasing, en het vliegt! En pakweg Lightroom en Bridge werken alsof het allemaal gif-beeldjes van 640×480 pixels zijn in plaats van 15 megabyte RAW-files.
Verschoon mij terwijl ik stilletjes in een hoekje ga zitten snikken.
Ik heb de laatste wekend nog meer dan anders lopen nadenken over keuzes en de gevolgen ervan. En Stevenn’s ding vorige donderdag heeft het er allemaal niet beter op gemaakt.
Pas op: ik ben bijzonder content met waar ik nu sta, maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer zou mijmeren. Had ik maar, was ik maar, wist ik maar.
De verleiding is groot om gemakkelijkeidshalve mijn academische—ahem—carrière over te slaan, maar eigenlijk: daar begint het allemaal. Even een tour d’horizon van what ifs.
Had ik op een lagere school gezeten waar er wél huiswerk en examens en meer structuur was, en waar er meer dan vijf kinderen in de klas zaten, hoe anders zou ik dan uitgedraaid zijn?
Als ik niet de keuze had gekregen of ik al dan niet in een sportvereniging of andere naschoolse activiteit ging, en als ik dan schermen of hockey of scouts zou gedaan hebben, zou ik dan socialer geworden zijn?
Als ik op een middelbare school had gezeten waar er de eerste paar jaar anders met de mensen werd omgegaan, of als ik had gedurfd om na de afrgijselijke eerste latijnse, tweede latijn-wiskunde of derde latijn-wiskunde effectief naar de Voskenslaan te gaan, zou ik dan een jaar eerder afgestudeerd zijn, in een andere richting?
Als ik méér dan pakweg twee dagen per examen had gestudeerd, zou ik dan een rechtendiploma hebben? Of, belangrijker: als ik het had gedurfd om meteen geschiedenis te studeren in plaats van eerst jàren aan een stuk tegen mijn zin rechten te doen, wat dan?
Als ik had aangedrongen om in 1994–5 een kwart van de aandelen te kopen van mijn eerste werk, in plaats van gewoon als slecht betaalde bediende te gaan werken, en als ik dan mee had geprofiteerd van de verkoop in januari 2000 in volle dotcomboom, wat dan?
Wat als ik mijn getekend contract bij The Reference—in 1995, toen ze nog met drie man waren—ook zelf had getekend in plaats van een dag later, uit een soort misplaatste loyauteit, te zeggen dat ik toch niet kwam werken?
Wat als we bij Netpoint niet met IBM RS/6000 als serverplatform hadden gewerkt, en tot voorbij Y2K met ncsa httpd, maar ergens in pakweg 1997 apache hadden gekozen? Zouden we dan ook in de open souce gezeten hebben?
Wat als we geen FoxWeb en later ColdFusion hadden gekozen als platform, maar pakweg php? Of iets java-achtig?
Voor hetzelfde geld was ik een sociaal helemaal aangepaste historicus. Of iemand die de afgelopen tien jaar actief bezig was in de open source. Of één van een dozijn andere mogelijkheden, natuurlijk, de ene al afgrijselijker dan de andere.
Ach ja. Ik had ook nog een hele lijst met dingen die ik verkeerd heb gedaan, en die ik anders had kunnen doen op mijn voor-voorlaatste en voorlaatste werk. Uiteindelijk alsnog anderhalve pagina uitgewist en beslist niet te posten.
‘t Zal voor binnen een paar jaar zijn, vrees ik. Nog allemaal te vers in het geheugen.
We zitten met het werk deze week in het PerformingArtsForum, een oude meisjesschool in Saint-Erme-Outre-et-Ramecourt, een onooglijk gat in de Champagne. Gisteren toegekomen in de vroege avond, en al meteen een flashback naar een lang geleden die ik eigenlijk nooit meegemaakt heb: kamers uitzoeken!
Niet alle kamers hadden bedden waar iedereen in paste, niet alle kamers hadden gordijnen, niet alle kamers hadden opgemaakte bedden. Free for all! Alhoewel, nee, niet echt: wij voelden ons met ons gedrieën—Bart, Mieke, mezelf—al hele rebellen omdat we een kamer hadden ontdekt waar kussens en beddengoed in lag, maar bleek achteraf dat het de bedoeling was dat we ons daar approvisioneerden. Mha.
Er was helemaal niets voorzien voor de avond, en we hebben dan maar eerst het gebouw wat verkend. Een kapel, een pingpongruimte, een trapzaal die met twee enorme balken van boven tot onder onderstut werd, heelder gedelapideerde stukken en dan weer zeer gerestaureerde stukken.
‘t Is wel grappig, want er is vanalles te zien—enorme zalen, kleine kamertjes, bezemkasten die wellicht ooit internaatskamers waren, deurtjes op kniehoogte met kruipruimtes erachter, van tijd tot tijd eens een pardoes ingeplante doucheruimte, en zelfs een relatief zeer grote kapel, inclusief altaar en glas-in-loodramen.
Vandaag Chris Johnson, alweer zo’n bijzonder sympathieke meneer met een enorm interessante job.
Boy, gisteren, werkte vooral als consultant in de luchtvaartindustrie. Johnson zit in de accidenten: hij wordt erbij geroepen als er ergens een catastrofe gebeurd is, en hij helpt de dingen op te lossen. Eum, denk ik toch. In alle geval bijzonder interessante mens, met bijzonder interessante anecdotes—die keer dat we de mislukte marsmissie voor de NASA onerzochten! Die keer dat we een treincrash met honderd doden hadden! Die keer dat er vrouwen met risico-zwangerschappen wegens een datumbug geen waarschuwing kregen!
De vergaderzaal is, om het met een understatement te zeggen, speciaal:
Het ziet er een beetje uit als een oude balzaal of een studiezaal, met een muur voor projectie, en voor de rest allemaal oude zetels en sofa’s om in te zitten:
Moeilijk om zitten soms, maar al met al, en met een kussen in mijn rug, valt het allemaal wel mee.
En voor de rest: plenary, eten, breakout, eten, plenary, eten, feestje, slapen, ontbijt, plenary, koffie, plenary, eten, breakout, plenary.
En zelfs als de sprekers niet helemaal pèts op het thema zit dat verwacht was, dan blijft het nog interessant: ‘t zijn eigenlijk allemaal mensen die gemakkelijk een maand kunnen spreken over vanalles en nog wat, en nóg niet zouden stilvallen.
Haha! We zitten hier dus in een oude meisjesschool, en ‘t is hier eigenlijk wel wijs: daarnet zo ongeveer het hele huis proberen verkennen. Proberen, zeg wel, want gids-van-dienst Bart is er in geslaagd om een hele trapzaal te verliezen.
As things stood, zijn we er toch in geslaagd om ontelbare slaapzalen te zien, en zalen, en een industriële keuken, en een refter in de kelder met een volledig ontstemde vleugelpiano, en de zolder met enorme waterreservoirs en de klokken en het uurwerk van de voorgevel.
En dan gaan we nu—joy!—naar Young Frankenstein kijken. Met een glas bier en een zak chips en de laptop op de schoot. Bliss.
Bij Gentblogt kregen we een vriendelijke mail binnen van Baharak Bashar, programma-medewerker bij Over leven op de VRT. Of we een oproep konden plaatsen. Wij doen zo’n dingen niet echt op Gentblogt, maar individuele redactieleden kunnen dat wel, natuurlijk. En bij deze dus:
Als elke aardbewoner zou leven zoals wij Belgen, zouden er drie planeten nodig zijn. Maar we hebben er maar één. We putten de aarde uit en dragen bij tot de opwarming van de planeet . We zagen de tak af waar we op zitten. We moeten snoeien in ons verbruik van natuurlijke hulpbronnen.
Je wilt er wel iets aan doen, maar je weet niet hoe?
Canvas helpt.
Onder begeleiding van wetenschappers, zal het programma Over leven je begeleiden om je levensstijl te veranderen. Over leven meet het effect van je inspanningen.
Is het mogelijk om je verbruik te reduceren tot een duurzaam niveau?
Het wetenschappelijke programma Over leven zoekt gemotiveerde gezinnen om deel te nemen aan dit experiment.
Schrijf in op www.canvas.be/ecovoet
Het doet me denken aan het experiment op BBC, waarbij één familie probeert zo groen mogelijk te leven, en dat behoorlijk radikaal doet. Eens benieuwd naar het resultaat.
De kleine week wetenschappelijk werk zit erop. Vandaag nog de alweer bijzonder sympathieke Michael Mahemoff, die van de ajax patterns en van Software As She’s Developed, op bezoek gehad, discussie, gediscussieerd over patterns in een case die we doen in de medische diagnose-sector, en dan naar huis.
‘t Was fijn, veel bijgeleerd, en uiteindelijk toch wel, denk ik, veel vooruit geraakt in het werk ook.
Maar wetenschappelijk en werk al wat een mens wilt: de ongezongen heldin van de week was Rie.
Rie Vermeren: meesterkok en antropologe, kunstenares, de halve wereld afgereisd, vorming in binnen– en buitenland, all around good egg, en gedurende een paar dagen ons aller moeder.
In het echt doet ze allerlei interessante dingen (vormingen over de wereldkeuken in antropologisch perspectief bijvoorbeeld, of lezingen over, ik citeer, Haïti, Brazilië, Peru, Latijns-Amerika, Marokko, Senegal, Mali, Burkina Faso, Afrikaanse Westkust, Congo, Zuidelijk Afrika, Namibië, Niger, Noord-Afrika, Turkije, Cambodja, India, Indonesië, Sri Lanka, Filippijnen).
Normaal gezien tijdens het jaar komt ze om de paar maandagen bij Namahn een feestmaal maken ‘s middags voor iedereen op het werk, en er was besloten dat ze zou meekomen op de retraite, kwestie dat we tenminste goed eten zouden hebben.
Uiteindelijk werd ze op geen tijd zowat het centrum waar we allemaal om draaiden. Zij beheerde de gezelligste ruimte van het huis—de keuken—en maakte er ‘s morgens en ‘s middags en ‘s avonds de heerlijkste gerechten klaar.
Zoals deze bijvoorbeeld, gisterenavond:
Men neme een bedje van spinazie, geroerbakt met look en gember, men overgiete met perfect gekookte rijst, daarboven een stuk kalkoenborst in curry (denk ik, ‘t was in alle geval heel erg lekker), daarboven kikkererwten, ajuinring, peultjes en wortel, en er een paar zelfgemaakte taco-chips erbij.
Drie dagen overheerlijk eten en oergezelligheid. Zo mogen ze van mij elke maand retraites organiseren.
Hoezee! Allemaal de auto in om te gaan eten en dan af te zakken naar de Bwards.
In Antwerpen, begod. Nog een geluk dat er genoeg Gentenaars zullen zijn. En genoeg moensen die ik ken dat ik mij kan wegsteken als er mensen mij zouden willen spreken.
[nog een geluk dat ik niet op Brutin's Bloggers Bingo sta, mwaha: Bruno heeft wél prijs]
Gentblogt heeft de bwards gewonnen, joechei! We hebben, bijzonder bedankt aan de organisatie (en sponsor Gizmodo), een digitale videocamera gewonnen, en hoe dat die van pas zal komen.
Bedankt aan Jeroen voor de schone organisatie, ‘t was indrukwekkend goed voor een eerste keer.
Er was een dichter die zijn ding deed, en dat vond ik eigenlijk niet goed, maar voor de rest was het wel fijn: Sh3ll4c deed een eigenlijk wel bijzonder zeer degelijke comedy-set, maar het publiek (damn you public!) wou echt niet mee: ik zou ze na tien minuten al gezegd hebben dat ze den boom in konden.
Antwerps multicultureel hiphopcollectief Tourist Lemc, daar zou ik wel eens een plaatje van durven kopen mochten ze platen hebben: excellent, MC Yonas maar ook en vooral Innocent de sans-papiers.
De neut in mij vond dat er veel te veel lawaai was tijdens de DJ Sets, al ligt dat waarschijnlijk voor een deel aan mijn ondertussen vergevorderde leeftijd.
Rond een uur of halféén naar huis, dan nog naar het Gouden Hoofd met The Gang (Teun, Ilse, Henk, Hans, Sandra, Tessa, Bruno, mezelve), en uiteindelijk nu in bed kruipen.
Een fijn besluit van een in de geschiedenis tot nog toe ongekende triomftocht van Gent op de nationale bwards: Netlash hoogste PageRank, Wannabes beste fotoblog, ikzelve van persoonlijk, en vooral, bovenal, zoals gezegd: Gentblogt beste overall en beste groepslog. Zwaar verdiend, en lang overdue.
Op de bwards waren er technische problemen, waardoor dit niet door iedereen in even ideale omstandigheden gezien werd, maar ‘t is toch de moeite waard: Henk’s optreden an een tijdje geleden, gefilmd door allemaal verschillende camera’s en aan elkaar geplakt!
‘t Was aan de ene kant wel grappig, en aan de andere kant ook wel behoorlijk zielig, maar aan de grijpende hand eigenlijk bijzonder angstaanjagend en levensgevaarlijk, gisteren.
De situatie: we (Bruno, Tessa, Sandra, Hans, Ilse, Henk, Teun, mezelf) hadden net gegeten (Pitta, Esra, lekker). Wij stonden in de Steendam geparkeerd en we zouden met onze auto met Bruno en Tessa erin die van Henk en Ilse volgen waar Teun en Hans, en de GPS in zaten. Wij stappen in, rijden tot aan de Joremaaie waar Henk geparkeed stond, we wachten even tot hij uit de parkeerplaats rijdt, duiden aan (met pinkers en al) dat we gaan vertrekken, en op het moment dat zij passeren, schuiven we in.
Een tiep achter ons was het daar niet mee eens. Wilde gebaren, klaxonneren, handen met vingers in de lucht, enfin, de verkeersagressor quoi. Wij met vier; hilarieteit! Omdat de situatie zo belachelijk is: een paar honderd meter verder zijn we voorbij de Dampoort, en de mens rijdt nog altijd woest achter ons. Steekt ons voorbij, begint de auto te bekogelen met alles wat los ligt in zijn voiture.
Stremt het verkeer een beetje, doet hij aanstalten om uit te stappen. Zet het verkeer weer aan, hij die deur weer dicht. Wij: de slappe lach—zo’n gedrag is bijna te karikaturaal voor woorden. Tot we plots echt stil staan, en de kerel echt uitstapt, met zijn vuist Sandra’s raam probeert in te rammen, en de hele flank van de auto in deuken probeert te schoppen.
Ahem. Niet zo fijn.
We moesten naar Antwerpen, en het zag er een broekventje uit dat met de auto van zijn papa op stap was, dus we waren er wel gerust in. Alhoewel: we namen de oprit van Gentbrugge, en tot aan de oprit bleef hij ons op de hielen zitten. Bumperplakken. Wij toch een beetje ongerust, zo’n dingen zijn echt niet aan te raden op een drukke baan.
Gelukkig hebben we GSMs en fototoestellen, dus ik geef mijn machine door aan Bruno op de achterbank, en die trekt een aantal foto’s van de achtervolger, een mens weet nooit wanneer hij bewijze nodig zal hebben.
En jawel hoor: de autostade op, en de kerel blijft ons achtervolgen, een paar auto’s achter ons.
Tot een paar kilometer verder, dat hij gelijk een gek optrekt, van het tweede naar het derde rijvak, en ons probeert te couperen op het tweede. Zo echt: remmen dicht, goed voor een kettingbotsing. Wij uitwijken, hij over drie rijvakken slalommend ons af proberen snijden. Op de autostrade naar Antwerpen. Om 19u. Gelukkig zag de mens die net achter ons reed en bijna in ons gat zat, dat het het kalf vóór ons was—hij stond net vollen bak op zijn rem op het ogenblik at onze achterligger naar het derde rijvak was moeten zigzaggen om ons te ontwijken.
En gelukkig is onze achterligger, een Mercedes die we in feite niet genoeg kunnen bedanken, naast die gek gaan rijden, heeft hij hem op het eerste rijvak gedwongen, en uiteindelijk blijkbaar tot bedaren kunnen brengen.
Maar voor hetzelfde geld waren we dus vier verkeersagressie-weekenddoden: als de vent een long rifle in zijn auto had liggen, ben ik er zeker van dat we over kogelgaten spraken.
No kidding.
update: CSI zijn trouwens leugenaars, slechte foto’s die onderbelicht zijn en niet in focus, krijgt men met de computer ook niet echt in focus.
Huishoudelijke mededeling eerst: ‘t is dus niet van arrogantie of vissen naar complimenten als ik zeg dat ik het niet verdien om zo’n bward te winnen hé. ‘t Is dat ik mij daar dus echt waar lastig bij voe, als mensen zeggen dat ik een goed weblog heb of zo, en dat ik daar zeer moeilijk mee om kan.
…maar daar geheel naast: ik vond het eigenlijk wel wijs om allemaal mensen te zien die ik alleen maar van op het interweb kende, en die ik eigenlijk wel eens in ‘t echt wou zien, en mensen die ik al gezien had nog eens te zien.
Zoals daar zijn… (stand by voor een lijst met allemaal links, ha!)
Lilith, tegen wie ik echt waar serieus wou hallo zeggen en alles. Het heeft uren geduurd voor ik durfde vragen dat Ilse mij zou introduceren, en dan wist ik eigenlijk niet meer wat gezegd. Grr. Maar ik heb ze toch al gesproken, nu, nem. Volgende keer ook iets zeggen, me dunkt.
Pieter, die in ‘t echt écht een ganz sympatischer Typ is, en hoegenaamd niet arrogant of niets (dang! tot zover de street cred!), en Tom, die ik nog nooit gezien had, al zou ik er hem eigenlijk in een line-up wel meteen uitgehaald hebben. Zo hallo zeggen was, euh, aaaawk-ward!, maar ik vermoed dat dat de tweede keer minder lastig zal zijn.
Koen stond plots achter mij, maar er was niemand in de buurt die hem kende die ik ook kende, en ik lees trowens met zeer veel oef in mijn gedachten dat hij het al net zo fijn vindt als ik om virtueel half-bekenden maar in ‘t echt onbekenden aan te spreken.
Kathleen in de snelte gezien, ik dierf niet veel meer dan hartelijk bedankt zeggen voor de prentjes voor het kaartje van Anna. Dramoghe heeft mij gezien en ik heb haar gezien, maar zij wist wie ik was en ik wist niet wie zij was: ze is met een levensgrote handtekening gaan open maar ze heeft niet gezegd wie zij was en ik dorst het niet te vragen (notice a theme here, boys & girls?).
Even in de snelte hallo gezegd geworden door Tom, en voor het eerst zijn madam in ‘t echt gezien (hey! haar website is weg! hullup!). En Peter D. ook hallo gezegd. Even gesproken met Michaël (van emich, niet van 7seconden, al zou het kunnen dat ik hem ook wel gezien heb), en dag gezegd tegen Bart en Mark.
Eindelijk! We gaan er een familielid bij krijgen! Binnen een week of twee ten allerlaatste is de vloer op het eerste geen tapis-plein meer, en dus kan het weer.
Vlooien, weetuwel.
Collega Bart zit met een nest poezen, en wij hebben er eentje gereserveerd! Een grijze meisjeskat! Joepie! Hecate zal niet meer alleen zijn, den duts, en wij zullen voor het eerst in dertien of zo jaar een nieuwe poes hebben!
De onze is dat kleine stukje grijs link op de foto hierboven. En het stukje grijs op de foto hieronder:
…en hier is ze het duidelijkst te zien:
Tous en chœur: ooooooooooooohhhhh…
We hebben slechte ervaringen met Hecate, die maar een paar weken oud was toen ze bij ons kwam (en dus helemaal getraumatiseerd wegens geen moederliefde gehad en compleet onaangepast in de maatschappij), en dus zouden we ze het liefst van al tot juli bij de moeder laten.
Zelie moest met de scouts weg, en ze hadden er niets anders op gevonden dan iedereen een rode neus te geven, kwestie van ze terug te vinden als ze naar Pierke gingen kijken.
Is de naam van Hecate trouwens gekozen naar de Griekse godin van de tovenarij en maan, of vond je het gewoon mooi klinken ? Misschien kan je in de trant van Griekse goden blijven bij het kiezen van een nieuwe naam?
Wel, ja, Hecate is genoemd naar de Griekse godin, inderdaad. En ook wegens hekserijen en zo, natuurlijk. Mijn eerste keuzes werden allemaal summarily rejected door Sandra, dat was net nadat de poezen bij mijn ouders de namen Shub-Niggurath, Yog-Sothoth, Nyarlathotep en Cthulhu hadden gekregen.
Mijn favoriete naam voor een kat blijft tot op nader order Oedipus, wegens dat er poes in zit, en ook complexen, en dat het gewoon gemakkelijk te roepen is ook (wat van Nyarlathotep bijvoorbeeld moeilijker te zeggen is). Maar we kennen al teveel poezen met die naam, dus ‘t zal alsnog iets anders moeten worden.
Sandra en ik hebben in totaal op vijftien jaar nog maar twee poezen gehad: Piep, vijftien jaar geleden geboren, die er bij de verbouwingen een in ons huis paar jaar geleden vanonder gemuist is en waarvan ik blijf hopen dat ze ergens onderdak heeft gevonden, zó een lieve poes dat dat was, en Hecate, die we een jaar of dertien geleden in het schuthok gaan halen zijn toen Piep in volle Gentse Feesten twee weken weg was gelopen.
Hecate is trouwens een lastig beest: ze is in het schuthok terechtgekomen als ze maar een paar weken oud was, en dat was echt wel te jong. Ze weet zich zeer moeilijk een houding te nemen, gaat bij iedereen flemen maar is dan ook woms heel erg onvoorspelbaar gemeen, enfin, ‘t is een kat waar er een handleiding bij moet.
Maar dus: een nieuwe kat! En dus: een naam verzinnen! ‘t Zal, vermoed ik, een getouwtrek zijn tussen de familieleden. De kinderen zullen misschien wel dingen als pluisje of Yasmina of zo willen, maar ik ben effektief geneigd om het in de mythologie te zoeken.
Voorlopige shortlist van drie:
Selene: om helemaal in dezelfde sfeer als Hecate te blijven
Nephthys: Egyptisch en wel wijs klinken
Kali: van hindoeïsmen, kort en to the point van naam-voorlopige favoriet
Ik ben voor Europa, en dat er niet genoeg van kan zijn. En ik ben ook voor België, en dat er niet genoeg van kan zijn. Vlaanderen, daar ben ik ook voor, en dat er niet genoeg van kan zijn. En, euh, voor Gent natuurlijk ook, dat er daar niet genoeg van kan zijn.
Leve Europa! Tweeduizend jaar geschiedenis, alles hebben we meegemaakt, en geen mens die honderdvijftig jaar geleden had kunnen bevroeden wat we nu op och here vijftig haar hebben gerealiseerd. Nooit meer oorlog! De euro! Respect! Opvoeding! Eén buitenlandse politiek! Sociaal Europa! Allemaal tesamen, van Portugal tot Ierland en van Griekenland tot Finland! (alhoewel, zevenentwintig, dat is al meer een samenscholing dan een unie, en dat er rap wat werk mag gemaak worden van verdieping en al, dedju)
Leve België! Absurditeit! Institutioneel verankerd wederzijds respect, hoezee! Ken uw talen! Eten, en drinken, en Brel en Magritte en de Marsupilami en Urbanus en auto’s en gebouwen en mensen! Allemaal tesamen van Houffalize tot in Zelzate en van Charleroi tot in Gent! Ik ben er fier op dat we in één land zitten, en dat niemand mij moet komen wijsmaken dat wij in Vlaanderen meer gemeen hebben in de wereld met wie dan ook anders dan onze familie aan de andere kant van de taalgrens!
Trr. Ik ben, vrees ik, een onverbeterlijke optimist in dergelijk zaken. Alles komt goed, denk ik dan. En binnen vijftig jaar kunnen we erom lachen.
Ik heb, helemaal onverwacht, geld gekregen. Twee jaar geleden was ik even zelfstandige in bijberoep. Ik ben redelijk naief in fiscale aangelegenheden, en wat ik toen deed, was gewoon een derde van wat ik gefactureerd had, meteen doorstorten naar de BTW, dan was ik daar alvast van af en kwam ik niet voor verrassingen te staan later.
Maar dus bij deze wel een verrassing: een al bij al toch redelijk bedrag terugbetaald gekregen. Dankuzeer BTW, en bijzonder goed nieuws, want de computer thuis, eigenlijk een model dat ik al jaren meesleep en om de paar jaar een nieuw onderdeel in stak, is echt écht wel aan vervanging toe.
In het kader van een nieuwe living is het ook echt niet meer te doen om met CRT-monitors aan de slag te gaan bijvoorbeeld: mijn hoofdmonitor thuis is zo’n mega-21–inch-nokia van de jaren stillekens, weegt een halve ton, geeft een jaar na jaar minder duidelijk beeld, en doet ondertussen ook zo’n irritante fluittoon.
“Ooit komt er een dag,” zei Beau, wel: ‘t wordt dus een nieuwe computer en nieuwe schermen. Met geld dat ik helemaal zelf op mijn eigen proper en eerlijk verdiend heb, niet eens in ‘t zwart of niets.
Mijn dagen van hardware kennen zijn geleden van vóór de Pentium geïntroduceerd werd, ik moet het nu hebben van advies van mensen die er wel iets van kennen.
Het wordt wel degelijk een vaste computer en geen laptop. Ik krijg van het werk al een degelijke laptop, en om dan met twee laptops in mijn zak rond te lopen, of om die ene laptop tijdens de week altijd thuis te laten, dat lijkt me wat overdreven. Komt daarbij dat ik geen zin heb om te beknibbelen op features of power, dat ik graag nog wat wil sleutelen en uitbreiden latern, en dat de prijs voor hetzelfde pakket in laptopformaat (als dat al bestaat) ondoenbaar hoog zou zijn.
En een PC, jawel. Geen Mac. Voor hetzelfde geld heb ik wellicht een huis– tuin– en keuken-Apple, maar op de keper beschouwd: nee bedankt. Teveel software en teveel gewoontes. Als ik een laptop zou kopen, dan misschien wel. Zeer misschien.
Maar alla. Ik ga dan eens een mailtje sturen naar mijn vaste computerboer, Altan. Mijn voorlopige lijstje voor de Nieuwe Computator:
moederbord: een Asus P5B Deluxe. Ik ken er helemaal niets van, maar men zegt me dat dit een goed ding is.
processor:Intel Core 2 Duo E6600 aan 2.4 GHz. ‘t Is vreemd, maar ik heb mijn hele computerleven lang nog nooit zelf een computer gekocht met een AMD erin, ‘t is altijd al Intel geweest. Why break the habit of a lifetime, denk ik dan, ook en vooral als die Core 2 Duo’s naar het schijnt echt wel bij de betere op de markt horen.
koeling:Arctic Freezer 7 Pro, en wellicht nog wel wat gerief erbij, want op de computer van mijn broer loopt het nu bijvoorbeeld al regelmatig mis met de oververhitting — omdat de grafische kaart die erin zit teveel plaats inneemt, hebben ze namelijk een ventilatortje minder moeten steken.
geheugen: van dat DDR2 667MHz-gedoe. Zeker twee, wellicht drie, en als het even kan vier.
grafisch: ach ja. Het moet DirectX10 doen, en we gaan niet knibbelen of zo: een Asus GeForce 8800 GTX dan maar. 768 MB geheugen, ‘t is wreed.
opslag: ik denk niet dat ik ga klooien met RAID of zo. Gewoon één of twee harddisken van 500 of zo megabyte gigabyte
nog schijven: zo’n DVD+/-RW, en, waarom niet, een floppy.
kast: een heel stille, als het even kan. De Enlight 400W ATX van mijn broer is bijna geruisloos, dus ik zie niet in waarom ik die niet zou nemen.
kijkbuis: ik wil twee monitors, en het moeten redelijk grote zijn. De Samsung SyncMaster 205BW van mijn broer is een fijne monitor van 1680 op 1050, maar ik dénk dat ik toch maar voor 1600×1200 ga gaan. Denk ik. Dus dan maar de Samsung SyncMaster 205B, misschien? Of alsnog een Dell of zo? I dunno.
operatingsysteem: ik denk dat ik maar voor Vista Home Premium ga.
Um. Mis ik iets? Zie ik iets over het hoofd? Wellicht wel. Maar dat zien we dan wel.
Ha! Ik bedacht het net, nu we een nieuwe poes gaan hebben, kan ik net zo goed een Monday Cat Blogging in het leven roepen. Of zou dat Friday Cat Blogging moeten zijn, om een echt weblog te zijn?
Ha! Kan mij niet schelen! Bart heeft speciaal een foto van, euh, ons beest genomen:
Ki-yoot! Dat grijs beestje dus. Het zien er half-langharige beestjes uit, en echt wel mooie beestjes ook. Ik vind dat er elke week een nieuwe foto zou moeten zijn, ik.
Kijk, ne kiekepuut, daar ben ik niet zo voor te vinden (staat wel béééldig bij sommigen hoor, vooral met een marcelleken, kan ik me inbeelden), maar zó een tatoeage vind ik dan wel weer zeer fijn:
Ik was een paar dagen geleden op eBay verzeild geraakt, vraag mij niet waarom want ik weet het niet.
En toen deed ik, zoals ik wel meer doe als ik toevallig op eBay terechtgekomen ben, een opzoeking naar lenzen voor Nikon en naar blaasinstrumenten die mij zouden kunnen interesseren.
En toen had ik, voor ik het wist, een biedingsproces lopen op een Nikkor 50mm f/1.2. Niet de noct-versie, die is onbetaalbaar—dat gaat tot boven de 1000 euro—maar de gewone versie. Totaal manueel, bijna nutteloos eigenlijk, maar ik was zwaar onder de indruk van de resultaten die Joannes er vorige week meer gehaald heeft. Als ze voor rond de € 150 zou gaan, zou ik er meteen op springen.
En wat de muziek betreft: ik vrees dat ik het zal moeten uitleggen morgen aan mijn madam. Enfin ja, ze zal het wel lezen natuurlijk. We zijn namelijk een blaasinstrument rijker: een bijna nagelnieuwe sopraansaxofoon. Voor ocharme honderd euroots plus achttien euro verzendkosten.
Ongelooflijk: al één jaar voorbij. Ik herinner me nooit de precieze verjaardagen van de kinderen, maar vandaag is het dus wel degelijk die van Anna.
Ik weet dat ik er niet veel over schrijf, over de kinderen: dat wordt bij mijn madam ruimschoots goedgemaakt. Ik beperkt me tot deze—Anna van maart 2006 tot en met maart 2007:
Allez, vermoed ik toch: reclamefilmpjes, één, twee, drie.
Er staat wel Duval Guillaume New York, maar met namen als Tom Van Daele (Creative Director), Guillaume Van der Stighelen (Copywriter), Tom Van Daele (Art Director) en Marc Van Buggenhout (Agency Producer) ziet dat er toch heel erg van den belgiek uit.
Juist terug van het werk: ‘t was Namahn Talk met Michel Bauwens. Van E-Com in den tijd toen de dieren nog spraken, en van P2P tegenwoordig.
Het ging over Peer to Peer: a new economy and civilisation. Wacht, ik haal er even het detail bij:
Peer to peer is much more than just the sharing of music and film by contemporary teenagers — it is in fact a new relational dynamic, enabled by P2P-based infrastructures and organisational techniques, which fundamentally changes the dynamic between institutions and the peer-enabled individuals. No longer are institutions (companies, governments, NGOs, mass media) communicating with isolated individuals, but it is now the individuals who, assisted by their peers, approach the institutional world from a totally different perspective (pull and intention economy).
Far from limited to the co-creation of value with corporations and media (think crowd sourcing and citizen journalism), it is creating a whole new set of social processes such as peer production (think Linux and Wikipedia), peer governance (how are these projects managed without pre-established hierarchy?), and peer property (a new set of licenses that protects the common production).
Some of the following questions will be addressed:
What is the logic of this peer to peer dynamic, and what can we say so far about how companies and institutions are adapting to its challenge?
How can we interpret Web 2.0 developments and the future of computing in the light of these developments?
What are the political and social consequences of a peer-enabled civil society?
Tja. Mja. Hrm. Trja.
Het gaat volgens Bauwens om een hele set van diepgaande sociale processen die ertoe leiden dat p2p de dominante sociale vorm aan het worden is in de samenleving.
Ik was niet overtuigd.
Jazeker, mensen verliezen meer en meer hun vertrouwen in instituties en gaan meer en meer naar peers luisteren—maar of dat nu meteen een nieuwe evolutie is, en of we echt voor een soort tipping point staan waar de hele maatschappij grondig en voor altijd zal veranderen: I sincerely doubt it.
Zeer sympathieke mens hoor, maar ik ik kon me de hele dag niet van de idee ontdoen dat het allemaal boekenkennis was, niet getemperd door zeer veel praktische ervaring in echte p2p-omgevingen, van min of meer complexe open source-projecten of dag in dag uit-Wikipedia-werk.
En een aantal basispremissen waar ik het niet mee eens ben: dat er op het internet geen schaarste zou zijn bijvoorbeeld, en dat daardoor p2p mogelijk wordt. Natuurlijk is er schaarste op het internet: kennis is schaars, expertise is schaars, tijd is schaars, attention is schaars. Of nog zo één: dat the wisdom of crowds voor zowat alles kan gebruikt worden—honderd amateurs van de straat met elk een half uur opleiding zouden samen een betere diagnose kunnen stellen dan drie expert-radiologen. Yeah right, if you pardon my French. Anecdotisch bewijs is geen bewijs, denk ik dan.
En tot in de details: dat het fundamenteel kenmerk van de feodale maatschappij zou zijn dat de edelmannen moesten doen wat de koning zei of ze werden een kopje kleiner gemaakt bijvoorbeeld. En ik maar denken dat wederzijdse verplichtingen zowat aan de basis lagen. Akkoord, misschien was dat maar een klein onderdeeltje van één cel op één tabel van één van de slides, maar toch: dat werkt op mij alsof er ergens een analyst in the Economist zou spreken over MicroShaft Winblows of M$ Exploder.
Afijn: zeer veel slides met zeer veel tekst op, en ik denk dat ik zo ongeveer op elke slide een ander idee toegedaan was dan wat Bauwens zei. Grr.
Faut de tout pour faire un monde, denk ik dan. Zen. Niet in opwinden.
En dat het allemaal wel zo’n vaart niet zal lopen. Dat de postkapitalistische pseudo-democratische verzorgingskennismaatschappij nog niet zo’n slecht systeem is.
Mits achter de schermen bestuurd door een geheim genootschap van technocraten, uiteraard. All hail Eris.
Ik dacht dat ik het gevonden had. De afgelopen twee weken heb ik tijdens de week telkens weer weinig geslapen ‘s nachts—zo tussen een half uur en vier uur—en dan sliep ik ‘s morgens en ‘s avonds telkens nog een uur op de trein.
En dat lukte allemaal, en ik was helemaal fris, en hoera! al die uren extra op een dag, hoe wijs is dat niet?
Mneh. Niet dus: gisterenavond nog vóór middernacht mijn klop gekregen. En vannacht weer gewoon zo’n zes uur geslapen en nog moe. Bah.
Gelukig moet ik vandaag maar om 10u in een vergadering zitten in Brussel, dus kan ik wat van thuis werken eerst.
Ze gaan er toch echt iets op moeten vinden, voor dat slapen. Pillen of zo.
Als ik wil, ga ik gemakkelijk om 22u30 naar bed en slaap ik proper tot 8u30 door. Of ga ik slapen om 4u30 en slaap ik tot 6u30. Of combinaties van allerlei.
Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog problemen heb gehad om in slaap te geraken, en het is al een tijd dat ik mij slechts zéér bijzonder zelden eens overslaap.
Ik kan overal en altijd slapen: het lukt me zonder problemen om pakweg ergens een half uurtje of een uurtje te slapen, en dan weer klaarwakker te zijn, en het maakt me daarbij niet veel uit of dat ‘s morgens, ‘s middags, ‘s avonds of ‘s nachts is.
En ik kan tegenwoordig echt wel functioneren op gemiddeld een uur of vier-vijf per nacht, aangevuld met telkens een dikke drie kwartier op de trein heen en terug.
Nee, mijn enige probleem is dat er gewoon te weinig uren op de dag zijn, en dat ik zit te wachten tot ze slaap in pillen verkopen. Geen slaappillen om in slaap te geraken, maar pillen die de slaap vervangen.
Ook weer niet dat ik niet graag slaap (slaap is wa de max maat joengne), maar dat het zo’n zonde van de tijd is.
Dat het soms eens goed is en soms eens barslecht, en dat het bij momenten zó erg cringe TV is dat ik mijn hoofd in mijn peignoir verberg?
Er zal wel een publiek voor zijn, denk ik dan. Euh ja, inderdaad: ten huize hier hebben er vijf mensen het hele programma uitgekeken. Geen mainstream-bashing hier meneer. En nu gaan we kijken nar Chris & co All Stars. Sue us.
Maar! Edoch! Wat zag mijn lodderig oog in het aankondigingsfilmpje voor de laatste preselectie van Supertalent in Vlaanderen?
Met een act van Joseph Dunninger, dezelfde die hij deed op de Crazy Comedy Cover Contest onlangs—wacht wacht, ik citeer wat ik Gentblogt schreef:
een willekeurig lid van het publiek roept een getal tussen 50 en 100, en Gili maakt een volkomen perfect magisch vierkant op minder dan 38 seconden! Alle lijnen, zowel horizontaal als vertikaal als diagonaal als alle groepjes van 2×2 vakjes opgeteld komen allemaal op dat getal uit.
Het zegt bijzonder veel over Gili, het nummer en de performance, dat ik bij iets dergelijks, zuiver wiskunde en getallen optellen eigenlijk, er zelfs mijn fototoestel niet bij heb gehaald, zo erg ging ik er in op. Van wervelend begin tot wervelend einde: magisch, adrenaline, en boeiend. Geef die mens een televisieprogramma! (of minstens een volledige zaalshow met mentalisme à la Dunninger)
En ik méénde dat dus hé. Gili is niet alleen écht zeer goed (echt waar serieus), hij is ook een ongelooflijke showmens, ongelooflijk grappig, en hij zou écht een programma moeten krijgen. Oh, en dat staat nog helemaal los van het zuivere feit dat het een vreselijk sympathieke mens is.
Ik ben enorm uiterst benieuwd wat ze ervan gaan maken. En wat hij op twee minuten uit zijn mouw gaat schudden.
Kijktekeer wat er vanavond op mij stond te wachten in de zetel…
O! Een doos! Wat zou dat kunnen zijn!? Zou die Soprano Saxophone op de zijkant een hint kunnen zijn?
Zie nu: er zit een valies in de doos!
Wat zou er in de valies kunnen zitten? Zou die Eastman iets te maken hebben met Kodak? Of geeft de vorm van de doos al iets weg van de inhoud?
Zelie ter hulp geroepen:
Zo schoon ingepakt maat! Allemaal in aparte zakjes! ‘t Is gedimme een sopraansaxofoon! Wie had dat gedacht!
Een tube met allemaal valven erop, en een mondstuk, en dan twee verbindingsstukken tussen mondstuk en tube—een recht en een scheef.
Oooooooo zo wijs! En, eigenlijk, zo veel gemakkelijker om op te spelen dan een klarinet!
Ik denk dat ik eens een handleiding ga zoeken om te zien welke noot waar zit, en dan stop ik niet vóór ik voldoende Kraftwerk en Sound of Music kan spelen.
Schoon gerief jong, trouwens, zo’n saxofoon. Een wonder van schoon festijn:
Bleh, ik ben kwaad op css. Ik probeer twaalf menu-items in een tabelachtig iets te steken met <ul><li>’s. Met een tabel zou het op vijftien seconden gedaan zijn. Bah.
Ze hangen tegenwoordig overal, deze reclameposters (sorry voor de foto, ik had alleen mijn eeuwenoude GSM op zak):
Mooie momenten krijg je cadeau, en dan een foto van een typisch huiselijk tafereel zoals we dat allemaal kennen in België.
Bon, goed. Die taartachtige dingen die daar gemaakt zijn: die zijn dus al gemààkt. Waarom ligt het nog vol bloem op het werkblad? Wat doen die koekjesvormen daar? Moeten wij geloven dat moeder en dochter dat samen gemaakt hebben?
En ook: de hand van dat meisje is zó afgrijselijk belicht, ze ziet er meer uit als de hand van de heks van Sneeuwwitje dan als iets anders. Wij staat ze daar in ‘s hemelsnaam te doen? Het gebak heeft in de oven gezeten, is geglazuurd en heeft zo’n maraschino-kers gekregen, en is al in papieren bakjes gezet. En dan weer op de bakplaat? En dan maakt het meisje voor de aardigheid nog eens haar handen vuil?
En waarom doet zo zo’n klauwbeweging met haar linkerhand? Wat bedoelt ze daarmee? Waarom vindt die “moeder” dat zo hilarisch? Wat staat die rode kleurstof daar te doen? Waarom houdt die moeder zo’n plakkerige geconfijte kers in haar hand? En wat verbergt dat meisje met haar rechterhand?
Ben ik nu echt de enige die zich daar vragen bij stelt?
Het kon niet groter zijn, het contrast, op Villa Politica.
De houding en de kledij sprak boekdelen: Kathleen Van Brempt zoals altijd stijlvol in een prachtig kleedseken dat op haar gegoten zat, met een discreet halsjuweel. Klasse. Marie-Rose Morel daarnaast in een soort zak-achtig wit ding, volledig verkeerd van model, uitgesneden tot over haar oksels, haar ondertussen maand na maand meer en meer pafferige armen hoegenaamd niet flatterend. Goedkoop.
Het oog wil ook wat, toegegeven, maar bovenal en naast de uiterlijkheden was het nog schriller. Kathleen Van Brempt, rustig, dossierkennis, zeker. En Marie-Rose Morel, schril, naast de kwestie, hysterisch.
Het zou humor zijn, als het niet zo droevig zou zijn.
Louis, binnenkort eerste leerjaar, plant zijn toekomst.
– Papa, weet je wat ik graag zou willen worden? – Nee, zeg eens? – Krabbenvanger. – Euh, waarom? – Om krabben te vangen. – En wat zou je daar dan mee doen? – Ik zou daar rekkertjes rond doen, en dan kunnen die scharen niet meer los. Dan ga ik die krabben in een hokje aan het water steken. Of eigenlijk, in een bakje. Met niks in, want krabben kunnen wel zwemmen. – Jamaar, en hoe gaan ze dan eten? – Ik weet het niet. Een beetje visjes in steken? Eten die eigenlijk wel graag visjes?
Een mens moet een doel in zijn leven hebben, denk ik dan.
Dezelfde als die van mijn broer maar met twee grote snelle harddisken erin, een extra ventilator, een tv-kaart, een engelstalige Vista, en twee monitors.
Ah, good times. We worden oud meneer, we worden oud.
Ach, en die keer dat de website van Pioneer Europe mits een http://www.pioneer-eur.com/base.cfm?ayb=zig al zijn statusboodschappen in allyourbase-ese zei. En dat de klant er–ik weet tot nu nog altijd niet hoe–achter gekomen was. Good times indeed.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
Ik was een paar dagen geleden op eBay verzeild geraakt, vraag mij niet waarom want ik weet het niet. 
