We waren op het interne aan het surfen, Zelie en ik, en ook een beetje op YouTube aan het rondkijken. Ik was op zoek naar een filmpje dat ik me van een tijd geleden op BoingBoing herinnerde, Ramayana meets muziek uit de jaren 20. Uiteindelijk heb ik het gevonden (alhier: The Sitayana, door Nina Paley), maar ondertussen waren we dus wel even rond aan het kijken geweest op YouTube.
Bah. Niet dat ik het de gasten van Shelfari niet gun hoor:
Shelfari community — Today we announced funding by Amazon.com along with a great bunch of strategic investors. We can now start heating our office and using the overhead lights during daylight hours! (j/k)
We are all super-excited about the advisory board we have been able to put together. Our advisers include:
Alex Algard - founder of WhitePages.com & CarDomain.com
Geoff Entress - an experienced entrepreneur and venture investor
Brad Feld - managing director at Foundry Group, and HUGE book lover
Eric Klein - One of the best product & design people on the planet
All of us here at Shelfari worked very hard on Shelfari to reach this critical milestone. Kevins B and D have continued churning out site improvements over the last few months while I focused on the financing. Stay tuned, as we have some VERY exciting plans for using our new capital to expand and improve Shelfari.
Just to be clear — We are NOT a subsidiary of Amazon after this investment. We are completely independent with exciting plans for using this new capital to accelerate our growth. Exciting-enough plans that Amazon.com and a bunch of highly-respected investors wanted to help us achieve these plans.
…maar ik blijf LibraryThing veel en veel beter vinden dan Shelfari.
Richard Feynman: koop zijn boeken. Koop een biografie of een autobiografie. Koop, als het u erg interesseert, zijn Lectures on Physics. En als het u ook maar een béétje interesseert, schaf u dan de Best Of aan.
Dit zijn niet die legendarische lectures, maar het geeft toch een idee.
Het komt wat moeilijk los, fast dus gerust forward naar minuut 9 als het u teveel irriteert, of anders naar minuut 20 want daar begint het eigenlijk pas echt. En eigenlijk begint het pas op 35 minuten, maar het kwartier tussen minuut 20 en 35 alleen al is de moeite waard.
En de serieuze weirdness begint rond minuut 45.
Deel twee en drie (vier niet gevonden, helaas!):
Reflection and Transmission, Quantum Behaviour (slecht geluid in het begin, maar ‘t wordt wel grappig—de manier waarop hij reflectie in een spiegel uitlegt rond minuut 30 is hilarisch, om nog niet te spreken van de lens rond minuut 50)
Allez, wat is dat nu? Die bumptop-demo doet nu toch al van ergens vorige zomer de ronde van het internet? En plots zie ik die plots weer overal her en der opduiken—‘t zal wel de iPhone-aftermath zijn zeker…
In ‘t kort: organiseer uw documenten gelijk uw bureau. Met andere woorden: een stapel documenten waar een kat haar jongen niet in terugvindt, maar gijzelf wel.
Enfin, het is wat verfijnder dan dat, maar daar komt het zo ongeveer op neer: stapels maken.
Mijn gedacht, ferm bijgekleurd door bedlegerigheid en koortsdromen? Wat complete nonsens is mij dat.
Ja, voor tussentijds sorteren zoals in een lichtbak, (multi-)touchgewijs zoals in Minority Report, akkoord.
Maar voor echt organiseren? Nah.
Ik werk met tientallen, soms honderden documenten, die ik met een thumbnail niet van elkaar kan onderscheiden, laat staan aan de hand van een icoontje. Ik heb ook ettelijke tienduizenden mp3’s staan. Hoe moeten die georganiseerd worden in stapeltjes? En filmmateriaal? En ik wil een stapel met dingen die met de familie te maken hebben, en dan een stapel van zaken waar ik nu aan het werken ben, en dan een stapel van foto’s, en een stapel films, en een stapel met dingen die ik zelf gemaakt heb, en een stapel met… oei, er zijn niet genoeg hoeken meer op mijn bumptop.
Nee: mooie demo hoor, maar compleet nutteloos. Van dezelfde hoera-hoera-orde, wat mij betreft, als de VRML-craze in de jaren ‘90. Dat we plotseling allemaal in een 3D-web zouden gaan rondvliegen, met avatars en dingen. Dat het plotseling zou mogelijk zijn—eindelijk! zou mogelijk zijn—om on-line ook gewoon rond te lopen in de boekenwinkel, zoals in de stad.
Trr. Tijd voor medicatie, me dunkt.
update ip IxDA ging het er verdorie ook al over. Via aldaar wel deze mooie gevonden:
Getver. Het zat er al lang aan te komen natuurlijk, en ik geef de schuld voor een groot deel aan die wieten met hun stomme vlindertegels.
Situatie: een meisje is voor de derde keer zwanger van haar “vriend”. De eerste twee keer had ze al gedwongen abortus moeten plegen. Deze keer wordt ze door “vriend” en schoonouders in een dwangbuis gehesen en geblinddoekt. De drie olijkerds proberen mits electrische schokken en stampen in de buik een abortus tot stand te brengen.
En wat zegt de advokaat van het meisje? Wat bestààt het die vent te zeggen? “Volgens mij gaat het hier duidelijk om een geval van zinloos geweld.”
Wha? Hu? No shit, Sherlock!
Hey, zo heb ik er nog hoor. “De man had negentien kittens in een emmer gegooid en was ze aan het bewerken met een industriële staafmixer. Volgens mij gaat hier niet om een dierenvriend.”
Echt heel erg zinvol zou ik dat soort geweld inderdaad niet noemen, nee. En op welke manier heeft dat iets bijgedragen, dat zinnetje? Het gaat om zinloos geweld, big fucking deal. Het gaat om een barbaarse daad, door een familie die het niet zag zitten dat ze een half-allochtoon kind dan wel kleinkind zouden krijgen. En blijkbaar is “zinloos” plots een eufemisme geworden voor “racistisch” of zo.
Idool 2007, en ‘t was juist zo’n meisje van zestien in de haartooi en de schoonheidsverzorging. Of de make-up en gezichtswijziging of zo.
Het meisje had voor de okkazie een halve centimeter boenwas op heur aangezicht gedaan en dan met een cireermachine aangeblonken. Het effect was Boy George meets Mannequin.
Twee woorden, meid: Matte. Fond-de-teint.
En, gut gut gut, ene Quincy met de chutzpah om te reclameren dat hij wél talent heeft, met het resultaat dat hij alsnog mag terugkomen. En die juffrouw die Funny Valentine deed alsof ze geconstipeerd zat. En ene Eva die er gelijk niet content mee was dat ze door mocht.
En allemaal mensen die compleet compleet ongehinderd zijn door enig gevoel van realiteitsbesef. Cringe TV. Maar wel groots.
Fox, tot daar aan toe. En CNN is tegenwoordig ook al niet veel beter. Maar op BRT 1 vanavond ook nog eens een herkauwen van het “nieuws” van een paar dagen geleden, dat Al Gore “meer dan twintig keer zoveel” verbruikt per maand dan een gemiddeld gezin, dat kan er bij mij niet in.
Bijzonder doorschijnend natuurlijk: zo nét nadat Gore een Oscar gewonnen heeft, hem nog even een veeg met de pekborstel geven.
Pech dat het verhaal al vrijwel meteen grondig gedebunked was. Kost twintig keer meer dan het gemiddelde? Ja, misschien, het gaat dan ook om een huis met twintig kamers, met bureaus en security en inderdaad een verwarmde zwemkom. En het is wel groene energie, wind– en zonne-energie en dingen, die meer dan de helft zo duur is als “gewone” stroom. En dan is er nog de hele discussie van wat er precies met “gemiddeld” bedoeld wordt, maar goed.
Allemaal dingen die een gemiddelde journalist op de BRT toch ook moet kunnen achterhalen? Maar nee, het item wordt gewoon zó, zonder enige duiding op de kijker afgestuurd. Een stukje van die Tennessee-mannen, een paar seconden voor de woordvoerster van Gore, en dan is het item afgesloten.
update: er was een filmpje waarin te zien was hoe deze kerel een heel erg op Apple’s iPhone lijkend werkende interface bovenop Windows had gemaakt, maar Apple werd er blijkbaar lastig van, en er is nu geen filmpje meer. Punt blijft: een telefoon alleen op basis van de interface van de software van de telefoon verkopen, zal moeilijk zijn.
Grinnik:
Dit is natuurlijk nog maar een heel klein begin, een beetje van een skin boven de rest. Maar het toont wel aan dat die dingen het allemaal ook kunnen, en dat het niet allemaal zó vanzelfsprekend zal zijn voor Apple. (nog hoéveel maand precies voor die iPhone hier uitkomt?)
Ach kijk, had Steve Jobs PocketPC te verkopen, dan zou hij wellicht helemaal rhapsodisch worden over hoe open het wel niet is, en wat gebruikers er allemaal wel op kunnen doen, en hoeveel ontwikkelaars er voor zijn en alles.
Wacht. Ik zal het nog even iets luider expliciteren voor wie die laatste link niet gevolgd had: HARRY ENFIELD EN PAUL WHITEHOUSE SAMEN IN EEN NIEUW PROGRAMMA OP BBC ONE!!!
Het doktersbriefje zegt dat ik weer gezond ben. Ik voel me niet noemenswaardig beter dan gisteren, maar alla. We klagen niet.
En voor de rest: de dag is voorbijgezoefd, bah. ‘t Was feest op school bij de scouts, we hebben paella gegeten.
En o ja, vannamidag even naar de Fnac geweest en een een muis gekocht, zo één van Microsoft en draadloos. Ik dacht dat ze veel groter was dan ze uiteindelijk bleek te zijn, en ‘t is nu wel een fijn muisje voor bij een laptop als ik niets anders in de buurt heb, maar ik ga toch moeten een grote muis kopen ook. Dju.
Zo. Dat is dat, dan, vermoed ik, voor wat Jimbo betreft?
Essjay houdt de eer aan zich, alles is weer koek en ei? Nee, ‘t zal mij benieuwen wat uiteindelijk de echte lessen zullen zijn—if any—die ze er daar gaan uit trekken.
De feiten: Essjay is één van de meest gerespecteerde Wikipedia-mensen, reist op géén tijd door alle mogelijke rangen en eindigt uiteindelijk in Wikia uit, het bedrijf van Jimbo Wales (mede-uitvinder van Wikipedia). Maar ondertussen blijkt, via een erratum bij een artikel in The New Yorker, dat Essjay helemaal geen professor theologie is, maar gewoon een vierentwintigjarige mythomaan met veel tijd op zijn handen.
Uzelf een andere identiteit geven on-line als off-line is één zaak. Uzelf uitgeven voor een professor met diploma’s en ervaring up the wazoo, is een heel andere zaak. Die diploma’s en ervaring rondzwieren op Wikipedia om allerlei gezagsargumenten mee te onderbouwen (“ik kan u niet zeggen hoeveel keer ik mijn studenten dit heb moeten uitleggen”, “ik zal het toch wel weten zeker”, dat soort uitspraken), is nóg iets anders.
En uiteindelijk komt het allemaal weer neer op ons kent ons, en het groepje aan de top dat zichzelf beschermt en Jimbo Wales als het centrum van het universum beschouwt, en they must think the sun shines out of his arse, en tralala, tralalie. En The Usual Suspects die met ongetwijfeld meer dan gewoon leedvermaak commentaar geven, natuurlijk: ‘t is precies voor dergelijke zaken dat Sanger cum suis al lang waarschuwen.
Nee, Wikipedia wordt alsmaar ickier en ickier. Aan de oppervlakte is het allemaal nog zo geen groot probleem, maar begeef u iets dieper en het is een perfecte afspiegeling van het beste én het slechtste van alle gelijkaardige op vrijwilligers gebaseerde initiatieven.
Ik trek alvast een virtuele zak chips open en ik zet mij rustig neer. Eens benieuwd wat de volgende dagen gaan brengen.
[voorspelling: niets ten duvel]
update o kijk, Essjay heeft alsnog een korte uitleg gelaten:
My comments here will be short and to the point: I’m no longer taking part here. I have received an astounding amount of support, especially by email, but it’s time to go. I tried to walk away in August, and managed to do so for quite a while, but I eventually came back, because of the many requests I received urging me to return. Many of you have written to ask me to not leave, to not give up what I have here, but I’m afraid it’s time to make a clean break.
I ask that the first steward to see this message please remove my various flags from this wiki, as well as from Meta, Commons, and Wikiquote, and remove the bot flags from my bots, which of course will no longer be running. My tools will be taken down shortly. I had planned to delete my user-space myself, but I don’t want anyone to think I was going on a rampage, so instead, I ask that one or more administrators who are friends please delete the 288 pages that form my userspace (leaving only my userpage and this talk page).
I’ve enjoyed my time here, and done much good work; my time, however, is over, and leaving is the best thing for me and for Wikipedia. I walk away happy to be free to go about other things. I hope others will refocus the energy they have spent the past few days in defending and denouncing me to make something here at Wikipedia better.
With love to all who have been my friends here, Essjay(Talk) 03:17, 4 March 2007 (UTC)
Ha. Ik heb een CMS nodig. Iets dat bijzonder gemakkelijk te gebruiken is, maar dat ook op relatief eenvoudige wijze honderd procent customiseerbaar moet zijn qua uitzicht.
Het moet in het Nederlands kunnen werken, prutserijen in detail niet te na gelaten: honderd procent vertaald/vertaalbaar hoeft het nu ook niet te zijn.
Er moeten verschillende soorten inhoud in kunnen gestoken worden, nieuws en artikels en gewone tekst en beelden (in de zin van fotogalerijen) en discussies en watnog.
Inhoud moet op verschillende plaatsen kunnen terugkomen: nieuws bijvoorbeeld, moet met een systeem van trefwoorden automatisch op verschillende pagina’s kunnen gezet worden. Stukken tekst moeten net als links en beelden kunnen beheerd worden: dat ik kan zien welk beeld waar gebruikt wordt, bijvoorbeeld.
En er moet een zekere mate van user management in zitten: ik moet kunnen zeggen dat user A aan inhoud X maar niet aan inhoud Y mag prutsen. En dat als user B een wijziging doet, dat user C daar een goedkeuring aan moet kunnen geven.
En het moet gratis zijn.
Ik ben er al een tijdje uit, maar ik denk dat ik eens ga kijken naar plone en naar drupal. Andermaal. Als iemand andere suggesties heeft: shoot.
Slechte films zijn wijs. Eén van deze jaren ga ik zelf een slechte film maken, en wat meer is: het zal een zeer goede slechte film zijn.
Klassiekers als The Evil Dead, The Hills Have Eyes en Texas Chaisaw Massacre achterna.
Het probleem is dat ik tot nog toe altijd maar stukken script schrijf, en dan verdrink in details van details van exegese van details—hypertext is géén goeie zaak, wat dat betreft: ik schrijf liever backstory dan dat ik de actie vooruit help.
Maar goed. Het zal er één dezer toch nog van komen. Ik heb genoeg scripts van andere mensen bepoteld om te weten wat een goed script is, en ik heb genoeg films gezien om te weten wat een goeie film is.
En in alle geval zal het een horrorfilm worden, van het genre dat niémand er goed van zal kunnen slapen.
Want ik weet waar mensen nachtmerries van krijgen, jazeker.
Voor alle fotografen in de zaal, en ik ben er bijna zeker van dat niemand het antwoord weet.
Hieronder drie keer een stuk van een foto. Het onderwerp is precies hetzelfde, de lens ook. De stukjes foto staan allemaal op 100% en zijn nagenoeg onbewerkt (alledrie kregen ze een beetje sharpening bij in Lightroom, da’s alles):
Wat is er aan de hand? Hoe is dit te vermijden?
‘t Is er eentje voor de Steven Noelsen en Pieter Baerts en Bruno Bollaerts van deze wereld, denk ik. En dan nog.
Namahn is looking to recruit HCI professionals with formal training or equivalent experience in human-computer interaction, user-centered design, interaction design, cognitive ergonomics, human factors or related disciplines.
Namahn, dat zijn wij. We zoeken professionals met een opleiding of mensen gelijkwaardig door ervaring, ‘t is te zeggen: mensen die weten waar ze het over hebben, die meteen inzetbaar zijn, die weliswaar wat inloop krijgen, maar voor wie het toch niet allemaal meer nieuw mag zijn.
Ervaring/opleiding waarin? Wel, dat kan eigenlijk vanalles zijn: er zijn, dacht ik, tot nog toe geen dergelijke opleidingen in België. Het gaat wel over Human-Computer Interaction: hoe we de manier waarop mensen omgaan met software kunnen verbeteren. Daar valt vanalles onder: informatie-architectuur, grafisch ontwerp, analyse, project management, interface-ontwerp, workshops, presentaties en verslagen, ethnografie en interview, usability en accessibility dinges, …
En dus: psychologen, ergonomen, mensen die al lang met applicaties/websites bezig zijn en weten waar ze het over hebben, mensen die niet omver vallen als er over dingen als taxonomie of heuristiek of patronen gesproken wordt.
We zoeken mensen die in zich zowel de positie van analist als die van ontwerper verenigen, ‘t is te zeggen: die zowel een degelijke analyse van een probleem kunnen maken als er een oplossing voor kunnen verzinnen. Geen programmeurs, niet noodzakelijk grafisch ontwerpers/flash guru’s, wél mensen die een beetje van alles kunnen. Met de nadruk op problemen oplossen. Euh.
Working in a supportive team atmosphere, our members get the opportunity to develop professionally and personally. We enjoy having people on board from diverse ethnic or professional backgrounds.
Als je kijkt naar wie er bij ons werkt, zie je dat er vanalles en nog wat tussen zit. Equal opportunities werkgever en zo, en hoe diverser hoe beter, hoera! En ‘t zijn voor ‘t grootste deel jonge ouders en alles (tijdens de meeting deze morgen: twee kindjes aangekondigd voor deze zomer!), en we leren allemaal bij aan de lopende band.
Namahn offers a competitive salary, an aggressive profit bonus plan, a pleasant and mostly relaxed working environment where a decent life/work balance can be found—and all this at a nice location in the centre of Brussels, easily reachable via public transport.
Het is consultancy hé. Het salaris is degelijk, het bonusplan is meer dan degelijk, de life/work balance is buitengewoon veel meer dan degelijk.
Zo ongeveer iedereen komt met het openbaar vervoer, en de meerdeheid van de klanten zitten in Brussel. Ik kom van Gent, stap af in Zuid, neem de metro naar Madou en dan is het nog anderhalve minuut wandelen. En ‘s avonds ga ik te voet via de Botanique naar beneden naar Noord: een kwartiertje.
Het bedrijf zelf zit in een oude drukkerij, waar vroeger (heb ik me laten vertellen) het Staatsblad gedrukt werd. En het is in volle renovatie/herbestemming: er is nu al een leutige bibliotheek, maar er komt een relatief enorme inspiratieruimte, en douches, en een lounge, en watnog.
We practice open-book accounting and nurture a participative management culture.
Géén dode letter, dit: iedereen weet precies hoeveel wie waaraan bijdraagt, hoeveel wie verdient en hoe, waar welk geld naartoe gaat, hoe het bedrijf draait.
Om de twee weken maandag is er een vergadering met de consultants, en daar worden de projecten bekekenen besproken, worden pipeline en forecast geanaliseerd, wordt er gekeken naar budgetten en time management, etc.
Alle documenten en rapporten zijn op elk ogenblik voor iedereen beschikbaar, zodat je bijvoorbeeld op elk ogenblik kan kijken hoe het zit met een bepaald project of met de eindejaarsbonus, of wat dan ook.
For all jobs, we are keen on recruiting English, French or Dutch speakers. Our working language is English.
Ah, euh, ja. Er wordt van uitgegaan dat men kan schrijven in vloeiend Nederlands en Engels. Er wordt ook van uitgegaan dat Frans geen onoverkomelijk pobleem is, dat bijvoorbeeld een meeting of een interview in ‘t Frans moet lukken.
We make technology relevant for our client’s customers and do not pursue it for its own sake. Still, a healthy enthusiasm for information technology is required to work in this environment.
Zo is dat. Het is hoegenaamd (hoegenaamd) niet nodig om een techneut te zijn. De focus is de mensen, niet de technologie. Het helpt natuurlijk wel als je weet hoe een computer er van dichtbij uitziet, en wat dingen als XML en zo zijn, maar het is hoegenaamd niet het allerbelangrijkste.
Projecten gaan van één dag tot vele maanden, vaak ter plaatse bij de klant. Welke klanten? Grote (zeer grote) klanten en kleinere klanten. Banken, telecom-operatoren, IT, gezondheidssector, overheid, etc. etc.
Now, if you are interested, write to jobs@namahn.com and tell us what kind of job you would like and what type of company you would like to work for. Attach a resume and for background, have a thorough look at our site.
Zich onthouden indien niet ernstig, zou ik er durven aan toevoegen, maar ik heb misschien teveel kandidaten gezien in de zin van “ik heb net de webmaster-opleiding van de VDAB gevolgd”.
U voelt zich aangesproken? Schrijf een brief en een CV (hulp nodig? alhier: jobinterview 1a – 1b – 1c – 1d – 2 – 3) en opsturen die handel. U kent iemand die zich zou kunnen aangesproken voelen? Geeft die meneer of mevrouw een stamp en duw hem of haar in de goeie richting.
Ik wil de mensen aan de jobs-at-namahn-mailbox niet méér werk geven dan ze al hebben, dus als er meer informatie nodig zou moeten zijn: mvuijlst@gmail.com en ik antwoord volledig confidentieel op alles waar ik op kan antwoorden, ha!
‘t Was nochtans niet moeilijk, nog maar een paar dagen geleden had ik gelinkt naar Feynman over optica.
Als licht door een heel kleine opening geduwd word, dan verspreidt het zich, en krijg je een diffractiepatroon: op de ene plaats versterken de “stralen” zich, op de andere heffen ze elkaar op, en in plaats van duidelijke lichtpunten, krijg je lichtcirkels met halo’s in concentrische ringen errond.
Netto-effect: een onscherp beeld, met pixels die er vreselijk veel groter uitzien dan ze eigenlijk zijn.
Waardoor het paradoxaal genoeg zo is dat je aan f/5.6 een scherper beeld hebt dan aan f/18, en dat het beeld aan f/40 gewoon erwtensoep is als je het van dichtbij bekijkt.
Ter illustratie, dezelfde foto’s als vorige keer, maar zonder crop en kleiner.
Aan f/5.6: zeer weinig scherptediepte, maar wat scherp is, is zeer scherp.
Aan f/40: perfect, als je er niet van zeer dichtbij op gaat kijken:
Aan f/13: min of meer in orde voor een groot deel van de foto.
Oplossing: foto’s nemen aan pakweg f/11, en waar nodig focus stacking doen, bijvoorbeeld met CombineZ. Maar om foto’s te kunnen nemen aan f/11 heb ik een lichtbron nodig die minder sterk is dan de SB-29 die ik heb. Of mijn SB-29 omzwachtelen met papier en zo.
De situatie: mijn fiets bleek plots geen zadel meer te hebben. Ik laat hem staan (ook wegens te ziek toen om met de fiets aan de hand rond te lopen en in alle geval fietswinkel gesloten).
De volgende dag neem ik de fiets van mijn moeder (zelfde model, een paar maten kleiner) om te gaan werken. Mijn fiets, minus zadel maar met nog al de rest er aan (zadeltassen, stuur, wielen) staat om 7u20 nog aan het station onder de brug.
‘s Avonds wat vroeger naar huis, dat ik tijd heb om mijn gevandaliseerde fiets binnen te steken en er een nieuw zadel aan te laten pompen.
Onder de brug: ik vind hem meteen terug, maar waar staat die van mijn moeder? Op en neer, op en neer: geen fiets van mijn moeder te vinden. Ja, de mijne staat er nog, minus zijn zadel, maar geen identiek model mét zadel meer te vinden.
Grr!
Sleutel in het slot—hola! ‘t Is gewoon die van mijn moeder die er nog staat! Ook zonder zadel! En ‘t is de mijne die helemaal verdwenen is!
Magnifiek hoor. Op twee dagen tijd twee zadels en één volledige fiets gestolen. Aangifte gedaan bij de politie natuurlijk, framenummer en vanalles doorgegeven, maar ge ziet dat van hier dat hij nog zal uitkomen. Bleh.
En vanavond het nieuw zadel voor de andere fiets gaan betalen. Fecking 101 euro dedju.
Welcome to Conservapedia, a conservative encyclopedia you can trust.
[…]
Conservapedia is a much-needed alternative to Wikipedia, which is increasingly anti-Christian and anti-American. On Wikipedia, many of the dates are provided in the anti-Christian “C.E.” instead of “A.D.”, which Conservapedia uses. Christianity receives no credit for the great advances and discoveries it inspired, such as those of the Renaissance. Read a list of many Examples of Bias in Wikipedia.
Conservapedia is an online resource and meeting place where we favor Christianity and America. Conservapedia has easy-to-use indexes to facilitate review of topics. You will much prefer using Conservapedia compared to Wikipedia if you want concise answers free of “political correctness”.
Pareltjes van schoon vernuft, die entries op Conservapedia. Deze over de koude oorlog vond ik persoonlijk fantastisch:
The Cold War was a war between the United States and the Soviet Union. There was no direct fighting between the superpowers, but only an [sic] nuclear arms race. They each built many nuclear bombs and used them to terrify the other side. The United States had non-communitst [sic] allies and the Soviet Union had communist allies. These allies fought each other diectly. [sic] The United States would supply its allies and the Soviet Union would supply theirs. The Cold War in 1989 [sic] with the fall of the Soviet Union.
Woeha! Ik zou er wat aan verbeterd hebben, maar aanmelden lukt niet en anonieme wijzigingen mogen niet.
Zo zijn ze dan wel weer: zéér veel vertrouwen in de medemens.
Peter, en Lunatics, en Henk. En Ilse, en Tjoff, en Xander, en Patricia en hare vent, en—ha!—de meneer van Netsensei. En ook wel: nog heel veel volk.
Er zijn veel filmpjes gemaakt, en die gaan dan allemaal gemonteerd worden, en dan zal de wereld voor immer en altijd weten wat en hoe van Henk’s optredens van vóór Loebas.
Gisteren een beetje gehaast de trein genomen in Centraal, niet zeker dat ik niet op de boemel zat, in Zuid even uitgestapt en aan de conducteur gevraagd of dit wel degelijk de snelste trein naar Gent Sint-Pieters was, hij mij bevestigd, ik weer terug in de trein, laptop open, televisie kijken.
In Gent aangekomen: afgestapt, naar de fietsenwinkel om de fiets-met-het-nieuwe-zadel-van-fecking-101-euro, op de fiets, terug naar huis.
Ergens midden de Sint-Denijslaan: toch een beetje koudjes aan de nek, zo… zonder… aaargh!! mijn sjaal! Mijn warme wollen sjaal van Molly Malone gekocht in het verre Ierland! Ik zal hem toch niet op de trein gelaten hebben, daar in Zuid, toen ik in de snelte afstapte en weer opstapte in een andere wagon? En het was zo’n goeie sjaal, precies de juiste lengte om opgerold dienst te doen als kussen!
Maar neen dus: vanmorgen toegekomen op het werk, en de sjaal lag nog onder mijn bureau.
Ik doe het net zo graag met tweehonderd slides als met zeer weinig slides.
Tweehonderd slides is veel meer voorbereiding (euh, logisch natuurlijk), en is handig als het een logisch samenhangend verhaal moet zijn. Het laat wel veel minder ruimte voor interactie, omdat de slides er nu eenmaal door moeten in een bepaalde volgorde.
Met zeer weinig slides doe ik het meestal zo:
Als ik ga beginnen en als het een grote zaal is of als er meer dan pakweg een man of tien is: een titelslide (met alleen een logo of zo), dat de mensen weten dat het gaat beginnen.
Daarna: één of twee slides met intro (naam / bedrijf / URL / e-mail, tralala).
En dan: slides met telkens maar één of twee woorden erop, die zeggen waar het stuk over gaat. Dus in het geval van Steven bijvoorbeeld “Outerthought”. “Open source”. “Geld”. “Organisatie”. “KMO”. “De overheid”.
En daarnaast, bijzonder handig altijd: een aantal context-slides die klaarzitten maar die enkel getoond worden als het nodig is en als het ter sprake komt. Met concepten uitgelegd in schematische vorm, bijvoorbeeld version control, of de relatie java/cocoon/daisy, of een paar voorbeelden van (stukken) configuratiefiles.
Met Powerpoint is het gemakkelijk om op de laptop een presentation view te hebben, met de huidige slide+eventuele notes, en een slide sorter slide sorter-achtige view eronder. Daar kan dan zonder over andere slides te moeten gaan, de juiste context-slide getoond worden.
Dat heeft dan wel iets professioneels, vind ik: komt er een vraag out of the blue uit het publiek, zo van “jamaar wat is nu precies het verschil tussen Lenya en Daisy?”, en dan een seconde of vijf later: hopla, een vergelijkend schemaatje.
Hand-outs, dat is nog iets anders. Ik ben tegen slides als hand-out. Slides zijn slides en hand-outs zijn hand-outs.
Een document maken met daarin alle relevante namen en adressen , dat lijkt me in deze context het handigste. En dan ook op voorhand zeggen: “ge moet niet de moeite doen om alle namen en URLs op te schrijven, ze zijn allemaal te vinden op [adres|papier dat ik u straks geef|del.icio.us/presentatie/]”.
Voilà. Ik zit sinds maandag terug op mijn werkplek in het Muntcentrum. Op de computer van de werkplek, ‘t is te zeggen op een computer met een bog standard Windows 2000 Professional.
Als ik een computer gebruik, dan vrees ik wel dat ik die helemaal naar mijn hand wil zetten, met mijn eigen programma’s en mijn eigen instellingen. En dan zitten we met een probleem op zo’n computer waar er niet de mogelijkheid is om wat dan ook te installeren.
Gelukkig! Zijn er portabele applicaties! En meer bepaald: gelukkig is er Portable Firefox en XAMPP en Notepad++, want ondertussen heb ik Photoshop en SnagIt geïnstalleerd gekregen, waarvoor ik tot vorige week Portable Gimp en (portable) FastStone Capture voor gebruikte.
XAMPP heb ik staan voor als ik ergens snel iets moet gegenereerd of geconverteerd krijgen: van die dingen die in Excel ook wel zouden kunnen, maar die met een lekje PHP gewoon veel sneller gaan. Met XAMPP heb ik een volledige Apache en MySQL staan, met alles erop en eraan, een hele server op een USB-stick. Ja, het zou in een reeks andere talen ook kunnen (euh, javascript, bijvoorbeeld), maar soms is het gemakkelijker om met goede oude vertrouwde SQL en dingen te werken.
Voor het ogenblik heb ik er nog geen nood aan, maar een mens weet maar nooit.
Notepad++ is voor het moment mijn editor of choice. Snel, draagbaar (het is gewoon een .exe, niets te installeren), een stapel plugins voor vanalles en nog wat, syntax highlighting voor vanalles en nog wat, , syntax folding (hele logische blokken inklappen, een groot gemak), auto-completion, regexen, afijn: proper gerief.
Maar op dit moment zijn het voornamelijk Firefox en extensies die mijn leven een beetje gemakkelijker maken. Op een rijtje:
Delicious bookmarks: vervangt het hele bookmarkingsysteem van Firefox door Del.icio.us. ‘t Is te zeggen, niet helemaal (meer): tot een tijdje geleden werd effektief het Bookmarks-menu weggesmurft, en daar liepen andere extensies dan wee lastig van. Nu loopt het zo’n vaart niet meer: het kan nog wel, maar ‘t is optioneel.
In alle geval: ik zou niet zonder kunnen. Niet alleen om dingen naar del.icio.us te sturen, maar vooral om ze er weer uit te halen. Niet alleen publieke URL’s kunnen er in trouwens: ook dingen die enkel en alleen voor mij zijn.
Firebug en Web Developer Toolbar. Ik was Web Developer gewoon, maar Firebug is ondertussen ook al een tijdje een vast onderdeel van mijn Zwitsers zakmes.
Live HTTP Headers. File under “handig wanneer het nodig is”. ‘t Is geen Fiddler of Wireshark, maar het is wel handig. Al vermoed ik dat ondertussen Firebug het ook allemaal doet.
Performancing. Euh, nee, PFF, euh nee, Scribefire, euh nee: ze bestaan niet meer. Maar zolang het blijft werken, gebruik ik het occasioneel wel. Om blog entries te schrijven en zo.
Download statusbar.
Een handigheidje: alle downloads komen in de statusbar terecht, van
waaruit ze kunnen gelanceerd worden. Ik heb een gloeiende hekel aan de
standaard download manager-achtige dinges.
Thuis staat er wel meer op natuurlijk, maar dit is het voor op het werk. Erm. Dingen die ik vergeten ben? Ik zou het niet weten. Zijn er betere alternieven? Ongetwijfeld.
‘t Was gisteren vergadering van het project, in den Irish Pub. Daar waardat de Irish coffees aan drie euro staan, gelijk dat ze zeggen.
Het meesterplan was: eerst iets eten met wie er nog iets wou eten (meneer volume12, meneer pictrix, meneer en mevrouw tiehie-kerygma en mevrouw onnozelheidmag), daarna vergaderen met misschien een glaasje erbij, en daarna een korte informele nabespreking houden met wellicht een tweede glaasje.
Ergens tijdens die informele nabespreking zou mijn madam afkomen, en dan zouden we samen naar huis gaan.
Edoch! Om negen uur kreeg ik een telefoon! Dat ze haar klop had gekregen! En dat ze niet meer zou afkomen! Eheu! Ohime! Wat nu gepijpt! Zonder vervoer in het centrum en de slaapplaats is in Sint-Denijs!
Er zat niet veel anders op dan in Gent te blijven slapen, in ons eigen huis-in-verbouwing.
Nu, dat was al bij al nog een gemak bij een ongemak: aangezien ik niet naar huis moest op een bepaald uur, kon ik nog een glaasje extra drinken.
Allez, wat is me dat nu? Mijn weblog werkt niet meer in Firefox, maar wel nog in Internet Explorer?
Ik ga naar om het even welke pagina en ik krijg een leeg scherm te zien in Firefox, terwijl alles wel werkt in IE. Weird maat.
Via andere websites is het wel te bekijken, blijkens deze machtige vertaling via Alta Vista’s Babelfish [werk aan de winkel, trouwens, die vertalingen van en naar Nederlands]:
Allez, what are me that now? My web-unwieldly no longer in Firefox, but still works in Internet Explorer?
I go to any page and I get an empty baffle whereas to see in Firefox, everything work, however, in IE. Weird half-measure.
Hulpe!
update: cookies clearen lost het probleem op. Stuh-range.
update 2: nope. Het is niet opgelost: er is iets denk ik aan de hand aan de serverkant of zo. Als je de cookies weggooit, dan lukt het om de site weer te zien en zo, maar er is nog altijd iets aan de hand: commentaar geven lukt niet, en in de administratie-interface lukken er nog een aantal andere zaken ook niet. Ik vermoed dat er ergens een php-functie sinds kort niet meer werkt, en dat daardoor ergens een stuk pagina niet meer getoond wordt.
Afijn. David van Data Matters is on the case! Nieuws later!
update 3: Um, ik weet het niet, maar ik denk dat het probleem, wat het ook moge geweest zijn, opgelost is.
Hoera! Er was iets aan de hand met mijn weblog maar nu niet meer!
Om dat te vieren, kondig ik bij deze de Week Van De Commercie aan op blog.zog.org!
Heel de week steek ik mijn virtuele broek af tegen betaling! Haha! Suck on that, Mensen Met zogenaamde Principes, haha!
Om te beginnen: kijk eens wat ik in mijn trekzetel aantrof toen ik vanavond thuiskwam!
Een hele doos vol Crokidos! Hot & Spicy! Ik ben normaal niet zo’n chips-eter, maar ik ga er toch van degusteren dit weekend. En natuurlijk mijn bevindingen op film boekstaven en doorsturen naar de mannen van de Mortierbrigade, ge ziet dat van hier.
Crispy Cheese en Sweet Tomato, daar kan ik me wel iets bij voorstellen, maar ik loop er niet al priori wild van. ‘t Is van Hot & Spicy dat ik veel verwacht: dat klinkt lekker.
En in in alle geval lijken die Crokidos me beter om in geitenkaas te steken dan van die hoorntjes.
Joechei! Zoete commercie! Zo heb ik ze graag: gratis dingen geven, en niet eens verwachten dat ik er oneerlijk over ga schrijven!
Ha. ‘t Is eens wat anders dan Kretschmer of Jung: Your programmer personality type is DHSC.
You’re a Doer. You are very quick at getting tasks done. You believe the outcome is the most important part of a task and the faster you can reach that outcome the better. After all, time is money.
Ik programmeer bij momenten redelijk snel, ja.
You like coding at a High level. The world is made up of objects and components, you should create your programs in the same way.
Ik zit inderdaad niet echt graag in de loopgraven. Beetje top-down mens, ik. Mijn laatste ervaring in de loopgraven was, euh, Z80 assembler. Om u een idee te geven.
You work best in a Solo situation. The best way to program is by yourself. There’s no communication problems, you know every part of the code allowing you to write the best programs possible.
Um. Kweetniet. Ik heb er nooit problemen mee gehad om met meer dan één mens tegelijk te pogrammeren aan iets.
You are a Conservative programmer. The less code you write, the less chance there is of it containing a bug. You write short and to the point code that gets the job done efficiently.
Mwof. Ik vlieg er wel meestal meteen in, en dan komt er soms veel te veel code. Maar dan refactor ik regelmatig wel eens, en durf ik wel helemaal opnieuw te beginnen. De blutsen met de builen, veronderstel ik?
‘t Is dan toch nog eens gelukt om een aflevering van CCC te zien.
Verdiende winnaars.
Dandy Dinges heb ik helemaal gemist, en ik ben daar eigenlijk niet zo rouwig om. Veerle vind ik nog altijd hetzelfde als tijdens Comedy Zone vorige maand: het materiaal is goed, zij is goed, maar het één past niet op het ander, en het is om allerlei redenen gewoon niet grappig. Iwein was grappig, daar niet van, maar ik zag er precies teveel Wim Helsen in. De manier waarop Xander er zijn kloten aan vaagde was, vond ik, bijna aandoenlijk. Redelijk zwaar herkenbaar, ook. Ik weet dat hij heel erg grappig kan zijn, dus we zullen het maar dosering noemen zeker?
En Philippe Geubels vond ik in deze aflevering de beste van de vier. Benieuwd wat er gebeurt tijdens de finale.
Zo wijs: bisschop Athenagoras Y. Peckstadt becommentarieert de eucharistieviering op één.
De uitzending duurt een uur, maar zo’n liturgie laat zich niet in een uur vatten, zegt de bisschop. Maar hij wenst ons toch nog het allerbeste toe, sympathiek van hem.
Toen ik nog bij Griffo werkte en ik regelmatig nachten door deed, dan zette ik graag een internetradio op met orthodoxe liturgische gezangen. Heel het gebouw werd er bardo door, bijzonder handig om een flow te bewerkstelligen.
Een concert van het Byzantijnse koor Agiopolitis is een wonderlijke reis door de best bewaarde geheimen van de traditionele Byzantijnse kerkzang. Agiopolitis is het geesteskind van dirigent Ioannis Arvanitis, die research verricht naar de verschillende traditionele vormen en authentieke stijlen van de Byzantijns-orthodoxe kerkmuziek. De naam van zijn koor is een afleiding van Agia Poli, verwijzend naar de Heilige Stad Jeruzalem en is ontleend aan de oudst bewaard gebleven tekst uit de Byzantijnse muziektheorie. De gezangen in verband met Pasen behoren tot de mooist uitgewerkte die er zijn. Oorspronkelijk is de Byzantijnse muziek monodisch (eenstemmig zonder begeleiding) en wordt gezongen door een voorzanger of een mannelijk koor en door bassen. Elke lettergreep van de tekst komt overeen met een noot van de melodie. Deze muziek kende haar hoogtepunt van de 5de tot de 11de eeuw en ontstond rond steden als Constantinopel, Jeruzalem, Alexandrië en Antiochië.
‘t Is vanavond ouderbijeenkomst op school, voor de eerste communie van Zelie. Sandra is secretaris van de oudervereniging, en die hebben op hetzelfde moment vergadering, dus ik ben van corvee.
Ik ben niet aan godsdienst. Of nee, correctie: ik ben wel helemaal aan godsdienst. Maar dan eerder zoals (sommige! andere!) mensen amateur van porno kunnen zijn: bekijken en erover lezen is één ding, actief meedoen is een heel andere zaak.
Het interesseert me wel allemaal heel erg, in die mate dat ik op elke willeurige dag wel minstens één boek over het een of andere aspect van godsdienst aan het lezen ben—op dit moment is dat Patrick Geary’s wel bijzonder boeiende Stop met lachen, daar vanachter! ‘t Is echt interessant!Furta Sacra: Thefts of Relics in the Central Middle Ages—maar ik ben niet gelovig.
Ik kan wel zien waarom mensen troost of soelaas of steun of inspiratie of zingeving of watdanook in hun godsdienst naar keuze zouden vinden, maar ik heb er niet de minste behoefte aan.
Er is goed en er is kwaad in de wereld, jazeker, maar ik zie niet in waarom dat aan iets bovennatuurlijks zou moeten te danken of te wijten zijn.
We mogen geen kwaad doen, jazeker, maar waarom zouden we dat alleen maar moeten doen met de boeman van een slecht karma, of met de boeman van “onz’heere zal u straffen”? En uiteraard moeten we streven naar het goede, , maar waarom zouden we dat alleen maar doen met het nirvana of rijstpap met gouden lepels in het vooruitzicht?
Ik geloof niet dat er ergens een al dan niet welwillende aanwezigheid is achter de schermen, dat er ergens een transcendente teleologie bestaat of zou moeten bestaan. De wereld is wonderlijk, de natuur is een mirakel, en daar een sturende ontwerper achter plaatsen, dat is voor mij overbodig.
In het beste geval vind ik van godsdienst hetzelfde als Stephen Jay Gould als hij over non-overlapping magisteria spreekt: godsdienst kan men niet op een wetenschappelijke manier benaderen (“bewijs mij dat God bestaat”), en wetenschap niet op een godsdienstige manier (het is zinloos te “geloven” in de zwaartekracht). De twee staan los van elkaar, en als ze in elkaars vaarwater komen, dan is dat een recept voor problemen: intelligent design is dan nog bij de minst gevaarlijke uitwassen.
Want in het slechtste geval ben ik het eens met Richard Dawkins: godsdienst is gevaarlijk, een mens moet maar kijken naar wat er allemaal in naam van de godsdienst gedaan wordt.
Afijn, maar dat alles dus om te zeggen dat het straks vergadering van de eerste communie is. Wat moet een mens doen met zijn kinderen? Ze zitten op een katholieke school—een jezuietencollege begod!—en toch zijn wij niet gelovig.
Wij hebben die school gekozen omdat we het een goede school vinden. En omdat ik ze naar een katholieke school wou sturen: ze moeten zelf de keuze kunnen maken, houd ik mezelf voor. En dat kan niet als ze van in het eerste leerjaar een soort anti-religieus dogma opgedrongen krijgen.
Maar ik heb het daar lastig mee, ,jawel. Zou ik ze in Saoedi-Arabië ook naar een religieuze school gestuurd hebben? Of in de Verenigde Staten? Ik ben er wel zeker van van niet, nee.
Ach ja. Ik verantwoord het voor mezelf als geloven in Sinterklaas: het zou spijtig zijn als ik het ze nu ontzeg, dat kinderlijke geloof in Jezus en de Goede God. Ze mogen hun illusies hebben, en ik ga ze er niet van afhelpen. Meer nog: ik ga actief meehelpen de illusie hoog te houden, zo goed mogelijk en met alle respect voor alle betrokken personen.
Net zoals ik ze niet zeg dat die vent met zijn rode cape niet écht Sinterklaas is, maar alleen maar De Man Die Sinterklaas Kan Worden, nonkel Rudy.
Ik dacht nog dat ik een verslagje ging presteren van de vergadering van gisteren op school voor de eerste communie, maar ‘t zal er niet van komen. Ik heb vijf grote bladzijden in klein geschrift volgepend, maar ik zie er mij geen beginnen aan.
Het komt erop neer dat er van ons een groot engagement gevraagd wordt, en dat we heel erg hard ons best moeten doen. De kinderen werken tussen nu en 17 mei in een boekje rond het thema Laat me licht en vuur en warmte blijven.
Ik heb de indruk dat de juffrouw meer de charismatische bewegingskant opgaat dan wat anders, met veel nadruk op een innerlijk geloof van mogen in plaats van op een uiterlijk geloof van moeten, en dat het er allemaal op neerkomt dat we elkaar graag moeten zien, en dat Jezus daarbij een voorbeeld is, zoals er ook in andere geloven voorbeelden zijn.
Afijn, bon. Ik heb met het hele verhaal, Jezus inbegrepen, geen enkel probleem, en het is allemaal goed en waardevol. ‘t Is maar als het naar (een) God gaat dat het me te ver gaat.
De parameters dus:
wij doen helemaal mee met het boekje, dat kan ook niet anders, en er is trouwens wel degelijk ruimte voorzien voor andere (geloofs)overtuigingen
en dan is er de eerste communie zelf, en daar doet Zelie niet aan mee
Hoe dat precies in zijn werk gaat: geen idee. Ik heb het stomgaweg niet gevraagd. Ze gaan allerlei dingen repeteren en instuderen—gaat Zelie dan naar de mis gaan en alleen niet ter communie gaan? Of mag ze de kerk niet binnen? Of krijgt ze die dag vrijaf en moet ze niet naar school gaan?
En mag ze op de groepsfoto staan, of is dat alleen voor de communicanten? Ik zal eens moeten vragen dat het gevraagd wordt. En dan moeten we eens nadenken hoe we dat gaan communiceren.
Waarom mag ik geen eerste communie doen? Moeten we dan zeggen dat een eerste communie alleen maar mag als je gedoopt bent, en dat ze niet gedoopt is? Jamaar waarom ben ik niet gedoopt? Moeten we dàn zeggen dat ze niet gedoopt is omdat het doopsel wil zeggen dat wij ons als ouders verbinden om onze kinderen in het geloof op te voeden, en dat we daarom zelf oook moeten geloven, maar dat we niet geloven?
Zelie kennende, gaat die niet rusten voor ze tot op de bodem van de zaken geraakt is.
Hoe kan ik Michel Vuijlsteke het best benaderen zonder over te komen als een fanboy?
Muaha. Ik ben bang van nieuwe mensen in ‘t algemeen, dus dan wordt dat, in mijn inschatting, op die bwards zo’n conversatie gelijk als ik Beau in ‘t echt zie:
– Ah, yo. – Yo. – Hoe is ‘t ermee? – Ah, ça va, ça va. – … – … – (schuifel) – (rondkijk rondkijk) – Jaja. – ‘t Is wat. – … – Allez dan. – Jaja. – … – … – Chô. – Trrr. – Allez, euh, ik denk dat ik maar eens… – Ah ja, ik ging ook juist… – Salut hé. – Tot op tinternet dan nekeer hé.
Het wordt hier in huis volgende week een vrouwenbastion: mijn vader zit in denk ik Bulgarije, en ik zit in Frankrijk van maandag tot donderdag.
Wat mijn vader in Bulgarije doet: geen idee. Maar wat ik ga doen in Frankrijk: ha! Wetenschappelijk onderzoek, mijn waarde! We gaan met de meerderheid van het werk op retraite in een oude meisjesschool, er komen een aantal vakexperten, en we doen workshops en alles.
En! Er komt een chefkok mee, die voor ons morgen middag en avond gaat koken!
En! Het is in de champagnestreek, en er zullen Schone Foto’s te maken zijn!
En! En! En!
(euh ja, ik moet nog wel wat werk verrichten op de projectwiki vóór maandagochtend, maar alla, dat nemen we er dan maar bij)
Gisteren zijn we met een delegatie van het werk naar de K VIV-lezing geweest in Antweren. In oktober hadden ze Dries-van-Drupal al, en bij deze: Stevenn-van-Outerthought!
Ik dacht dat het de bedoeling was dat we anderhalf uur zouden krijgen, maar het bleken er achteraf twee en een half geworden te zijn. Het ging over open source en Daisy en over het bedrijfsleven, en het voelde, ondanks het hoge podium en de grote zaal, toch wat aan als een cafégesprek. Met een projector en een presentatie, weliswaar.
Het ging over mensen en over kennis, en over relaties en ervaringen en dergelijke. En ook wel specifiek over ervaring en lessen geleerd. En dat technologie in dergelijke zaken vooral een enabler is.
Ik denk dat ik niet bijzonder heel veel gehoord heb dat ik nog niet wist, maar ‘t was de moeite waard, al was het maar om het eens in ‘t echt te zien. Wat mij trouwens écht zou ineresseren, is de hele filosofische onderbouw uitgespit krijgen: waarom welke feature wel of niet geïmplementeerd geraakt. Of ook: ter plaatse gaan kijken als een vlieg op de muur, en het informele documenteren.
Euh.
Ik zit teveel met mijn hoofd in patronen, never mind, never mind.
En ik heb net het meest boeiende stuk gezien tot nog toe: de mannen overlopen een slide show van de foto’s die Michiel getrokken heeft. Ik zou naar een heel programma met niets anders kunnen kijken: een goeie fotograaf die foto na foto toont, en van tijd tot tijd een half woordje uitleg.
En dan zingen ze samen Homeward Bound, and not a dry seat in the house.
[en Michiel zei trouwens ook iets van “Photoshop, dat is dus fantastisch hé, ge kunt daar de perspectieven rechttrekken”—ik kreeg het er helemaal warm van]
