Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: april 2007 (pagina 1 van 8)

Monday cat blogging

Hey, maandag is nog niet gedaan—tijd voor een update van het oooooh een katjen-front:

ons bijna nieuw katjen

links for 2007-04-30

Wireframes

Gold plating, da’s het syndroom waarbij een mens blijft doorwerken lang voorbij het punt dat extra moeite ook genoeg extra toegevoegde waarde creëren—mensen die wél opgelet hebben tijdens de cursus economie kunnen daar ongetwijfeld iets met marginale teenoftander tegen plakken, en Cournot of watnog boven halen.

Dan is iemand een wireframe aan het maken, en beslist hij om het in html te maken voor het gemak, en natuurlijk ook omdat het op die manier aanschouwelijker wordt dan enkel in beeldjes.

En dan zit hij een uur aan de css van de header te werken, omdat hij besloten heeft dat now as good a time as any is om eens met Yahoo! User Interface Library aan de slag te gaan.

Wireframewerk

…maar neen! Wat zeg ik! Als ik het allemaal in vieze tabellen en frames had gedaan, dan zou het veel en veel langer duren om het later nog aan te passen! En een uur of zelfs een paar uur werk is niets in het grotere schema der dingen, vooral als het mij (ons) op langere termijn àl dat werk gaat uitsparen!

En trouwens, wat een geluk dat die dingen van Yahoo! echt wel degelijk in mekaar zitten: het gaat echt wel redelijk snel vooruit als ik bijvoorbeeld gewoon maar naar hier te grijpen heb als ik tabs nodig heb, of naar alhier als ik zou beslissen om de open- en dichtklappende panels in mijn wireframes ook écht te animeren.

Ahem. Zó ver ga ik niet gaan, denk ik. Want dan zitten we, vrees ik, heel erg dicht op de de eeuwige dooddoener: hoe abstract of hoe concreet moeten die wireframes zijn? Het eeuwige gewrongen zitten tussen algemeen genoeg om geen discussies te hebben in de zin van “jamaar ik zou dat font toch iets groter willen en is dat wel het juiste rood?” en toch specifiek genoeg dat het duidelijk is hoe alle dingen in elkaar zitten en met elkaar interageren…

Mijn hart bloedt

Tientallen reizen hebben ze meegemaakt. In stapels verschillende databases verzeild geraakt. Van verhuis naar verhuis gegaan: Beukenlaan naar Maaltenaard naar Sint-Kwintensberg naar Kunstlaan naar Voetweg naar Sint-Katelijnestraat.

De laatste tien of zo jaar zaten ze in dozen en kwamen ze er eigenlijk niet meer uit, maar ik kreeg het niet over mijn hart om ze weg te pompen. Vandaag dus wel. Na al die jaren heb ik mijn audiocassettes weggegooid, of toch een eerste batch, met onder meer ook deze ertussen:

_KGB8045

Spijtig, wel, dat ik nu ook mijn enige exemplaren van Magma (Kohntarkosz! Mekanïk Destruktïw Kommandöh!) weggooi. En het quasi-volledige werk van Steve Reich en Jethro Tull. Amonst many many others: de halve discotheek had ik op casette gezet, in de jaren 90. Honderden cassetjes—ach, ik was jong en zo.

Ja inderdaad, goed gezien hierboven: al mijn cassettes hadden geprinte inlays en zo. Ik stak daar veel werk in, toen… kijk, ik heb er nu al spijt van dat het allemaal weggegooid gaat worden. Djutoch.

Maar nee! Mag niet. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, en een mens kan niet alles in zijn leven bijhouden.

Ataraxie. Ataraxie.

Thigmotactisch et al.

Oooh een oorworm:

Oorbeest

en oooooh een motmugje:

Motmugje

en ooooh een spin:

Tegenaria sp.

For old times’ sake: foto’s van vorig jaar september, tegengekomen in het verlightroomen van mijn archief.

Zucht, puf, kreun, steun

De afgelopen dagen meer fysieke arbeid gedaan dan in jaren.

Sinds ik mijn rug gebroken heb, loop ik quasi voortdurend met mijn rugspieren opgespand, en de truuk voor dingen verzetten is doodsimpel: van zodra ik me niet buk, lukt het wel, als ik het in kleine stapjes doe.

Langzaam maar zeker, en vooral niet bukken dus. En zo duurt het gemakkelijk een kleine drie kwarter om twee stukken hout van de slaapkamer naar het achterhuis te slepen—een gezond mens zou er twee minuten over doen, en gewoon verder doen. Ik moet een kwartiertje uitrusten.

Maar het lukt eigenlijk al met al nog wel redelijk. Pijn, jawel, dat zeker, maar tegelijkertijd doet het ook enorm deugd: dat ik eindelijk ook eens zelf iets kan doen in het huis, en dat het vooruit gaat.

Heh. Maar nog even puffen.

Getting there

Een jaar of zeven heeft het geduurd, maar de living is eindelijk opgeruimd.

Vóór:

Uitzicht uit de trekzetel, 19 juli 2003

en na:

Living bijna klaar

De balken zijn gerestaureerd, de schouw is gepleisterd, er ligt een nieuwe vloer, de zetels zijn er die we van Lien en Peter gekregen hebben in afwachting van nieuwe, de boeken die nog niet in dozen in het achterhuis lagen, zijn in het achterhuis gezet, de CD’s idem, de DVD’s zijn (geklasseerd!) in de kast gestoken in afwachting van een nieuwe bibliotheek, en de nieuwe computer is voorlopig geïnstalleerd.

Nog te kopen: een televisie om aan de muur te hangen, zetels, misschien gordijnen. Nog te doen: verlichting, muren, plafond, bibliotheek, nieuwe trap naar beneden.

Zucht. Beetje bij beetje, maar we beginnen er te geraken.

links for 2007-04-28

A beginning is a very delicate time

Ik zit op dit moment in onze eigen living. Het was de bedoeling dat ik gisteren en vannacht wat zou doorwerken voor het werk, maar het is er niet van gekomen.

Mijn oude computer werkt niet meer. Helemaal niet meer: weigert te booten. Invalid disk, dat soort dingen. Maar er staan wel nog een hoop dingen op die ik niet kwijt wil.

En dus heb ik een nóg oudere computer (letterlijk)vanonder het stof moeten halen, en ben ik daar nu één voor één de harddisks van mijn oude computer in aan het steken, en de dingen die ik nog nodig heb van aan het halen.

Niet. Zo. Aangenaam.

Er zitten dingen tussen waarvan ik maar één kopie heb, en die ik absoluut niet kwijt wil—de foto’s van september-december 2006 bijvoorbeeld: al de rest is wel érgens in backup getrokken, maar dat was nog niet gelukt.

…en ondertussen ben ik ook de backups van mijn vorige laptop aan het overzetten, en de backups van wat ik op mijn broer’s computer heb gedaan sinds we daar woonden, en de inhoud van drie verschillende externe harddisks van 500 Gb…

Niet. Zo. Gemakkelijk.

Ik ben zo stom geweest om een toch relatief groot aantal foto’s zowel op mijn laptop als op de computer van mijn broer te bewerken, bijvoorbeeld: op de ene computer zijn de files automatisch hernoemd naar yyyymmdd_hhmmss_filenaam, op de andere niet. En soms zijn ze al geconverteerd naar dng maar soms ook niet.

Aaargh.

‘t Zal lastig worden, maar ik moet er door geraken: de living moet leeg zijn, die stapels harddisken en computers en stofvangende nonsen moeten hier weg.

Eerste stap: alles kopiëren op één harde schijf. En dan consolideren. Met Lightroom, denk ik toch.

En het is niet alles: naast de foto’s moet ik ook nog de e-mail en de contacten en dergelijke in orde krijgen: het archief van 1998 tot nu staat verspreid over drie of vier grote pst’s. Ik ga ze niet allemaal weer on-line brengen, maar ik wil ze wél allemaal bij de hand hebben. Dat wordt dus converteren naar Office 2007.

…even later: aargh! de oude computer waar ik mijn harddisken aan gehangen heb, heeft oude oude USB-poorten. Nu moet ik nog ergens in mijn wrakken-archief een USB2–kaartje vinden!

Ansible

‘t Is ondertussen alweer meer dan vier jaar geleden dat ik begonnen was aan een eigen blogging client. Ik heb er aan en af een paar weken aan gewerkt, en uiteindelijk nooit gebruikt. Tja.

En nu blijft alleen het splash screen nog over, toevallig gevonden bij het uitmesten van een backup van een backup:

Ansiblesplash

Ik zou eigenlijk wel weer willen programmeren hoor, echt wel. Maar eigenlijk vind ik laten programmeren nóg veel wijzer.

…en laat dat nu net iets zijn dat ik soms voor het werk mag doen, tegenwoordig.

Ha!

links for 2007-04-27

Elio

‘t Is al een tijdje dat ik hem volg, Elio op het interweb. WordPress, Flickr, Dailymotion, een digg-achtig systeem om de vraag van de week te kiezen… technisch proper, allemaal. Maar vooral: persoonlijk, voor zover ik kan zien niet al te gefilterd door communicatie-experten, niet genant campagne-voerend.

Presidentieel, bijna: Elio staat boven al die politieke sordiditeiten.

Ik maak mezelf misschien dingen wijs, maar ik heb echt de indruk dat die mens het allemaal echt meent. En daar mogen ze, eigenlijk, in Vlaanderen nog wel een puntje aan zuigen.


Dites-moi un peu…
Uploaded by eliodirupo

Ik zie het, om zomaar iemand te noemen, Leterme niet doen.

Café de Paris?

Thuis werken als het goed weer is, is altijd een beetje vakantie. Dan kunnen we ‘s middags in de stad gaan eten op een terras in de zon.

Vanmiddag gingen we met vriendin Els iets gaan eten op de Vrijdagsmarkt. ‘t Is te zeggen: zij had al gegeten, wij moesten nog. De markt afgelopen tot we ergens een plaats vrij zagen, uiteindelijk in (denk ik) Café de Paris een lasagne (Sandra) en een spaghetti bolognese (ik) besteld.

Ladies and gentlemen: we have a winner!

De spaghetti die een minuut of tien later voor mijn neus gezet werd, was de allerslechtste bolognese die ik in mijn lange leven ooit heb mogen meemaken. De pasta was koude, naar zetmeel smakende en tot moes gereduceerde ultradunne spaghett. De saus was… urgh. Stukken en brokken bovenop de spaghetti-pap, en voor de rest een diep bord vól water. Er was links en rechts wat verlepte kaas op gestrooid, en er werd een mandje met drie sneetjes oudbakken brood op tafel geplonkt.

Mijn drankje was een witte-producten-achtige Cola Light. Zelfs geen Pepsi Max, nee.

Had het aan mij gelegen, ik zou die mens gevraagd hebben of het misschien mogelijk was dat het bord te lang in de microgolfoven had blijven zitten, en of ik alsnog een betere versie zou kunnen krijgen.

Sandra heeft het anders aangepakt. Bord in de handen van de meneer gestoken en gezegd dat hij het terug mocht geven aan de keuken wegens oneetbaar.

Ik ben uit nijd direkt naar huis gegaan. En op weg een armemensen-steak au poivre gekocht:

Middageten

Iedereen kan al eens een ongeluk hebben in de keuken, maar ze gaan mij daar toch niet meer zien, vrees ik.

De schaar erin

De rozenstruik stak mijn ogen uit: helemaal verwilderd. De schaar erin dan maar. Vroeger was ik daar veel te conservatief in, met als gevolg dat mijn rozen van die lang uitgerekte iele scharminkels werden, met een paar bloemen helemaal op het einde van een knokige stengel.

Nee: resoluut gesnoeid. Ik vermoed dat ik zelfs nóg serieuzer had kunnen doorknippen—voor en na:

Rozen voor Rozen na

De tuin, of wat daar na deze winter nog van overblijft, is overigens een puinhoop: er staat heel erg letterlijk praktisch geen gras mee. Alleen daar in die hoek met de rozenstruik komt er nog regelmatig wat zon en zijn er nog wat grassprietjes—al de rest is mos. Uitgedroogd mos, met het weer dat we de afgelopen zij gehad hebben.

Er zou eigenlijk eens een tuinmens op moeten losgelaten worden, ‘t kan echt niet meer zijn.

Leve Telenet!

Ik ken mensen die helemaal tegen Telenet zijn wegens waarschijnlijk beroepsmatig een paar klachten teveel gehoord, maar ik ben al jaren en jaren bijzonder content van Telenet.

Vanmorgen nog: telefoon van een man met een allercharmantst Limburgs accent, die me wist te vertellen dat we nogal veel betalen. Twee telefoonlijnen en een behoorlijke dure internetformule, het liep allemaal nogal op.

Hij had gezien dat onze (bog standard analoge) televisie apart gefactureerd werd, en hij stelde voor om alles te consolideren.  Voor een paar euro minder dan we nu betalen voor foon en interweb, krijgen we foon en interweb en digitale televisie met 19 kanalen extra en zo’n bakje dat de televisie kan pauzeren erbij. Zonder leasing– of installatiekosten.

Jofele kerels, mijn gedacht.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑