Archief voor augustus 2010

 

links for 2010-07-31

zondag 1 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Ik ga morgen werken en ik neem mee…

zondag 1 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 6 reacties

Onderbroeken. Kousen. Hemden. Broek. Schoenen. Computer. Fototoestel.

kalant.png

Efficiënt woon-werkverkeer is het natuurlijk niet echt, bijna zes uur heen en bijna zes uur terug. En tijdens de vakantie twee nachten in het buitenland zitten is ook niet direct ideaal. Maar hey.

Mensenkuddes

maandag 2 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Ik zit nog maar in het station van Marne-la-Vallée te wachten op een aansluiting naar Straatsburg, en ik heb al meteen negatief twintig goeting om ooit naar Eurodisney te gaan.

Dikke Japanezen in groepen van drie en vier, Vlaamse marginalen in uitgebreide familiegroepen, drukdoende Fransmans met ongemanierde krijsende kinderen, en –urggggh– heelder dorpen Spanjaarden. Met moeders en grootmoeders en tantes die vastgeroest staan op volume nasaal-twaalf. Die aan één stuk door ratelen tegen hun roedels kinderen en tegen miserabele hoopjes zwijgzame mannen.

En vólk! Containers mensenvlees worden er hier uitgebraakt, en geen idee waar ze allemaal vandaan komen: zoveel treins komen er hier nochtans niet toe.

En om de vijf man loopt er een volwassene met zo’n stomme Mickey Mouse-oren rond.   Nee, ze gaan serieus hun best moeten doen om mijn in die Eurodisney te krijgen.

Eerste prijs slechtste vader in de hele trein

maandag 2 augustus 2010 in Echt gebeurd. Permanente link | 7 reacties

Hooooboy. Ik heb drie uur gezeten in de stoel vóór de slechtste vader die ik in heel erg lange tijd meegemaakt heb.

De situatie: een meneer van ik schat 35 met een dochtertje van vijf. Hij is al een jaar of zo gescheiden van zijn vrouw; zij woont in Straatsburg, hij ergens aan de andere kant van het land. Om de zoveel tijd komt zijn dochter naar hem: zijn ex komt ermee met de trein, hij brengt ze met het vliegtuig terug naar zijn ex.

Deze keer hadden ze beslist om het met de trein te doen, omdat zijn dochter zei dat ze dat veel liever doet dan met het vliegtuig. En zo zitten ze al de hele dag op de trein, van ‘s morgens vroeg.

Gisteren heeft hij ze speciaal lang laten opblijven: ze heeft tot lang in de nacht naar tekenfilms gekeken van Disney. Ze zijn de trein opgestapt zonder boekjes, zonder tekenmateriaal, zonder niets. Hij had geen eten mee behalve snoep: zijn redenering was dat dat sneller zou gaan dan echt ontbijt of fruit of zo, en dat ze toch tegen 13u zouden aankomen, dus dat middageten niet nodig was.

In Marne-la-Vallée zaten ze dus al een hele tijd op de trein, en het stak al haar vreselijk tegen. Vader moest zakentelefoons doen, dochter moest zwijgen. Ge ziet van hier dat dat uitstekend lukte.

…en dan: de horrorversie van die programma’s op televisie waar mensen hun kinderen slecht aanpakken.

De dochter, Mireille, is een schat van een kind, dat kan ik van een zetel afstand gewoon zien: ze is lief, ze wil zingen, ze wil knuffels geven, ze wil een spelletje spelen, ze wil kleuren, ze wil een verhaaltje vertellen, ze stelt haar vader duizend vragen over wat er door het venster te zien is. Maar ze moet stil zitten en zwijgen.

Tussen telefoons door is het pantomine: vader doet echt compleet letterlijk voortdurend afwisselend loze dreigementen (als ge zo verder doet, geef ik al uw speelgoed aan de zigeuners!), loze beloften (als ge braaf zijt, koop ik u een hond! een grote!), en gewoon slaan. Hij doet zoiets met zijn vinger, blijkbaar, waarbij hij ze “toevallig” pookt in haar zijde, en dan compleet verbaasd doet als ze begint te wenen. En uiteindelijk geeft hij haar ook gewoon pletsen op har hand en haar gezicht, en stampen zodat ze met haar gezicht tegen de venster botsts.

En dan begint hij ermee te spelen zodat ze compleet wild wordt, op zijn knie op en neer — tot ze te luid lacht en het plots gedaan moet zijn, en hij ze weer toesist “ik wou dat ge nooit meer naar mij kwam, ge doet dit alleen om mij te straffen”.

Ick, ick, ick.

what is this i don’t even

dinsdag 3 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 2 reacties

Batterijzuipers

dinsdag 3 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 20 reacties

Mijn telefoon en mijn fototoestel zijn bij tijd en wijlen batterijzuipers.

Om 1u30 ‘s morgens was mijn telefoon 100% opgeladen; tegen 8u30 ‘s morgens was er nog 74% over. En ik had er niets mee gedaan, de telefoon lag gewoon naast mij op de nachtkast niets te doen.

En dat was al beter dan de reis van Gent naar Straatsburg: ik had hem niet op Airplane mode gezet op de trein, ik vermoed dat hij dus voortdurend naar nieuwe gsm-masten en carriers aan het zoeken was of zo — in ieder geval ben ik vertrokken met een telefoon aan 100% om 6u ‘s morgens, en toegekomen met een telefoon aan 12% rond 13u. En ik had er maar een paar keer mee naar mijn mail gekeken, en om de zoveel tijd eens de gps aangezet.

Ik steek het op iOS 4, denk ik.

Het fototoestel, daar weet ik gelukkig wel waar de batterijzuiping zit: de gps. Als ik die gps niet afzet, dan zuigt die op een nacht en een dag een volle batterij uit, zo bleek vanavond toen ik wat foto’s wou nemen.

Vivement dat al die dingen op memristoren gaan werken.

Die keer dat ik naar Straatsburg ging werken

woensdag 4 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 2 reacties

Neen, ik keek er niet naar uit. De opdracht was, zo ongeveer: het is iets met een intranet en of er wat coaching en expertadvies zou kunnen gegeven worden. Er zijn twee dagen voorzien, je ziet ter plaatse wel wat je precies doet.

Dat zijn van die opdrachten die enorm kunnen zuigen, enorm kunnen meevallen, of ergens daartussenin kunnen zitten — afhankelijk van de mensen waarmee je moet samen werken, van hoeveel er moet gedaan worden, van de ingesteldheid, van de omstandigheden, van de verwachtingen, van honderd factoren.

05-08-2010 03-32-44Het viel gelukkig enorm goed mee: bijzonder sympathieke mensen (één iemand van IT, één iemand van communicatie, allebei beslissingsnemers met de handen uit de mouwen), na wat aftasten een duidelijke missie afgebakend, en dan over twee halve en één volle dag toch redelijk wat werk verzet.

Het programma:

Namiddag 1 (4 uur)

  • Briefing gekregen over hoe de instelling in mekaar zit, verkend wat er nu is (een basisintranet, Websphere en redelijk wat applicaties door mekaar), timings en middelen nagekeken (er moet in de loop van september een nieuwe versie on-line staan, dus zo enorm veel folietjes kunnen we ons niet permitteren).
  • Gebrainstormd over functionaliteiten en inhoud
  • Flipchart bovengehaald en wat ruwe paginaschema’s getekend voor home page en binnenpagina

Avond 1 (1 uur)

  • Met notities en flipchart naar hotel, computer voor het eerst bovengehaald en allereerste versie van wireframes in Visio gemaakt: algemene navigatie, zones per pagina, homepage

Dag 2 (7 uur + 1,5 zeer aangename uur lunch)

  • Visio tegen de muur geprojecteerd, en met z’n drieën pagina’s aangevuld: begonnen met de home page (+versies met messages, met verschillende profielen, met in-page ajax-gerief), verder gegaan met de home page voor een afdeling, people finder, documentlijsten, nieuws, nieuwsarchief, detailpagina’s, tools & resources-pagina, generieke applicatiepagina, A-Z index, …
  • Ondertussen ook in een mindmap een taxonomie aangemaakt en aangevuld: als er ergens in de navigatie iets bijkomt, meteen ook de implicaties voor wat daaronder komt bekijken; als er ergens op gelijst of gezocht moet kunnen worden, meteen ook de metadata-noden aanpassen, etc.
  • Redelijk wat knopen doorgehakt over archiveren of niet, over wat er al dan niet gepersonaliseerd zal worden, over hoe search zal werken, over hoeveel items van wat er waar komen te staan, over customiseerbaarheid versus degelijke defaults, over wat zal kunnen aanpasbaar zijn en niet, etc.
  • Een to do-lijst opgesteld voor dag 3.

Voormiddag 3 (4 uur)

  • De to do-lijst afgewerkt (allerlei details op home en in lijsten, paginering, search + search results, …)
  • Een tweede oog geslaan op de taxonomie
  • Een eenvoudig protocol opgesteld voor informele gebruikerstesten + wat tips gegeven (vraag niet "wie is de owner van de procedure managing your e-mailaccount", vraag wel "je hebt een geprinte versie gevonden van hoe je je e-mailaccount kan instellen, maar dat blijkt een oudere versie te zijn, nog voor Outlook 2003. Je collega zegt dat je alle nodige informatie op het intranet kan vinden. Hoe begin je daaraan?" en dan wat later "En stel dat wat je net gevonden hebt op het intranet nog fouten bevat, hoe zou je het dan aanpakken om daar iets aan te doen?") (Wegens dat die eerste vraag mensen al zegt dat er een document met een welbepaalde naam in een onderdeel "procedures" staat, en dat er een "owner" is — terwijl die tweede mee helpt kijken waar mensen naar dergelijke documenten zoeken, hoe ze dat precies doen, via zoek of menu’s, of ze naar Department>IT gaan kijken of naar Tools & Resources of naar Documents & Guidelines, via trefwoorden of watdanook; en of ze wel begrijpen dat de owner de persoon is die verantwoordelijk is voor de inhoud en dus voor aanpassingen, etc. etc.)
  • Bekeken wat de volgende stappen zijn (te weten: ik lever de finale wireframes, zij zoeken nog wat verder op taxonomie, dan doen ze gebruikerstesten met die wireframes en taxonomie, dan moeten wireframes en informatiearchitectuur misschien wat aangepast worden, dan moet er een layout gemaakt worden, dan moet er html/css gedaan worden, ondertussen moet er ook nog eens gekeken worden naar taakverdelingen en verantwoordelijkheden, en uiteindelijk moet het allemaal in Websphere gepleurd worden).

Een kleine twee dagen werk was dat in totaal, met nog een uur of twee om af te werken tegen binnenkort: weinig tijd voor uiteindelijk een toch wel behoorlijk resultaat, vind ik.

En ik dénk dat ze er heel wat aan gehad hebben, aan zo’n guerilla-interventie, met Iemand Die Dit Wel Al Eens Meer Gedaan Heeft™. Niet dat het allemaal raketwetenschap is, maar wel dat het kan helpen om er een externe mens met een fris oog op te zetten, om een project op weg te zetten.

Nog van dat!

Get Lamp, en wel numeteen

donderdag 5 augustus 2010 in Film, Games. Permanente link | 3 reacties

Jason Scott is klaar met Get Lamp (zie vroeger, vroeger, vroeger, en ook, en ook, en nog zoveel meer).

Mag ik u allen aanraden, zelfs nog voor ik mijn DVD’s gekregen heb, om er numeteen een exemplaar van te bestellen? Het kan niet anders dan uitstekend worden: Scott’s vorige, over BBSen, was een uitstekende film, en Interactive Fiction (text adventures, zoals ze in onze tijd heetten) is ongemeen boeiende en dankbare materie — en komt daar nog eens bij dat zo ongeveer alle protagonisten in het genre, van vroeger en van nu, voor de camera heeft gekregen.

En dat de production values tot in de kleinste details fantastisch zijn, van doos over DVD-menu’s tot extra’s en ondertiteling en audiotracks.

Rep u nu naar www.getlamp.com en bestel. Of wacht tot ik hier een onnoemelijk lovende review schrijf en bestel dan.

(oh en trouwens — deze staat in de credits:

4811658014_9a552a3fb2_o.png

ik ben daar mateloos trots op)

iPhone-batterij, vervolg

donderdag 5 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Um ja, er is wel degelijk iets mis met de batterij.

Ik heb de telefoon op de trein tussen Rijssel en Gent opgeladen tot 100%. Rond 20u was hij 100% opgeladen (van de 20% of zo die er nog over was sinds ik vertrok om 12u30 met 100% in centrum Straatsburg).

Dan heb ik alles afgezet: eerst de telefoon herboot, voor de zekerheid nagegaan dat alle applicaties gesloten waren, Wifi af, Airplane mode, geen GPS, geen Bluetooth, geen niets. En ik heb hem niet meer aangeraakt.

Om 2u30 had ik nog 12% batterij over.

Dat lijkt mij een redelijk probleem te zijn, dus. Ik probeer het eens met wat Jan zei: de batterij helemaal laten leeglopen. En dan morgenochtend helemaal opnieuw opladen. Zien wat dat geeft.

Chanel 9 neus

donderdag 5 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Bono estente!

De Braziliaanse power metal ballad in Kate Wuthering Heights:

Come with me in this tunnel of stars:

Kathedraal

vrijdag 6 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Die keer dat ik een foto van 95 megapixels maakte. Klik om in te zoomen en alles:

Straatsburg

zaterdag 7 augustus 2010 in Travel. Permanente link | 5 reacties

Wat een fijne stad, eigenlijk, Straatsburg. Een stad op mensenmaat, te voet te doorkruisen. Een stad met een kathedraal en met pleinen die gezellig zijn. Een stad met middeleeuwse straten vol oude huize en nieuwere huizen en nog nieuwere huizen en negentiende-eeuwse huizen en art nouveau-huizen en moderne huizen.

Geen Brugge, waar het er zelfs in de woonwijken uitziet alsof er niemand woont en waar een mens bijna bang is om een verkeerd gekleurde gordijn te hangen. Geen Brussel, dat van boven tot onder kapotgemaakt is door bouwpromotoren door de eeuwen.

Een plaats waar een UNESCO-bescherm plein als de Place Kléber is, en dat daar gewoon een lelijke moderne FNAC op staat. En dat er in de hoek een lelijk koude oorlog-gebouw alles overkijkt:

Place Kléber

Al die bouwstijlen door elkaar, dat anarchisme, ik word er helemaal vrolijk van.

Strasbourg

Oh, en de kathedraal, natuurlijk: geen flauw idee hoeveel er eigenlijk nog origineel beeldhouwwerk van is, maar ‘t is in alle geval bloody impressive. Met allemaal tierlantijntjes en met een lichtshow ‘s avonds laat en met vierges folles en vierges sages en met allemaal negers links en rechts en honden en duivels en heiligen en draken en leeghangers en martelaars en vanalles.

De zijkant van de kathedraal

KGB_0059.jpg

Vierges folles

Ik vind het ook zo fantastisch dat ze niet écht Frans zijn, daar in Straatsburg. Dat als er een Parijzenaar of een mens uit Bordeaux of een mens uit Marseille of uit Brest of uit de Ardèche in de winkel staat, dat die allemaal bekeken worden als français de l’intérieur.

Dat de straten en de winkels twee- of drietalig zijn. Dat ik er op straat en in de winkels Elzassisch hoorde spreken.

Brandgass

Dat het er een fijne chaos is, op het Grande Île, van mensen en van geluid en pitta-bars en traditioneel vakwerk en lelijke en mooie huizen en oud en nieuw.

KGB_0010.jpg

Strasbourg

En gezellig. Ik heb het niet voor grote protserige pleinen. De grootsheid hebben ze in Straatsburg buiten het centrum gehouden, bij de instituties, en bij het station, dat ze gewoon in een luchtbel ingepakt hebben:

Gare de Strasbourg

Nee, ik zat ‘s avonds op terras in de binnenstad. Place Gütenberg, met een goed boek, live muziek op de achtergrond en lekker eten. Presskopf en jambonneau braisé, bijvoorbeeld, in Stadwappe/Aux armes de Strasbourg:

Presskopf Jambonneau braisé

En dan babbelen met de mevrouw van daar, over Gentse Kop en of het eigenlijk toevallig is dat ze daar in Straatsburg hij hun lokale uuflakke ook iets mosterd-achtigs hadden, en dat ze daar vreemd genoeg ook Tierenteynmosterd kende wegens ooit in Gent geweest te zijn voor de Gentse Feesten.

Straatsburg is leutig. Geen idee of het een fijne stad is om te wonen of om op vakantie naartoe te gaan, ik ben er eigenlijk alleen nog maar een paar keer gaan werken, telkens een week of minder — maar dáár is het wel ideaal voor. Ik zou er eigenlijk niet eens tegenop zien om er meer te moeten gaan.

links for 2010-08-07

zondag 8 augustus 2010 in Links. Permanente link | Eén reactie

Jazz Singer

zondag 8 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb net The Jazz Singer bekeken: die is al een tijd in het publiek domein en (dus?) te zien op het internetarchief.

Een sentimentele oude film, dacht ik, zonder er eigenlijk verder veel over te weten. Ik vermoed dat ik was zoals de meerderheid van de mensen die Al Jolson in hun hoofd hebben: Al Jolson = blackface + overdreven pathetiek + vreemde vaudevillestem, Mammy of Swanee zingend:

jolson

Wel: blijkbaar niet.

The songs of Israel are tearing at my heart, zegt Jack Robin, het personage dat Al Jolson speelt in The Jazz Singer, net voor zijn groot moment op Broadway — of eigenlijk: het is Jakie Rabinowitz die dat zegt, gespeeld door Asa Yoelson.

You’ll queer yourself on Broadway. You’ll never get another job, zegt de theaterpromotor, en daar gaat het ook over in de film: kan Jack/Al tegelijk joods zijn en een ster op Broadway?

Zowel in de film als in het echt blijkbaar: ja. Ik had er geen flauw idee van, maar Al Jolson is blijkbaar de eerste man die openlijk Joods was en een beroemde entertainer was in de VS.

Ik was ervan uitgegaan dat The Jazz Singer pure theatrale schmalz zou zijn, met wat goedkoop zingen ertussendoor – en ik ben eigenlijk wel gepakt door de film. Sentimenteel zeer zeker, maar verrassend actueel gebleven, en eigenlijk nog helemaal het zien waard.

Hiero, knippenplak van bij Wikipedia:

Jazz historians have described Jolson’s blackface and singing style as metaphors for Jewish and black suffering throughout history. Jolson’s first film, The Jazz Singer, for instance, is described by historian Michael Alexander as an expression of the liturgical music of Jews with the "imagined music of African Americans," noting that "prayer and jazz become metaphors for Jews and blacks."Playwright Samson Raphaelson, after seeing Jolson perform his stage show, "Robinson Crusoe," stated that "he had an epiphany: ‘My God, this isn’t a jazz singer,’ he said. ‘This is a cantor!’" The image of the blackfaced cantor remained in Raphaelson’s mind when he conceived of the story which led to The Jazz Singer.

Upon release of the film, the first full-length sound picture, film reviewers saw the symbolism and metaphors portrayed by Jolson in his role as the son of a cantor wanting to become a "jazz singer":

"Is there any incongruity in this Jewish boy with his face painted like a Southern Negro singing in the Negro dialect? No, there is not. Indeed, I detected again and again the minor key of Jewish music, the wail of the Chazan, the cry of anguish of a people who had suffered. The son of a line of rabbis well knows how to sing the songs of the most cruelly wronged people in the world’s history."

‘t Is waar wat die mensen zeggen. Wie nog ergens anderhalf ur op overschot heeft: The Jazz Singer staat alhier. Er is ook een versie voor op uw telefoon te bekijken.

Barbecue!

zondag 8 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Het is maar als mijn madam mij vraagt om er een papiertje voor te maken dat ik weet dat het echt doorgaat, de dingen in de wijk:

bbq

Ha, het buurtcomité slaat weer toe. Oh, en natuurlijk: geen vreemdes toegelaat nie. Slegs vir inwoners van die Waterwijk.

MBWA HA HA!

Love & theft

maandag 9 augustus 2010 in Film. Permanente link | Eén reactie

Brussel is een spiegelpaleis

maandag 9 augustus 2010 in Echt gebeurd. Permanente link | 3 reacties

De trein is gevuld met gezichten die niet kloppen: ogen te dicht bij elkaar, teveel wenkbrauw, verkeerde neusgaten, dag en nacht pruimtabak kauwend. Tandenman flirt met kauwgomvrouw, allebei op het puntje van hun bank, dat hun knieën toch maar zouden raken.

Op het platform van de metro vanmorgen stond iemand zonder kin, die dat gebrek benadrukte met een O-vormige poging tot gezichtshaar. Onderaan de trap staat al een eeuwigheid een ex-bediende: met de maand raakt zijn blauw polyester kostuum meer verschoten, en zijn Mickey Mouse-dassen zijn met de jaren alsmaar wanhopiger toegestropt.

Naar Bruxelles-Nord: op de terrassen vrouwen met haar van blond naar grijs naar as, onbestemd 28 of 68 jaar oud. Witte plastieken huizen, de deurgaten vol kinderen in ondergoed, de trottoirs vol uitgebreide families, de vensters vol gelaten wanhoop en haarlak.

De controleur krijst meneer alstublieft! — hij denkt dat ik hem niet gezien had. Nog honderd gram.

Lange Flapper

maandag 9 augustus 2010 in Politiek. Permanente link | 8 reacties

Ik weet precies, denk ik, hoe een Waal zich voelt als hij over Vlaamse communautaire hete hangijzers hoort spreken: alsof het in Koekelare dondert.

Die brug in Antwerpen, of die tunnel: ik kan er mij zelfs geen voorstelling bij maken waarom dat controversieel en/of belangrijk zou zijn. Er zijn daar veel files of zo? En dus moeten er meer auto’s door kunnen? En nu is het ruzie tussen de ene die een brug willen en de andere die een tunnel willen? Of een mengeling van een brug en een tunnel?

En was er ook nog iets met fijn stof? Dat die brug er meer zou geven of net die tunnel meer? Of dat de brug het zicht zou belemmeren of zo?

Ik hoor dat sp.a en N-VA tegen mekaar zouden staan, maar het kan mij eigenlijk niet boeien wie of wat. En tellen andere partijen ook nog, daar in Antwerpenland? Of is het een verhaal van NIMBY en rand tegen centrum of zo?

Er zullen vermoedelijk wel allerlei politieke en andere spelletjes zijn, yada yada — al wat ik weet is dat die omhooggevallen uitkant van België nog maar eens containers vol geld zal toegeworpen krijgen. En dat het hele dossier het land blijkbaar nog eens in een verlammingsgreep zal houden.

Maingain of Madame Non nodig voor crisissen? Neuh. Wat we zelf doen, doen we beter, zullen ze daar in Antwerpen denken, vermoed ik. Zoals meestal, dus.

links for 2010-08-09

dinsdag 10 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Een gevleurinkt katjen!
  • Alt Hist, http://althistfiction.com, is the new magazine of Historical Fiction and Alternate History. Lovers of historical fiction for too long have been denied outlets for short pieces of fiction, as the number of print and online magazines for historical short fiction is very limited compared to the popularity of fiction set in past times. Alt Hist’s mission is to provide readers with entertaining and well-written short stories with a historical setting, whether portraying actual events or events that could have happened.

Grinderman

dinsdag 10 augustus 2010 in Music. Permanente link | 4 reacties

Um, yeah.

Starchild

dinsdag 10 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

I loves me a good mystery.

In de jaren 1930 vindt een Amerikaans meisje een menselijk skelet in een grot in Mexico. Naast het skelet ziet ze de arm van een tweede skelet, die de arm van het eerste vasthoudt. Ze graaft de twee skeletten met haar handen uit; uiteindelijk geraakt ze thuis met twee schedels.

Eén normaal, één… niet normaal.

starchild.jpg

Als de Amerikaanse overlijdt in de jaren 1990, komt de vreemde schedel in handen van mensen die meteen doorhebben dat er iets écht vreemds mee aan de hand is.

Ze sturen de schedel naar antropoloog Lloyd Pye, die er een batterij tests op laat uitvoeren, en de resultaten zijn tegelijkertijd onverwacht en onrustwekkend. Ja, het ziet ziet er vreemd uit — vreemde schedelvorm, geen sinussen, dunne nek, dunnere schedelbeenderen dan normaal — maar nog veel griezeliger dan dat: de samenstelling van de schedel is anders dan gewone schedels: meer als tandglazuur dan als been.

En binnenin de beenderen zitten draden. Vezels, die er in geen mens of dier op aarde zitten.  

Het wordt beter: C14-testen wijzen uit dat de schedel 900 jaar oud is… en er zitten nog DNA-resten op. Het DNA wordt naar verschillende labo’s gestuurd, en de resultaten zijn eensluidend: het DNA is deels menselijk.

En deels DNA dat in geen enkele database op aarde terug te vinden is.

Alien.

Bekijk:

Ah, hoe fijn was de wereld toen er nog geen internet was en we dergelijke dingen maar moesten slikken en het woord van de mens zelf moesten aanvaarden. Zo’n Von Däniken, dat had toch wel iets, toen ik klein was.

Ondertussen weten we wel beter, natuurlijk.

links for 2010-08-10

woensdag 11 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Upgrade

donderdag 12 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 5 reacties

Toch maar creepy, vind ik dat telkens, zo’n upgrade op Gentblogt.

De commentaren zijn helemaal veranderd (van een plugin die al sinds, euh, 2007 of zo meegaat naar de ingebouwde threaded comments), het is ge-upgraded naar 3.0.1 van 2.9.iets, ik heb er manueel wat extra caching in gehackt.

Oh, en de mannen van Openminds hebben een critisch ook geslaan op de configuratie en kwamen met Voorstellen Voor Beter.

Spannend, allemaal.

ASL Lady Lumps

donderdag 12 augustus 2010 in Music. Permanente link | 7 reacties

Geef die vrouw een medaille!

links for 2010-08-11

donderdag 12 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

I, for one, welcome our new Belgian overlord

donderdag 12 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

(te vroeg?)

Elio

Omdat dit het internet is

vrijdag 13 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 2 reacties

Klik voor desktopversies.

Frisky_Kitty.jpg

Playful_Ferrets.jpg

Playful_Kittens.jpg

Swimming_Duckling.jpg

HD Artwork 64.jpg< A_Curious_Bengal.jpg

Colorful_Squid.jpg

Sea_Otter_Mother_and_Pup_Monterey_Bay_California.jpg

links for 2010-08-12

vrijdag 13 augustus 2010 in Links. Permanente link | 3 reacties

I love it when a plan comes together

vrijdag 13 augustus 2010 in Televisie. Permanente link | 2 reacties

Ik doe tegenwoordig mijn televisieprogrammaopnamedinges via tv.be: dat programmeert rechtstreeks de recorder van Telenet thuis, en het gaat sneller dan met de afstandsbediening.

In het browsen door de programmagids kwam ik op 13th Street zowaar The A-Team tegen.

Face! Murdock! Hannibal! B.A.!

Het wordt uitgezonden ergens in het televisioneel Hol van Pluto, rond 14u of zo — maar in deze tijden van PVR telt dat natuurlijk niet meer, en vandaar: meesterplan!

Wij kijken ‘s avonds naar televisie, en dan kijken de kinderen mee, en tijdens de vakantie blijven ze later op, en dan zitten we met een probleem: de dingen die wij willen zien, die vind ik te volwassen voor hen. CSI en gelijkaardige, met moorden en verkrachtingen en bloed en dood en alles: noem mij conservatief, maar ik vind dat kinderen van rond de tien dat gerust nog een tijdje mogen links laten liggen.

En dus kijken we nu naar een aflevering van The A-Team uit het jaar ik-wil-het-nit-weten. Het is traag, met een plot vol gaten, speciale effecten die eigenlijk helemaal niet zo speciaal zijn, acteerprestaties die er geen zijn, maar: het blijft overeind bij de kinderen. En de chemie tussen B.A. en Murdock blijft. En Murdock blijft mijn favoriet.

Yiha!

Everywhere

vrijdag 13 augustus 2010 in Games. Permanente link | Geen reacties

Memories…

links for 2010-08-13

zaterdag 14 augustus 2010 in Links. Permanente link | 2 reacties

Flan

zaterdag 14 augustus 2010 in Kinderen. Permanente link | 5 reacties

Dames en heren: als ik er als een blonde adonis uitzag zoals deze mens, dan zou dit net zo goed in onze keuken kunnen gefilmd zijn.

Behalve dan misschien dat zelfs de jongste na de eerste keer met haar ogen zou aan het rollen geweest zijn:

links for 2010-08-14

zondag 15 augustus 2010 in Links. Permanente link | Eén reactie

De onvindbare schrijnwerkers

zondag 15 augustus 2010 in Verbouwingen. Permanente link | 17 reacties

Ich bin es so satt. Ik wil een boek doornemen, en ik weet honderd procent zeker dat ik dat boek gekocht heb — ik ben er zelfs bijna van overtuigd dat ik het al twéé keer gekocht heb, maar ik kan het niet vinden.

In normale omstandigheden zou het boek in mijn bibliotheek zitten, in de afdeling Vakliteratuur (naast de afdelingen Fictie en Non-Fictie), alfabetisch op naam van de auteur, onder de M van McConnell. Ik weet ook hoe de rug eruitziet, ik zou het er meteen kunnen uithalen.

Maar dit zijn geen normale omstandigheden. Het zijn al meer dan tien jaar geen normale omstandigheden: mijn boeken zitten in een hele kamer vol dozen. En ik word er nijdig van, dat ik mijn boeken niet kan terugvinden.

Ik. Wil. Een. Bibliotheek.

“Ah, koop dan een paar boekenrekken”? Neen, niet echt: we willen een bibliotheek die past in de living, en een bibliotheek die past in het achterhuis. We willen daar een redelijk bedrag voor betalen: naast de keuken is de bibliotheek voor mij het hart van het huis.

En in een oud huis met scheve muren en vreemde trapgaten, waar er relatief veel boeken moeten in ondergebracht worden, is het niet evident om zelf wat planken tegen de muur te zetten.

Ik had het gedaan hoor, voorlopig, een meter of zeventig of zo boekenrekken. Die hebben er een paar jaar gehangen, maar ze zijn weer weggehaald toen we onze vloer legden boven. Wegens dat we er van overtuigd waren dat we meteen na de keuken de boeken zouden aanpakken.

En toen liep het mis met de mensen die de keuken deden. Sla mij dood, ik weet niet wat er gebeurd is, wij zijn doodcontent van de keuken en we zouden niet liever willen dat diezelfde mensen ook de rest van het huis zouden doen, we zouden ze aan iedereen aanraden, er waren geen discussies of zo: er was plots er een onverklaarbaar haar in de boter.

En sindsdien vinden we niemand die de bibliotheken wil doen.

We hebben denk ik ondertussen al bijna een jaar geleden drie verschillende schrijnwerkers gezien: één beginnende jongen, één die er al een tijd mee bezig was, één dame die een inschatting kwam maken voor een grotere firma.

En van geen van de drie hebben we ooit nog iets teruggehoord. Ze beloofden alledrie dat ze een offerte zouden maken — en tussen ons gezegd en elders gezwegen, het zou een obsceen hoog bedrag worden, dat wisten we en daar hielden we rekening mee — maar we hebben niet één offerte gezien. Zelfs geen emailtje meer om contact op te nemen.

Ik kan me inbeelden dat stielmannen liever geen moeilijke projecten aanpakken, absoluut. Dat ze liever een platte muur hebben waar ze een paar rechtopstaande planken tegen kunnen zetten, en daar dan wat horizontale planken tussen kunnen plakken. En dat onze living-bibliotheek-trap-hoek niet is wat ze als eenvoudig bestempelen.

Nu ziet het er niet uit, het is zowat de vuilbak van de living geworden, maar dit is het, waar een bibliotheek moet komen:

Hier moet een bibliotheek komen

De mensen die de keuken gedaan hebben, hadden het allemaal al uitgetekend: aan de linkerkant moet ook nog een koker zitten waar buizen en draden door lopen, het moet aansluiten op het trapgat dat naar beneden gaat, er moet een leuning komen aan de trap, de trap moet afgesloten kunnen worden, achteraan komt het vol boeken, rechts moet er een bureau(tje) komen dat in de boekenkast ingewerkt zit.

En dan moet het ook nog verder lopen aan die rechterkant, voorbij de haard en tot aan de venster, met een zitbank-met-opbergruimte.

Nee, niet eenvoudig, ook al omdat er trappen in de hoek zitten en dat de balken lastig zitten, en dat de muren niet volledig vlak zijn en de hoeken niet 90°, en allerlei.

Maar het valt toch serieus tegen dat er geen enkele schrijnwerker te vinden is.

Als er één is die dit zou lezen: laat iets weten hé. Als dit gedaan is, is er nog een achterhuis te doen (zie alhier).

Nephthys geniet

zondag 15 augustus 2010 in Kinderen. Permanente link | 6 reacties

Serieus:

Nephthys

Nephthys

Nephthys

Nephthys

links for 2010-08-15

maandag 16 augustus 2010 in Links. Permanente link | 2 reacties

Bad Romance

maandag 16 augustus 2010 in Music. Permanente link | 3 reacties

Whee!

Tijd om mijn Kaosillator nog eens uit te halen, denk ik.

links for 2010-08-16

dinsdag 17 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Sony NEX-5

dinsdag 17 augustus 2010 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

‘t Is al een paar maand dat ik de beelden van de Sony NEX-3 en NEX-5 zie: wegens bij Sony gewerkt te hebben en ze daar in de webpaginaontwerpen te zien staan hebben, en zo.

Het zag een leutig ding uit, zo uit de verte. Waarschijnlijk te duur voor mij, dacht ik, zonder eigenlijk enige informatie er zake. Maar tegelijkertijd ook: wohow, ik denk dat ik er zo een wil.

Ik heb er vandaag eentje gekregen om een week mee te spelen — deze gemaakt op, denk ik, automatische piloot, tijdens een conference call: Bart, Freya, Joke.

Bart

Freya

Joke

Het ding doet allerlei geavanceerde zaken. Ik heb een week om te testen. Ik laat het u weten.

links for 2010-08-17

woensdag 18 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Soms vraagt een mens zich af

woensdag 18 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 19 reacties

Er zijn een stapel van die best practices over hoe men een community kan in gang duwen, hoe men er kan in slagen om een constructieve dialoog, of toch minstens een respectvolle conversatie, of toch minstens beleefde reacties te krijgen en te houden.  

Ik blijf het fascinerend vinden hoe ze daar bij Clint gewoon hun voeten aan vegen.

Dag na dag na dag blijven de mails toekomen in mijn brievenbus, en ik weiger me uit te schrijven. Niet omdat het mij interesseert — hun dingen blijven een mengeling van zaken die dagen eerder al elders te zien waren, non-verhalen en zwakke pogingen-tot — maar omdat ik wil zien hoe ver ze het kunnen drijven voor ze het daar bij Think Media voor bekeken houden.

Clint

Neem een verhaal over Sandrine vandaag. Ik vind die al van in de tijd van Idool eigenlijk echt wel goed zingen, en vooral: ik vind ze een bij momenten Vlaanderen-overstijgende uitstraling hebben.

Sandrine dus, die is van plan een jaar naar de VS te verkassen, en te zien of ze daar iets kan gedaan krijgen. In tegenstelling tot de schrijverder van dienst bij Clint (“Bang voor de eenzaamheid heeft ze niet”) probeert ze tenminste zich uit de Vlaamse klei te trekken. Al het beste gewenst, denk ik dan.  Nee?

Neen, volgens de meerderheid van het zootje ongeregeld dat zich — veelal als “anoniem” — in de commentaren ophoudt, daar bij Clint. De eerste reactie zet al meteen de toon:

Grappig, ze verkoopt in België met moeite vijf platen, ze schrijft geen enkel nummer zelf, heeft met moeite optredens, heeft haar ontslag aangeboden als VRT présentatrice, MAAR ZE GAAT HET MAKEN IN DE VS, yea, right! Net zo’n grote loser als haar broer.

Maar Sandrine, ge moogt me altijd eens goe afzuigen met die dikke zaadlippen van u!

De tweede reactie doet het gedeeltelijk in het Engels, toch wel mooi dat het aangepast is het onderwerp:

I will make her gag with my dick, en dan mag ze al het slijm oplikken!

We hadden al bekrompen jaloezie, we hadden al gefrustreerde pseudo-macho, wat ontbreekt er nog in de Clint-commentaarders-top drie? Juist:

goed nu morgen er nog 10.000 volgen

Drie reacties ver en we hebben onze eerste racist! (alhoewel, “dikke zaadlippen”, dat telde misschien ook al)

En dan gaat het verder op dat elan. Niet de minste poging om in te grijpen, niet één iemand van een redactie die de moeite doet om die mestvaalt een beetje in toom te houden. En als het nu eens gráppig zou zijn, maar nee. Altijd dezelfde twintig reacties:

Tes een redelijk lelijk wijf die ik dus niet zal missen.

Dat ze maar naar de VS gaat, daar zijn er zwarte genoeg, zal ze minder opvallen

Eeks, Gunther Van Handenhoven met een pruik op, haha! Komaan Sandrine, pijpen!!!

Die eindigt dus ook in de porno-industrie, zoals veel van die naieve wanna-be hoeren die het eens effe gaan maken in de States. Cum bath whore!

zwijg, laat ze vertrekken, weer een profiteur minder.

Als er iemand voorzichtig zegt dat de reactie niets ter zake doend en vulgair zijn, komt er wel reactie op. Ene “anoniem” (verrassing, verrassing):

hou uw kankerkop! freedom of speech you know? En verdwijn nu, voor ik je een nekschot kom geven.

Freedom of speech al wat een mens wil, maar ik blijf me écht oprecht afvragen of de dame van de “adverteren op Clint.be”-pagina nooit eens klachten krijgt van de adverteerders. Als ik de Sandrine-pagina een paar keer ververs, zie ik advertenties van Axa en Belgacom-Proximus staan — willen die écht geassocieerd worden met dit soort website-inhoud?

Is er ergens een website waarop kan gegokt worden hoe lang Clint het op deze manier nog uitzingt?

With a motorbike made of jealousy (i)

donderdag 19 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 3 reacties

Voor zowat elk soort project zijn er enorm veel schakeringen tussen “bijna klaar” en “helemaal klaar”. Die regels die in alle projectmanagementboeken staan — van planningen en dat de laatste 20% van het werk 80% van de tijd innemen en dingen.

Ik was een tijd geleden aan het kijken naar een ding dat ontwikkeld werd en dat “bijna helemaal klaar” was.

En oh wat had ik flashbacks naar tien jaar geleden, toen we dingen moesten maken — zoals in, dingen van nul af aan maken, complexe dingen. Waar precies dat ook gebeurde. Werk dat “bijna helemaal klaar” was, waar de klant alsmaar kleine of grote opmerkingen had, en dat het eindeloos lang bleef aanslepen.

Het “ah ja maar ik dácht dat dit zó zou werken”-syndroom. Of nog, het “het is allemaal in orde hoor, alleen nog dit klein dingetje”-syndroom, waarbij dat klein dingetje inderdaad heel erg klein lijkt, maar eigenlijk iets verschrikkelijk lastig is.

Nu is er gratis open source-gerief, dat zaken doet waar tien jaar geleden geen enkel zelfs commercieel pakket voor kon gevonden worden. Het was anders dan het nu is, maar tegelijk is er niets veranderd. Een mens krijgt wel eens het verwijt om consultantees te spreken, maar hey: scope management en expectation management en dergelijke zijn vlaggen die echt wel ladingen dekken.

*
*     *

Ik was ook een tijd geleden bij mensen aan het kijken naar een ding dat jaren geleden ontwikkeld werd en waar ze niet honderd procent tevreden van waren.

En oh wat had ik opnieuw flashbacks naar tien jaar geleden. Van die situaties waarbij er aan de ene kant mensen staan die niet weten wat ze willen, of beter, die het wel weten maar het niet gecommuniceerd kregen. En aan de andere kant mensen die denken begrepen te hebben wat de klant wil, en die denken duidelijk gemaakt te hebben wat de klant mag verwachten, maar het eigenlijk niet begrepen hebben, en het eigenlijk niet duidelijk gemaakt hebben.

Waar alle betrokken partijen wel snappen dat er iets niet klopt, maar er de vinger niet op willen of durven leggen, en hopen dat het allemaal nog min of meer goed af zal lopen, maar waar het natuurlijk niet goed afloopt.

*
*     *

Wat een gemak soms, om zo als consultant binnen te kunnen komen, de situatie te overschouwen, uit een zak ervaring (en/of uit een doos boeken, naargelang) een oplossing tevoorschijn te toveren (of een begin van oplossing, of een voorstel van oplossing, of een poging tot begin van voorstel, naargelang), en dan weer naar huis te kunnen gaan.

Wat een gemak om alleen bij het begin van een project aanwezig te moeten zijn en niet van vóór het begin tot het bittere eind te moeten blijven. Of, naargelang: alleen op het einde van een project / alleen maar in één van de fasen van het project / alleen maar bij één aspect van het project.

links for 2010-08-19

vrijdag 20 augustus 2010 in Links. Permanente link | Eén reactie

Google bloody apps

vrijdag 20 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 15 reacties

Ik betaal voor mijn Google Apps.

Is het echt teveel gevraagd dat ik ook Google Reader kan krijgen in die Google Apps? Na nu toch wel al een paar jaar?

En als we toch bezig zijn, dat ik bijvoorbeeld accounts kan mergen? Ik heb een halve account als michel@zog.org (op mijn zog.org Google Apps ding), een halve account als mvuijlst@gmail.com, en –grr– een halve account als michel@zog.org die niet michel@zog.org van Google Apps is maar een andere michel@zog.org.

Kch.

Fuck you

zaterdag 21 augustus 2010 in Music. Permanente link | 2 reacties

Het moet niet altijd ingewikkeld zijn om een fijne clip te zijn:

De andere helft van Gnarls Barkley, Cee-Lo Green. Myep.

links for 2010-08-21

zondag 22 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

With a motorbike made of jealousy (ii)

zondag 22 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 2 reacties

Het is een gemak, als consultant werken. Soms.

Waarschuwing: ongeordende gedachten volgen. Sla gerust over, het is niet belangrijk.

Ik volg wat Tim zegt:

Terwijl de klant het doel schetst, heb ik blijkbaar een aangeboren neus om te zien wanneer de rest van de “analisten” de noden van de klant helemaal fout begrijpen of veel eenvoudiger zien dan ze in werkelijkheid zijn. Elke klant is uniek, maar daar merk ik niet veel van in zo’n besprekingen. Dat bandwerkgedrag is verschrikkelijk.

Binnenkomen als buitenstaander wil zeggen binnenkomen met frisse ogen, onbevooroordeeld en zo. Maar het wil ook soms zeggen binnenkomen zonder echte kennis van zaken, niet gehinderd door enige zin voor verhoudingen en realiteiten op het terrein.

Als we bij Namahn een groter project doen, dan zijn de mensen soms wat lastig dat we relatief veel tijd steken in het proberen begrijpen van de situatie. “Jamaar,” zeggen ze dan, “wij betalen jullie hier stapels geld om op het einde even ver te staan als wij nu al staan.”

Wel: neen. Tot op zekere hoogte kun je dingen uit ervaring van het allemaal al eens meegemaakt hebben ergens anders, maar als het complex wordt, dan moet je het terrein verkennen. Om bandwerkgedrag te proberen vermijden.

En dat is vaak het fijnste deel van het werk, de etnograaf uithangen, mensen gaan interviewen, observeren, vragen stellen, modellen opstellen: ik heb nog altijd de allerbeste herinneringen aan mijn dagen in postkantoren overal te lande, toen we een project deden voor De Post. We kregen bij de start van het project allerlei dingen te horen over loketbedienden: iedereen waarmee we spraken “wist” hoe die mensen werkten, wat hun houding en hun gedachten en hun noden waren.

Tot we in de kantoren zelf waren, achter de loketten, van Sint-Denijs-Westrem tot Aarlen over Brussel-Noord en Hol Van Pluto, Henegouwen. En we een to-taal ander beeld kregen van de eindgebruiker van ons ding. Een beeld dat, trouwens, ook helemaal anders was dan wat ons voorgespiegeld was in het begin van het project.

Onschatbaar van waarde, zo’n veldstudie, en heel erg jammer dan ook dan het vaak niet mogelijk is. En dan krijg je van die situaties dat je als consultant binnenkomt, en enkel op ervaring kunt afgaan omdat er geen budget is voor meer onderzoek.

En ja, tot op zekere hoogte lukt dat. Eén overheid zal wel ongeveer hetzelfde zijn als een andere overheid, één multinational zal wel ongeveer dezelfde informatiebeheerproblemen hebben als een andere, één fast moving consumer goods-ding zal wel ongeveer hetzelfde zijn als een ander.

Tot op zeker hoogte. Ik persoonlijk, ik vind het soms wel wijs om in de min of meer leegte gedropt te worden — zoals een paar weken geleden in Straatsburg — en ik vind het ook wel leutig om al doende the lay of the land te leren, maar het is toch een eind aangenamer om de tijd te kunnen nemen om het grondig te doen.

En nu nog de mensen ervan overtuigen dat het duurder lijkt, maar zijn geld echt wel waard is, om meer tijd te steken in het begin van een project.

*
*      *

Het “buiten”-gedeelte van het “binnen en buiten” van de consultant is vaak even frustrerend. Zoals Frederik zegt:

Dat gemak, is zeker geen gemak voor de mensen die daar nog zitten.

In vele gevallen -niet altijd, maar toch in de meeste- komt het er toch op neer dat hetgeen door de externe consultants achtergelaten is, toch een soep / brol is.

Ik weet niet uit eerste hand of het in de meeste gevallen zo is, maar een mens moet daar niet lastig om doen: één van de grote problemen van het binnen en buiten van de consultant is dat het bijzonder gemakkelijk is om een puinhoop achter te laten.

Zelfs de beste mens kan een soep achterlaten als het project verkeerd begonnen is. Als er oplossingen gegeven worden voor problemen die eigenlijk geen problemen waren, of problemen die geen oplossing nodig hadden.

Ik herinner me een hele tafel vol mensen die maanden aan een stuk werkten aan balanced score cards en dashboards met key performance indicators over de return on investment voor vanalles en nog wat, zodat mensen in één oogopslag konden zien hoe het liep met de verschillende campagnes. En tegelijkertijd maanden aan een stuk allerlei verschillende incentives uitwerken, en allerlei schema’s om te incentiveren, en leaderboards en yada yada.

Ongetwijfeld goede businessmodeleerders, maar slechte mensenkenners. Die tafel consultants is er denk ik nooit achter gekomen dat ze maanden aan een stuk nutteloos werk aan het doen waren: geen moment hebben ze écht gedacht over de mensen die achter al die cijfers zaten en over de realiteit op het terrein. Anders hadden ze op een paar dagen tijd doorgehad dat hun cijfers nooit beter zouden worden op de manier waarop ze bezig waren.

Oh, en zelfs de beste mens kan een soep achterlaten als er niet genoeg tijd is. In het ideale geval blijf je zitten tot het probleem opgelost is, in de praktijk word je aangenomen voor een bepaald aantal dagen. Als er tien mandagen voorzien zijn, dan kun je met twee man een week werken. Als er 35.000 euro voorzien is, dan kun je werken tot de 35.000 euro op zijn. En dan is het gedaan.

Binnen en buiten, dat wil zeggen dat er ergens op een bepaald moment iets gedaan of gemaakt wordt door een consultant, en dat de klant het dan verder maar zelfs moet doen.

In het slechtste geval is het dingen over de muur gooien: we maken wireframes, en gooien dat dan over de muur naar een IT-afdeling die het zal maken (maar we hebben geen invloed meer op het verdere verloop van het project). Of we starten een team op, en dan zijn we weg (zonder te kunnen bijsturen hoe het team werkt). Of we schrijven een rapport (zonder te weten wat ermee gedaan wordt).

*
*      *

Binnen en buiten, dan is een gemak soms. En soms steekt het. Als we ons best doen, en al op voorhand wisten dat ons best niet goed genoeg zou zijn.

Lang leve HT&D

maandag 23 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

HT&D, voor de jongere leesbuiskindertjes, was een programma op VTM, lang geleden. Een reeks oudere mensen zitten achter een toog, en vertellen elk om beurt een grap. Er is geen lachband, maar het staat me bij dat er een verdacht enthousiast en meestal behoorlijk geriatrisch publiek zat: het programma was al belegen toen het voor het eerst uitgezonden werd.

Het was bij momenten meer dan fake, er deden een aantal patent ongrappige personages mee, en er zaten terugkerende grappen in die ik benenkrullend vond zo slecht. Maar als Walter Capiau rechtstond om een grap te doen, hield de natie haar adem in.

Walter Capiau is een meester in het genre. Timing, taal, mimiek: de toogmop verheven tot poëzie. Vier minuten om een hele wereld te maken, zó tijdloos dat het even grappig zou zijn in Aken in 800 als in Vilvoorde in 1990 als op Mars in 2050.

Walter Capiau heeft meer humor in zijn pink dan de meeste tegenwoordige grappigaards in hun hele lijf. Als Walter Capiau spreekt over humor, dan luister ik.

En kijk, ik lees bij Xander (op het interweb noemen we de mensen bij hun voornaam, zo lijkt het alsof we elkaar allemaal kennen) dat Walter Capiau dit zei in P-Magazine

‘Alle Stand-Up Comedians tegenwoordig vertellen allemaal hetzelfde en het gaat alleen maar over pis en kak. Guido Depraetere dat was een comedian en HT&D DAT was humor, daar belééfde je de mop.’

En een beetje verder in het stukje bij Xander lees ik wat Geert Hoste zegt:

Als je twee dagen naar die mannen kijkt, weet je alles van hun privéleven en weet je hoe hun lichaamsfuncties werken. Dat interesseert me niet. […] Trouwens het is naïef om te denken dat je de Vlamingen nog kan choqueren met wat vuile woorden of met een tekening of een drol.

Ik waande me een negertje bij de slager, zo knikken dat mijn hoofd deed.

Verre van dat ik een kenner van het genre ben, of dat ik elke voorstelling van alle Vlaamse comedians ter wereld van de afgelopen twee jaar gezien heb, maar hey, dat is hier niet aan de orde. Wanneer ik het meemaak, stoort die pis en kak mij ook meestal.

Niet in de zin van “mo séh, wat dendién durft zeggen”, enorm verre van. Het stoort me op dezelfde manier dat die naakte mevrouw op het theaterpodium een paar jaar geleden me stoorde toen ze het nodig vond om in een emmer te pissen terwijl ze kersenpitten uit haar front bottom aan het wurmen was. Het stoort me omdat het overkomt als een compleet nutteloze poging tot shockeren.

Het stoort me omdat het zo gemakkelijk is. Doe een stuk, zeg op het einde iets “oo-la-la zo grof jong” en de zaal ligt plat. Ik kan niet direct een voorbeeld citeren, maar ik kan me enorm hard herinneren dat de laatste paar keren dat ik comedy was gaan zien, ik keer op keer het gevoel had van “moest dit nu echt?”

Waarop het antwoord meestal — stom genoeg — was “nee, dit was eigenlijk al grappig zonder pipikaka, maar de mens was blijkbaar niet zeker genoeg van zijn stuk om het te doen zonder”.

En het heeft tenandere niets te maken met deze generatie vs. vorige generaties: in elke generatie, terug tot in de prehistorie, zal hetzelfde wel voorgekomen zijn. Ja, ik weet het. Ik zou man en paard moeten noemen, maar het is te lang geleden en te laat op de avond. Ik zal het dan doen als ik het nog eens meemaak.

Ik moest trouwens even heel hard bijna-glimlachen met Xander als hij schrijft

[…] het is naïef om te denken dat we vuile woorden nog gebruiken om te choqueren dan ons uit te drukken. Het is naïef om te denken dat vuile woorden nog geen onderdeel zijn geworden van hedendaags taalgebruik.

Mwaha: ‘t is bijna filosofisch jong! Ik moet echt wel allemaal andere publieken meegemaakt hebben die — jong of oud, student of arbeider, man of vrouw — allemaal op dezelfde manier “ma how seh” doen en beginnen giechelen ongeacht wat er net voor gezegd werd, als er “vuile woorden” gebruikt worden, compleet met betekenisvolle pauze en wenkbrauwenverheffing.

En och, wees gerust: ik weet heel hard dat smaken en kleuren verschillen, en ik beschouw me absoluut niet als de maat van alle dingen.

Ik kan niet lachen met de stukken Geert Hoste-zaalshow die ik op TV zie, maar dat wil niet echt iets zeggen. Ik heb Hoste al meegemaakt buiten die zaalshows, en ik vond zijn gevoel voor –opnieuw– taal en timing, en mimiek, buitengewoon goed.

Ik heb nog geen zaalshow van Geert Hoste meegemaakt, ik kan me dan ook niet uitspreken over de grappigheid ervan — ik ga ervan uit dat Geert Hoste uit context even on-grappig is als Xander De Rycke uit context — maar ik weet bijvoorbeeld uit ervaring dat er mensen zijn die lachen met het typetje Freddy De Vadder, en ik kan me zelfs (met wat moeite) inbeelden dat er mensen zijn die het (waarschijnlijk) ook echt grappig vinden. Als dát geen inlevingsvermogen en ruimdenkendheid van mij is!

Wat blijkbaar niet kan gezegd worden van Xander, verdorie.

Het was trouwens Walter’s Verjaardagsshow, waar Grietje dobbelstenen naar beneden liet komen. Niet HT&D.

Mleh

maandag 23 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 2 reacties

‘t Is al goed dat het sympathieke mensen zijn waar ik voor werk, daar in het verre anderekantvanbruselland, want het stak toch wel, vandaag: opstaan om 7 uur en om 20u30 terug thuis. Gnn.

Een week of twee met een Philips MCi900

dinsdag 24 augustus 2010 in Music. Permanente link | 6 reacties

Ik kreeg begin deze maand van Sofie van bij Talking Heads het aanbod om een Philips geluidssysteem te testen. Ik kon zelfs kiezen: een thuisbioscoopsysteem of een MP4-speler of een iPod-dock of een wat kleiner iPod-dock of een surround-ding voor TV of een hifi-microsysteem.

Ik koos voor dat laatste: een Philips Streamium hifi-microsysteem met SoundSphere-luidsprekers (MCi900).

avm_hi-fi_micro_systems_with_soundsphere_speakers_3.jpg

Een mooi ding, stevig, degelijk, stapels features, uitstekende klank. In het kort: ik ben er niet tevreden van. Maar het is wellicht mijn eigen schuld.

*
*        *

Wij hadden thuis tot voor kort geen toestel om naar muziek mee te luisteren behalve de computer en een radiowekker. Schande, ja, ik weet het. Sandra had al van haar plechtige communie of zo een midisysteem van een onbestemd merk, zo’n plastieken cubus met onderaan twee cassettespelers, in het midden een eenvoudige equalizer, daarboven een radio, en helemaal bovenaan een platendraaier. In de loop van de tijd was daar nog een dubbel-cd-speler van Pioneer bijgekomen, maar sinds een paar jaar staat dat allemaal ergens in het achterhuis in dozen.

Al onze CD’s staan op de computer of zitten in dozen, het is zo’n geklooi met draden altijd, we luisteren naar muziek in het hele huis, we hadden plannen om het hele huis te be-muziek-systemen maar het was er nog niet van gekomen, enfin, allerlei.

Philips is een merk met een slogan naar mijn hart: sense and simplicity. Ik vind het fantastisch leutig om te proberen achterhalen hoe iets in elkaar zit, maar als het op dagelijks gebruik en gebruiksvoorwerpen aankomst, dan heb ik ze graag sensible and simple. Ik heb zo’n lamp van Philips bijvoorbeeld: fantastisch. Geen bedieningspaneel op de lamp zelf, alleen een afstandbediening zonder tekst: een aan/uit-knop, een kleurenwiel om de kleut te kiezen, een meer/minder kleurknop, een meer/minder helderknop, einde verhaal.

Out of box experience en design

De MCi900 begon beloftevol: een grote doos met daarin vier kleinere doosjes: eentje met de twee grote, stevige, degelijke luidsprekers, eentje met een element waarin de CD-speler, eentje met een element waarop een paar knoppen en een schermpje, en een laatste doosje met de afstandsbediening en een extern harddiskje.

avm_hi-fi_micro_systems_with_soundsphere_speakers_1.jpg

In elkaar steken kan een kind: het ene element op het andere zetten en verbinden met een kabel, draadjes in luidsprekers vijzen, draadjes achteraan de elementen vastmaken, stekker in stopcontact, hoplaklaar.

Voor wie geen CD’s of DVD’s gaat afspelen, kan het onderste element gewoon in de doos blijven zitten, trouwens.

Het scherm op het bovenste element is degelijk, maar niet meer dan dat. De resolutie is niets om over naar huis te schrijven en erg groot is het niet. Het is niet inklapbaar of draaibaar, maar staat vast in één positie: ik ben er bijna zeker van dat als het toestel nog een paar maand in ons huis had gestaan, het scherm aan zijn dood zou geraakt zijn — en hoog op een schap zetten is er dus ook niet bij.

Voor de rest is het geen lelijk design. Ik loop er niet enorm warm van, misschien omdat ik de laatste jaren een paar teveel afgeronde hoeken op websites gezien heb, maar het is ook niet lelijk. Het zwart plastiek ziet er stijlvol uit, de paar knoppen bovenaan zijn mooi in het element verwerkt .

Die alien-oogjes waarin de tweeters zitten, geven het een, tja, alien-achtig uitzicht. Ze zitten er ook stevig genoeg op om handige handvaten te zijn om de speakers mee te verzetten: added bonus.

Klank

Over de klank kan ik niet klagen: voor zover ik dat kan inschatten, is die uitstekend. Aan de andere kant:ik vind door de band dat MP3’s ook goed klinken, en dat maakt me in de oren van audiofielen natuurlijk al meteen een complete nitwit.

Zowel Iron Maiden als Steve Reich als orgelmuziek van Bach klinkt uitstekend: zuiver, vol, helder en krachtig waar nodig. Het klinkt, als ik pal in het midden van de speakers zit en met mijn hoofd op de juiste hoogte, alsof ik midden in de muziek zit. Niet dat het me in de praktijk vaak overkomt dat ik in preciés de juiste positie vóór luidsprekers zit, maar bon.

De perstekst maakt gewag van allerlei zaken waar ik niet genoeg van afweet — unieke gepositioneerde tweeter en woofer, strak crossover-design,  aluminium behuizing uit één stuk die de voortplanting van de golven in de behuizing optimaliseert. De realiteit van een huishouden met vier kinderen is dat er altijd wel lawaai is in huis waardoor het moeilijk is om in ideale omstandigheden naar muziek te luisteren. En als het stil is, dan is dat omdat de kinderen in bed liggen, en dat er dus best niet al te veel geluid meer gemaakt wordt.

Features en gebruiksgemak

Volgens de handleiding kan ik met de MCi900 CD’s en DVD’s afspelen, allerlei video- en beeld- en audioformaten, internetradio, muziek vanop mijn eigen netwerk, en ook gewone radio.

En nee: ik was niet onder de indruk.

Het begon mis te lopen met de afstandsbediening: een boterhammendoos met evenveel knoppen als er functies zijn op het toestel. Groter dan een telefoon, 84 of zo knoppen, en toch moet ik letters ingeven met een gsm-klavier. En moet bijvoorbeeld FM-tuning manueel up & down, zowel op het schermpje als op de afstandsbediening: voor zover ik zie, kan ik zelfs met die 84-knoppen-affaire niet gewoon “94.5” intypen om Studio Brussel te krijgen.

Ik kreeg de gewone radio niet echt aan de praat. Misschien is het omdat er geen goede ontvangst is in het huis, maar ik verwachtte toch dat hij na een keer of vier de hele FM-band doorlopen, minstens Radio 1, 2, Klara en Stubru zou gevonden hebben. Neen, dus.

In deze tijden van internet en connectiviteit, trouwens, had ik verwacht dat Philips wel ergens op het web een frequentielijst voor mijn regio zou staan hebben, in plaats van me te verplichten zelf te zoeken.

Soms is het gewoon heel erg vreemd. Zo toont het ding altijd HDD en CD in het menu — en als ik er dan naartoe ga, moet hij dertig seconden nadenken voor hij beseft dat er geen USB-disk aangesloten is of dat er geen CD/DVD in de lade zit.Ik kan me niet inbeelden dat er geen klein sensortje kon in gestoken worden om die dingen te vermijden.

Alles behalve tekst ingeven kan, denk ik, zowel met de links-rechts-enter-toetsen bij het schermpje als met de afstandsbediening, maar het lijkt het alsof er niet echt nagedacht is over hoe de menu’s gebruikt worden: als ik bijvoorbeeld drie niveaus diep in de settings zit en ik verander iets, dan wordt die setting wel aangepast, maar word ik ook meteen terug naar het hoofdmenu gezwierd, in plaats van terug naar het niveau waar ik dingen aan het aanpassen was.

Er zitten ook dingen in die ik niet anders dan bugs kan noemen: zo vond de Philips wel de media libraries van Windows op het netwerk, maar vond hij in elk van de zes libraries op mijn netwerk (de kinderen hebben er ook, namelijk) maar 4 (vier!) tracks. En dat nadat hij meer dan drie kwartier op “searching” had gestaan, en er oh, een paar honderd gigabyte aan muziek schat ik en een tera of twee aan video in libraries op het netwerk staat. (En ja, al mijn settings staan zoals ze zouden moeten op de computers in huis.)

Vreemd genoeg vond hij géén NAS op het netwerk maar wel de Sonos. Daar gaf hij zelfs aan dat ik naar playlists, queues en last.fm-tags kon gaan, maar als ik dat ook effectief probeerde, kreeg ik allerlei cryptische foutboodschappen (genre “could not access [][] on [][]”).

Erg om zeggen, maar uiteindelijk hebben we er alleen internetradio op beluisterd. En zelfs dat werkte niet altijd naar behoren: dan begint hij te spelen, en na een paar seconden komt er “buffering” gedurende een seconde of tien, dan weer wat spelen, dan weer de “buffering”, enzoverder. Niet altijd, maar soms: zeer vervelend, natuurlijk, wegens niet reproduceerbaar. Oh, en voor er aan netwerkproblemen gedacht wordt: mijn draadloos netwerk in huis is zo belachelijk sterk van signaal en zo belachelijk snel, dat ik er zeker van ben dat het daar niet aan ligt.

Conclusie

Ik had op voorhand gezegd dat het toestel het moeilijk zou hebben om tegen mijn Sonos op te kunnen, maar dat ik het een meer dan eerlijke kans zou geven.

Maar áls ik de twee vergelijk, dan vrees ik dat het mijn eigen schuld is dat ik ontevreden ben van die Philips.

  • Ik ben geen audiofiel. Al wat Philips zegt over de buitengemeen goede klank is ongetwijfeld waar, maar ik heb er geen boodschap aan. Ook al omdat de meeste muziek in ons huis (internet)radio en Last.fm is.
  • Als ik naar muziek (of tekst) wil luisteren, zet ik een koptelefoon op, dan zet ik me niet in een kamer op een stoel voor mijn luidsprekers.
  • CD’s of DVD’s afspelen is compleet onbelangrijk voor mij. Ik heb een DVD-speler maar de overgrote meerderheid van mijn audio en video staat op computer.
  • Ik wil muziek in meer dan één kamer van het huis. Als ik muziek op de achtergrond (of voorgrond, eigenlijk) wil, dan wil ik dat waar ik het wil — niet op één plaats in één kamer. Ik wil mijn muziek met één hand kunnen oppakken en neerzetten waar ik ze wil beluisteren.
  • Ik eis perfecte integratie in mijn netwerk. Zowel libraries als NAS. Plug and play.
  • Ik eis dat mijn muziekspeler alles kan dat ik kan met Windows Media Player en iTunes: playlists, play next, play now, meer van deze artiest, zoeken op allerlei, cover art, …

De Sonos-toestellen die ik heb, doen alles wat ik hierboven oplijstte en meer — Last.fm en andere internetdiensten, bijvoorbeeld. Oh, en voor de prijs van één MCi900 (ca. 1000 euro) koop je drie Sonos S5’s.

Sorry. De Philips MCi900, door EISA als beste Compact System 2010-2011 gekozen, is geen toestel voor mij.

With a motorbike made of jealousy (iii)

dinsdag 24 augustus 2010 in Werk. Permanente link | 6 reacties

Geld.

Geld, geld, geld.

Consultants kosten handenvol geld.

Vandaag nog, zoals minstens een paar keer per week elke week dat ik er werk tussen vorige zomer en nu, zei een collega bij de klant iets in de zin van “nog een geluk dat het niet werkt, dat brengt u veel geld op”.

Het is een ongelooflijk fijne mens, en hij zegt het meer om te plagen dan om wat anders, maar: hij heeft ergens wel gelijk.

Nu, om heel, heel erg duidelijk te zijn: zo ongeveer het belangrijkste werk dat wij doen, bij Namahn, is mensen geld besparen. Soms heel erg letterlijk in de zin van “geef dáár geen geld aan uit, ge hebt het niet nodig”, meestal omdat we helpen nadenken op voorhand of omdat we helpen fouten maken op voorhand.

Een klein kind weet het: hoe vroeger de fout gemaakt wordt, hoe minder het kost om er een mouw aan te passen. Een toepassing die met alcoholstift op papier getekend wordt en getest wordt door stukjes papier en post-its te verschuiven is gemakkelijker ingrijpend te wijzigen dan zwartwit wireframes, en die zijn gemakkelijker te veranderen dan een gedetailleerd prototype, en dat is dan gemakkelijker te veranderen dan een toepassing die grafisch ontworpen en geprogrammeerd is.

Maar toch: het kost geld om te doen wat we doen.

Soms loop ik er letterlijk ongemakkelijk van, van de bedragen waar het over gaat. Bedragen die ik zo obsceen groot vind dat ik het zelfs niet kan bevatten. Waarbij op een paar werkdagen mijn hele maandloon gefactureerd wordt, pakweg.

En ik wéét dat het zelfs met zo’n bedragen nóg (vaak heel erg veel) kosten bespaart voor de klant, en dat die anders nooit iemand met de juiste expertise kan vinden die op dat eigenste moment gedurende die periode kan werken, en dat we er écht geen extra werk uitpersen als het niet nodig is.

En het is geen liefdadigheidswerk natuurlijk: een bedrijf moet geld verdienen, schaarste bepaalt de marktwaarde, yada yada. En toch.

Ik heb het er soms écht moeilijk mee, ik ga dat niet wegsteken. Vooral bij overheden of kleinere bedrijven, en vooral als ik het gevoel heb dat de klanten de dingen die wij doen, eigenlijk zelf zouden moeten doen in plaats van het uit handen te geven. Of in situaties waar we — zoals bijna altijd — er zeer hard op aandringen dat we zoveel mogelijk kennis en kunde willen overdragen, en dat het om allerlei vaak niet eens financiële redenen niet lukt.

Ik zou eigenlijk gewoon genoeg geld willen hebben, dat ik gratis kan werken. Of toch tenminste, dat ik kan werken zonder me elk uur te moeten bedenken dat ik ga moeten met opgeheven hoofd kunnen factureren.

Evernote

woensdag 25 augustus 2010 in Internet. Permanente link | 14 reacties

Langzamerhand vult mijn to do-lijst zich. Ik heb een reeks foto’s staan. Ik heb er vergaderverslagen in. Dingen die ik moet lezen. Ideeën.

Voorlopig lukt het nog probleemloos met de gratis versie, maar ik kan me inbeelden dat ik er wel eens geld voor zou neertellen, voor de volledige versie.

Het is een kwestie van een reden te hebben om het te gebruiken, natuurlijk: bij mij was het dat ik op drie verschillende computers werk, en dat ik voortdurend overal notities neem en dat die nooit met elkaar gesynchroniseerd zijn.

Het is wel wat: de derde of vierde keer of zo dat ik probeerde om met Evernote te werken, hiervoor zag ik het nut er niet van in. En nu ben ik op zoek naar manieren waarop ik nog meer dingen erin kan krijgen.

Al mijn data in de wolken, binnenkort.

links for 2010-08-25

donderdag 26 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Het zat mee en het zat tegen, vandaag

donderdag 26 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vanmorgen kwam ik nét op tijd om de shuttlebus te zien vertrekken. OK, ik had kunnen lopen en roepen en gesticuleren en wie weet zou de bus dan wel gestopt zijn, maar dan maakt een mens zo’n spektakel van zichzelf, en ik probeer dat liever zoveel mogelijk te vermijden. Dus stond ik een klein kwartier langer te schilderen dan anders, aan de luchthaven. Bummer.

Maar toen ik toekwam, was er iemand die me de bus had zien missen, die me binnen liet. Which was nice. Anders moest ik mensen storen, ik haat mensen storen.

En dan gingen we vanmorgen samenzitten, maar toen waren er vergaderingen, en toen hebben we uiteindelijk de hele dag niet samen gezeten wegens allerlei uitgelopen vergaderingen. Bummer.

Maar ik heb wel ergens rond de middag een mooi kader gevonden om een paar inzichten in te, euh, kaderen. Het verschil tussen een opsomming en een strategie, dat is soms niet meer dan een degelijk kader. Alhoewel, “niet meer dan” — ‘t is wel een redelijk groot verschil. En ik ben er content van dat het er was. Het was er misschien gekomen met samen nadenken, maar het is er nu gekomen zo. Which is nice.

Omdat die vergadering er niet was, kon ik wat vroeger naar huis en kon ik dus de trein van rond 18u nemen en rond 20u thuis zijn: nice.

Dan kwam ik aan het station, zag ik de trein van 17u54 nét vertrekken: bummer.

Gelukkig was er een trein om 18u04 en had ik goede muziek in mijn oren en een goed boek op mijn Kindle: ies naais.

Maar toen bleef de trein echt wel lang op zich laten wachten. En bleek dat ik op perron 2 stond en dat perron 1, achter de Under Construction-hekkens, het perron was waarop de trein toegekomen was, en ook weer nét aan het vertrekken was: crap.

Enfin, ik had nog altijd mijn goed boek en ditto muziek, dus zo enorm erg was het niet. Al moest ik dus wel een een uur in het station zitten (geen zin om allerlei aansluitingen in Brussel te doen: liever gewoon een direct naar Gent, zelfs al duurt het wellicht eventjes langer).

Trein naar huis, overgestapt in Gent, geen druppel regen gezien tot net thuis, én Sandra had alle ingrediënten voor het eten van morgen gekocht en klaargezet: hoera!

Beginnen klaarmaken, gemerkt dat het klein barstje in de glazen beker van de voedselprocesseerder nu echt wel een gevaarlijk grote scheur is, en het ergo tijd is voor een nieuwe: feuk.

De limoncello afgegoten, suikersiroop gemaakt: juich!

Merken dat ik geen trechter heb om de mengeling in flessen te gieten: schijt.

Het eten afgekregen en quality time doorgebracht met Zelie: hoezee!

Merken dat mijn vinger ver-schrik-ke-lijk pijn begint te doen wegens een verkeerde operatie tijdens het klaarmaken: bleh.

En dan heb ik het geeneens gehad over de dingen die écht tegen zaten en écht meezaten vandaag, beeld het u in.

Cadeaus!

vrijdag 27 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Kijk: een cadeau!

En kijk, nog een cadeau:

Greetings from Amazon.com.

We thought you’d like to know that we shipped your items, and that this completes your order. Your order is being shipped and cannot be changed by you or by our customer service department.

The following items have been shipped to you by Amazon.com: 1 Kindle Wireless Reading Device.

This shipment was sent to: Michel Vuijlsteke, Sint-Katelijnestraat 14, Gent, OVL B-9000, Belgium via UPS International (estimated delivery date: August 30, 2010).

Mhuhuhu.

links for 2010-08-27

zaterdag 28 augustus 2010 in Links. Permanente link | 2 reacties

Eten en drinken

zaterdag 28 augustus 2010 in Food and Drink. Permanente link | 14 reacties

Eten.

Het was gisteren mijn verjaardag. Ik had voor mijn verjaardag chili con carne gemaakt volgens het Gemakkelijkste Recept Ter Wereld:

Chili con carne: ingrediënten

Men neme ajuinen (8), look (naar smaak, hier: 5 teentjes), rode pepers (3). Vlees (gehakte biefstuk, 2 kilo), zongedroogde tomaten (600 g), tomaat in blik (3,2 kilo), rode bonen in blik (ook 3,2 kilo), komijn (4 teelepels), chilipoeder (8 teelepels), kaneelstokken (4), peper en zout.

Ajuinen en look zeer fijn hakken of mixen, glazig krijgen in wat olie. Gedroogde tomaten pureren, rode pepers fijn hakken, kaneel, chilipoeder en gekneusde komijn in de pot gooien.

Oven voorverwarmen op 150 graden.

Vlees in de pot doen en bruinen. Tomaten erbij, wat laten koken, en dan een uur in de over steken. Na een uur de bonen erbij doen en nog een half uur in de oven steken.

Oven afzetten, pot een nacht laten staan, en de dag erna opwarmen.

Yum!

Drinken.

Een tijd geleden was het ook verjaardag, en voor de verjaardag werd er limoncello getracteerd. Zelfgemaakte limoncello.

Ik werd direct verliefd op limoncello, en ik was direct van plan om er zelf ook te maken.

Het bleek het Gemakkelijkste Recept Ter Wereld te zijn.

Men neme een liter alcohol van 94° (te kopen in uw lokale Delhaize of Spar), tien onbespoten citroenen (bio bij Delhaize, bijvoorbeeld), een liter water, een kilo suiker.

Citroenen zeer dun schillen, zo dun dat er geen flintertje wit meekomt. De schillen (schilfers, eigenlijk) in een pot doen en er de alcohol bijkappen (ik nam zo’n grote met caoutchouc afsluitbare inmaakpot). De pot laten staan op een donkere, frisse plaats. Elke dag eens schudden. Na een goeie week de citroen eruit halen — ik heb de pot uitgegoten door een koffiefilter, dat er geen stukjes of onzuiverheden meer in zaten.

KGB_0003.jpg

Water en suiker op het vuur zetten, een paar minuten laten koken, laten afkoelen. Suikersiroop bij de alcohol gieten, mengen, in flessen gieten, flessen op een koele donkere plaats zetten.

Een goeie week later in de diepvries steken. En uit de diepvries serveren.

Yum!

Limoncello

“Ik heb nog een beetje dorst”

zaterdag 28 augustus 2010 in Kinderen. Permanente link | 9 reacties

Voor zover ik mij herinner, was dat mijn favoriete uitvlucht om nog eens naar beneden te kunnen komen als ik eigenlijk al lang in bed had moeten zitten.

Tot ik een jaar of negen was, kon ik niet lezen in bed wegens geen nachtlamp, maar toen heeft mijn grootvader er een boven mijn bed gehangen. Zo’n bol, waar onderaan een draad in een lus uitkwam, waarop een aan/uitschakelaar.

Ik denk dat ik in dat jaar mijn linkerarm helemaal uitgerokken heb en een permanente deuk in mijn rug gekweekt heb: mijn kamer gaf uit op de gang, en als het licht aan was in mijn kamer, was dat direct te zien. En dus moest ik lezen half rechtop in bed, met mijn boek in één hand en mijn andere hand op de lichtschakelaar. En van zodra de deur beneden een krimp gaf, moest ik het licht uitknippen.

Als mijn kinderen wakker willen blijven om te lezen, dan mogen ze dat van mij. Het is niet alsof ik ze kan tegenhouden: ze zullen het hoedanook doen, en dan heb ik liever dat ze geen stress hebben.

“Jamaar, gaan ze dan niet in slaap vallen op school?”

Gho, in slaap vallen, daar zullen ze toch wel al heel erg lang voor moeten lezen in bed — ik viel pas regelmatig letterlijk in slaap op school in het vierde middelbaar of zo. En als ze moe zijn op dinsdag omdat ze maandagnacht te lang gelezen hebben, dan zullen ze wel vroeger in bed kruipen op dinsdagavond. Of toch zeker vroeger in slaap vallen: het is zoals een thermostaat die naar een evenwicht zoekt.

Het grappigste is dat Zelie het denk ik helemaal doorheeft, wat mijn gedacht daarover is. Ze kwam daarnet, een dik half uur nadat ze naar bed had moeten gaan, uit het toilet geslopen: ongetwijfeld net een hoofdstuk uitgelezen. En dan was het stil. De overloop is recht boven mijn trekzetel, de vloer kraakt er nogal, en dus valt het erg op als ze niet tot helemaal in haar bed geraakt.

Op conversatietoon naar boven: “Zit iedereen daar in zijn bed?”

Even stilte. Zelie: “Nee…”

- Allez ju, in uw bed!”

Lange stilte.

- Ja maar ik heb keelpijn…

Ik weet maar al te goed dat ze misschien wel keelpijn heeft, maar dat ze het eigenlijk gewoon aan het rekken is. Terwijl Sandra om een keelpastille gaat in de badkamer, heb ik het met Zelie over een nachtlamp.

Haar glimlach maakt mijn avond.

links for 2010-08-28

zondag 29 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Pmmmp

zondag 29 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Euh nee, wacht. Paaaaaaagrhrhl.

Nee, dat is het niet. Maaaargpppaa. Pleeeuuuurrpp. Grunkt. Plart.

Hey kijk: ‘t is officieel, ik kan geen pap meer zeggen. Een dag Plopsaland is goed voor veel, maar toch niet voor alles.

Plopsaland

maandag 30 augustus 2010 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Och, zwijg mij van mainstream- of andere bashing: als ze zo gelukkig zijn, dan mogen ze van mij elk weekend naar Plopsaland. Met t-shirts van Hello Kitty en rugzakken van Barbie, zelfs.

Op het water

Eendjes

Plopsaland

Grote liefde

Vleermuis

Bij Kabouter Lui

Meer foto’s!

Boeggn

maandag 30 augustus 2010 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

‘t Is maar om te zeggen dat mijn nieuwe Kindle, gelijk, heeltegans is toegekomen.

En dat ik ter ere daarvan een liedje over boeken, of toch iets in die buurt speel:

Iedereen een pint!

links for 2010-08-30

dinsdag 31 augustus 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Dessertje van de dag

dinsdag 31 augustus 2010 in Food and Drink. Permanente link | 5 reacties

In de reeks eenvoudige recepten voor u meneer mevrouw: rum-rozijnenijs.

Men neme! Een potje rozijnen. Men giete! In dat potje rozijnen een geut Stroh Rum. Men late! De rozijnen een paar dagen weken in de rum.

Men neme! Een paar scheppen vanilleijs. Men gooie! De gemacereerde rozijnen bij het ijs.

Goed, jong.

(Ik vermoed dat het ook wel zou kunnen vanaf nul met zelf ijs maken en zo — maar daar had ik geen zin in. Instant gratification ftw.)

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338