Michel Vuijlsteke’s weblog

Oh, ik heb er zó een hekel aan. Het begint pijn te doen net als ik ga slapen, en dan denk ik, het zal wel over gaan, en dan zijn we een half uur later en is het niet over.

En dan is het zoeken naar twee soorten pijnstillers, en dan vind ik ze niet meteen, en drie kwartier later heb ik vier pillen van drie verschillende merken binnen en weet ik dat het nog een uur of meer kan duren voor ze beginnen werken en daf ik morgen een wrak zal zijn.

Bah. Bah. Bah.

‘t Moest er eens van komen: de rug heeft het opgegeven, voor vandaag.

Ik steek het op Anna, dat ik ze naar boven heb moeten sleuren gisteren.

Hey, niets aan te doen. Vandaag wordt het een dag werken vanuit mijn bed. Morgen terug naar Brussel.

Mijn rug deed pijn en ik kon niet slapen. Hopelijk nu wel. Vijf uur is géén uur om nog wakker te zijn—gelukkig dat het geen zomer is, dat de gevederde ratten nog slapen en dat het nog enkele uren comfortabel donker blijft.

Damned: ik kijk er niet naar uit, zo lang uit mijn goede zetel/stoel/bed zijn vandaag en morgen.

- Oh, dokter Vuijlsteke? Kàn dat eigenlijk, dat iemand misselijk is van algemene pijn, of is dat maar een voosken dat oude mensen de kindjes wijsmaken?

- Haja, beste kijkbuiskinderen, dat is inderdaad geen grap: een mens kan effectief heeltegans misselijk zijn van de veralgemeende pijn. Niet leutig hoor, kindjes!

- Maar dokter, zou het dan niet beter zijn om vroeger te gaan slapen of wat?

- Neen, kindjes: soms heeft een mens zó veel pijn dat het gemakkelijker is om in de zetel te blijven zitten dan in bed te kruipen.

- Oh.

- Tjaha.

- …

- Dààg kindjes!

- Dag dokter!

Kent ge dat, zo rugpijn? Zo’n gevoel in uw rug alsof er een stuk been in uw ruggengraat twee jaar geleden niet goed teruggegroeid is en nu op de dool is in uw ruggenmergkanaal?

Zo’n gevoel alsof het titanium dat ze twee en een half jaar geleden in uw rug gespijkerd hebben, nu besloten heeft om acute metaalmoeheid te vertonen?

Zo alsof het elk ogenblik zou kunnen doorschieten, en dat er een metalen staaf aan één kant in uw longen zit, en aan de andere kant dóór uw vel, dóór uw hemd en tot in de rugleuning van de trekzetel springt?

Nee?

Ah, euh. Carry on then. Carry on.

Oeioeioei, de hele dag vergaderd met de grootmoeder aller hoofdpijnen. Prettig vergaderd, daar niet van, maar nu ben ik wel een beetje woozy.

Mijn Outlook wil ook niet mee, ik ga denk ik maar even een oogje dichtgooien. Dutje. En straks achterstallige mail inlopen.

Zo. Ik denk dat ik maar eens naar bed ga.

Dat zei mijn rug gisteren.

Allez ja, niet letterlijk “krak”, al behoort dat ook tot de mogelijkheden: een catastrofale collaps van mijn ruggengraat, als het titanium dat mijn rug bij elkaar houdt bijvoorbeeld door metaalmoeheid (het gebeurt!) plots zou doorknappen. Dan mogen ze me in het beste geval met een vuilblik bij elkaar rapen voor reparatie, en in het slechtste geval mogen ze me meteen afvoeren.

Nee, ‘t was figuurlijk “krak”. Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld zegt de ex-kerkganger in mij nu al een dag aan een stuk: de nieuwe trekzetel was toegekomen en de oude stond beneden in de keuken op de natuurstenen vloer. Die oude zetel is zo’n model dat eigenlijk (vermoed ik) bedoeld was om ergens in een interieur vast te vijzen, zonder pootjes heeft maar wel met zo’n soort stalen reling met gaten voor schroeven en bouten onderaan.

Ik dus al meteen in paniek dat als er iemand in zou zitten, dat de vloer meteen helemaal kapot zou geschronst zijn, en dus als de gesmeerde weerlicht naar buiten om van die schuimrubber puzzelstukken voor kinderspeelmatten gegaan om onder de ijzeren relingen te wurmen.

Op mijn eentje de zetel opgeheven en er vier puzzelstukken onder geschoven. En bij de vierde keer opheffen was het prijs: verschot in mijn rug. Te vergelijken met? Wel, alsof men net met ijzerengetipte legerbottinen in uw rug geschopt had, op een blauwe plek die er al zat omdat men hetzelfde de dag ervoor ook al eens gedaan had.

Niet veel zin om daar enorm over te klagen op het moment zelf, mijn madam heeft dan negatief medelijden wegens mijn eigen schuld zijn, maar gedomme: het doet wel enorm vreselijk pijn.

Geschreven al luisterend naar: The Miles Davis Quintet - Relaxin’ with the Miles Davis Quintet - If I Were A Bell

Vanavond een enorme pijnscheut gehad in mijn rug. Het zekere voor het onzekere genomen, en in de zetel blijven liggen tot ik echt wel heel erg moe was.

Eum, nu dus.

Naar bed, en morgen verder doen met de computers: harddisken leeghalen en overpompen en rationaliseren, computers herinstalleren voor de kinderen en voor Sandra, fileservertje opzetten en aan het netwerk hangen.

Yep yep.

Ik kan sinds zo ongeveer vanmorgen weer spreken, hoera!

Maar helaas: deze middag plots steken aan mijn oor. En in de loop van de namiddag: pijn. En sinds deze nacht: tinnitus!

Druppels voorgeschreven gekregen, huisarrest tot en met zondag, pillen allerhande… ‘t is eens wat anders dan rugpijn hé.

Een mens leert alle dagen bij.

Ik heb niet alleen pijn maar ook meta-pijn!

Dus aan de ene kant zitten er allemaal zenuwen gekneld tussen beenfragmenten in mijn ruggenmerg en dergelijke, en dat doet pijn.

Maar aan de andere kant is er ook het feit dat er zenuwen zijn die voortdurend gestimuleerd worden, en die hebben daar een eigen reactie op.

En dié pijn, die niet in rechtsreeks verband te brengen is met een fysiologisch iets, een soort spookpijn of meta-pijn zo u wilt, wel, dààr bestaan ook gespecialiseerde pijnstillers voor.

Dingen die ook voorgeschreven worden in geval van epilepsie. Die dat frenetisch afvuren van zenuwimpulsen kalmeren. Zodat de pijn er nog wel is, maar op de achtergrond.

Probleempje daarbij: één van de belangrijke nevenwerkingen is dat het problemen riskeert te geven met urineretentie. En laat dat nu eens precies iets zijn waar ik helemaal geen nood aan had.

Enfin goed: het worden dus bezoeken aan de pijnkliniek en aan de uroloog, en dan moeten die twee het maar met elkaar uitvechten. En ondertussen moet ik een pijndagboek bijhouden.

A la bonne heure.

Ça craint mes amis, ça craint.

Twee uur geslapen—halfvijf tot halfzeven—en dan nog een kwartier in bed liggen lummelen.

Weinig slaap, daar kan ik tot mijn eigen verbazing eigenlijk redelijk goed tegen. Ik kan gerust een paar dagen aan een stuk weinig of niet slapen zonder daar al te veel negatieve gevolgen van te ondervinden. Behalve dat ik de neiging krijg om meer en meer sarcastisch, om niet te zeggen onbegrijpelijk-slash-absurd te worden. Maar het lukt allemaal wel nog.

Nee, ‘t is van iets anders dat het lastiger is vandaag. Vijf voor zeven beneden, dus geen tijd gehad om de kinderen mee aan te kleden. Wel nog net genoeg tijd om een meloen te ontpitten en in partjes te snijden voor Louis en Zelie op school.

De fiets is al een tijdje in technische panne wegens pneu crevé, te zwaar om alleen in de koffer van de auto te steken dus het is wachten tot er nog eens een sterke manspersoon in de buurt is om er mee naar de velomaker te gaan, en dan gaat dat alleen op zaterdag maar dan zijn er duzend andere dingen te doen, hoe gaat dat?

Ik dus naar de bushalte geschuifeld, pijnlijke rug weetuwel, aangezet om een paar minuten na zeven en net op tijd om bus 3 te zien wegrijden zodat ik moest wachten op de volgende die maar aan de Dampoort toekwam om negentien na zeven of zoiets, waardoor ik me dus, met pijnlijke rug en alles, toch moest haasten om de trein van 7u23 te halen, waardoor ik mezelf nog meer pijn gedaan heb.

Op de trein een zo comfortabel mogelijke positie gezocht en gekeken naar het einde van de laatste aflevering van Lost (span-nend!) en het begin van de laatste aflevering van The Daily Show (grap-pig!).

Helaas, toegekomen in Brugge was het weer van dat: bus 11 (één van de weinige die nét aan mijn werk stopt in plaats van op de Markt) stond vertrekkensklaar, dus ik heb me weer mogen haasten. Oei. Ai.

Enfin ja, aan klagen geen gebrek. Gelukkig dat het weekend lonkt.

Vanavond iets vroeger ophouden wegens oudercontact op school bij Louis (‘t zal nodig zijn, die jongen vertelt ons nooit méér dan “ik weet het niet” als we vragen hoe het was). Morgen de nieuwe trekzetel degelijk gaan uittesten en meteen ook bestellen. Morgen ook, weather permitting, nieuwe beestenfoto’s nemen.

En morgenavond in Goed Gezelschap naar Eurovisie kijken. Met alle ledematen gekruist voor de mannen van Lordi, uiteraard.

Geschreven al luisterend naar: Kate Bush - Hounds of Love - Waking the Witch

Jawel: rugpijn. Een aanval-of-sorts rond middernacht.

‘t Is nu vier uur, en ik denk eens naar bed te kruipen. Binnen twee uur opstaan en gaan werken.

Brr.

Il est 4 heures 5 et ça ne va pas du tout.

Da’s al de derde nacht op rij. Grrr.

‘t Is te hopen dat ik zaterdag genoeg kan recupereren dat ik zondag naar Holland naar verjaardag kan gaan.

Gisteren twee uur geslapen, en vannacht ziet het er niet veel beter uit.

Dat begint toch een beetje mijn voeten uit te hangen.