Ik heb er heel mijn leven naar gestreefd, en vandaag ben ik er in geslaagd.
Mijn grootmoeder had er een liggen in een schaaltje en ik was er niet alleen hard onder de indruk van, ik was er ook zeer jaloers op.
Het probleem natuurlijk is zoals met lijken van pakweg honden: de precies exact juiste omstandigheden zijn nodig, anders wordt het een stapel stinkende drets. Met ongetwijfeld ook stapels larven en dingen in.
Maar íls de juiste omstandigheden er zijn, dan kan er magie ontstaan. Bepaalde chemicaliën, extreme koude, geen zuurstof — of, zoals in mijn geval: extreem droge omgeving.
Ik ben er immens, maar dan ook imméns content mee. Een gemummificeerde appelsien. Ik ben heel mijn leven jaloers geweest op die appelsien bij mijn grootmoeder. Maar nu heb ik mijn eigen appelsien.
Ik doe vandaag een kritische verhuis op mijn bureau thuis: mijn monitors alledrie 32 centimeter naar links opschuiven. Als ik dat doe, kan ik mijn laptop naast mijn derde monitor zetten en moet ik geen halsbrekende toeren meer uithalen om tegelijkertijd te spreken naar de camera op mijn laptop én een verslag bij te houden op mijn andere computer.
Als ik mijn bureau opkuis, of eigenlijk als ik om het even wat opkuis of verzet in huis, kom ik altijd wel interessante dingen tegen. Zoals dit, bijvoorbeeld:
Jajaja: een KOSMOS 1 biorythme-calculator uit 1977. En alles werkt nog zoals het zou moeten werken, kijk maar:
Behalve dat het niet werkt voorbij het jaar 2000, ahem ja. Maar voor de rest: alles in orde! En het beschermplastiek zit nog op zowel de toetsen als op het scherm! Mint condition!
Ik heb ooit eens een week in een hotel in Amerika geslapen. Overdag waren er dingen te doen, maar ’s nachts was het in het hotel te doen.
Buiten was het gelijk tropisch heet maar in mijn kamer had ik de airconditioning op Siberisch koud gezet zodat ik met een berg donsdekens kon slapen. Ik had een groot glas op mijn kamer, en iets verder op de gang was er een ijsblokmachine en een automaat waar halve liters cherry vanilla diet coke in zaten.
Dat was een zeer fijne week hotel, vond ik.
Ik heb ook ooit eens een dag of vier in een hotel in een buitenwijk van Parijs gezeten. Daar waren er overdag géén dingen te doen. Ik was mee omdat ik één presentatie moest geven, en de rest van de dagen was er niets te doen.
Het was van 20 tot 25 januari 1998, en ik weet dat zo goed omdat het de week was dat Johannes-Paulus II naar Cuba op bezoek was én dat de Lewinsky-affaire helemaal losbrak. Ik heb daar van ’s morgens tot ’s nachts dagenlang in mijn kamer gezeten met CNN op. Er was alleen water en sandwichen ’s middags en ’s avonds.
Dat was dan weer géén fijne week hotel. En ik had medelijden met de Paus omdat zijn bezoek helemaal overschaduwd was door Clinton en Lewinsky.
Ik denk dat ik graag op hotel zou willen wonen. Maar dan wel een goed hotel.
Ja, ‘k weet ook niet goed hoe ik er plots op kwam.
Ja, ik weet ook niet hoe het zo snel ging, maar de zomervakantie is bijna gedaan. Volgende week is het alweer school voor, eum, twee van de kinders. (Twee van de kinders niet, wegens hoger onderwijs.)
Het zal raar doen.
Niet veel raarder dan het nu al is natuurlijk, maar toch.
Ik heb dit jaar al 2000 films en/of afleveringen van tv-series gezien. Ik weet niet of ik daar een goed dan wel een slecht gevoel over moet hebben.
Ik houd bij wat ik wanneer bekijk. Ook daar weet ik eigenlijk niet wat ik er moet van vinden. Eerst hield ik bij wat ik bekeek op welke dag, en dan wanneer op welke dag, en dan begon ik te vergelijken met vorig jaar en nu kijk ik naar een variant van dit, dat gelijk een samenvatting van mijn leven is en ik voel mij daar gelijk niet al te goed bij.
Misschien dat ik dit verder doe tot het einde van het jaar en dat ik dan weer gewoon meer boeken ga lezen.
“Allez, zo raar,” dacht ik. “Ik heb ineens The Office terug in mijn Netflix.”
The Office was al een tijd weg uit Netflix, en nu stond het er weer tussen. Ik had zin om The Office opnieuw te zien, en dus begon ik te kijken.
Ik zat ergens in het derde seizoen zat, en ik ging naar beneden middagetenboterham maken en ik dacht, ik kijk verder op mijn telefoon, maar: geen Office op mijn telefoon.
Mhu.
Weird.
Ontdekt wat het was toen ik weer op mijn computer zat: mijn VPN stond aan, en om de één of andere vreemde reden kreeg ik, ondanks dat mijn VPN gewoon doet alsof hij ergens anders in België dan in Gent zit (en dus niet in het buitenland of zo), andere dingen te zien dan zonder mijn VPN.
Weird.
Want normaal gezien zegt Netflix mij, als ik mijn VPN op heb staan, dat ik mijn VPN af moet zetten.
Zeer weird.
Enfin bon, ik blijf dus Office kijken tot Netflix doorheeft wat er aan de hand is.
We geraken alsmaar dichter bij min of meer klaar zijn binnen.
De laatste loodjes zullen ongetwijfeld enorm lang duren, ik heb daar weinig illusies over. De volgende dingen moeten nog gebeuren (onder meer):
in de badkamer
de verluchting in orde krijgen
afdekplaten en schakelaars
WC zetten
lavabo plaatsen
spiegelkasten ophangen
deur plaatsen
chauffage ophangen
schilderen
in de gang
deur verzetten
plinten
overgang vloer gang > vloer living
schilderen
slaapkamer
afdekplaten en schakelaars
deur installeren
behangen
muren en plafond schilderen
In principe is dan min of meer alles klaar op het eerste verdiep. Er zijn nog wat dingen te doen op het tweede ook, gelijk de vensters van de kinders afwerken, en hun kamers herschilderen (het babyroze ontgroeid), en de vloer leggen op de overloop en de muren doen in het wc. En er zijn nog wat dingen te doen op het gelijvloers: de wc moet in orde komen, en de inkomsthal, en de schrijnwerker moet dringend iets aan de deuren doen die slepen overal.
…en dan moet de voorgevel herdaan worden, en de voordeur, en dan moet er een nieuw dak op ons huis.
Jaha. Dat zal dan nog wat worden, ja.
Maar goed. Eerste ding nu is dat in principe volgende week zeer veel zou moeten klaar zijn. Ik ben alleen bang dat de deuren er in geen maanden zullen zijn. En een badkamer zonder deur: nee, eigenlijk.
Ik ga niet liegen: zelfs al heeft hij nog niet gerust, ’t is uitstekende mosterd.
Ingrediënten: mosterdzaad (ik heb zwart zaad gepakt, dus straf), Framboise van Lindemans, wijnazijn, zout.
Werkwijze: zaad 24u laten weken in bier. Door een zeef gieten, vocht bijhouden. Zaad in vijzel. Stampen. Van tijd tot tijd wat vocht bijdoen. Om de zoveel tijd door een zeef duwen, terug in de vijzel, nog wat vocht bijdoen. Op het einde zout bijdoen naar smaak. Hey presto, klaar!
’t Is wel veel werk van vijzelen. Ik vraag mij af of het ook in een voedselprocessor zou kunnen.
Zie nu! Officieel mag de badkamer nu ook echt een badkamer genoemd worden, want het bad staat in de badkamer!
Er moet nog een wc en een lavabo en een spiegelkast en een chauffage en een luxaflex aan het venster, maar het bad staat toch al zeker in de badkamer!
Vanaf morgen morgen we zelfs een douche nemen in de badkamer, ’t schijnt!
Ge ziet, good things come to those who wait. Of zoiets. ’t Ging eigenlijk klaar zijn vóór Kerstmis en dan zeker in februari, maar er waren allerlei vertragingen (niet in het minst de steen tegen de muur) en kijkt. Volgende week zou het zo maar even allemaal écht gedaan kunnen zijn.
Het begint langzaam te verbeteren. Ik kan al wat uit de voeten. ’t Is te zeggen: ik kan mij voortbewegen. De afgrijselijke pijn aan het eerste gewricht van mijn grote teen is bijna helemaal weg. Dat heeft vijf dagen geduurd, en tegen de vierde dag begon de bovenkant van mijn voet pijn te doen.
Dat was zaterdag (dag 6) bijna ondraaglijk geworden; het is nu een soort constant weeë achtergrond van pijn, met okkasioneel een steekvlam als ik een verkeerde beweging doe.
Mijn voet ziet er uit als de voet van een zeer oude, zeer zieke mens. Het begint allemaal te beteren en ik weet dat dit maar een fase is, maar toch. Het is een soort amorfe strak gezwollen vleesklomp, in tinten van grijs en paars en wit en rood. Ik wrijf ai hem urgh in oei met auw zalven. Ik zit er mee in een voetbad. Ik houd hem in de lucht. Aan één kant doet hij geen pijn meer — daar kan ik er met een vinger een put van anderhalve centimeter in duwen, die dan langzaam weer opvult, met vermoed ik oedeemvocht.
Ik bén een oude, zieke man. Het is om tegelijk moedeloos en razend en gelaten en opstandig en triestig van te worden.
Well… ik wist niet waar ik mij aan mocht verwachten, maar ik had niet verwacht dat het zou worden wat het geworden is.
Maar wél zeer fijn, de eerste aflevering van Lovecraft Country. En ik denk dat ik dan maar eens het boek lees.
Het speelt zich af op het kruispunt van racisme in de jaren 1950 en Lovecraftiaanse horror, en ’t is zeer spannend. En ook wel goed geschreven en gefilmd en geacteerd en al, voor zover ik dat kan zien aan één aflevering.
Ik zou graag rijk geweest zijn in 1840. Dan zou ik een excentrieke mens geweest zijn die allerlei dingen zou klasseren en er allemaal boeken zou gepubliceerd hebben. Niet noodzakelijk originele zelfgeschreven inhoud, maar gecollateerd, gerangschikt, geordend, gesystematiseerd.
Ik zou dat zo wijs gevonden hebben.
Ik moest eraan denken omdat ik de inhoudsopgave van een beroemd kookboek tegenkwam:
How to roast and boil to perfection every thing necessary to be sent up to table.
Of made dishes.
How expensive a French cook’s sauce is0
To make a number of pretty little dishes for a supper or side-dish, and little corner dishes for a great table.
To dress fish.
Of soups and broths.
Of puddings.
Of pies.
For a Lent dinner; a number of good dishes, which you make make use of a any other time.
Directions to prepare proper food for the sick.
For captains of ships; how to make all useful things for a voyage; and setting out a table onboard a ship.
Of hog’s pudding, sausages, etc.
To pot and make hams, etc.
Of pickling.
Of making cakes, etc.
Of cheesecakes, creams, jellies, whip-syllabubs, etc.
Of made wines, brewing, Franch bread, muffins, etc.
Jarring cherries and preserves, etc.
To make anchivies, vermicells, catchup, vinegar, and to keep artichokes, French beans, etc.
Of distilling
How to market; the season of the year for butcher’s meat, poultry, fish, herbs, roots, and fruit.
A certain cure for the bite of a mad dog.
A recipe to keep clear from bugs
Maar allez, hoe wijs is dat niet?
Ik ben een grote fan van dingen klasseren. Op welke wijze dan ook. Zoals in Hugo Matthysen’s heerlijke boekje Misdaad, seks en verse vis, een verzameling van Joe Roxy-gedichten en zeer veel andere korte nonsens, vooral dingen die hij voor Humo schreef. De index is fantastisch: elk verhaal of gedicht valt hetzij onder de hoofding “Misdaad”, hetzij onder “Seks”, of, inderdaad, “Verse vis”. En het klopt allemaal nog ook. Heerlijk.
Of Jose Luis Borges’ Emporio celestial de conocimientos benévolos zogezegd Chinees systeem:
pertenecientes al Emperador
behorend tot de keizer
embalsamados
gebalsemd
amaestrados
getraind
lechones
biggen
sirenas
zeemeerminnen
fabulosos
fabelachtig
perros sueltos
zwerfhonden
incluidos en esta clasificación
inbegrepen in deze classificatie
que se agitan como locos
die schudden als waren ze krankzinnig
innumerables
ontelbaar
dibujados con un pincel finÃsimo de pelo de camello
getekend met een fijn penseel van kameelhaar
etcétera
enzoverder
que acaban de romper el jarrón
die net een vaas gebroken hebben
que de lejos parecen moscas
die van ver op vliegen lijken
En dat dat net hele idee van de wereld categoriseren in het zotte trekt, in een verhaal over John Wilkin’s universele taal (waar een groot deel van Quicksilver, van harte aangeraden, over gaat).
…maar ik zou dat dus heel heel graag gedaan hebben. Klasseren en hypertext uitvinden in de 19de eeuw.
In het begin van het www was de website van J. Michael Straczynski ongelooflijk de moeite waard.
’t Is te zeggen, ik weet niet of het zijn eigen website was, of dat het een website van BAbylon 5 was dan wel over Babylon 5, en ik weet niet meer waar hij stond, maar ik herinner mij wel dat ik immens jaloers was op de mensen die naar die serie konden kijken en dan week na week nabesprekingen en voorafschouwingen en achtergrond konden lezen. Discussies over hoe menselijk aliens er konden of mochten uitzien, bijvoorbeeld, of hoe de verschillende beschavingen verschillende schepen hadden.
Jaren later heb ik hier en daar afleveringen gezien, maar dat is natuurlijk geen goed idee, want Babylon 5 is zowat de allereerste keer dat een auteur van in het begin van een tv-serie precies wist wat het einde zou zijn en hoe lang het zou duren (5 seizoenen).
Helaas was er miserie, bleven niet alleacteurs van de hoofdpersonages aan boord waardoor er moest ingegrepen worden in het verhaal, en dreigde de serie op te houden bij seizoen 4 waardoor dat eigenlijk ook een einde moest zijn.
Ik heb de serie nooit van begin tot einde gezien, en daar ga ik nu iets aan doen. Ik zit aan aflevering 11, en ’t is inderdaad echt wel uitstekend goed. Het stoort mij niet eens dat het qua speciale effecten erg verouderd is: de Video Toaster en Cinema 4D-dingen blijven eigenlijk redelijk overeind, zelfs op een groot scherm. De creature effects blijven ook redelijk, zelfs. Het enige wat een beetje jarring is, is dat ze allemaal naar CRT-schermen zitten te kijken, en de afgrijselijke “futuristisch anno 1989”-fonts soms.
Maar daar zet een mens zich snel over. Een degelijke wereld en goede personages, dat doet zeer veel.
