Er was een tijd geleden een workshop, die we serieus hadden voorbereid. Omdat we die workshop hadden en omdat we die serieus moesten voorbereiden, hadden we weinig tijd voor een ander deel van het werk bij dezelfde klant. Dus hebben we nĂ de workshop meer gewerkt voor dat ander deel van het werk, en zijn we eigenlijk pas nu weer herbegonnen met het deel werk van de workshop.
En wat nu zeer raar is: het lijkt alsof de weken voorbijvliegen en dat die workshop ondertussen al maanden geleden is, maar eigenlijk is het nog maar vier weken geleden.
Ik kan daar niet goed bij met mijn hoofd. Want deze week is ook alweer bijna voorbij.
En binnenkort gaan we twee van die werkschema’s hebben, met elk hun maandelijkse call, over onderwerpen die dicht bij elkaar aanleunen maar toch ook niet echt helemaaal. Dat wordt interessant.
Star Trek: The Next Generation blijft tussen onderhoudend en goed in seizoen vier.
The Drumhead is een aflevering die ik graag twee keer zo lang had gezien, en lichtjes anders.
Het verhaal begint met een Klingon op een uitwisselingsprogramma, waarvan vermoed wordt dat hij spioneert voor de Romulans (subplot dat al een tijdje aan de gang is, dat een deel van de Klingons de Romulans genegen zijn), en dat hij ook verantwoordelijk is voor een ontploffing aan boord,.
Komt een admiraal Satie aan boord, met een Betazoid aan haar zij. Die ze direkt gebruikt om de Klingon te ondervragen, waaruit blijkt dat hij jawel een spion is maar neen hij heeft geen sabotage gepleegd. Satie’s conclusie, meteen: dan moet er iets veel groter aan de hand zijn! En dus begint ze iedereen te ondervragen met haar creepy tamme Betazoid.
Tot ze aan een zekere Simon Tarses komen. (“Simon Tarses”, trouwens? Ik moest meteen denken aan Robert Price’s redelijk overtuigende case dat Simon Magus en Paulus van Tarsus dezelfde persoon zouden kunnen geweest zijn — zie alhier voor meer over Simon.)
Simon Tarses dus, waar de Betazoid meteen van merkt dat hij een Geheim heeft. En dat Satie meteen tot de conclusie komt dat hij in het complot zit.
En dan wwordt het helemaal McCarthyaans: ondervragingen in publiek, iedereen verdacht, show trial en alles.
Het was lang geleden dat ik mij zo ongemakkelijk voelde bij een aflevering van Star Trek. Tegen dat we aan pakweg 4/5 van de aflevering zaten, voelde het echt aan alsof het allemaal om zeer zou gaan — als het een serie van 2019 was in plaats van een aflevering uit 1991, had dit een heel seizoen kunnen zijn.
Helaas, en dat is wat ik zou veranderen, weten we al bij het begin van het showproces dat er geen sabotage was: de ontploffing was het gevolg van een slecht onderdeel bij het vorige onderhoud. Waardoor het allemaal veel minder moreel ambigu is dan het had kunnen zijn. Dat, en ze hebben maar 40 minuten om het hele verhaal tot een volledig einde te brengen. Admiraal Satie stort volledig in nadat Picard het aandurft! om haar vader te citeren: “With the first link, the chain is forged. The first speech censured, the first thought forbidden, the first freedom denied, chains us all irrevocably.”
Het had een film kunnen zijn van anderhalf uur, met een climax zoals “You can’t handle the truth” in A Few Good Men (van 1992, een jaar nĂ The Drumhead). Het liep allemaal te snel af.
Maar het was wel zeer beklemmend. En meer relevant in 2019 dan in 1991. Alhoewel. Een paar maanden na de val de Muur hadden we eventjes hoop, in die tijd. The Drumhead werd uitgezonden in april 1991. Toen was de oorlog in Joegoslavië juist begonnen, en wisten we dat het allemaal om zeep was.
Nee echt serieus: Office is ongelooflijk fantastisch. Dit is een voorbeeld van PowerPoint (als het programmeren u niet interesseert, spoel vooruit naar minuut 23 en wees verbaasd.
Zeg nog eens dat katten geen affectie tonen. Die van ons komt elke avond naast mij liggen in bed. Juist naar mijn hoofd als ik nog wakker ben en op mijn rug lig, op mijn heup als ik op mijn zij lig.
Toegekomen en gezien dat ik de enige persoon in mijn bureau ben. Dat de interloper die er een paar maand in plaatsgevat had, gelijk voorgoed weg is. Hoera!
Van 8u12 tot 9u55 getekend en ontworpen en vergadering voorbereid. Dan naar de Beste Vergaderzaal Van Het Gebouw getrokken — de 40.127 dat ze zeggen — en een kort anderhalf uur vergaderd over voorstellen die donderdag aan mensen van over de wereld gaan getoond worden. Knopen doorgehakt die moesten doorgehakt worden, beslissingen genomen, echt een zeer aangename vergadering.
Erna verslag gemaakt en beginnen nadenken over de nog te maken wijzigingen. Gaan eten om 12u45: kabeljauw met spinazie en look. Een appel als dessert, en terug naar vergaderzaal getrokken om 13u01. Ik dacht mijn gerief bij elkaar te rapen en naar mijn bureau te gaan, maar er was eerst nog een telefoon over een ander deel van een project, met interessant en ergens wel aangenaam nieuws.
Na de telefoon naar mijn bureau, computers en monitors bij elkaar geraapt, en ontworpen en getekend tot 16u20, met Vangelis op de achtergrond. Goede ideeën gehad, al zeg ik het zelf, ha!
En dat was het. Een werkdag van 7u43 minuten, middageten niet meegerekend.
Ah, en natuurlijk ook nog 4u16 minuten heen en weer reizen. Op dat laatste na, was het een ideale werkdag. đ
Tweede week op rij dat we met de ploeg de prijs van de meest gemiddelde ploeg binnenrijven.
Hrm. De quiz was echt niet gemakkelijk deze keer, al hebben we een aantal dingen laten liggen (Winston in plaats van Churchill voor de polar bear capital van Canada, Palazzo Pitti vergeten, zo nog een aantal dingen. Grr.) (Al hadden we niet de prijs van de middelmaat gehaald als we die vier vijf vragen die we hadden moeten weten, ingevuld, natuurlijk.)
En nu hebben we lotjes gewonnen. En de pot is nog een beetje gespijsd. En in januari gaan we met de hele ploeg, alle acht, op weekend. Hoera!
(Niet dat dat iets te maken heeft met de quiz van maandag, maar alla.)
Het is het eerste jaar sinds misschien zestien jaar dat we geen halloween hebben gedaan bij ons thuis.
Vroeger, toen de kinderen kleiner waren, kwamen er stapels vrienden en vriendinnen af, en brachten die ook hun ouders mee, en hadden we allemaal samen een fijne avond.
Er heeltegans klaar voor.
Niet meer.
Anna is naar vriendinnen gegaan, Jan is naar vriendinnen gegaan, Zelie kwam thuis van de scouts, Louis zat in zijn kamer.
âWhen in this essay I declare war upon Wagner,â Nietzsche wrote in âThe Case of Wagner,â âthe last thing I want to do is start a celebration for any  other  musicians.  Other  musicians donât count compared to Wagner.â
I could say the same thing about other steakhouses â compared to Peter Luger, they donât count. Luger is not the cityâs oldest, but itâs the one in which age, tradition, superb beef, blistering heat, an instinctive avoidance of anything fancy and an immensely attractive self-assurance came together to produce something that felt less like a restaurant than an affirmation of life, or at least life as it is lived in New York City. This sounds ridiculously grand. Years ago I thought it was true, though, and so did other people.
Hierboven: een stukje restaurantreview. Nul sterren voor Peter Luger.
De review eindigt zo:
The restaurant will always have its loyalists. They will laugh away the prices, the $16.95 sliced tomatoes that taste like 1979, the $229.80 porterhouse for four. They will say that nobody goes to Luger for the sole, nobody goes to Luger for the wine, nobody goes to Luger for the salad, nobody goes to Luger for the service. The list goes on, and gets harder to swallow, until you start to wonder who really needs to go to Peter Luger, and start to think the answer is nobody.
