Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: maart 2014 (page 1 of 3)

Progress!

Compleet toevallig, via een random e-mailalert van een eeuw geleden nieuw gedigitaliseerde archieven op het spoor gekomen: een boek met volkstellingen tussen 1890 en 1922. Yiha!

Ik wist dat de grootvader van mijn grootmoeder Shimon Jakob heette, en dat hij ergens na 1892 overleden was. Nu weet ik dat hij in de boeken staat als Szymon Jakow, dat hij geboren is op 16 maart 1851 (Juliaanse kalender, dus eigenlijk 28 maart in onze kalender), dat hij eigenaar van een herberg was, dat hij getrouwd was met Gitla Rajngewerc (geboren in 1856, dochter van Gerszlik & Estera Rajngewerc), en dat hij overleed op 26 oktober / 7 november 1898.

De overgrootvader van mijn grootmoeder, die stond te boek als ene Fayvel, echtgenote onbekend. Ik weet nu dat hij gekend was als Pawel in de officiële boeken, en dat zijn vrouw Dwojra Tensberg was.

Mijn grootmoeder zei ergens rond 1983 dat de broers en zussen van haar vader (Mordechai, °1877) Dvoira, Surah, Feigl en Simon waren, maar ze wist niet wanneer ze geboren waren, of wat de volgorde was. Blijkt: er was Mordka (1 oktober 1877), Fajga Laja (15/27 oktober 1879), Dwojra (17 februari/1 maart 1881), Sura Ruchla (22 juli/3 augustus 1887) en Szmul (26 juli/7 augustus 1888).

Zij wist ook dat Dvoira met een zeker Iczek getrouwd was — dat blijkt Elia Icek te zijn, waar ze mee getrouwd is op 26 juli 1903, in Boleslawiec, op 260 kilometer van hun dorp! En ik wist niet dat Sura getrouwd was: blijkt van wel, met Dawid Wendel, op 23 januari 1898, in Praszka (op een minder spectaculaire 40 kilometer ver).

En in het gezin van mijn grootmoeder waren ze met acht kinderen, maar ik had niet overal de juiste geboortedatum, en bij deze dus wel! En ze waren blijkbaar met negen: het oudste kind was drie toen het overleed, elf jaar  voor mijn grootmoeder geboren is! Shock!

En ik heb een broer van de grootvader van mijn grootmoeder gevonden, en zijn kinderen! En het is allemaal niet zeer duidelijk, dus er is nog veel onderzoek te doen, hoera!

Goedkoop vlees

Vorige week had ik een stapel verschrikkelijk goed maar ook verschrikkelijk duur vlees gekocht, om met mijn nieuw Sandaire-spel in een warmwaterbad klaar te maken.

Dat is uitstekend gelukt, maar achteraf bedacht ik dat dat eigenlijk niet echt de bedoeling is van zo’n sous vide-koken: als ge vertrekt met ongelooflijk mals vlees waar niet veel mis mee kan gaan, is er niet veel verdienste aan om het goed op het bord te krijgen.

Ik dus gisteren naar de slager om de hoek, met een eenvoudige vraag: dat ik graag een stuk vlees zou hebben dat goed van smaak is, maar lastig van textuur wegens taai en/of moeilijk klaar te maken. Hij moest even nadenken, maar niet eens zo lang: hij heeft mij iets gegeven dat normaal gezien alleen eetbaar is als het heel lang heeft liggen braiseren. Geen idee wat de naam van het stuk is, maar zo zag het er uit, vol pezen en alles:

Peper en zout, in een plastiekzak in water aan 56°C:

…en drie en een half uur later:

Neen, nog altijd niet appetijtelijk.

Met keukenpapier afgedroogd en in een bloedhete pan met olie gedumpt:

Binnen en buiten de pan, op een plank laten rusten onder een vel zilverpapier, gesneden, en dán ziet het er wel appetijtelijk uit:

Met wat erwten en in de rapte zelf gemaakte gratin dauphinois:

En de moraal van het verhaal? Ik denk niet dat wij nog veel duur vlees gaan kopen om biefstukachtige dingen te eten. Dit vlees was zeven keer goedkoper dan dat van vorige week, en het was uitstekend, uitstékend van smaak.

Zo ongeveer het goedkoopste vlees van bij de slager, met peper en zout en da’s alles, en onnoemelijk lekker. Ik ben zeer content van die Sansaire.

Links van 28 maart 2014 tot 29 maart 2014

Why Use Make
I love Make. You may think of Make as merely a tool for building large binaries or libraries (and it is, almost to a fault), but it’s much more than that. Makefiles are machine-readable documentation that make your workflow reproducible.

Screw stigma. I’m coming out. — Journalism, Deliberated — Medium
I’ve kept it to myself for years, but now I believe the only way to fight the stigma of mental illness is to talk about my own.

BUSINESS TECHNOLOGY; Doubts Raised on Number of Internet Users – New York Times
If Mr. Quarterman's analysis is correct, then his calculations further blur the already vague notion that electronic culture and commerce is just around the corner. Certainly his assessment does much to debunk the myth of an interactive, information web that will eventually link everyone on the planet. Estimates that there are more than 20 million users of the Internet have excited the imagination of businesses, politicians, social scientists, investors and journalists.

Tour | Mapbox
We make it easy to find bars on foursquare, search for hotels on Hipmunk, and organize notes in Evernote. With Mapbox, design and then publish maps that tell stories, integrate with apps, and represent brands.

Is the Oculus Rift sexist? – Quartz
Although there was variability across the board, biological men were significantly more likely to prioritize motion parallax. Biological women relied more heavily on shape-from-shading. In other words, men are more likely to use the cues that 3D virtual reality systems relied on.

André Rieu en Anthony Hopkins, één strijd

Ik kan er zelfs Rieu’s verschrikkelijke accent bij nemen. Zo wijs:

Schmaltz, kitsch, whatever. Het contentement op Hopkins’ gezicht alleen is de moeite waard.

Links van 10 maart 2014 tot 28 maart 2014

The slow, sad death of Last.fm
Last.fm used to know about bands before they were cool. Alas, there’s nothing up-and-coming about Last.fm these days.

Steve Jobs wasn’t even okay with Google hiring former Apple engineers | Breaking Apple News, Tips and Reviews from The Unofficial Apple Weblog
it would be much easier to "move on, forget, forgive" if only his assholness wasn't so much glorified by a crowd of brain-dead managers, wanting to be the next Steve Jobs "because he was awesome".

Photographing A Town That Never Was – The Meta Picture
Artist and photographer Michael Paul Smith has spent hours upon hours photographing one special town that he holds very dear to his heart. There is something that always drew him to it, and the images he created are simple, but stunning. They glow with small-town charm and innocence, reminiscent of days and decades past.

Minimum Viable Personality – AVC
PERSONALITY IS API FOR LOYALTY. NO ONE CARE WHICH BORING STRANGER IS NEXT. BUT ALWAYS WANT FRIEND NEXT.

Taking A Second Look At Free Fonts | Smashing Magazine
Once thought of as amateurish by professional designers, free and open-source fonts have gone through something of a renaissance in just the last few years. The quality of available free fonts has increased dramatically. To be frank, free fonts don’t have a good reputation, and often they are knock-offs of thoroughly crafted, already established typefaces. So is it time for professional designers to take a second look?

Why I reimagined “LOTR” from Mordor’s perspective – Salon.com
Kirill Yeskov explains what led him to write "The Last Ringbearer," his parallel version of Tolkien's classic

Mislukt

Zucht.

Vandaag was er een uitstekend, uitstekend voorgerecht:

Rode poon - coulis paprika/waterkers - gegrilde groene asperge - parmezaanschilfers

Even gegrilde rode poon, met toefjes coulis van paprika en coulis van waterkers, op gegrilde groene asperges, met parmezaanschilfers.

Het hoofdgerecht was eenvoudig, enorm lekker, en het zag er fantastisch uit:

Rollade Mechelse koekoek - oesterzwamsaus - geconfijte aardappel

Een rollade van Mechelse koekoek (opengesneden filet, slievers geblancheerde wortel erin, geblancheerde boontjes, opgerold, gestoomd, en dan aangebakken. Met oesterzwamsaus en geconfijte aardappel.

En dan was er dessert, een exotische tiramisu. Ik heb al stapels tiramisu gemaakt, zo moeilijk is dat allemaal niet. Het enige verschil met een klassieke tiramisu is dat er mangopuree bij komt, en ik vermoed om dat extra vocht in het ei/mascarponemengsel te compenseren, wat extra gelatine opgelost in Safari.

Sandra had al getempereerde chocolade gemaakt, ik had mangogel gemaakt en in een knijpfles gestoken, Sandra had eiwit geklopt, ik eigeel tot ruban, mascarpone er onder gemengd, eiwit eronder gespateld, mango erbij gedaan — en dan moest er nog die gelatine bij: zes blaadjes, geweekt in water en opgelost in 2 cl Safari.

Ik had er al direkt geen goed oog in: het zag er gewoon te liquide uit. Ik weet niet exact wat er gebeurd is, maar we waren met drie aan het dessert bezig, en de mens die de gelatine deed, had mogelijks drie blaadjes in 1 dl opgelost. Of iets in die zin: wat een opstijvende massa had moeten geweest zijn, was een slappe drets.

Kak, kak, kak, kak.

Acht!

Anna wordt verdorie acht jaar oud, morgen.

Maart 2006: het lijkt gisteren, het lijkt een leven geleden.

Oh here die kientches

Zelie heeft binnenkort examen, of grote overhoring of zoiets, van Aardrijkskunde.

Ik kan mij voor de dooie dood niet meer herinneren wat ik had van leerstof, in het derde jaar. Zelie moet in alle geval onder andere alle landen van Afrika kennen. Waanzin!  Dan vraag ik bijvoorbeeld wat de buurlanden van Tsjaad zijn, en dan kan die dat gewoon uit het blote hoofd! Ik weet niet meer wat wij moesten kennen (loess? eindmorenen? de Condroz?), maar het was in alle geval niét Afrika.

Ik was serieus onder de indruk. Okay, er zaten nog een aantal gaten in haar kennis (Ruanda-Urundi wou ze absoluut in twee delen, Zaïre was in haar hoofd plots Kongo-Kinshasa geworden, Rhodesië wist ze niet liggen, en de Centraal-Afrikaanse Republiek en Zuid-Afrika wél maar Zuidwest-Afrika niet), maar dat komt wel goed.

Oh, en ook: ik heb Louis aan het lachen gekregen met de ComorenWaar zijn de Comoren het meest voor bekend? Ha, de Comoro-vadaan, natuurlijk!

98541-monkey-sigh-rimshot-gif-Imgur-7K6T

Ik vermeld het maar even, ik bereid er mij namelijk op voor dat zeer binnenkort ook Louis niet meer om mijn domme lollen zal kunnen lachen, en dat ik verplicht zal zijn om met mezelf te lachen.

Six degrees of urgh

De moderne wereld en het internet, zegt men wel eens, maken het gemakkelijk om duizend opinies te leren kennen. Maar door de enorme keuze aan kanalen wordt het ook veel gemakkelijker om alleen maar uw eigen opinies te horen — alleen maar naar Fox News kijken, alleen maar linkse websites lezen — wat écht geen goede zaak is, ben ik van overtuigd.

Facebook is vuiligheid, soms, voor wie illusies koestert over mensen.

Dan is er bijvoorbeeld iemand die een fijne collega was, of een oude klasgenoot, of een ver familielid — wie of wat precies maakt niet echt uit — die ge al jaren en jaren niet meer gezien hebt maar die zo af en toe voorbijkomt op Facebook. En dan plaatst die plots iets dat zó van de pot gerukt urban legend-achtig en karikaturaal casual racist is dat het meer een grap dan iets anders lijkt.

Maar neen: dodelijke ernst. En dan komt het six degrees-gedoe naar boven: Facebookvrienden van Facebookvrienden, en voor ge’t weet is het Blut und Boden en bruine apen en nééééé!

Urgh. Defrienden en blokkeren, is mijn eerste impuls. Mijn tweede impuls is om er tegen in te gaan, zo van “allez gasten, hoe is dat mogelijk?” En hopelijk stoppen voor het ruzie wordt.

Om de muren van af te breken

Jan heeft met zijn spaargeld een Nexus 7 gekocht, en die weigerde op te starten, een tijdje geleden.

Reset gedaan (powerknop en volumeknop), recovery mode, alles terug naar factory setting, hoplaklaar. Hij was content dat alles weer werkte, ik content dat het gerepareerd was, hoera!

Even later: weer van dat. En deze keer niét zo gemakkelijk op te lossen. Geen reset die werkt, , een cascade van problemen waarbij de oplossing voor het ene alleen werkt als het andere al opgelost is en omgekeerd, klagen dat de bootloader gelocked is en niet te unlocken… aargh! Om de muren van op te lopen, en na twee uur allerlei proberen: om de muren met mijn blote handen van af te breken.

Het is gewoon zó een glibberig ding: het werkt niet, en er is niéts aan te doen, en ge voelt u compleet machteloos, en aaaargh. Ik ging een moord begaan, zo hard dat het niet werkte.

En dan ging er nog een computer kapot, en het is alsof heel de wereld instort en alles een complot is: de oude internetdoos is kapot en de nieuwe internetdoos werkt niet zoals ze zou moeten, het netwerk is zo traag als iets, de scanner marcheert niet, Zelie haar computer moet volledig geherinstalleerd worden, en nu dat ook nog eens.

Om moorden te begaan, echt waar.

Enfin, een uur en een coupe advocaat later: computer die “kapot” was, bleek een stroomkabel te zijn die niet goed in de transfo zat, en de Nexus is volledig nieuw geïnstalleerd.

Zucht.

VLEES MIJNE MAN. VLEESSS.

Mijn Sansaire-spel is, na veel vijven en zessen, uiteindelijk begin deze week toegekomen. Ik had er in de rapte al eens een ei mee “gebakken”, ’t is te zeggen, 35 minuten op 62°C in het water om het eigeel perfect gaar te krijgen.

Leutig, maar daar had ik dat spel niet voor gekocht, natuurlijk.

Ik dus deze voormiddag naar de slachter om vlees: een biefstuk Parthenaise, een enorm stuk Rubia Galega-filet, een biefstuk Simmentaler en een entrecôte Wagyu (enfin ja, ’t zal geen echt Japans geweest zijn, maar toch in de genre).

Allemaal vlees dat al een hele tijd had liggen rijpen, kijk eens naar die wagyu:

Peper en fleur de sel op gedaan, een paar takjes tijm, in een plastiekzak gestoken en de lucht uitgezogen:

In een pot water van 56°C gedumpt gedurende een uur of twee:

…en als dat er uit komt, ziet het er bepaald onsmakelijk uit:

…maar als het dan even in een bloedhete pan gesmeten wordt om de buitenkant te laten bruinen, en dan even mag rusten en gesneden wordt, dan is het pure hemel (in kleine stukjes want we moesten met drie volwassenen en vier kinderen proeven):

Ik persoonlijk vond de wagyu en zijn notensmaak het beste, en daarna de favoriet van de meerderheid: filet van rubio galego. Maar het was allemaal uitstekend.

Ah um ja, voor de gezondheid waren er ook erwtjes in de stoomoven, en spruiten in twee gesneden en in de pan gedaan met peper en zout en op het einde een handje geciseleerde munt erbij. Ik heb alleen maar een foto van de spruiten vers van de winkel, want serieus: als er twee kilo fantastisch vlees is, wie is dan nog geïnteresseerd in het groensel?

 

Wetenschap!!

Op mijn werk doen wij aan cijfers en wetenschap, kijk maar:

2bcba150af3711e382311243a21a840d_8

Big data, meneer. Met analyses en trends en voorspellingen en al:

putty

Krab krab krab krab

Ooooo wat hebben we veel krab gegeten vandaag! We waren met minder dan voorzien, er was meer krab dan voorzien. En we hadden beloofd dat we het allemaal gingen opeten, en dat hebben we dus ook gedaan.

Dat wou ook zeggen dat er niet veel plaats over was voor de rest, helaas.

Artisjok - feta/garnaalsla - king crab - sinaasappel/framboos dressing

Artisjok – feta/garnaalsla – king crab – sinaasappel/framboos dressing. Ideaal op een terras met een glas wijn, ’t schijnt. In alle geval uitstekend lekker.

Artisjok - feta/garnaalsla - king crab - sinaasappel/framboos dressing

Voor het hoofdgerecht heb ik een prachtig stuk vlees tot reepjes vermassakreerd, en dan in een marinade van een kilo of zo suiker, mirin, sojasaus en look verdronken.

Dunne lende

Rundsvlees teriyaki

En dan gewokt, en gewokte groensels erbij en rijst:

Wok - rundsvlees teriyaki

…en dan moest er nog een dessert in: crumble met rood fruit geitenkaas – peperkoek – pistache-ijs. Zoet en hartig, warm en oud, zacht en krokant: bijzonder goed.

Crumble rood fruit - geitenkaas - peperkoek - pistache-ijs

Gelezen: Rags & Bones: New Twists on Timeless Tales

Rags and BonesNog een bundel kortverhalen. Maar waar de vorige soms meer een verzameling al bestaande dingen leek, die een beetje lukraak bij elkaar gegooid waren, leest dit als een doordacht samengestelde reeks speciaal geschreven verhalen.

Het principe is telkens wat de titel zegt: een oud verhaal, opnieuw bekeken.

That the Machine May Progress Eternally (Carrie Ryan): een andere kijk op E. M. Forster’s The Machine Stops, één van die oude science fictionverhalen waar een machine in alle behoeften van iedereen voorziet — tot ze dreigt stil te vallen. Dit is eigenlijk het omgekeerde van het origineel: niet over iemand die naar de buitenwereld raakt, maar over iemand van de buitenwereld die in de machine geraakt. Erg goed, vond ik.

Losing Her Divinity (Garth Nix): Hm. Ik vond het leutig geschreven, maar Kipling’s The Man Who Would be King toch een eind beter. Gimmicky, dit, ook, met het hele verhaal verteld als één kant van een gesprek.

The Sleeper and the Spindle (Neil Gaiman): de schone slaapster verneilgaimand. Wijs, zoals meestal bij Gaiman, dus.

The Cold Corner (Tim Pratt): oops. Geen idee meer waar dit over gaat. Henry James’ The Jolly Corner herdaan, maar ik herinner er mij geen knijt van.

Millcara (Holly Black): Millcara / Carmilla, get it? Le Fanu’s Carmilla, leutig. Lesbische vampieren!

When First We Were Gods (Rick Yancey): een verre toekomst, waar superrijken lichaam na lichaam kunnen hebben, en dus onsterfelijk zijn. En een liefdesveraal ertussen, en ik heb Nathaniel Hawthorne’s The Birth-Mark nooit gelezen, maar van wat ik zie, is dit écht wel een andere inkijk. Het voelt precies wel een paar decennia oud, van vertelwijze.

Sirocco (Margaret Stohl): Meh. The Castle of Otranto, maar niet mijn ding. Een beetje Kim Newman, maar veel minder interessant.

Awakened (Melissa Marr): tussen zelfmoordverhaal (Kate Chopin’s The Awakening) en Little Mermaid-maar-dan-met-selkies. Ik vond het zeer goed.

New Chicago (Kelley Armstrong): joechie, ‘t is een aflevering van The Twilight Zone — The Monkey’s Paw. Drie wensen, en natuurlijk gaat het verkeerd.

The Soul Collector (Kami Garcia): Repelsteeltje, maar ik had het helemaal niet door.

Without Faith, Without Law, Without Joy (Saladin Ahmed): oh, uitstekend, uitstekend, uitstekend. Een stukje (een miniem stukje) van Spenser’s Faerie Queene, vanuit het standpunt van één van de zovele monsters en slkechteriken die verslaan worden. Echt zeer zeer goed.

Uncaged (Gene Wolf): meh, anticlimax na het vorige. William Seabrook’s The Caged White Werewolf of Saraban, een echt verouderd verhaal, en een veel te duidelijk aangekonigde ontknoping.

In toaal en alles samen: degelijk tot zeer goed.

[van op Boeggn]

hashtag michel doet het hashtag voorniets hashtag no judge meant

AB 2014-04 CoverHet boekje van de school en de oudleerlingenbond, correctie, Alumni Sint-Barbaracollege Gent is zo ongeveer helemaal klaar. Ik schreef om te lachen in het mailtje dat ik naar de rest van de raad van bestuur stuurde “Dagen en nachten en dágen en náchten werk later: bij deze!” — en het collega-bestuurslid waarmee ik we het hele boekje nog eens samen overlopen had, zei zeer serieus dat ik er eigenlijk wel een compensatie voor zou mogen vragen, voor al het werk.

Aan de ene kant was dat “dagen en nachten” zwaar overdreven (de cover is bijna identiek hetzelfde model als de afgelopen twintig of zo jaar, de binnenkant is wel een béétje vermoderniseerd, maar ’t is het einde van de wereld niet om 40 bladzijden op te maken), en aan de andere kant: over mijn dood lijk, dat ik er geld voor zou willen.

Kelly is een tijd geleden (semi-)problogger geworden, ze schreef er onlangs over in de gazet. Ilse zou dat ook wel kunnen en willen doen, denkt ze wel eens — maar bleh, wordt dat dan geen sleur, en verplichting, en houd dat dan eens vol, jong.

Het “recept” is hoegenaamd niet moeilijk, zoals Kelly zegt en zoals iedereen weet: een niche en een publiek vinden, schrijven voor uw publiek, en gewoon veel, veel, veel werken. Gefocuseerd, en zo. En dan al eens een ebook aanbieden of een workshop, en netwerken, en aaargh.

Darren Rowse schrijft er al ontieglijk veel jaren over, dag na eindeloze dag vol “tips”, artikel na artikel met een catchy titel die uitnodigt om te klikken, pagina na SEO-geoptimaliseerde pagina vol telkens dezelfde tien artikels, met vijfhonderd variaties. Ik krijg het schurft van de man.

Om dezelfde reden dat ik nooit wil betaald worden voor dingen die ik doe, om dezelfde reden dat ik nooit van mijn leven ooit nog zelfstandige wil zijn of baas van een bedrijf, zou ik voor de dooie dood geen problogger willen worden, zelfs niet semi of hemi. Maar hey, to each their own: zelfstandigen, mensen die geld verdienen met hun weblog, zelfs seriële entrepreneurs.

Ik was vroeger wel eens groen van afgunst, en ’t is raar: maar ik heb dat tegenwoordig gelijk helemaal niet meer. Het is iedereen gegund. Doet wel en ziet niet om. En al.

Ouderdom, zeker?

Older posts