Archief voor maart 2014

 

Voor en na

zaterdag 1 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Kijkt! Kijkt! Nieuwe vensters!

Het gelijkvloers moet dus nog, maar in principe moet de gevel eerst nog gedaan worden. In het lichtblauw. :)

Respect

zaterdag 1 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Een half leven geleden heb ik een tijd in een cinema gewerkt, als projectionist.

Hoe moeilijk kan dat zijn, een film afspelen? De gemonteerde filmspoel op den DGB (dérouleur à grande bobines, I shit you not), de film door de projector leiden, ervoor zorgen dat het frame in het midden staat, onderaan op den DGB leiden en vastzetten, licht aansteken, klank goed zetten, focus goed zetten en vertrokken.

Hoe moeilijk? Wel, honderd dingen kunnen verkeerd gaan. En honderd zaken zijn verkeerd gegaan, ook als ik het al zes maand aan het doen was. Tot bleitens toe; dingen die ik eigenlijk blindelings zou moeten gekund hebben, mislukten, keer op keer.

Ik heb daar en dan besloten dat ik nooit vanzeleven nog kwaad zou worden of ongeduldig als iemand handenarbeid moet doen en dat het niet zo goed lukt. Garçons die onhandig zijn (onvriendelijk is een andere zaak), mensen in een frituur die er niets van bakken, of zoals vandaag in de Colruyt: iemand aan de kassa die er letterlijk twee of drie keer zo lang over deed om een kar aan te rekenen als de collega’s van de andere kassa’s.

Ik was er met mijn moeder, en zij was zich aan het opvreten dat geen naam had. Ik zag het mens aan de kassa alleen maar doodgaan. En ik had mijn boek mee, dus ik heb gewoon wat verder gelezen terwijl we aan het wachten waren. De dutsin ging alsmaar trager, en ze werd alsmaar nerveuzer. En dan moest ze even weg want ze wou vervangen worden wegens vreselijke schouderpijn.

Vijf minuten later was ze terug, en er kwam wel iemand mee, maar die zou haar waarschijnlijk pas vervangen nadat ze ons gedaan had. En dus moest ze nog heel de kar doen. En ik dénk dat mijn moeder ze helemaal kapot maakte door erop te staan om zélf alle producten te stapelen in plaats van het haar te laten doen.

Het liep helemaal in de soep bij de Danio’s: ik had vijf keer vijf van hetzelfde gekocht, en ze bleef maar proberen inscannen, één per één. Na betaling en nalezen van de rekening bleek dat ze drie potjes te weinig had aangerekend.

Ik ben dus weer naar binnen gegaan om het verschil te betalen: de meneer die ik aansprak leek er zowaar van aangedaan, voor die twee euro 94 cent.

Ge moet respect hebben voor iedereen. Niets is gemakkelijk werk.

(behalve turnleraar natuurlijk)

Links van 28 februari 2014 tot 1 maart 2014

zaterdag 1 maart 2014 in Links. Permanente link | Eén reactie

Jan Tritten crowd sources a life or death decision and the baby ends up dead | The Skeptical OB
Homebirth midwives are dangerous, witless fools and babies die as a result.

Most winning A/B test results are illusory
In this article I’ll show that badly performed A/B tests can produce winning results which are more likely to be
false than true. At best, this leads to the needless modification of websites; at worst, to modification which
damages profits.

A tcpdump Tutorial and Primer
In a discipline so dependent on a true understanding of concepts vs. rote learning, it's important to stay fluent in the underlying mechanics of the TCP/IP suite. A thorough grasp of these protocols allows one to troubleshoot at a level far beyond the average analyst, but mastery of the protocols is only possible through continued exposure to them.

Obama’s Trauma Team: Inside the Nightmare Launch of HealthCare.Gov – TIME
Unknown to a nation following the fiasco, McDonough's assignment from the President had boiled down to something more dire than how to fix the site. As the chief of staff remembers his mission, it was "Can it be patched and improved to work, or does it need to be scrapped to start over? He wanted to know if this thing is salvageable." Yes, on Oct. 17, the President was thinking of scrapping the whole thing and starting over.

De achterkant van de revolutie in Oekraïne | RTL Nieuws
De EU speelt in de politieke gang van zaken een bedenkelijke rol. Het was een komen en gaan van zwaaidiplomaten uit Brussel en Den Haag op het demonstrantenpodium in Kiev. Even een hart onder de riem steken, heet dat dan. Maar zulke dikke vrienden met het arme land zijn we nooit geweest. Het land is met 140 miljard dollar schuld binnenkort failliet. En wie draait ervoor op? We steunen de Maidan-opstand van harte zolang we voor de buis zitten, maar de revolutie mag ons in Europa niets kosten. De Europese verkiezingen staan voor de deur. Nou, de kiezer ziet de  Oekraïners al aankomen. Dus dat Europarlementariër Guy Verhofstadt het rouwende publiek visumvrijheid met de EU belooft moet met een korrel zout genomen worden. Je moet het maar durven.

Gelezen: Dangerous Women

maandag 3 maart 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Dangerous-WomenHet was al heel, heel, héél erg lang geleden dat ik nog eens een verzameling kortverhalen gelezen had — en zeggen dat ik dat vroeger zó graag las, dat ik er honderden kon navertellen. En dat ik dan ook deed, vrees ik.

Afijn. Een verzamelaar van über-editors Gardner Dozois en George R.R. Martin. Geen damsels in distress, maar vrouwen die elk op hun eigen manier gevaarlijk zijn. En dat is dan meteen ook het enige dat de 21 verhalen verbindt: voor de rest zit er lang en kort tussen, historisch en fictie, SF en fantasy en noir en alles.

  1. Some Desperado (Joe Abercrombie): iets atmosferischy over een vrouw die achtervolgd wordt in een soort Dark Tower-achtige wild west.
  2. My Heart is Either Broken (Megan Abbott): ow, een griezelig vies indrukwekkend verhaal. Een dochtertje is verdwenen, en een man en een vroyuw moeten daarmee omgaan, en het is allemaal nog erger dan het ergste scenario. Brrr.
  3. Nora’s Song (Cecelia Holland): een stukje over één van de interessantste vrouwen in de geschiedenis van Europa, Eleonore van Aquitaine.
  4. The Hands That Are Not There (Melinda Snodgrass): science fiction, en een femme fatale, letterlijk. Wijs, op een retro-achtige manier, ‘t leek wel 1970.
  5. Bombshells (Jim Butcher): hm, ik heb niet genoeg Dresden Files gelezen om dit goed te vinden, en bovendien zijn al de Dresden Files hierbij gespoilerd. Damn.
  6. Raisa Stepanova (Carrie Vaughn): mooi. Over een pilote in de Tweede Wereldoorlog.
  7. Wrestling Jesus (Joe R. Lansdale): yay, film noir! Het had Sin City kunnen zijn.
  8. Neighbors (Megan Lindholm): ergens in een voorstad van Seattle, een vrouw die ouder wordt, haar buurt rond haar ziet veranderen, en krijgt ze Alzheimer’s? Of niet? Of wel? En wat is de echte wereld en wat zit in haar hoofd? Schoon.
  9. I Know How to Pick ’Em (Lawrence Block): yay, ‘t is nog film noir. En ‘t is goed, maar wat dan ook vertellen zou het verbrodden zijn.
  10. Shadows for Silence in the Forests of Hell (Brandon Sanderson): guh, een heel degelijke Sanderson — een hele wereld geschetst in een kortverhaal. In een bos staat een herberg, en de doden komen terug als gevaarlijke shades. En de oude herbergierster verdient geld bij met premiejagen.
  11. A Queen in Exile (Sharon Kay Penman): historisch, de twee Siciliën in de twaalfde eeuw. Te kort, vond ik, wegens echt wel interessant.
  12. The Girl in the Mirror (Lev Grossman): goh, niet mijn ding. Zeer Harry Potter-achtig, vond ik.
  13. Second Arabesque, Very Slowly (Nancy Kress): iets postapocalyptisch en poëtisch.
  14. City Lazarus (Diana Rowland): in New Orleans, nadat de stroombedding van de Mississipi verhuisde naar elders. En dat er een seriemoordenaar rondhangt, en dat een corrupte politieagent zich ontfermt over een meisje.
  15. Virgins (Diana Gabaldon (Outlander); avontuur! Twee Schotten in de 18de eeuw in Frankrijk, en rovers en alles. Mooi, ook.
  16. Hell Hath No Fury (Sherrilyn Kenyon): meh. Geesten en alles, niet echt mijn ding.
  17. Pronouncing Doom (S. M. Stirling): nog postapocalyptisch, in een wereld waar de maatschappij opnieuw uitgevonden moet worden, en een soort Iers pre-middeleeuws voorchristelijk ding gebeurt. Niet verkeerd.
  18. Name the Beast (Sam Sykes): een verwarrend verhaal over een weerwolfachtige groep wezens? Of zo? Ik zou het misschien moeten herlezen, maar ik vond er niet zo enorm veel aan.
  19. Caretakers (Pat Cadigan): over seriemoordenaars en mercy killings en bejaardentehuizen. Pfwja.
  20. Lies My Mother Told Me (Caroline Spector): uit het Wild Cards-universum, en ik heb gelijk niet veel goesting om meer te lezen.
  21. The Princess and the Queen, or, the Blacks and the Greens (George R.R. Martin): tweehonderd jaar voor A Song of Ice and Fire, de strijd tussen prinses Rhaenyra en haar stiefmoeder Alicent. Historisch, in het universum van de boeken, en geschreven als een geschiedkundig werk ook. Niet meteen goed, omdat dat niet meteen van toepassing is op zo’n pastiche van een echt geschiedkundig werk, maar wel interessant.

All in all: zeer degelijk, met ups en downs. A+ would read again.

[van op Boeggn]

Het mysterie Telenet-aanrekening

maandag 3 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik zet de televisie aan om naar De Ideale Wereld te kijken en de televisie –enfin, het bakje van Telenet– zegt mij dat de zender waar ik naar wil kijken niet in mijn zenderpakket zit.

Ik naar mijn.telenet.be, en zie wat mij begroet op de homepagina:

saldo1

O RLY? denk ik, en ik rep mij naar mijn “Aanrekeningen  bekijken”-pagina, waar een hele reeks aanrekeningen staat, en bovenaan dit:

saldo2

Ik naar Twitter, met een vraag @telenet:

 

Hello – mijn telenet zegt me tegelijk dat ik geen openstaande rekeningen heb en dat ik wel openstaande rekeningen heb. Help! Geen tv meer!

Een minuut of tien later antwoordt @telenet:

We zien dat er twee accounts op je klantennummer staan. Op die met TV op heb je een openstaand saldo. ^CH

O RLY? Ik kan me niet herinneren dat ik twee accounts heb — het moet nu enkele jaren geleden zijn dat ik ooit eens ingegaan ben op een aanbod om alles samen te smijten in één ding. Een Fibernet XL Shake, als ik mijn.telenet.be moet geloven, met onder elkaar:

  • Fibernet XL (Fibernet XL Shake)
  • FreePhone Europe (Fibernet XL Shake)
  • Kabeltelevisie
  • Digital TV (Fibernet XL Shake)

Ah, zegt de persoon achter @telenet:

Het gaan om een account op naam van Pattyn Sandra. Je kan op klantennummer xxxxxx een nieuwe Telenet login aanmaken. ^CH

Mag ik even een zeer luide what the fuck laten horen? Ik heb een Fibernet XL Shake met telefoon, tv en internet, die proper betaald is, blijkbaar, maar daarnaast betalen wij nog eens tv? En hoe lang betalen wij hier al twee televisieabonnementen?

Neen, blijkbaar: we hebben een abonnement dat om onbekende redenen in twee gesplitst is qua betalingen, met één deel via overschrijving en een ander via domiciliëring, en op één deel moet Telenet ons geld teruggeven, en op het ander moeten wij nog geld aan Telenet.

Verwarring alom, want het ene deel waarvan ik facturen zie — televisie — en dat dus zelfs overbetaald lijktdat is het deel dat afgesloten is. En het deel waarvoor we nog geld moeten (telefoon en internet), dat werkt nog proper.

Afijn, ^CH bij @telenet begreep het ook niet goed. Het openstaande is betaald, en dan gaan ze daar gewoon één account van maken. Zucht.

Guillotine

dinsdag 4 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Kijkt kijkt, een nieuw venster op het gelijkvloers (in de avondzon):

Voorgevel na, na

En in het midden bovenaan, kijkt:

Venster aan de binnenkant!

…het stuk blauw glas dat in het vorig venster zat!

Ja, misschien niet bijzonder boeiend, maar toch: het is namelijk nog niet gedaan, er komt eerstdaags (-weeks, –maands, we zien wel) een nieuwe persienne! In dezelfde kleur als het hout van de vensters!

Machtig content, trouwens, dat er een nieuw venster in zit: toen we hier een jaar of twaalf of zo woonden – twaalf jaar dat we dat guillotinevenster met geen moeite ter wereld open kregen – bleek dat dat venster namelijk wél open ging.

Open ging met twee vingers en zonder enige moeite, zelfs. Maar alleen als het van buiten gebeurde.

Yep indeedy: we hebben meer dan tien jaar aan een stuk in een huis gewoond waar iedereen zomaar binnen kon van op de straat, zelfs als de deur op dubbel slot was. We dachten dat het venster dicht was geroest, maar het ging alleen maar van buiten open.

‘t Is pas sinds een jaar of zo dat ik een stok tussen het venster had gestoken, om het een beetje te barrikaderen. En nu gelukkig geen probleem meer: geen enkel glas meer maar driedubbel, en geen open venster maar een venster met een slot.

“Djeez, ziet dien dronkaard”

woensdag 5 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vanmorgen was ik een beetje mottig, bij het opstaan.

‘t Was geen vreselijk goeie nacht geweest — om vijf uur omver vallend van de dorst nog een groot glas water-met-muntsiroop gedronken en uiteindelijk om kwart voor acht wakker geworden.

Naar het werk aangezet, en hoplaboem: prijs. Koppijn, misselijk, overgeven, the works. Ik had nog even ernstig overwogen om te bellen naar Sandra of ze mij zou komen halen, maar ik ben uiteindelijk rond een uur of tien of zo naar huis zelf gegaan, op de fiets.

Niet. Zo’n. Goed. Idee.

Ik ben al zwijmelend, aan denk ik vijf kilometer per uur, met de helft van de tijd mijn ogen half dicht wegens te veel licht, op de één of andere manier naar huis geraakt. Aan de Keizersbrug geraakte ik plots niet meer vooruit: bleek dat ik tegen een paaltje gefietst was en half op de grond lag. Aan de andere kant van de brug, juist voorbij het hondentoilet, ben ik gestopt om even over de reling te gaan hangen van het misselijk zijn. En op de niet-eens-kasseien achter de Van Eyck ben ik nog eens tegen de vlakte gegaan: het moet zijn dat ik te traag reed om nog in evenwicht te blijven.

Het zal een enorm prachtig gezicht geweest zijn, zo nog lijkbleker dan anders op de fiets, aan nul per uur zigzaggend over de baan, af en toe eens stoppend om net niet over te geven.

Thuis in bed gekropen, een paar uur liggen ijlen, uit mijn bed gekropen, weer in mijn bed gekropen, weer een paar uur liggen liggen, uit mijn bed gekropen, een stuk voetbalmatch van de Rode Duivels tegen een zekere Ivo gezien, en dan nu weer in mijn bed kruipen.

Meuuurrghhh. Ik heb alle symptomen van drie dagen aan een stuk gezopen te hebben, en ik heb geen druppel alcohol aangeraakt sinds ikweetnietmeerwanneer. Het enige dat ik mij kan inbeelden, is dat ik nu ook al koppijn krijg van muntsiroop. Kak. Het leven pakt mij alles af dat ik graag heb.

The Handsome Family: Far From Any Road

donderdag 6 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het gaat over een cactus! Ondertussen op nummer één in mijn top tien van favoriete themamuziekjes:

Bijzonder fijne reeks trouwens ook, True Detective. En bijzonder fijne generiek ook:

(zie ook: Art of the Title)

(voor de volledigheid: mijn lijstje)

Domotica

vrijdag 7 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Dat zou het helemaal worden, dacht ik vroeger: zo’n huis met ergens een centrale console met duizend knoppen. Voor de lichten, de muziekinstallatie, het haardvuur, de gordijnen, waar de telefoon naar de overal verdoken opgestelde en gemonteerde boxen zou kunnen gestuurd worden, en alles.

Bij de eerste ronde verbouwingen, een kwart leven geleden, hebben we overal netwerkkabel laten leggen — ik kijk op dit eigenste ogenblik naar de aansluiting in het toilet beneden — maar toen was er plots wifi, en werd dat allemaal zowat overbodig.

En dan besloten we het haardvuur toch maar niet te doen. En dan was er een Sonos in huis, met luidsprekers die alleen maar een stopcontact nodig hebben. En dan was er geen geluidsinstallatie meer. En dan hád ik wel van die lichten op afstandsbediening, maar (ahem) bleven ze gewoon altijd op wit licht staan.

Mijn hoop was al een tijd gevestigd op een parlofoonsysteem, iets voor als we een nieuwe deur zouden hebben, zo’ ding met een camera, dat naar de telefoon belt of zo. Maar dat zou dan wel voor binnen zeer veel tijd zijn, want ‘t is niet morgen dat we een nieuwe voordeur hebben.

Edoch! Wat blijkt? Onze persienne die kapotversleten wordt en die vervangen wordt, die zal met een knop in de muur op en neer gaan! Volautomatisch! Enfin ja, semi-automatisch. Maar wel met een motor! We gaan binnenkort dus toch in de toekomst leven!

Shoppen shoppen shoppen

zaterdag 8 maart 2014 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Als ge’t al een paar jaar na elkaar gedaan hebt, dan is dat een traditie hé?

Ik weet eigenlijk niet meer hoe lang het al is, maar het principe is het volgende: elk jaar nemen Anna’s meter (uit Aalst) en Anna’s peter (uit Brussel) haar mee op uitstap. Maanden op voorhand wordt dat gepland, en vandaag was de dag… tot vanmiddag: een accident met een vinger, en een meter die niet meer kon. Aaaa!

Het werd dus peter en mezelf. En in plaats van shoppen in Aalst, shoppen in Gent. We zijn naar Petit Zsa Zsa geweest (een oranjeachtig kleedje met appels op oooooh), en naar de speelgoedwinkel (lego), en dan naar de Cool Cat. Ik hield mijn hart vast dat het vieze t-shirts of fluo-gedoe zou worden, maar we zijn uiteindelijk met een goudkleurige lederen vest naar huis gegaan, swagggg als het ware.

A splendid time was had by all, en dedju dat Anna al serieus groot begint te worden.

Morgen misschien eens een fotoshoot doen voor Anna’s meter. :)

Links van 3 maart 2014 tot 9 maart 2014

zondag 9 maart 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

The Trek Collective: Trek-lit reading order
As the continuity of Star Trek novels grows the question is ever changing, but if you're wondering: "What do I need to read before Articles of the Federation?" or "…Destiny?" or "…The Fall?", here are the answers.

Maandans – Deelnemen is belangrijker dan Swinnen
De Calimero's zitten dit keer niet bij de N-VA.

Tour Iconic
Iconic is much more than a static icon set — it's a new way of thinking about icons, their structure and abilities.

FUCKING HOMEPAGE
LINKS TO FUCKING AWESOME SHIT THAT CHANGE EVERY MOTHERFUCKING DAY.

Who cares if it’s true? : Columbia Journalism Review
BuzzFeed has decided it’s no longer good enough to fix errors after publication, at least not on its most popular posts. They’ve decided it makes good journalism and business sense to assure readers that their posts are true, so BuzzFeed is embracing the ultimate symbol of the overstuffed print newsrooms of the pre-digital past. BuzzFeed is hiring copy editors.

Dido en Aeneas

zondag 9 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Er belde iemand, vrijdag. Of ik zondag eventueel een paar foto’s zou kunnen komen nemen op de repetitie van het koor en orkest—een mens kan dan geen neen zeggen, natuurlijk.

Niet dat het tegen de goesting was, want dat gaf me meteen ook een excuus om Louis en Zelie te zien zingen: Anima Perla Musica (het koor en orkest van de school van de kinderen) doet dit jaar Dido and Aeneas. Louis is een cherubijn in het koor, Zelie is een heks met een solo, vriendin Eleonore is Dido zelve, enfin: wijs.

Ik wist niet goed wat de bedoeling was, fotogewijs, dus ik heb maar wat gefotografeerd tot aan de pauze, en dan gepolst bij de dirigent wat en hoe. Blijkt: een beeld van Dido en Aeneas, misschien bij elkaar, misschien in profiel, dat zou wel wat zijn. Voor op een affiche waar nog tekst bij moet.

U vraagt, wij draaien! En neen, ’t is technisch geen goede foto, en zonder belichting in een loft waar ofwel geen ofwel teveel licht is, is het niet zo eenvoudig, maar hey: ik ben er content van.

Dido en Aeneas

Machtig wijs, trouwens, die repetitie.

En zo goéd! Ik moest er meer dan eens tranen van bedwingen, zo schoon allemaal.

Terug in de tijd!

maandag 10 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Kom het tegen — het ziet er verdorie naar uit dat ik deze week nog eens een boekje ga mogen maken met de computer.

Voor pakweg 2006 deed ik dat denk ik minstens een keer of zo per maand maar nu ik erover nadenk: dat is acht jaar geleden. DE TIJD VLIEGT.

De dag vandaag

dinsdag 11 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Gaan slapen om 1u34. Wakker geworden om 2u41. Weer gaan slapen om 3u54. Opgestaan om 7u04, uit bed gekropen om 7u40: een uitstekende nacht, meer dan drie uur na elkaar geslapen!

Hassle met de printer: er moest nog een tekst van een spreekbeurt uitgeprint worden voor Zelie, en de inkt moest vervangen worden — werk voor Sandra, ik ken daar allemaal niets van. Zelie was niet thuis: ze zit op midweek bij de scouts, ze slaapt ergens ikweetnietwaar en dan gaat ze naar school en dan weer naar ikweetnietwaar.

Wegens hassle met printer wat later vertrokken naar het werk, om 8u11. Toegekomen om 8u18, teksten gelezen, opzoekingen gedaan, gestudeerd op iets, middageten (ik zou kunnen zeggen Thai, maar Aïki Noodles Thai Chicken is dichter in de buurt), supporttickets nagevlooid, brainstorm gedaan, nog gelezen, getekend, en om 17u05 aangezet naar huis.

Hallo tegen Sandra en de kinderen, met veel plezier geluisterd naar de oefeningen van Anna (klarinet) en Jan (trompet), en dat vooral Jan dat gelijk erg goed doet, voor nog maar net bezig te zijn. Aan tafel bij de kinders (Sandra had pasta met witte saus en hesp en witloof gemaakt), en dan aangezet naar een meeting op restaurant, terwijl Sandra naar ouderverenigingvergadering ging.

19u10 tot 20u30 eten en meeting, en dan voor tv liggen: Ideale Wereld van daarnet, en Wauters vs Waes van gisteren. Ondertussen wat aanpassingen aan databases en adreslijsten en personalia doorvoeren, een tekst klaarstomen voor een boekje, en kijk, de dag zit er zowaar op.

En ik heb denk ik niets meer te doen dat ik beloofd had: een fantastisch gevoel — vooral die database was een zwaard van Damocles dat ik al veel te lang aan het uitstellen was.

Geproefd van mijn vers gemaakte batch limoncello (uitstekend, al zeg ik het zelf). Boekje lezen in bed nu, denk ik. Of een slechte film bekijken. Fijne dag geweest.

Sansaire!

woensdag 12 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Yay!

sansaire!

 

(‘t Heeft verdomme lang genoeg geduurd.)

Schaaldier, kip, vis

donderdag 13 maart 2014 in Food and Drink. Permanente link | 2 reacties

Begonnen met een trio van langoustine: een taartaar met vanille (niét mijn ding: niet de minste textuur en daardoor meer slijmachtig dan wat anders), kruidig gebakken langoustine (altijd goed, al had een onverlaat één langoustine te weinig en een andere te veel gebakken, awoert), en wat het recept jus natuur noemde, maar wat eigenlijk een enorm lekkere zeer subtiele bisque was.

http://www.flickr.com/photos/zog/13135100245/

Vervolgd met een spiesje van ontbeende gemarineerde kippenbil, met een bami-achtige rijst, lente-ui en een yakitori-siroop. Yum.

En als hoofdgerecht: een worst van rog met babyspinazie, overheerlijke witte wijnsaus, en een duchessepatatjen.

rog!

boudin!

Rog - jonge spinazie - garnalen - basilicum witte wijunsaus - duchesse

Voor herhaling vatbaar. Met het sous-vide-toestel, denk ik.

Tenterhooks

vrijdag 14 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik ben helemaal voor just in time, maar soms is het wel écht nipt. Morgen moet in principe een boekje klaar zijn, en ik heb al tekst voor welgeteld 9 van de 32 bladzijden gevuld. Spannend!

Maar bon, het heeft me wel een avond gegeven om aangenaam opnieuw kennis te maken met InDesign. Maar zó een wijs programma! En wat een afstand afgelegd sinds de eerste versie van InDesign, toen we nog allemaal met QuarkXPress werkten en meteen verliefd waren op InDesign, dat alles was dat QXP niet meer was (maar dat we het jammer genoeg niet konden gebruiken wegens problemen met de workflow die er was met de OPI-server. En hoe ver Quark was van Pagemaker, toen nog op diskettes met een volledige Windows 1, met ruim vier fonts of zo.

En toen er plots een scanner was, en hoe er dan plots kleur was, en kleurprofielen en calibratie, en al die slapeloze nachten van boekjes en krantjes maken en alles.

Want één ding is dus niet veranderd, en dat zijn die deadlines en dat niemand er eigenlijk rekening mee houdt. Wijs, eigenlijk wel, eigenlijk.

Hoera Otto-Jan Ham! En de Ideale Wereld!

zaterdag 15 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ben zelden zo blij geweest met een prijs op televisie als nu net, toen Otto-Jan Ham de prijs voor rijzende ster of opkomend talent of zoiets kreeg tijdens de nacht van de Vlaamse televisiedinges.

Méér dan oververdiend, verdorie.

En dan heeft De Ideale Wereld begot nog de prijs voor informatieprogramma gewonnen — het hele huis lag hier tien minuten strijk!

Een voorbereide mens…

zondag 16 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Vandaag familie op bezoek gehad voor eten, en we waren ikweetniethoegoed voorbereid: soep al een dag klaar, cannelloni met zeven sporten champignon gisteren gevuld en in de koelkast, vanmorgen het dessert gemaakt. Ik denk dat het de eerste keer was dat we zo weinig te doen hadden.

Het moest ergens ook wel, want Sandra was gisteren en vanmorgen bijna heel de tijd weg, maar toch: punten voor ons.

Tot we het hoofdgerecht opwarmden: de les van vandaag is dat een saus die zowat 100% room is, niét goed tegen de frigo en daarna de oven kan. Ze was gedomme volledig geschift. Afijn, we weten het voor de volgende keer.

(Verder de namiddag in het park doorgebracht trouwens — leve de lente als het nog niet te warm is.)

Voeten in de sous vide aarde

maandag 17 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik had een halve eeuw geleden zo’n Sansaire gesteund op Kickstarter, en vorige week kreeg ik een bericht dat hij op weg was, om toe te komen vrijdag!

Vrijdag kom ik vol verwachting terug op het werk van een vergadering in een Andere Provincie, maar geen Sansaire te bekennen. In de namiddag kijk ik op de website van de koerierdienst, en schets mijn verbazing: het ding zou wel degelijk geleverd zijn en er zou voor afgetekend zijn. Gnnnn.

On huisnummer op het werk is 1/0001, de GPS wil niet altijd mee, en het is niet hyper-duidelijk waar de deur is — dus ik was nog niet verschrikkelijk bezorgd: eerst eens de buren afgaan, en dan kijken. Helaas: de bovenburen wisten van niets, en de buren aan de andere kant van het gebouw waren er niet.

Vandaag tweede poging: de buren van boven wisten nog altijd van niets, de buren van aan de andere kant waren er deze keer wel maar wisten ook van niets. Collega Ron bedacht plots dat het ding misschien niet geleverd was bij ons, Adhese dus, maar wel bij Adhesia, een bedrijf honderd meter verder. Ik daar naartoe, onthaal afwezig wegens middagpauze, terug gegaan na 13u: helayse, peanutcheese.

Gebeld naar de koerierdienst in Wales (altijd leutig, mensen met een Welsh accent), maar die konden mij niet helpen. Ja, ‘t is geleverd meneer, ja, er is voor getekend, en neen, wij kunnen u niet meer zeggen dan dat. Pakje is afgeleverd aan een andere koerierdienst, en meer dan dat mogen we u niet zeggen, dat zijn de privacyregels. Hu? Ja meneer, wij hebben een contract met de verstuurder, niet met u, we kunnen niéts meer zeggen.

Stomgaweg verspreekt de dame aan de telefoon zich, en kom ik de koerierdienst in België te weten. Ah ja, zegt dier mevrouw, maar ik mag u het trackingnummer niet geven, dat is tegen de privacy.

Gr. Toch maar een poging gedaan om te bellen naar die mensen in België, en wie schetst mijn verbazing: ze konden redelijk gemakkelijk vinden welk pak het was, en ze hebben meteen de chauffeur gebeld, en die wist meteen te zeggen dat hij zich vergist had, en dat hij op nummer 10 had geleverd in plaats van nummer 1.

Zucht.

Enfin bon, ik heb hem dus in handen, mijn Sansaire. En ja, ik heb er al iets mee gemaakt: bij gebrek aan vlees, een perfect à point eigeel — 35 minuten aan 72°C. En ja, dat is een gemak. Dit weekend eens biefstuk.

hashtag michel doet het hashtag voorniets hashtag no judge meant

dinsdag 18 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

AB 2014-04 CoverHet boekje van de school en de oudleerlingenbond, correctie, Alumni Sint-Barbaracollege Gent is zo ongeveer helemaal klaar. Ik schreef om te lachen in het mailtje dat ik naar de rest van de raad van bestuur stuurde “Dagen en nachten en dágen en náchten werk later: bij deze!” — en het collega-bestuurslid waarmee ik we het hele boekje nog eens samen overlopen had, zei zeer serieus dat ik er eigenlijk wel een compensatie voor zou mogen vragen, voor al het werk.

Aan de ene kant was dat “dagen en nachten” zwaar overdreven (de cover is bijna identiek hetzelfde model als de afgelopen twintig of zo jaar, de binnenkant is wel een béétje vermoderniseerd, maar ‘t is het einde van de wereld niet om 40 bladzijden op te maken), en aan de andere kant: over mijn dood lijk, dat ik er geld voor zou willen.

Kelly is een tijd geleden (semi-)problogger geworden, ze schreef er onlangs over in de gazet. Ilse zou dat ook wel kunnen en willen doen, denkt ze wel eens — maar bleh, wordt dat dan geen sleur, en verplichting, en houd dat dan eens vol, jong.

Het “recept” is hoegenaamd niet moeilijk, zoals Kelly zegt en zoals iedereen weet: een niche en een publiek vinden, schrijven voor uw publiek, en gewoon veel, veel, veel werken. Gefocuseerd, en zo. En dan al eens een ebook aanbieden of een workshop, en netwerken, en aaargh.

Darren Rowse schrijft er al ontieglijk veel jaren over, dag na eindeloze dag vol “tips”, artikel na artikel met een catchy titel die uitnodigt om te klikken, pagina na SEO-geoptimaliseerde pagina vol telkens dezelfde tien artikels, met vijfhonderd variaties. Ik krijg het schurft van de man.

Om dezelfde reden dat ik nooit wil betaald worden voor dingen die ik doe, om dezelfde reden dat ik nooit van mijn leven ooit nog zelfstandige wil zijn of baas van een bedrijf, zou ik voor de dooie dood geen problogger willen worden, zelfs niet semi of hemi. Maar hey, to each their own: zelfstandigen, mensen die geld verdienen met hun weblog, zelfs seriële entrepreneurs.

Ik was vroeger wel eens groen van afgunst, en ‘t is raar: maar ik heb dat tegenwoordig gelijk helemaal niet meer. Het is iedereen gegund. Doet wel en ziet niet om. En al.

Ouderdom, zeker?

Gelezen: Rags & Bones: New Twists on Timeless Tales

woensdag 19 maart 2014 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Rags and BonesNog een bundel kortverhalen. Maar waar de vorige soms meer een verzameling al bestaande dingen leek, die een beetje lukraak bij elkaar gegooid waren, leest dit als een doordacht samengestelde reeks speciaal geschreven verhalen.

Het principe is telkens wat de titel zegt: een oud verhaal, opnieuw bekeken.

That the Machine May Progress Eternally (Carrie Ryan): een andere kijk op E. M. Forster’s The Machine Stops, één van die oude science fictionverhalen waar een machine in alle behoeften van iedereen voorziet — tot ze dreigt stil te vallen. Dit is eigenlijk het omgekeerde van het origineel: niet over iemand die naar de buitenwereld raakt, maar over iemand van de buitenwereld die in de machine geraakt. Erg goed, vond ik.

Losing Her Divinity (Garth Nix): Hm. Ik vond het leutig geschreven, maar Kipling’s The Man Who Would be King toch een eind beter. Gimmicky, dit, ook, met het hele verhaal verteld als één kant van een gesprek.

The Sleeper and the Spindle (Neil Gaiman): de schone slaapster verneilgaimand. Wijs, zoals meestal bij Gaiman, dus.

The Cold Corner (Tim Pratt): oops. Geen idee meer waar dit over gaat. Henry James’ The Jolly Corner herdaan, maar ik herinner er mij geen knijt van.

Millcara (Holly Black): Millcara / Carmilla, get it? Le Fanu’s Carmilla, leutig. Lesbische vampieren!

When First We Were Gods (Rick Yancey): een verre toekomst, waar superrijken lichaam na lichaam kunnen hebben, en dus onsterfelijk zijn. En een liefdesveraal ertussen, en ik heb Nathaniel Hawthorne’s The Birth-Mark nooit gelezen, maar van wat ik zie, is dit écht wel een andere inkijk. Het voelt precies wel een paar decennia oud, van vertelwijze.

Sirocco (Margaret Stohl): Meh. The Castle of Otranto, maar niet mijn ding. Een beetje Kim Newman, maar veel minder interessant.

Awakened (Melissa Marr): tussen zelfmoordverhaal (Kate Chopin’s The Awakening) en Little Mermaid-maar-dan-met-selkies. Ik vond het zeer goed.

New Chicago (Kelley Armstrong): joechie, ‘t is een aflevering van The Twilight Zone — The Monkey’s Paw. Drie wensen, en natuurlijk gaat het verkeerd.

The Soul Collector (Kami Garcia): Repelsteeltje, maar ik had het helemaal niet door.

Without Faith, Without Law, Without Joy (Saladin Ahmed): oh, uitstekend, uitstekend, uitstekend. Een stukje (een miniem stukje) van Spenser’s Faerie Queene, vanuit het standpunt van één van de zovele monsters en slkechteriken die verslaan worden. Echt zeer zeer goed.

Uncaged (Gene Wolf): meh, anticlimax na het vorige. William Seabrook’s The Caged White Werewolf of Saraban, een echt verouderd verhaal, en een veel te duidelijk aangekonigde ontknoping.

In toaal en alles samen: degelijk tot zeer goed.

[van op Boeggn]

Krab krab krab krab

donderdag 20 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ooooo wat hebben we veel krab gegeten vandaag! We waren met minder dan voorzien, er was meer krab dan voorzien. En we hadden beloofd dat we het allemaal gingen opeten, en dat hebben we dus ook gedaan.

Dat wou ook zeggen dat er niet veel plaats over was voor de rest, helaas.

Artisjok - feta/garnaalsla - king crab - sinaasappel/framboos dressing

Artisjok – feta/garnaalsla – king crab – sinaasappel/framboos dressing. Ideaal op een terras met een glas wijn, ’t schijnt. In alle geval uitstekend lekker.

Artisjok - feta/garnaalsla - king crab - sinaasappel/framboos dressing

Voor het hoofdgerecht heb ik een prachtig stuk vlees tot reepjes vermassakreerd, en dan in een marinade van een kilo of zo suiker, mirin, sojasaus en look verdronken.

Dunne lende

Rundsvlees teriyaki

En dan gewokt, en gewokte groensels erbij en rijst:

Wok - rundsvlees teriyaki

…en dan moest er nog een dessert in: crumble met rood fruit geitenkaas – peperkoek – pistache-ijs. Zoet en hartig, warm en oud, zacht en krokant: bijzonder goed.

Crumble rood fruit - geitenkaas - peperkoek - pistache-ijs

Wetenschap!!

vrijdag 21 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Op mijn werk doen wij aan cijfers en wetenschap, kijk maar:

2bcba150af3711e382311243a21a840d_8

Big data, meneer. Met analyses en trends en voorspellingen en al:

putty

VLEES MIJNE MAN. VLEESSS.

zaterdag 22 maart 2014 in Food and Drink. Permanente link | 10 reacties

Mijn Sansaire-spel is, na veel vijven en zessen, uiteindelijk begin deze week toegekomen. Ik had er in de rapte al eens een ei mee “gebakken”, ‘t is te zeggen, 35 minuten op 62°C in het water om het eigeel perfect gaar te krijgen.

Leutig, maar daar had ik dat spel niet voor gekocht, natuurlijk.

Ik dus deze voormiddag naar de slachter om vlees: een biefstuk Parthenaise, een enorm stuk Rubia Galega-filet, een biefstuk Simmentaler en een entrecôte Wagyu (enfin ja, ‘t zal geen echt Japans geweest zijn, maar toch in de genre).

Allemaal vlees dat al een hele tijd had liggen rijpen, kijk eens naar die wagyu:

Peper en fleur de sel op gedaan, een paar takjes tijm, in een plastiekzak gestoken en de lucht uitgezogen:

In een pot water van 56°C gedumpt gedurende een uur of twee:

…en als dat er uit komt, ziet het er bepaald onsmakelijk uit:

…maar als het dan even in een bloedhete pan gesmeten wordt om de buitenkant te laten bruinen, en dan even mag rusten en gesneden wordt, dan is het pure hemel (in kleine stukjes want we moesten met drie volwassenen en vier kinderen proeven):

Ik persoonlijk vond de wagyu en zijn notensmaak het beste, en daarna de favoriet van de meerderheid: filet van rubio galego. Maar het was allemaal uitstekend.

Ah um ja, voor de gezondheid waren er ook erwtjes in de stoomoven, en spruiten in twee gesneden en in de pan gedaan met peper en zout en op het einde een handje geciseleerde munt erbij. Ik heb alleen maar een foto van de spruiten vers van de winkel, want serieus: als er twee kilo fantastisch vlees is, wie is dan nog geïnteresseerd in het groensel?

 

Om de muren van af te breken

zondag 23 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Jan heeft met zijn spaargeld een Nexus 7 gekocht, en die weigerde op te starten, een tijdje geleden.

Reset gedaan (powerknop en volumeknop), recovery mode, alles terug naar factory setting, hoplaklaar. Hij was content dat alles weer werkte, ik content dat het gerepareerd was, hoera!

Even later: weer van dat. En deze keer niét zo gemakkelijk op te lossen. Geen reset die werkt, , een cascade van problemen waarbij de oplossing voor het ene alleen werkt als het andere al opgelost is en omgekeerd, klagen dat de bootloader gelocked is en niet te unlocken… aargh! Om de muren van op te lopen, en na twee uur allerlei proberen: om de muren met mijn blote handen van af te breken.

Het is gewoon zó een glibberig ding: het werkt niet, en er is niéts aan te doen, en ge voelt u compleet machteloos, en aaaargh. Ik ging een moord begaan, zo hard dat het niet werkte.

En dan ging er nog een computer kapot, en het is alsof heel de wereld instort en alles een complot is: de oude internetdoos is kapot en de nieuwe internetdoos werkt niet zoals ze zou moeten, het netwerk is zo traag als iets, de scanner marcheert niet, Zelie haar computer moet volledig geherinstalleerd worden, en nu dat ook nog eens.

Om moorden te begaan, echt waar.

Enfin, een uur en een coupe advocaat later: computer die “kapot” was, bleek een stroomkabel te zijn die niet goed in de transfo zat, en de Nexus is volledig nieuw geïnstalleerd.

Zucht.

Six degrees of urgh

maandag 24 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

De moderne wereld en het internet, zegt men wel eens, maken het gemakkelijk om duizend opinies te leren kennen. Maar door de enorme keuze aan kanalen wordt het ook veel gemakkelijker om alleen maar uw eigen opinies te horen — alleen maar naar Fox News kijken, alleen maar linkse websites lezen — wat écht geen goede zaak is, ben ik van overtuigd.

Facebook is vuiligheid, soms, voor wie illusies koestert over mensen.

Dan is er bijvoorbeeld iemand die een fijne collega was, of een oude klasgenoot, of een ver familielid — wie of wat precies maakt niet echt uit — die ge al jaren en jaren niet meer gezien hebt maar die zo af en toe voorbijkomt op Facebook. En dan plaatst die plots iets dat zó van de pot gerukt urban legend-achtig en karikaturaal casual racist is dat het meer een grap dan iets anders lijkt.

Maar neen: dodelijke ernst. En dan komt het six degrees-gedoe naar boven: Facebookvrienden van Facebookvrienden, en voor ge’t weet is het Blut und Boden en bruine apen en nééééé!

Urgh. Defrienden en blokkeren, is mijn eerste impuls. Mijn tweede impuls is om er tegen in te gaan, zo van “allez gasten, hoe is dat mogelijk?” En hopelijk stoppen voor het ruzie wordt.

Oh here die kientches

dinsdag 25 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zelie heeft binnenkort examen, of grote overhoring of zoiets, van Aardrijkskunde.

Ik kan mij voor de dooie dood niet meer herinneren wat ik had van leerstof, in het derde jaar. Zelie moet in alle geval onder andere alle landen van Afrika kennen. Waanzin!  Dan vraag ik bijvoorbeeld wat de buurlanden van Tsjaad zijn, en dan kan die dat gewoon uit het blote hoofd! Ik weet niet meer wat wij moesten kennen (loess? eindmorenen? de Condroz?), maar het was in alle geval niét Afrika.

Ik was serieus onder de indruk. Okay, er zaten nog een aantal gaten in haar kennis (Ruanda-Urundi wou ze absoluut in twee delen, Zaïre was in haar hoofd plots Kongo-Kinshasa geworden, Rhodesië wist ze niet liggen, en de Centraal-Afrikaanse Republiek en Zuid-Afrika wél maar Zuidwest-Afrika niet), maar dat komt wel goed.

Oh, en ook: ik heb Louis aan het lachen gekregen met de ComorenWaar zijn de Comoren het meest voor bekend? Ha, de Comoro-vadaan, natuurlijk!

98541-monkey-sigh-rimshot-gif-Imgur-7K6T

Ik vermeld het maar even, ik bereid er mij namelijk op voor dat zeer binnenkort ook Louis niet meer om mijn domme lollen zal kunnen lachen, en dat ik verplicht zal zijn om met mezelf te lachen.

Acht!

woensdag 26 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Anna wordt verdorie acht jaar oud, morgen.

Maart 2006: het lijkt gisteren, het lijkt een leven geleden.

Mislukt

donderdag 27 maart 2014 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Zucht.

Vandaag was er een uitstekend, uitstekend voorgerecht:

Rode poon - coulis paprika/waterkers - gegrilde groene asperge - parmezaanschilfers

Even gegrilde rode poon, met toefjes coulis van paprika en coulis van waterkers, op gegrilde groene asperges, met parmezaanschilfers.

Het hoofdgerecht was eenvoudig, enorm lekker, en het zag er fantastisch uit:

Rollade Mechelse koekoek - oesterzwamsaus - geconfijte aardappel

Een rollade van Mechelse koekoek (opengesneden filet, slievers geblancheerde wortel erin, geblancheerde boontjes, opgerold, gestoomd, en dan aangebakken. Met oesterzwamsaus en geconfijte aardappel.

En dan was er dessert, een exotische tiramisu. Ik heb al stapels tiramisu gemaakt, zo moeilijk is dat allemaal niet. Het enige verschil met een klassieke tiramisu is dat er mangopuree bij komt, en ik vermoed om dat extra vocht in het ei/mascarponemengsel te compenseren, wat extra gelatine opgelost in Safari.

Sandra had al getempereerde chocolade gemaakt, ik had mangogel gemaakt en in een knijpfles gestoken, Sandra had eiwit geklopt, ik eigeel tot ruban, mascarpone er onder gemengd, eiwit eronder gespateld, mango erbij gedaan — en dan moest er nog die gelatine bij: zes blaadjes, geweekt in water en opgelost in 2 cl Safari.

Ik had er al direkt geen goed oog in: het zag er gewoon te liquide uit. Ik weet niet exact wat er gebeurd is, maar we waren met drie aan het dessert bezig, en de mens die de gelatine deed, had mogelijks drie blaadjes in 1 dl opgelost. Of iets in die zin: wat een opstijvende massa had moeten geweest zijn, was een slappe drets.

Kak, kak, kak, kak.

Links van 10 maart 2014 tot 28 maart 2014

vrijdag 28 maart 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

The slow, sad death of Last.fm
Last.fm used to know about bands before they were cool. Alas, there’s nothing up-and-coming about Last.fm these days.

Steve Jobs wasn’t even okay with Google hiring former Apple engineers | Breaking Apple News, Tips and Reviews from The Unofficial Apple Weblog
it would be much easier to "move on, forget, forgive" if only his assholness wasn't so much glorified by a crowd of brain-dead managers, wanting to be the next Steve Jobs "because he was awesome".

Photographing A Town That Never Was – The Meta Picture
Artist and photographer Michael Paul Smith has spent hours upon hours photographing one special town that he holds very dear to his heart. There is something that always drew him to it, and the images he created are simple, but stunning. They glow with small-town charm and innocence, reminiscent of days and decades past.

Minimum Viable Personality – AVC
PERSONALITY IS API FOR LOYALTY. NO ONE CARE WHICH BORING STRANGER IS NEXT. BUT ALWAYS WANT FRIEND NEXT.

Taking A Second Look At Free Fonts | Smashing Magazine
Once thought of as amateurish by professional designers, free and open-source fonts have gone through something of a renaissance in just the last few years. The quality of available free fonts has increased dramatically. To be frank, free fonts don’t have a good reputation, and often they are knock-offs of thoroughly crafted, already established typefaces. So is it time for professional designers to take a second look?

Why I reimagined “LOTR” from Mordor’s perspective – Salon.com
Kirill Yeskov explains what led him to write "The Last Ringbearer," his parallel version of Tolkien's classic

André Rieu en Anthony Hopkins, één strijd

zaterdag 29 maart 2014 in Music. Permanente link | Geen reacties

Ik kan er zelfs Rieu’s verschrikkelijke accent bij nemen. Zo wijs:

Schmaltz, kitsch, whatever. Het contentement op Hopkins’ gezicht alleen is de moeite waard.

Links van 28 maart 2014 tot 29 maart 2014

zondag 30 maart 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

Why Use Make
I love Make. You may think of Make as merely a tool for building large binaries or libraries (and it is, almost to a fault), but it’s much more than that. Makefiles are machine-readable documentation that make your workflow reproducible.

Screw stigma. I’m coming out. — Journalism, Deliberated — Medium
I’ve kept it to myself for years, but now I believe the only way to fight the stigma of mental illness is to talk about my own.

BUSINESS TECHNOLOGY; Doubts Raised on Number of Internet Users – New York Times
If Mr. Quarterman's analysis is correct, then his calculations further blur the already vague notion that electronic culture and commerce is just around the corner. Certainly his assessment does much to debunk the myth of an interactive, information web that will eventually link everyone on the planet. Estimates that there are more than 20 million users of the Internet have excited the imagination of businesses, politicians, social scientists, investors and journalists.

Tour | Mapbox
We make it easy to find bars on foursquare, search for hotels on Hipmunk, and organize notes in Evernote. With Mapbox, design and then publish maps that tell stories, integrate with apps, and represent brands.

Is the Oculus Rift sexist? – Quartz
Although there was variability across the board, biological men were significantly more likely to prioritize motion parallax. Biological women relied more heavily on shape-from-shading. In other words, men are more likely to use the cues that 3D virtual reality systems relied on.

Goedkoop vlees

zondag 30 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Vorige week had ik een stapel verschrikkelijk goed maar ook verschrikkelijk duur vlees gekocht, om met mijn nieuw Sandaire-spel in een warmwaterbad klaar te maken.

Dat is uitstekend gelukt, maar achteraf bedacht ik dat dat eigenlijk niet echt de bedoeling is van zo’n sous vide-koken: als ge vertrekt met ongelooflijk mals vlees waar niet veel mis mee kan gaan, is er niet veel verdienste aan om het goed op het bord te krijgen.

Ik dus gisteren naar de slager om de hoek, met een eenvoudige vraag: dat ik graag een stuk vlees zou hebben dat goed van smaak is, maar lastig van textuur wegens taai en/of moeilijk klaar te maken. Hij moest even nadenken, maar niet eens zo lang: hij heeft mij iets gegeven dat normaal gezien alleen eetbaar is als het heel lang heeft liggen braiseren. Geen idee wat de naam van het stuk is, maar zo zag het er uit, vol pezen en alles:

Peper en zout, in een plastiekzak in water aan 56°C:

…en drie en een half uur later:

Neen, nog altijd niet appetijtelijk.

Met keukenpapier afgedroogd en in een bloedhete pan met olie gedumpt:

Binnen en buiten de pan, op een plank laten rusten onder een vel zilverpapier, gesneden, en dán ziet het er wel appetijtelijk uit:

Met wat erwten en in de rapte zelf gemaakte gratin dauphinois:

En de moraal van het verhaal? Ik denk niet dat wij nog veel duur vlees gaan kopen om biefstukachtige dingen te eten. Dit vlees was zeven keer goedkoper dan dat van vorige week, en het was uitstekend, uitstékend van smaak.

Zo ongeveer het goedkoopste vlees van bij de slager, met peper en zout en da’s alles, en onnoemelijk lekker. Ik ben zeer content van die Sansaire.

Progress!

maandag 31 maart 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Compleet toevallig, via een random e-mailalert van een eeuw geleden nieuw gedigitaliseerde archieven op het spoor gekomen: een boek met volkstellingen tussen 1890 en 1922. Yiha!

Ik wist dat de grootvader van mijn grootmoeder Shimon Jakob heette, en dat hij ergens na 1892 overleden was. Nu weet ik dat hij in de boeken staat als Szymon Jakow, dat hij geboren is op 16 maart 1851 (Juliaanse kalender, dus eigenlijk 28 maart in onze kalender), dat hij eigenaar van een herberg was, dat hij getrouwd was met Gitla Rajngewerc (geboren in 1856, dochter van Gerszlik & Estera Rajngewerc), en dat hij overleed op 26 oktober / 7 november 1898.

De overgrootvader van mijn grootmoeder, die stond te boek als ene Fayvel, echtgenote onbekend. Ik weet nu dat hij gekend was als Pawel in de officiële boeken, en dat zijn vrouw Dwojra Tensberg was.

Mijn grootmoeder zei ergens rond 1983 dat de broers en zussen van haar vader (Mordechai, °1877) Dvoira, Surah, Feigl en Simon waren, maar ze wist niet wanneer ze geboren waren, of wat de volgorde was. Blijkt: er was Mordka (1 oktober 1877), Fajga Laja (15/27 oktober 1879), Dwojra (17 februari/1 maart 1881), Sura Ruchla (22 juli/3 augustus 1887) en Szmul (26 juli/7 augustus 1888).

Zij wist ook dat Dvoira met een zeker Iczek getrouwd was — dat blijkt Elia Icek te zijn, waar ze mee getrouwd is op 26 juli 1903, in Boleslawiec, op 260 kilometer van hun dorp! En ik wist niet dat Sura getrouwd was: blijkt van wel, met Dawid Wendel, op 23 januari 1898, in Praszka (op een minder spectaculaire 40 kilometer ver).

En in het gezin van mijn grootmoeder waren ze met acht kinderen, maar ik had niet overal de juiste geboortedatum, en bij deze dus wel! En ze waren blijkbaar met negen: het oudste kind was drie toen het overleed, elf jaar  voor mijn grootmoeder geboren is! Shock!

En ik heb een broer van de grootvader van mijn grootmoeder gevonden, en zijn kinderen! En het is allemaal niet zeer duidelijk, dus er is nog veel onderzoek te doen, hoera!

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338