Duiven, om op te eten.

Herinnering één, ik durf er geen jaar op te plakken. Ergens in de jaren 1970, denk ik, bij mijn grootouders, mijn grootmoeder had duifkes klaargemaakt. Met airellen, vermoed ik, en wellicht zelfgemaakte kroketten.

Zwartgeblakerd waren ze niet, maar ik kan mij wél nog altijd de smaak en de textuur voor de geest halen: gelijk rottend, nat vermolmd hout, maar dan droog. On-e-te-lijk.

Herinnering twee: we schrijven, oh, gemakkelijk twintig of meer jaar geleden. In de keuken bij Sandra, een Vriend Des Huizes had een duifken mee.

Ik weet begot niet meer waar het beest vandaan kwam – misschien had hij het geschoten, misschien was het tussen de wielen van zijn fiets gesukkeld, misschien dat het een tamme duif was die hij al jaren had en die hij had leren rijden op een klein driewielertje, maar die hem nu om de één of andere reden zodanig had teleurgesteld dat hij ze de nek omgewrongen had.

Het beest lag in de keuken, op de schouw, boven de stoof. Ongepluimd en wel, nog een beetje warm zelfs.

En dan keek ik wat dichter, en het beestje bewoog zelfs nog een beetje: niet dat het niet schielijk was komen te gaan, maar wel dat het zó vol vlooien en teken en wormen en andere parasieten zat, dat het me niet zou verbaasd hebben dat het daar aan gestorven was. Opgegeten van de vuiligheid.

Het spreekt vanzelf dat het beest een burgerlijke begrafenis in de vuilbak kreeg.

Om te zeggen dat ik geen goeie herinneringen heb aan duiven om op te eten.

*
*         *

Vandaag hebben we duif gemaakt. Ziet, het beestje uitgekleed en helemaal aan het chillen:

En les, dat is om bij te leren. Net zoals die keer met de lamszwezerik: wie niet waagt, blijft maagd, en al.

Komt daarbij: ik snij graag in dooie beesten, ik heb uitstekende herinneringen aan kiekens slachten in serie en dan kuisen (kijk! de krop! milledju, ze zat nog met eiers!), ik moest niet lang denken om mijdirect vrijwilliger te maken om die vliegende ratten te ontleden en klaar te maken.

Eén: de kop eraf en de stuit eraf. Twee: de ingewanden uit de buikholte halen. Drie: de uiteinden van de vleuringen uit de kom draaien en eraf snijden. Vier: billen uit de kom en eraf, gevolg door onderpoten uit de kom en eraf. Vijf: borstfilets losmaken. Zes:vleuringen van de borstfilets halen.

Resultaat: twee billetjes en twee schone filets per dooie duif.

Dat allemaal aanbakken in de pan en laten afkoelen:

Eens afgekoeld: met een mes in de lengte een gat in elke filet maken, een beetje openwurmen met een vinger, en dan volspuiten met een tijmduxellepasta (champignons, sjalotten en look gekruid met peper en zout en tijm, met een beetje water en een keukenrobot tot een pasta gemixt, en dan weer uitgekookt tot een min of meer vaste massa).

Ik vond dat verschrikkelijk geestig om doen: flashbacks naar lang lang geleden en soezen maken. En ook: ’t is natuurlijk niet het moeilijkste werk te wereld, maar ik vind dat het schrikkelijk veel voldoening geeft om dingen van begin tot einde te kunnen doen, van dood beest met kop en klauwen tot klaar.

Opgevuld zien die borstfilets er zo uit (achteraan de poten):

En helemaal klaar ziet het gerecht er zo uit:

Een borstfilet in twee gesneden, op een tranchoir van bladerdeeg tussen twee doepborden gebakken, met kerstomaatjes, spinazie, en een paar champignons. En met een eenvoudige fond brun van duif.

Een onverlaat had er aan de passe gelijk een halve kilo fleur de sel op gekapt, maar als dat er af geschraapt was: zeer, zeer, zéér lekker (en zie die vulling zitten! zo schoon!) (en zie de kleur, zo schoon!).

*
*           *

Ah, er waren ook nog hors d’Å“uvres:

Een uitstekend hapje van gerookte zalm met daarbinnen zalmtartaar, een soepje van zalm (roux met visbouillon, gerookte zalmpasta, sherry), en een stukje halfgebakken halfrauwe zalm met geitenkaas en honing (lekker, maar het vel had ofwel eraf gemogen, ofwel krokant mogen zijn).

En dan nog deze, gegrilde coquille St. Jacques met prei en basilicumroomsaus en een chip van gandahesp:

Coquille lekker maar had wat krokanter gekund, prei niet mijn ding (ik ben niet zo voor prei), hespchip wat te groot en te dik naar mijn goesting, maar basilicumroomsaus uitstekend.

Oh, en ook geconstateerd dat ik een oud meetje ben als het op kuisen aankomt: na afloop moet de keuken gekuist worden, en als dan iemand eten aan het overscheppen is op een oppervlakte die ik juist gekuist, gewassen en ontsmet heb terwijl er twee meter verder nog ongekuiste toog is, of als iemand zijn handen wast in een bak waar ik juist ingewanden uit geschept heb en die nu proper en ontsmet en droog is – dan loop ik daar dus onredelijk lastig van.

Afijn. Een geluk dat ik doorgaans niets durf zeggen tegen niemand.

AH JA VOOR IK HET VERGEET: WIJ HEBBEN DUS DE BESTE LERAAR DIE ER IS, AZÓ EEN SYMPATHIEKE MENS EN ALLES.

(Hij leest mee, ’t schijnt. No pressure.)

Ik kreeg vanavond een oude oude Accessdatabase onder de kiezen. Ménsen dat was lang geleden! En zo wijs, om nog eens te ploeteren!

Het was bovendien een ahem soms nogal vreemd georganiseerde database, en het ding deed raar met formulieren en distinct selecteren en alles, en oooh ik was daar content mee. Zoeken en doen in een programma dat op het eerste zicht niet echt meewil, maar dat natuurlijk niét onlogisch in mekaar zit — gewoon een kwestie van de logica achter de logica te vinden: is er iets wijzer?

Ah maar ja seg, het is toch waar hee?

Ik dacht écht dat het een parodie was van het meest belachelijke dat mogelijk was, en dat het er zo ver over was, dat het niet meer effektief was.

Helaas nee.

En dat verkavelingsvlaams. En dat knullig V-gebaartje, maar jongens toch.

(Al kan het natuurlijk altijk nóg beter.)

Ik voel mij ergens bekocht: andere mensen hebben van die migraine, dat kondigt zich aan, en dan kunnen ze zo’n dagboek bijhouden om te proberen achterhalen wat eventueel aanvallen veroorzaakt, en allerlei.

Ik heb gewoon koppijn, van tijd tot tijd, zoals ongeveer iedereen vermoed ik. Soms een beetje, soms heel veel, en soms — gelijk zaterdag – een hele dag aan een stuk, en geen pillen die eraan helpen tot het vanzelf over gaat.

Weinig dingen die zo op mijn zenuwen werken: als lezen niet lukt en zelfs geluid misselijk maakt, wat is het leven dan waard? Ik moet er niet aan denken dat ik in een situatie zou verzeilen waar dat zo zou zijn, uitzichtloos, voor altijd. Brr.

Is dat bij u thuis ook, dat er zo uitgekeken wordt naar Banished? Want hier anders redelijk wel.

Nog eventjes!

Vorig jaar dacht ik dat ik het niet vergeten was, maar toen bleek dat het al een dag voorbij was. Dit jaar was Sandra het niet vergeten.

En met een beetje aanmoediging wisten de kinderen het ook – kijk eens hoe schattig:

Uitstekend principe in het koken: minstens proeven, zelfs als g’er van uitgaat dat het dingen zijn die ge al veertig jaar niet binnen krijgt. Zo blijkt dan bijvoorbeeld dat niet alle zwezeriken slecht zijn.

Deze week op het programma: nieren!

Ik moet dat al heel mijn leven niet hebben, maar vandaag meteen het diepe eind in: van het kuisen tot het bakken.

Maar wacht, eerst de voorgerechten. Om te beginnen neme men een bodram met boter en gerookte zalm ertussen, en dan nog een laag boter en gerookte zalm en zo voort, en dan in kubussen snijden en boter aan de buitenkant:

…en dan in fijn gehakte peterselie, en een lepel lomviseieren erop:

Deel twee van voorgerecht één: een konijnenrugsken, opengesneden, daarin een mengeling van groene pesto en mozarella, opgerold, aangebakken, in de oven, in schijfjes gesneden en op een lek zeer dunne bloemkoolpuree gelegd. (Okay, okay, “een zalfje van bloemkool, zucht.)

Dat geeft dan samen:

Voorgerecht twee: een geitenkaasje in een krokante korst gebakken, met appelhooi erop en een fris slaatje, en met allemaal Turks fruit en een noten-rozijnenmengeling en honing en vijgen en al:

Zeer zeer lekker. Zeer zeer lekker.

En dan het hoofdgerecht: nieren. Stap 1: kuisen. Die kalfsnieren zitten in een blok degoutant vast aanvoelend vet. Al dat vet moet er van rond, en waar het in de nier zit, moet het er ook uit.

En urine-aanvoerkanalen die te dik zijn, moeten er ook uit. En dan in kleine stukken, en dna geeft dat dit:

Of beter, dan geeft dat dat nadat die stukken een half uur onder stromend water hebben gestaan, om de zoveel tijd gemasseerd, om de geur van urine eruit te krijgen. Ahem ja.

En dan gewoon gebakken, met spekjes erbij en champignons en jeneverbessen en dan geflambeerd met jenever en geblust met bruine fond en room, en pijpajuin erbij. Een salsa gemaakt van tomaten en komkommer met dragonazijn en olijfolie en peper en zout en pijpajuinen, in torentjes gestapeld naast een klets paarse aardappelpuree, en dat geeft dan dit:

Ja, ik weet het. De theorie was blijkbaar: we maken een gerecht dat er zodanig degoutant uitziet dat die niertjes de minste van onze zorgen zijn.

Opdracht niet geslaagd, wat mij betreft: ik vond het om te beginnen niet lelijk of vies maar grappig, de combinatie stevige bruine saus, subtiele fluweelachtige aardappelen en frisse salsa verrassend lekker, en de nieren zeker niet slecht, maar in feite ook niet echt om naar huis over te schrijven.

Als die dingen goed klaargemaakt zijn, dan moet een mens er normaal gezien niet van kokhalzen (wat wel het geval is als ze niet goed gekuist zijn of als ze niet genoeg gespoels zijn en dus naar pis ruiken/smaken), maar ik kan niet zeggen dat ik omver lag van de smaak: zowat alles al wat op het bord lag, en de hele combinatie van alles, vond ik lekkerder dan de nieren op zich.

Telefoon van een advocaat: dat zijn cliënt mij gedagvaard wil zien omdat ik de wet op de bescherming van de persoonsgegevens overschrijd.

Serieus, de wet op de bescherming van de persoonsgegevens? Ja, blijkbaar wel. Kijk, dit is een schending van die wet, volgens de advocaat:

In de krant stond vandaag “Komt er volgend seizoen een Belg bij in de Premier League? Ritchie De Laet voert met Leicester City namelijk met sprekend gemak de Championship (Engelse tweede klasse) aan.” (lees meer bij De Standaard Online)

En hiervoor kan Ritchie De Laet mij volgens die advocaat mij een proces aandoen. Enfin ja, volgens de cliënt van de advocaat.

Uh huh. Yeah, right.

(In voorkomend geval ging het om een verwijzing van vier jaar geleden naar een artikel over iemand die rechten studeerde, iets met een extreemrechtsachtige studentenvereniging en geweld in de Overpoort.)

Preach it, brother.

Bloederig Brabants ook altijd.

Het ding is uiteindelijk, met ongeveer een maand vertraging, toegekomen: mijn nieuwe werkcomputer.

Een weekend niet-echt-intensief gebruik (wegens allerlei feesten en dingen) later: ik ben er machtig content mee. Een echte computer, krachtiger dan bijna alle computers in mijn huis, en tegelijkertijd een tablet dat ik een hele avond op mijn schoot kan hebben voor de televisie, waar ik alles op kan draaien van een halve eeuw PC, dat films op HD-kwaliteit afspeelt en games op volle snelheid en dingen, en alles: een groot gemak.

De type cover die erbij zit is ook een mirakel van schoon fatsoen: full size klavier, echte toetsen, backlit, stevig, en toch maar millimeters dik.

Meer later, vooral dan volgende week als het mijn enige werkcomputer wordt na drie vier jaar aarMac. Spannend!