Ik vertelde over Tim Hutchings’ fantastische Thousand Year Old Vampire op een werkgerelateerd event en ze keken mij aan alsof ik een alien was die vertelde over zijn lokale volksdans tijdens een congres over iets met computers.
De reden dat ik erover vertelde was omdat ik van plan was om AI het spel te laten spelen. Uiteindelijk ben ik daar niet aan begonnen maar ben ik wel een nieuw verhaal aan het schrijven, van Wulfric de gewone mens die in 1067 een vampier wordt.
Ik zie dan wel waar het verhaal eindigt, en wie weet kijk ik morgen dan eens naar een AI-ding.
Bij de eerste herinneringen die ik mij kan herinneren, zit die waar ik elke dag op de buik van mijn grootvader lig terwijl hij de prentjes leest in de gazet. Te beginnen met Meneerke Peeters op de voorpagina en dan de Rode Ridder en verder op de strippagina.
Ik kijk naar de tekeningen, maar ik kijk ook naar zijn voorhoofd — hij fronst afwisselend wel en niet zijn wenkbrauwen als hij leest — en naar het uurwerk aan zijn hand, met een secondenwijzer die niet per seconde maar een heel aantal keer per seconde vooruitgaat.
Mijn grootvader is 28 jaar geleden gestorven. Hij heeft tot zijn dood hetzelfde uurwerk gedragen dat hij denk ik al in de jaren 1940 droeg. Mijn moeder heeft het geërfd, en op 30 november 2008 voor 114 euro laten repareren, en er onder meer een nieuw glas op laten zetten en een nieuwe armband aan gehangen.
Mijn moeder is eerder dit jaar overleden, en ik heb het uurwerk geërfd:
Het werkt een paar seconden en dan stopt het. Ik ben wel zeker dat een écht onderhoud wel eens nodig zou kunnen zijn, en dus ben ermee naar de uurwerkrepareerwinkel geweest
’t Is een hele bedoening blijkbaar, oude Omega-horloges: om dat te repareren zijn hoedanook wisselstukken nodig. Ik ga ervan uit dat ze het uurwerk helemaal uit elkaar gaan vijzen, de onderdelen een ultrasoon kuisbad gaan geven, zeker de drijfveer en wie weet een anatal andere onderdelen zullen moeten vervangen, en dan het ding smeren, in elkaar steken, timing aanpassen, en een nieuwe armband doen.
Normaal gezien zou dat allemaal gewoon bij de horlogemaker zelf zijn, maar Omega zelf heeft blijkbaar alle wisselstukken die verspreid waren over de wereld teruggekocht, en wi enu nog een wisselstuk voor een oude Omega wil, moet het uurwerk zélf naar Zwitserland sturen, waar zij dan wel zullen beslissen wat er nodig is.
Het zal dus, needless to say, geen goedkope keer zijn. Maar het is het mij waard. Ik ben van plan om dat uurwerk tot aan mijn dood te dragen. Dat lijkt mij een goed idee. 🙂
Ik wil dezelfde soort armband als mijn grootvader had, trouwens:
Of toch nog niet meteen: dokter nefroloog, na grondig onderzoek van mijn bloedtrekking en andere kerncijfers, kon bevestigen dat het niet zeer waarschijnlijk is dat ik in de volgende maanden zal doodstuiken wegens kapotte nieren.
Ergens bovenaan op de lijst van meest eenvoudige recepten die er zijn:
water
thee
een soort gewoon fruit
een soort citrus
een kruid
Ik koos voor degelijke zwarte thee, aardbeien (en ook een klein beetje blauwe bessen), schijfjes appelsien (en ook schijfjes van een citroen), en twee kleine takjes rozemarijn.
Na bijna een dag in de frigo gaf dat dit:
Gefilterd en in een andere fles gegoten, gaf het dit (het glas is een zeer groot glas, de fles erachter is bijna twee liter):
Uit-ste-kend. Fantastisch lekker. Dit is ondertussen al mijn een tweede batch van twee-drie liter.
Ik houd de blauweregen die in de geveltuin staat zeer hard in het oog. Het is al de tweede die er staat wegens de eerste schielijk komen te gaan, het zou maar schaamlijk zijn als zou blijken dat het toch aan mij zou gelegen hebben dat die eerste het tijdelijke voor de composthoop verwisseld had.
En dus neem ik om de zoveel tijd een foto van hoe de top van de plant eruitziet.
Zo zag het er letterlijk twee weken aan een stuk uit:
Een plantje dat niet echt groeit maar ook niet aan het doodgaan was. De top was een krul waar wat knoppen op stonden, maar die knoppen bleven twee weken aan een stuk gewoon maar knoppen.
En dan begon er iets te veranderen. Dit was vier dagen na mekaar — 16, 17, 18, 19 juni: van wat vernepelde knoppen tot iets dat een beetje groeit en de laatste dag zelfs een klein blaadje.
En dan was er ineens 20 en 21 juni. Op 20 juni kwam er van onderaan een nieuwe uitloper aan (rode pijl), en op 21 juni deed die uitloper dit:
Voor de duidelijkheid: het kleine krulletje onderaan het rode haakje op de rechterfoto, da’s het ding op alle bovenstaande foto’s.
Dit is het verschil dat er eigenlijk op één dag tijd is bijgekomen:
Ik maak graag scrapers voor allerlei dingen waar ik bang van ben dat ze van het internet gaan verdwijnen.
De scraper van gisteren was hard sleuren, wegens van een systeem met wachtwoorden en accounts en rate limits en allerlei vieze beveiligingen (die ik allemaal omzeild heb gekregen, hoezee!) — vandaag had ik goesting om eens iets eenvoudigers te scrapen.
Er loopt een project van levenslang leren op het werk, en ik vroeg me af hoe het aanbod van de verschillende academies er zou uitzien als ze allemaal in één systeem zouden zitten.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb het niet op werkuren gezet want het zijn dingen die ik eigenlijk nooit zou moeten doen, maar het heeft wél nuttige inzichten opgeleverd voor de rest van het project, eigenlijk.
Leutig. Ook wijs om te zien wie op dit moment het systeem op welke manier gebruikt, en waar het nu soms niet loopt zoals het zou moeten lopen.
Ik heb zo ongeveer de hele dag gespendeerd aan het programmeren van iets waar ik goesting in had om het te programmeren.
Een uur of twee zuiver vibe coding met Copilot, genre “doe nu eens dat”, waar de klassieker gebeurde: op tien minuten iets dat 85% OK was, en dan het ding dat zichzelf twee uur lang alsmaar dieper in een put van nonsens groef — die Agent-functionaliteit is uitstekend als het zijn werk doet, maar als het niet helemaal werkt, dan werkt het méér dan helemaal niet.
De rest van de dag was gewoon old skool nonsens in python putteren en doen en proberen en allerlei. Het was met dingen in een browser doen, en allerlei met Selenium geprobeerd om dan uiteindelijk toch naar meer eenvoudige dingen over te schakelen.
Een ding dat nu al een paar uur aan het draaien is en naar verwachting nog een dag of tien (!) aan een stuk zal bezig zijn, op zeeeeeerrrrrrr traag tempo dingen ergens af te halen en opnieuw op te bouwen.
Sandra kwam vanavond thuis. Ik had stoverij gemaakt. We gingen eten, en dan vroeg Sandra of ik Jeffrey gezien had.
Ik had Jeffrey niet gezien. Dat is niet verrassend: overdag zit ze vooral buiten in den hof, of aan mijn voeten als ik in de hoek van de zetel lig, maar ik lag niet in de hoek van de zetel.
Dat Sandra ze niet gezien had, is meer onrustwekkend: het is een vast ritueel dat de twee katten haar aan zitten te gapen terwijl ze ’s morgens op het toilet zit. En dat was vandaag niet gebeurd.
Het is niet de eerste keer dat Jeffrey onvindbaar is: gisteren kwam ik thuis van het werk en bleek ze al de hele dag in een kleine kast te zitten, waar ze blijkbaar ingekropen was ’toen Sandra’s morgens vroeg toen er een zak katteneten uitgehaald werd.
Ze wil namelijk mordicus overal in kruipen. En als ze hoort dat de voordeur riskeert open te gaan, vliegt ze ernaartoe.
Gisteren waren de dochters hier, en toen zij buitengingen, hebben ze er hard op gelet dat er geen katten buiten liepen. Vanmorgen was er geen Jeffrey te vinden. Vanavond ook niet. In geen enkele kast of ruimte in huis.
Jeffrey was weg. En Styx wist dat er iets verkeerd was: die was erbarmelijk aan het klagen en nerveus rond aan het lopen.
Ik heb in elke brievenbus in de wijze omgeving een briefje gestoken:
Sandra heeft een uur of twee op het plankier gezeten, en als zij binnenkwam heb ik overgenomen.
Anderhalf uur later, nadat ik om de paar minuten de enorm hard piepende en krakende voordeur open en toe had gedaan, en juist als het begon donker te worden, kwam ze ineens aangelopen, hard miauwend, van de richting van de Vrijdagmarkt.
’t Is te zeggen: workshops van één project, voor wat de kant van de eindgebruiker betreft, en zeer voorlopig gedaan, tot er een beslissing is gevallen wat de technische architectuur betreft.
Want dan moet er in detail gekeken worden, en dan moet er ook nog gekeken worden naar de manier van werken voor de beheerders van het ding. En technische zaken, en workflows, en gedoe, en nog meer gedoe.
Het was een vreemde workshop, die laatste: over rapportering. Daar heb ik niet direct een kant-en-klaar workshopformaat voor op zak, en dan dacht ik aan een soort gewijzigde product/service promise: te beginnen met waar er allemaal moet over gerapporteerd geraakt worden, en dan dat clusteren in tijd en in hiërarchisch niveau? Nee, uiteindelijk bleek naar onderwerp nuttiger, en dan in groep voor elk onderwerp proberen achterhalen wat we willen weten, voor wie dat is, welke beslissingen ermee genomen gaan worden (en of dat achteraf is om te leren en evalueren, of tijdens om beslissingen te nemen en bij te sturen), en dan ook waar de data uit zal komen, en of er moet gemasseerd worden aan die data.
Ik ben relatief tot zeer content: wat in mijn hoofd nog het lastigste was (dingen toewijzen aan verschillende combinaties van periodes), is mijn hoofd opgelost. De rest van de resultaten waren fijn meegenomen kersen op taarten.
Nu nog een resem van die workshops verwerkt krijgen op een manier dat er iets mee aan te vangen is. En dan die beslissing over die technologie, gedimme.
⁂
…en nu heb ik goesting om rap eens een dataprototype te maken om dat inzicht in rapportering uit te testen en te kunnen demonstreren. Ik ga mij hard moeten inhouden, weet ik nu al.
[Net zoals ik nu al weet dat ik mij niet ga kunnen inhouden, en dat ik veel te veel tijd ga spenderen aan iets waar ik mij eigenlijk niet mee zou moeten bezighouden.] [Mijn enige concessie is dat ik ga wachten tot het weekend is, dat ik geen werkuren verspil.]
Ik begin het ondertussen wat gewoon te worden, koken voor mensen waar ik niet van weet wanneer ze gaan komen opdagen. Mijn eigen was eigenlijk klaar om 17u30, en uiteindelijk hebben we het opgegeten om 20u35.
Groentenbasis en pesto was al lang klaar, kip is afgebakken en dan in de warmhoudoven langzaam gegaard, pasta en tomaten zijn last minute gedaan:
(Het zijn van die heel grote spirelli uit de Colruyt-voor-rijke-mensen trouwens, zo zonder context ziet het er een zeer kleine portie uit maar dat vlees zijn kiekebillen.)
Dat is het aantal meetings dat ik had vandaag. En dat is ook de reden dat ik nog altijd niet alle workshopverwerking heb gedaan die ik idealiter wel al zou gedaan hebben.
Workshops voorbereiden, dat wil ik nog wel eens na mijn uren doen als het niet anders kan. Maar het verwerken, dat is toch echt wel voor tijdens de uren. Helaas ziet het er morgen ook niet zo uitstekend uit: kick-off ’s morgens, dan een onverwachte meeting voor iets dat mogelijk echt wel interessant zou kunnen zijn, en dan een eerste ontmoeting met een Nieuw Persoon in de hiërarchie.
Samenvattend is dit ongeveer het verloop geweest, de afgelopen bijna-drie jaar, wat mijn hiërarchie betreft:
Schakels die ontbreken, dat is niet altijd even handig.
Het was de voorlaatste van zeven workshops voor een project. Door de band nuttige workshops met goede input, maar gnii er moet nog veel aan verwerkt worden.
Dat het een gemak zou zijn om dat met meer mensen te kunnen doen, gedomme.
En dan was het vanavond de laatste quiz van het seizoen. Ik zat al een uur of twee te vroeg op post, en ik heb dan maar wat nagedacht over de workshop, en ook wat gelezen in mijn boek.
De quiz zelf viel al met al wel mee, ondanks dat ik verschrikkelijk moe was. Niet uitgeblonken, maar verdienstelijk 8ste geworden.
Ik ben geen enorme fan van veel diagrammen te tekenen om diagrammen te tekenen, als het op analyse aankomt.
Maar ik vind het eigenlijk wel leutig om UML te schrijven, met al zijn beperkingen. Dat is dan gelijk een puzzle oplossen in plaats van echt werken.
Dat ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:
Maar achter de schermen is het dit:
@startuml
|Bedrijf|
start
:Login;
repeat
:Bedrijfsinfo aanvullen of job maken/wijzigen;
:Versturen ter goedkeuring;
|Wetenschapsparken|
:Ontvangt melding van wijziging;
if (Inhoud OK?) then (nee)
:Terug naar bedrijf met opmerkingen;
else (ja)
:Publish;
stop
endif
|Bedrijf|
repeat while (Aanpassen?)
-> nee;
stop
@enduml
Dit is een zeer zeer simpel dingetje, maar ik heb dit weekend in mijn vrije tijd echt wel geworsteld met dingen die ik meteen zou kunnen tekenen maar die moeilijk geparsed raken.
