Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: Internet (pagina 1 van 2)

Links van 7 november 2017 tot 9 november 2017

Johnstown Never Believed Trump Would Help. They Still Love Him Anyway. – POLITICO Magazine
Polling continues to show that—in spite of unprecedented unpopularity—nearly all people who voted for Trump would do it again. But as I compared this year’s answers to last year’s responses it seemed clear that the basis of people’s support had morphed. Johnstown voters do not intend to hold the president accountable for the nonnegotiable pledges he made to them. It’s not that the people who made Trump president have generously moved the goalposts for him. It’s that they have eliminated the goalposts altogether.

My web app died from performance bankruptcy @ tonsky.me
Basically, Chrome broke half of user websites, the ones that were relying on touch/scroll events being cancellable, at the benefit of winning some performance for websites that were not yet aware of this optional optimization. This was not backward compatible change by any means. All websites and web apps that did any sort of draggable UI (sliders, maps, reorderable lists, even slide-in panels) were affected and essentially broken by this change.

Trump and the Authoritarianism of Fails – Talking Points Memo
Incompetence and authoritarianism aren’t incompatible or even in tension. Historically they tend to go together. Incompetence and failure borne of ineptitude tend to show up both as a cause and outcome of democratic breakdown and collapse. Small-d democratic government is hard, by design. It’s meant to be. It should be. But it’s not just hard. It relies on a particular package of skills: persuasion, inspiration, patience, canny use of patronage, threats, carrots and sticks, both consensus building and fight. Look at a Lincoln, an FDR, a Reagan – whatever you think of the different men’s politics, successful presidents are almost quite good at using this toolkit.

Something is wrong on the internet – James Bridle – Medium
Tiens, iets meer mainstream mensen beginnen te ontdekken wat h3h3 al een eeuw geleden zei: "Someone or something or some combination of people and things is using YouTube to systematically frighten, traumatise, and abuse children, automatically and at scale, and it forces me to question my own beliefs about the internet, at every level. Much of what I am going to describe next has been covered elsewhere, although none of the mainstream coverage I’ve seen has really grasped the implications of what seems to be occurring."

Zappaland the Hard Way | IRK THE PURISTS
What interests me is a simple question: why isn’t Frank Zappa better-known, and better-liked, than he is? Why don’t more people ‘get’ him?

Links van 16 april 2016 tot 18 april 2016

Media Websites Battle Faltering Ad Revenue and Traffic – The New York Times
85 cents of every new dollar spent in online advertising will go to Google or Facebook, said Brian Nowak, a Morgan Stanley analyst. (…) Facebook also announced that it would open up Instant Articles — which encourage publishers to post their content directly to Facebook — to “any publisher.” (…) the rate at which links to outside websites are shared on Facebook,
compared with videos and Instant Articles, has declined. (…) Mr. Denton, once known for harsh assessments of the media business, struck a conciliatory tone. “The Instant Articles deal seems great,” he said in an interview last week. “Users get relevant stories and relevant ads. It’s the realization of that particular Internet dream."

Opinie: Dit mag niet overwaaien als het zoveelste Wetstraat-relletje | Standpunt | De Morgen
Dit mag niet overwaaien als het zoveelste Wetstraat-relletje. Ofwel is er een ernstig veiligheidsprobleem, ofwel heeft een vicepremier in de federale regering een significant deel van de bevolking die hij moet beschermen, moedwillig gestigmatiseerd met een islamofoob discours zonder bewijs. Dan zal de minister zelf mee de veiligheid en samenhorigheid in het land in gevaar gebracht hebben. Dat zou onaanvaardbaar zijn. Dit is niet iets dat je in de nek van een verbindingsofficier kunt schuiven.

Two despised frontrunners, two dying parties and a deeply broken system: How did we get here? – Salon.com
Trump and Clinton may be the two most hated frontrunners in history, dueling symbols of a duopoly in decay

Dag Laurens – De Standaard
En daar is hij, de akeligste en tegelijk mooiste zin van het jaar: "Als hij de rug rechtte om van zijn fles Spa te drinken, zag ik hem in profiel. Voor we zoogdieren werden, waren we vogels."

Neoliberalism – the ideology at the root of all our problems | Books | The Guardian
It may seem strange that a doctrine promising choice and freedom should have been promoted with the slogan “there is no alternative”. But, as Hayek remarked on a visit to Pinochet’s Chile – one of the first nations in which the programme was comprehensively applied – “my personal preference leans toward a liberal dictatorship rather than toward a democratic government devoid of liberalism”. The freedom that neoliberalism offers, which sounds so beguiling when expressed in general terms, turns out to mean freedom for the pike, not for the minnows.

Links van 18 februari 2015 tot 23 februari 2015

The Trouble with Dijsselbloem | Jacobin
For Dijsselbloem, extinguishing Syriza’s promise is imperative. It is a precondition for restoring the stability of the EU that he, his party, and economic elites so desire. But it is as necessary for the continuation of the dreamless, managerial, suit-and-tie progressivism from which he has never strayed.

The dangers of the “Google Analytics-powered Startup”
Let me start off by saying that I am not advocating for people not to use Google Analytics; in fact I use it avidly and consider myself a big fan. With this post, my mission is rather to provide a bit of perspective for the many current and prospective startup founders out there who base (or intend to base) their ‘data-driven work style’ on Google Analytics alone. In my world, Google Analytics should be seen as one advisor of many rather than ‘the one truth’, and here’s a few reasons for that:

Opt Out From Online Behavioral Advertising By Participating Companies (BETA)
Some of the ads you receive on Web pages are customized based on predictions about your interests generated from your visits over time and across different Web sites. This type of ad customization — sometimes called "online behavioral" or "interest-based" advertising — is enabled through your computer browser and browser cookies. Such online advertising helps support the free content, products and services you get online. Using the tools on this page, you can opt out from receiving interest-based advertising from some or all of our participating companies.

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying | Foreign Policy
Had the Varoufakis plan been put forward by an investment banker, it would have been perceived as perfectly reasonable. Yet in the parallel universe inhabited by Germany’s Finance Minister Wolfgang Schäuble, such demands are seen as “irresponsible”: Greece must be bled dry to service its foreign creditors in the name of European solidarity.

Yanis Varoufakis: How I became an erratic Marxist | News | The Guardian
A Greek or a Portuguese or an Italian exit from the eurozone would soon lead to a fragmentation of European capitalism, yielding a seriously recessionary surplus region east of the Rhine and north of the Alps, while the rest of Europe is would be in the grip of vicious stagflation. Who do you think would benefit from this development? A progressive left, that will rise Phoenix-like from the ashes of Europe’s public institutions? Or the Golden Dawn Nazis, the assorted neofascists, the xenophobes and the spivs? I have absolutely no doubt as to which of the two will do best from a disintegration of the eurozone.

Links van 28 mei 2014 tot 2 juni 2014

Brainfuck beware: JavaScript is after you! | Patricio Palladino
tl;dr I just made a tool to transform any javascript code into an equivalent sequence of ()[]{}!+ characters.

Bayesian AB Testing | Technology on Heels with Lyst Engineering
Bayesian inference is robust and fun. You too should try it out.

Typography in 8 bits: System fonts » DamienG
My love of typography originated in the 80′s with the golden years of 8-bit home computing and their 8×8 pixel mono-spaced fonts on low-resolution displays. It’s quite easy to find bitmap copies of these fonts and also scalable traced TTF versions but there’s very little discussion about the fonts themselves. Let’s remedy that by firing up some emulators and investigating the glyphs.

Syfy’s About-Face: Nine Shows That Might Help The Network Redeem Itself | Giant Freakin Robot

The Internet With A Human Face – Beyond Tellerrand 2014 Conference Talk
Marc [Thiele] emailed me a few weeks ago to ask if I thought my talk would be appropriate to close the conference. "Marc," I told him, "my talk is perfect for closing the conference! The first half is this incredibly dark rant about how the Internet is alienating and inhuman, how it's turning us all into lonely monsters.” “But in the second half, I'll turn it around and present my vision of an alternative future. I'll get the audience fired up like a proper American motivational speaker. After the big finish, we'll burst out of the conference hall into the streets of Düsseldorf, hoist the black flag, and change the world.” Marc said that sounded fine.

Greater Fuckwad Theory, revisited

Herinner u, uit een ver verleden, John Gabriel’s Greater Internet Fuckwad Theory:


Normale persoon + anonimiteit + publiek  = complete klootzak. 

Ik kon er mij helemaal in terugvinden, in Gabriel’s theorie, en ik zag ze dag na dag bevestigd overal een beetje op het internet. 

Het schoolvoorbeeld, jaren aan een stuk, waren de reacties bij Het Laatste Nieuws en gelijkaardige: de meest degoutante smeerlapperij, een mens vraagt zich af hoe sommige van die commentaarders zichzelf in de spiegel dierven bekijken. 

Maar het fijne van een theorie is dat het een theorie blijft: geldig tot bewijs van het tegendeel. En kijk, ik ben er ondertussen wel zeker van dat we de Greater Internet Fuckwad Theory mogen ten grave dragen. 

Eén na één worden websites en reageerplaatsen minder anoniem. Knack, bijvoorbeeld, zet al een tijd deze onder elk artikel:

Het is voortaan alleen nog mogelijk om onder uw eigen naam te reageren op artikels op deze website. Knack.be zal de registraties van gebruikers controleren om sneller op te treden tegen ongepaste reacties.

En dan zijn er nog al die plaatsen waar een eigen reageersysteem gewoon vervangen is door een Facebook-ding, waar mensen dus met hun eigen (meestal praktisch volledig publiek) Facebookprofiel reageren. Clint.be, bijvoorbeeld. 

En dan denkt een mens: het zal er hier nu wel wat minder goor aan toe gaan, nu ze weten dat allemaal in hun eigen naam is, en dat kinderen, vrienden en kennissen kunnen zien wat ze zeggen. 


Het is zoals in de tijd bij Big Brother op tv: een dag of twee schroom, maar daarna is iedereen blijkbaar vergeten dat er camera’s hangen.

En zo krijg je dan een sympathiek uitziende meneer uit Langdorp, die vorig jaar nog grootvader geworden is, in zijn jeugd nog motocrosser was, waarvan ik weet hoe hij eruit zit, waar hij gewerkt heeft, welk automerk hij heeft, wat zijn hobby’s en favoriete voetbalkploegen zijn, die zonder de minste gène zijn opinie over de vreemdelingen urbi et orbi zet:

Het gaat van kwaad naar erger met al het vreemd crapuul, nee, allochtoon mag men niet meer zeggen, hier in dit verdorven landje waar politici corrupt en machtsgeil is en hiervoor de eigen bevolking discrimineert en uitmelkt! Walgen doe ik hiervan! Mijnheer de rechter zal wel mild zijn voor dat crapuul of anders is er wel een lepe advokaat die procedurefouten vindt, daar kan je van op aan! Spijtig voor de ‘ brave , ingeburgerde mensen van vreemde origine die hier ook het slachtoffer van zijn.

Een mens zal er als Marokkaan of Turk maar mee moeten samenwerken, denk ik dan. Of door bediend worden aan een loket, of zo. 

En zo weet ik ondertussen bijvoorbeeld ook van een meneer die naar “de domste school ooit” ging die zijn “toekomst omzeep” maakte, die sinds juni 2012 samen is met een lerares wiskunde uit Aalst, dat hij gisteren nog illegaal films aan het downloaden was, met welke Vlaamse actrice hij graag eens zou “titfucken”, en precies hoe kwaad hij is op de “andere voogt” van zijn zoon en hoe die daar altijd met ziektes van terugkomt. 

Of pakweg bij dit artikel, dat om te lachen was, waar ene Robby uit Hasselt, al samen met Leslie sinds eind 2009, echt wel niet om te lachen “dieje mens die da beslist heeft moeten ze anaal verkrachten met een cactus” poneert. En daar 24 likes op krijgt. 

Tja. Misschien is het inderdaad gewoon beter om het allemaal zonder filter op de wereld los te laten. Zonder illusies over de mensen rond u leven, da’s misschien ook wel goed. 

Flickr wordt de volgende Flickr

Het kan soms rap gaan, op het internet: de ene maand zijt ge nog Facebook, de volgende maand zijt ge Friendster. 

Dan zat een mens op What’s New at NCSA voor zijn dagelijkse nieuws, voor ge’t weet is het Slashdot en dan is het Metafilter en dan is het Fark en dan kwam even StumbleUpon voorbij en dan is het Digg en dan is het Reddit, en op één maand tijd heeft Digg plots helemaal afgedaan, terwijl Slashdot al jaren aan het wegdeemsteren is en maar niet wil sterven, en Metafilter rustig blijft voortdoen wat het altijd al deed. 

Flickr was hét van het van het, een tijd geleden, en dan was het plots eigendom van Yahoo! en zette ook daar The Long Dark Tea-Time of the Soul in, en dan was er vanalles en nog wat en stak Facebook Flickr voorbij, en Twitter ook, en met een korte tussenstop bij Hipstamatic eindigde de grote hoop van de sociale fotografeerderers op Instagram, en voor ge het weet stond er How Yahoo Killed Flickr and Lost the Internet op Gizmodo, en midden mei 2012 luidde de doodsklok over Flickr.

Ik heb daar al een Pro Account van de eerste dag dat het mogelijk was om een Pro Account te kopen, in in 2004. En ik vond het spijtig, dat Flickr maar niet terug op de goede weg raakte. 

En toen werd Marissa Mayer de nieuwe baas van Yahoo!, en ondertussen was Hipstamatic al lang quasi opgebrand, en was Instagram eigendom van Facebook geworden, en dan begon Facebook op kousenvoeten de Terms of Service van Instagram in lijn te brengen met die van Facebook zelf, en kijk nu: in de kranten van de hele wereld stonden daar plots artikeltjes over, en wil het toeval toch wel dat dat net gebeurde in de week nadat Flickr zijn nieuwe iPhone app uitbracht, die door zowat iedereen positief bevonden werd.

En voor ge het weet, krijg ik de ene na de andere “X added you as a contact!”-mail van Flickr. 

Het kan verkeren. 


Zo zielig: er loopt ergens op het internet een mevrouw rond die doet alsof ze kindjes heeft die dood gaan. 

En daar gebruikt ze onder meer het verhaal van Anna voor, van die keer dat ze met een septische shock in het hospitaal lag, en dat ze dagenlang in een coma tussen dood en leven zat, en dat we niet wisten of ze er ooit uit zou komen, en als ze er ooit zou uitkomen, wat ze nog allemaal zou kunnen doen — lopen, praten, zien, nadenken: alles was in vraag. 

Alles is uiteindelijk goed gekomen, en op een lelijk litteken na is ze helemaal in orde, maar toch: om te horen dat iemand uw eigen verhaal gebruikt, ergens op het internet… vies. 

Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet vangen, eigenlijk. Een klacht neerleggen, als ik dat al zou willen: ik vermoed dat dat alleen kan op basis van copyright, als ze letterlijk teksten en foto’s van mij gebruikt? 

Of is dat al iets, Identiteitsdiefstal Door Middel Van Willens En Wetens Doen Alsof Het Kind Van Iemand Anders Uw Kind Is? 

BOTsing: Zelie in de boekskes

Ja, ik ben nu eigenlijk ook wel eens benieuwd wat er nu uiteindelijk van gekomen is, van dat tekstje dat ik een halve eeuw geleden geschreven had en die foto’s die ik erbij had genomen.

Eén tip van de sluier gelicht via Instagram, maar voor de rest: geen idee. Met wat geluk komt het nummer van de gezinsbond één dezer hier toe, en kan Zelie zelf lezen hoe ze in de boekskes staat. 🙂

576c099c87c211e1af7612313813f8e8 7

(En bevlogen, begot. Van alle omschrijvingen, bevlogen?)

Voor wie benieuwd was — hieronder wat ik doorstuurde. Onvermijdelijk gedateerd vanaf het moment dat het geschreven was (geen idee of Zelie die Sims Online nog speelt, bijvoorbeeld), maar ’t geeft toch een idee. Er was mij gezegd: iets van ongeveer 2500 woorden, en dan schrijf ik tot ik aan 2500 woorden zit en dan stuur ik het door. En ik heb het niet genoeg herlezen, ik weet het. Enfin ja, meer dan een keer of twee zou een gemak geweest zijn. Ik vermoed (hoop) dat er nog een redacteur over gegaan is.


De situatie: twee volwassenen, vier kinderen (6 – 8 – 11 – 13), een poes, en veel meer computers en smartphones en tablets in huis dan strikt gezien noodzakelijk.

Ik zal het maar meteen ootmoedig toegeven: ik was die ene computernerd in de klas, in de jaren 1980. Ik deed niet veel anders dan boeken lezen en “op de computer zitten”, en ik vrees dat er sindsdien niet echt veel veranderd is.

Zelie op computer in 2000

Zelie is net verhuisd van de lagere school naar de humaniora, en ze heeft het nooit anders geweten dan dat er een computer met internet in de buurt was. Als baby sabbelde ze op mijn muis, als peuter tokkelde ze op het klavier en speelde ze eenvoudige spelletjes, als kleuter zong ze mee met Japanse liedjes-van-op-het-internet, toen ze leerde schrijven hield ze een dagboek bij op haar eigen blog, ze heeft al een paar jaar haar eigen e-mailadres, www.zelie.be staat klaar als ze het ooit wil gebruiken, en nu ze een oude laptop in bruikleen heeft gekregen, is ze zowat versmolten met het internet.

Dat klinkt dramatischer dan het is: de méér dan overgrote meerderheid van haar vrije tijd gaat naar ballet, turnen, saxofoon, muziekschool, koor en scouts, en gewoon spelen, en bij vriendinnen gaan en vriendinnen uitnodigen, en lezen, en…

Maar als ze dáár niet mee bezig is, dan vind je ze gegarandeerd achter haar laptop.

*   *

We dachten dat we het gevonden hadden, een tijd geleden: duidelijk afspraken voor wat televisie, computer en internet betreft. De algemene regel: “maximum twee uur scherm per dag, en niet tijdens de week”. Twee uur televisie kijken, twee uur  op de WII spelen, twee uur spelletjes op de telefoon.

Dat lukte, min of meer, tot pakweg een jaar of twee geleden, en toen werd die algemene regel meer een stok achter de deur dan iets anders, want het is tegenwoordig in de praktijk gewoon onmogelijk om zo strikt te zijn. Al was het maar omdat ze op school opdrachten krijgen waar nu eenmaal internet voor nodig is. En omdat de grens tussen “een boek lezen” en “een interactief verhaal doen op internet of iPad” meer en meer vervaagt.

En dus zijn we nu vooral praktisch ingesteld: we proberen er voor te zorgen dat het de spuigaten niet uitloopt. Ik wijs een beetje de weg, ik probeer op vragen te antwoorden, en ik hou een oogje in het zeil.

In het zeil, jawel: de ene regel die we vooralsnog niét laten vallen, is dat al het ge-internet in de woonkamer gebeurt. Elk kind heeft zijn eigen account op de computer, ze hebben allemaal een wachtwoord en we kijken niet mee over de schouder, maar: geen computers op de slaapkamer, geen computers uit ons zicht. We lezen hun mails niet mee, maar ze weten wel dat als we dat zouden willen, we het moeten kunnen.

Vertrouwen geven om vertrouwen te krijgen, en al dat wollig gedoe, zeer zeker.

*    *

Een typische Zelie-computerdag? Mail lezen en schrijven, Facebookstatussen nakijken en erop reageren, een snel spelletje spelen tussendoor en dan vooral veel kijken naar Youtube en Ketnet.


Het zou niet meer lukken zonder e-mail, bij ons. We hebben allemaal een adres in het gezin, en ook school, muziekschool, scouts en dergelijke rekenen erop dat kinderen én ouders vlot bereikbaar zijn met mail. Zelie krijgt opdrachten en resultaten door per mail, ze blijft op de hoogte van allerlei nieuws via nieuwsbrieven, en natuurlijk stuurt Facebook ook een mail van zodra er ergens iets verandert.

Zelie op laptop

Facebook: tja. In principe mag het niet: je moet dertien zijn voor je er op mag, en Zelie is nog een paar weken twaalf. In het zesde leerjaar zat zo ongeveer iedereen op Netlog, en het lijkt wel alsof ze in de loop van vorige zomer collectief overgestapt zijn naar Facebook. Netlog bestaat nog wel, en maar ze doen er bijna nooit nog iets op: het staat vol storende reclame, het ziet er te kinderachtig uit, en het zit ook vol kinderen.

Facebook heeft het  voordeel dat je redelijk duidelijke grenzen kan trekken. Het eerste dat we gedaan hebben, Zelie en ik, toen we ons samen aanmeldden, was alles dicht timmeren. Op de privacy-pagina (http://www.facebook.com/settings/?tab=privacy) kan je in detail zeggen wie wat van jou mag zien, wie je kan contacteren, of je kan gevonden worden, welke apps wat van jou weten, en meer.

Sinds er vorig jaar een klein, ahem, incident was met een gedeelde Netlog-account van een fictief meisje, waar het niet duidelijk was wie wat precies gedaan had maar waar plots een hele resem mannen allerlei oneerbare voorstellen deden, is Zelie méér dan doordrongen van een aantal basisregels:

  • Als je denkt dat wat dan ook niet pluis is: zeg het ons meteen.
  • Maak geen valse personages aan. Wees altijd jezelf, met naam en achternaam, en doe niet alsof je iemand anders bent.
  • Deel nooit je wachtwoord. Een Facebook-account is als een identiteitskaart: van jou persoonlijk.
  • Besef altijd dat wat je schrijft door iedereen kan gelezen worden, en waarschijnlijk zal gelezen worden. Vrienden, kennissen, ouders, leraars: ze komen het hoedanook op de één of andere manier wel te weten. Denk dus drie keer na voor je wat dan ook zegt.
  • Word alleen vrienden met mensen die je echt kent. Zelie wordt enkel Facebookvriendjes met mensen die ze in het echt ook vaak ziet, vriend. Haar Facebookvriendenkring bestaat vooral uit kinderen van op school, familie, buren en goede vrienden van de familie. En als ze iemand niet échtgoed kent, dan maakt ze er “kennissen” van: die zien minder dan echte vrienden.

Niet dat Zelie nu meteen enorm veel doet op Facebook: ze kijkt vooral naar statussen van vrienden en kennissen, volgt op de voet wat er nieuw is, en reageert hier en daar. Ze schrijft niet echt over wat haar overkomt of wat ze voelt of ziet: haar eigen statussen, die blijven min of meer beperkt tot hier en daar eens een foto bewerken, collages maken, en grapjes doorgeven.


Het zal er onvermijdelijk ooit wel van komen, dat ze meer zelf gaat on-line zetten, en ik hoop alvast van ganser harte dat ik ze tegen dan genoeg geïndoctrineerd heb over wat ze vooral niét moet doen: ik plaag ze genadeloos met het –geef toe, jongens toch– licht belachelijke internettaalgebruik van sommige van haar vrienden (“gebroken”, sinds wanneer wordt dat “gebrokeeeeeeennnn” geschreven? wie heeft ooit beslist dat “wij zijn” plots “wy zyyn” is?), en we maken ons samen vrolijk over okselfoto’s (van die zelfportretten voor een spiegel, waar vooral een oksel op te zien is), over duckfaces (zelfportretten met opeengetuite lippen, die zien eruit alsof je een eend nadoet), over vreemde vinger- en handbewegingen.

’t Is vechten tegen een onvermijdelijke bierkaai, vermoed ik, maar toch: een mens kan maar hopen.

*     *

Zelie’s grootste passie op Facebook, sinds een maand of vijf, is The Sims Social.

The Sims, da’s een soort virtueel poppenhuis. Vroeger kocht je zo’n spel in de winkel en installeerde je dat op je computer, tegenwoordig is dat helemaal online.

Ze speelt het met haar vrienden: ze heeft acht buren, en dan zijn er nog een kleine twintig andere die geen rechtstreekse buur zijn. Het zijn bijna allemaal schoolvriendinnen van de eerste humaniora, maar er zitten ook nog een paar meisjes van de basisschool bij, en een paar  dochter van vrienden van ons.

Het principe, zoals Zelie het uitlegt: “Je hebt een huis, en je  moet opdrachten vervullen. Als je een opdracht vervult, krijg je simoleons als  beloning, daar kan je allerlei dingen voor je huis mee kopen. Je kan soms ook rechtstreeks dingen verdienen: je krijgt bijvoorbeeld een auto als je een paar mensen contacteert en als genoeg van je vrienden je ondersteunen. Je kan die opdrachten ook afkopen met Simcash. Die Simcash krijg je als je een paar dagen op rij speelt, en als je dat zou willen, kun je ook Simcash kopen met echt geld, of verdienen door te reageren op reclame zoals ‘een gratis fotokalender maken’, ‘gratis magazine-abonnementen nemen’, maar dat doe ik dan niet.”

In het echt is zo’n spelletje als Sims Social een gehaaide geldmachine: je hebt er geen enkele kennis of kunde voor nodig, het is er helemaal op ingesteld om mensen verslaafd te maken en andere mensen voortdurend aan te porren om te blijven spelen, en dan uiteindelijk écht geld te laten uitgeven voor virtuele goederen: een nieuwe virtuele auto, nieuw virtueel behang, nieuwe virtuele kledij.

Facebook zit er vol van, en de bedrijven achter de spelletjes verdienen er vele honderden miljoenen euro per jaar aan. Het zit ook vergeven van de reclame: die auto die Zelie kan verdienen is niet zomaar een auto, maar een Toyota Prius, en je kan die alleen verdienen als je genoeg mensen over de Toyota Prius vertelt.

Zelie is er niet echt van onder de indruk: “Zelfs als ik genoeg geld zou hebben, zou ik het nog niet doen: dan is het toch gewoon niet meer leuk?” Hoera voor mijn dochter! Ze zullen vroeger moeten opstaan, de reclamemannen en de geldkloppers!


En ondertussen is het haar online poppenhuis: ze gaat er tijdens de week elke dag vijf minuutjes naartoe (om in haar huis te eten en te dingen, naar het toilet te gaan, genoeg “plezier” te hebben, en genoeg mensen gezien te hebben). Tijdens het weekend zit ze er een kwartiertje of zo per dag op, en dan voert ze zoveel mogelijk opdrachten uit.


Of ze het off-line zou spelen, The Sims op de computer? Misschien, maar het is vooral leuk om samen met vriendinnen te spelen. Dan proberen ze een zo mooi mogelijk huis te maken, of spreken ze af dat ze “vijanden” gaan worden, om het later weer bij te leggen. Of proberen ze de beste schilder te worden, de beste kok, de beste muzikant, de beste schrijver, de best patissier, …


Behalve die Sims, die een soort investering zijn op langere termijn, speelt Zelie ook een hele resem casual games. Crazy Taxy bijvoorbeeld, een eenvoudig racespelletje dat ze vroeger op Netlog speelde en dat nu ook op Facebook bestaat. Of ze gaat naar Spelletjes.be, een grote favoriet ten huizen onzent, waar ze “een beetje vanalles” speelt.

Ze gaat dan kijken naar de nieuwe spelletjes, en als er iets tussen staat dat leuk lijkt, kan ze een tijdje bezig blijven. Ze is niet kieskeurig, en haar smaak gaat van “voor de allerjongsten” tot “echt niet voor de hand liggend”: van kookspelletjes (waarbij je bijvoorbeeld een recept moet volgen om een taart te maken) over loop-en-renspelen, vechtspelletjes en race-spelletjes tot strategische en puzzelspelen.


En Minecraft, waar op mijn vrouw en onze jongste na, iedereen in het huis regelmatig in bezig zit.

Minecraft is zo’n beetje het equivalent van Lego, maar dan op de computer. Je loopt rond in een wereld en er is geen vooropgesteld doel: je doet wat je wil. Je kan een boom omhakken, planken maken, met een stuk steen en hout een pikhouweel, met een pikhouweel graven naar steenkool en ijzererts, een oven bouwen van steen, het ijzererts met de steenkool smelten tot ijzer, een ijzeren pikhouweel maken en heel diep in de grond op zoek gaan naar goud en diamanten…

Of je kan schapen kweken en scheren, en dan op zoek gaan kleurstoffen om tot zestien verschillende kleuren wol te krijgen: inktvissen geven zwarte inkt, van bloemen kan je rode en gele kleurstof maken, cactussen kook je voor groene kleurstof, in mijnen vind je lapis lazuli voor blauwe kleurstof, … Als je allerlei kleuren hebt, kan je die gebruiken om een levensgrote figuur te maken, of om je huis mooi mee te maken, of waar je ook zin in hebt.

Of je kan een harnas smeden van ijzer of van diamand, en op jacht gaan op spinnen, zombies, skeletten. Of je kan een doorgang bouwen naar de onderwereld en daar op monsters jagen. Of je kan een stad bouwen met vrienden.

Want oh ja: je kan Minecraft alleen spelen, maar ik heb een server staan, en daar kunnen de kinderen en een paar van hun vrienden samen spelen. Samen op verkenning gaan, samen monsters jagen, samen iets bouwen.

Zelie doet in Minecraft iets Sims-achtig: ze is een groot huis aan het maken en aan het inrichten. Ze maakt allemaal verschillende kamers, en die deelt ze dan in als slaapkamer, bibliotheek, schilderkamer… Heel erg van harte aangeraden, die Minecraft.

*    *

En dan heb je nog tv-series/muziek/films. Bij ons thuis doen we al een tijd niet meer mee met CD’s en DVD’s: alles dat hier stond aan films en muziek heb ik in de computer gestoken, en daar kan je nu in het hele huis aan via de computer of de televisie.

Zelie is geabonneerd op een aantal YouTubekanalen, ze krijgt regelmatig mails over wat nieuw is en wat goed deze week. Als ze naar muziek wil luisteren en er is een computer of een TV in de buurt, dan is het op YouTube. Heeft ze alleen haar GSM bij de hand, dan luistert ze op Spotify, een soort internetbibliotheek waar we een abonnement op hebben en waar (legaal!) zo ongeveer alle mogelijke muziek ter wereld te vinden is.


We hebben ook digitale TV, en we gebruiken die behoorlijk intensief: behalve misschien het nieuws zijn er bijna geen programma’s die we nog gewoon “live” bekijken.


Wil ze bijbenen met iets dat op televisie was en dat ze gemist had, dan vindt ze dat meestal wel online, of in de lijst van programma’s die we digitaal opgenomen hebben. Dingen als Elfenheuvel, Mijn Kunst is Top, de Hopeloze Heks, Spring: niemand bekijkt die hier ooit op op televisie, maar ze staan wel volledig op Ketnet.be.

*   *

Jawel, we zijn helemaal Buck Rogers In De 25ste Eeuw. Ik weet niet of Zelie het zich ooit anders gaat kunnen voorstellen, een wereld zonder internet, waar je niét meteen alles kan vinden, waar vrienden meer dan een halve seconde ver zijn.

Zelie heeft enorm veel geluk, dat weet ik maar al te goed: we hebben hier zo ongeveer alles in huis wat ze nodig heeft om digitaal mee te zijn, en wij zijn er zelf al zó lang mee bezig dat we ze voor zo ongeveer alles met raad en daad kunnen bijstaan.

Maar het is eigenlijk absoluut niet zo moeilijk. Duidelijke afspraken, open communicatie en vertrouwen, daar staat of valt het allemaal een beetje mee.

Mensen gedragen zich op het Internet niet anders dan in het echte leven: wie twintig jaar geleden achter een schuur stonden te roken of in het geniep snode plannen smeedden, zal virtueel wellicht ook hetzelfde doen. Pesters zullen pesten, sociale tieners zullen sociaal zijn.

Zelie aan de computer

Dat het virtueel is, maakt het allemaal wat eenvoudiger. Je hoort soms wel eens over het negatieve, cyberpesten of cyberstalken, maar er zijn evenveel of meer positieve gevolgen. In Minecraft maakt het niet uit of je ouders geld genoeg hadden om de grootste Lego- of Playmobildoos te kopen: als je een  mooi huis gebouwd hebt, is dat gewoon een mooi huis. Een dure of een goedkope computer: geen mens die het ziet op Facebook. Je ouders hoeven geen volle platenkast of een Encyclopedia Brittanica meer te hebben: alle muziek van de hele wereld staat op YouTube, en Wikipedia is uitgebreider dan welke encyclopedie ooit in de geschiedenis van de mensheid.

…en zeggen dat we nog maar aan het begin van het Internet staan. Bent u ook zo benieuwd wat Zelie en haar generatiegenoten ervan maken?

It’s alive!

Ik heb tien jaar gewerkt bij Netpoint. Enfin ja, ’t is ingewikkelder dan dat.

Netpoint was eerst een soort merknaam van Griffo NV en Impakt NV, en ik werkte bij Griffo, in de afdeling Internet. Dan ben ik bij Impakt gaan werken voor Netpoint, eventjes, en dan was Netpoint een eigen NV, en dan is Netpoint overgenomen door Unit 4 en was ik algemeen directeur, en dan zou Netpoint gaan samenwerken met Amercom, en zelfs al is dat er nooit van gekomen, Netpoint NV is in september 2002 wel Amercom België NV geworden.

En toen was de website weg. Ik heb het altijd al jammer gevonden dat die site uit de prehistorie van het internet niet meer bestond. En toen, weet ge’t nog?, heb ik met een zwaar hart mijn mailadres-sinds-1995 afgesloten.

En dat was dat. Begin 2005 heb ik, met een minder dan zwaar hart, Amercom vaarwel gezegd. En dus ook Netpoint.

*     *

Voor altijd, dacht ik.

Maar hey, kijk: na jaren en jaren moeten ze het domein niet meer hebben, daar in ‘Olland. En heb ik het weer. En kan ik weer mail krijgen en sturen met michel@netpoint.be, en is het domein netpoint.be in het algemeen ook terug onder de levenden.

Ik ga eens heel hard in mijn archieven zoeken naar oude websites van midden de jaren 1990, en dan zet ik die gewoon keihard terug op het internet.

no shit

Staan er nu al op: de homepagina van Netpoint anno 1995, de Engelstalige versie van de Jean De Castro-site, een site (maar niet de oudste, grrr) van de Blauwe Maandag Compagnie, (enkel) de homepagina van onze eigen website-maak-dinges, Griffo-IDeA.

En een paar prijspagina’s: 1500 euro setup en 2500 euro per maand voor een 256 Kbps verbinding met het internet! (Of voor wie dat niet kon betalen: 37 euro per maand voor een 28.8K-modemverbinding, maximum 10 uur te gebruiken, en 4.5 euro per bijkomend uur). Of hosting: 87 euro per maand voor 5 megabyte diskruimte en 12 euro per extra megabyte ruimte — maar niet voor onbeperkt verkeer, meneer! Inbegrepen in de kost waren 5000 hits per maand, maar voor 50.000 hits was het al 371 euro per maand. En pas op: hits, niet visits. Een html-pagina met vier icoontjes erop die één keer bezocht werd, dat was vijf hits hé.

*     *

Het was trouwens wel grappig: vanmorgen heb ik de MX record op netpoint.be verzet zodat ik opnieuw mail kan ontvangen op michel@netpoint.be, op een Google Apps-ding.  Het eerste dat ik binnenkreeg, na de standaard “welkom bij Google”-mails? Klik voor detail:

no shit

Serieus. Bijna negen jaar aan een stuk heeft dat e-mailadres niet gewerkt, en nog kreeg ik daar om de godweethoeveel dagen mails van die mensen op?


Echappée belle

Allez, dat hebben dan ook weer proper vermeden.

Ik hou me op mijn weblog aan redelijk wat regels — één daarvan is dat ik bij mijn weten nooit slechte zaken vertel over huidige of vorige werkgevers en/of klanten. Zoals iedereen die al een tijd werkt, heb ik redelijk wel wat meegemaakt, en zou ik de straten kunnen plaveien met verhalen over wat me allemaal professioneel is overkomen, zo tussen 1993 en nu.

Een mens doet dat niet: er is door de band weinig zo zielig als natrappen naar mensen die er toch niets meer aan kunnen doen in situaties die er toch niet meer toe doen. En er is weinig zo gênant als verhalen waar iedereen van wéét dat ze onvermijdelijk eenzijdig zijn, en wellicht door de jaren en met het telkens opnieuw vertellen als een koraalrif gegroeid zijn tot karikaturen van wat er ooit wel ergens echt gebeurd zal zijn.

En toch: het zat mij zó hoog dat ik gisterenavond aan een ellenlange post begonnen was, die begon met “Dank u, XXX, om me terug even het gevoel van XXX te geven! Dat gevoel van bedrogen worden, van complete machteloosheid, van weten dat de andere kant aan het liegen is dat het gedrukt staat, en dat er niets, maar dan ook niéts aan te doen is omdat zij alle touwtjes in handen hebben.”

Het stond vol gif, er zouden veel mensen gelachen hebben en nog meer mensen groen gelachen, maar kijk.

’t Is maar zeer zelden een goed idee om boze dingen te schrijven en meteen te versturen — of dat nu weblogposts zijn of e-mail. En dus had ik die tekst gisteren proper in draft laten staan.

Herlas ik het vandaag, en besloot ik om het alsnog in de vuilbak te kieperen, mijn jaren-en-jarenlang opgespaard gal.

Ik zal het houden voor op café en zo. Als ik daar nog eens geraak.


Vragen aan de 21ste eeuw! Als ge nu al 50 73 ronden Draw Something doet met een mevrouw uit Scandinavië, en ge hebt maar een half woord halve tekening nodig om elkaar te begrijpen en ge doet elkaar lachen en alles: is dat dan ook niet een heel klein beetje vreemdgaan? Of is het pas vreemdgaan als er flirterende tekeningen aan te pas komen? En vlinders in de buik?

(Vurten boel, trouwens, die Draw Something: een mens zou daar al rap eens een hele avond aan kunnen verspillen, als hij niet zou opletten. Ik wist waarom ik het al die tijd links had laten liggen, net zoals ik Wordfeud in de tijd links had laten liggen. Maar neen, ik moest na het weekend in Dardennen waar de helft van het werk heel de tijd aan het tekenen was, absoluut doen gelijk de collega’s. Grrr.)

Links van 2 maart 2012 tot 4 maart 2012

There is something really wrong with modern programmers. Very wrong indeed.
Increasingly, projects are websites.  You don’t have to be a power programmer; you can cut-n-paste Javascript and run node.js and then you go get mongoDB or Redis as a backend and you’re thinking you’re scalable!  Get with the movement!

The SD x264 TV Releasing Standards 2012 (2012-02-22)

Dangerous Minds | Just how beautiful was Karen Carpenter’s voice? Listen to her isolated vocal tracks and find out
Karen Carpenter’s voice takes me to that happy safe place when I was young and everything seemed possible.

"…now I am the Jew here, I am the boss." | MetaFilter
Afghan Jewry may date back 2700 years. Today, there is but one: Zablon Simintov. Zablon, of Turkmen-Afghan descent, is a carpet trader and the caretaker of the only synagogue in Kabul. Zablon had a feud with Ishaq Levin, the second-to-last Jew of Afghanistan.

Least Helpful
Daily Dispatches from the Internet's Worst Reviewers

Links van 3 juni 2011 tot 4 juni 2011

Well, What’s the Matter? – The COMPLETE definitive Catwoman origin.
For Bruce Wayne, it took seeing his parents murdered in front of him; Jonathan Crane, a lifetime of ridicule and pain; Harley Quinn, all-consuming obsessive love. All the best heroes and villains in every medium, from literature to film to comic books, have traceable motivations for their behavior. It humanizes them and makes them easier for us, the audience, to understand and sympathize with.

For Selina, there was no one defining moment–at least, not in the way that there was for Bruce Wayne. Instead, it took numerous experiences, some positive and some negative, conspiring to strengthen her, both inside and out. A series of misfortunes, teachers, mistakes to learn from and some very lucky twists of fate to put Selina Kyle in the position for the stars to align just right for her to become the Feline Fatale we all know today.

Chromeography: chrome badges, emblems, logos on cars, cameras, appliances
In praise of the chrome logos and lettering affixed to vintage automobiles and electric appliances — those unsung metal emblems and badges that are overlooked, forgotten, damaged, lost to time or the dump.

Kurt Weidemann spreekt

Telehack: May the command line live forever

The human race is incurably idiotic

Phallic Symbols at Denver International Airport
I'm also known as the Third Eagle of the Apocalypse

kreayshawn — gucci gucci
Gucci Gucci, Louis Louis, Fendi Fendi, Prada Basic bitches wear that shit so I don't even bother

Kindle typography
The Kindle MOBI format implements only a limited subset of HTML and provides no access to the underlying rendering algorithm, so currently we cannot save native ebooks on the device. However, the Kindle 3 ships with a WebKit-based browser, so we can use JavaScript and CSS to dynamically reflow and style web content on the device. This article outlines an approach to implement hyphenation & justification on the Kindle with support for “advanced” features like hanging punctuation and non-rectangular paragraph shapes. We first discuss the Knuth & Plass line breaking algorithm, then how to render the resulting lines using either the word-spacing property or the flexible box model.

Ninety gaffes in ninety years – Home News, UK – The Independent
From Papua New Guinea to Stoke-on-Trent, Prince Philip has left his mark around the world. As his 90th birthday looms, Hannah Ewan recalls the soundbites that could only have come from one man

danwebb.net – It’s About The Hashbangs
After quite a lot of thought and some attention to some of the issues that surround web apps that use hashbang URLs I’ve come to conclusion that it most definitely is about the hashbangs. This technique, on its own, is destructive to the web. The implementation is inappropriate, even as a temporary measure or as a downgrade experience.

E-sales to imprints: Amazon’s ambitious publishing plan
In a series of public moves, Amazon.com has signaled its determination to enter the book publishing business, a move with broad implications for the online retailer as well as the traditional publishing industry.

Links voor 19 mei 2011

ASCII by Jason Scott / FaceFacts
Just as viruses took the advantages of sharing information on floppies and modems and revealed a devastating undercarriage to the whole process, making every computer transaction suspect… and just as spyware/malware took advantage of beautiful advances in computer strength and horsepower to turn your beloved machine of expression into a gatling gun of misery and assholery… Facebook now stands as taking over a decade and a half of the dream of the World Wide Web and turning it into a miserable IT cube farm of pseudo human interaction, a bastardized form of e-mail, of mailing lists, of photo albums, of friendship.

Changes to Big Picture comments – The Big Picture – Boston.com
As you may have noticed, we switched commenting platforms this weekend. All comments on the Big Picture are now powered by Facebook.

Links van 1 mei 2011 tot 2 mei 2011

A Month Of Awesome Maps – RPG Cartography Carnival

Lester Bangs’ Basement: What it means to have all music instantly available. – By Bill Wyman – Slate Magazine
What it means to have all music instantly available.

The Resurrection of Johnny Cash | Music | The Guardian
In the 1980s, Johnny Cash was languishing on the cabaret circuit, until a group of indie artists turned him from country star into cultural icon.

Roger Ebert: Remaking my voice | Video on TED.com
When film critic Roger Ebert lost his lower jaw to cancer, he lost the ability to eat and speak. But he did not lose his voice. In a moving talk from TED2011, Ebert and his wife, Chaz, with friends Dean Ornish and John Hunter, come together to tell his remarkable story.

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑