Ik sprak met een verre collega en ik zei iets in de zin van “misschien maandag of dinsdag”, en dan zei zij dat het maandag verlof is en ik viel uit de lucht en dat is deze maand niet de eerste keer dat mij dat overkomt.

Wel fijn, ha.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik haar speech waar tegenwoordig zoveel gedoe over is, niet integraal gezien heb. En ook dat ik een beetje rillingen krijg van modewoorden à la dekolonisatie zoals die tegenwoordig te pas en vaak te onpas gebruikt worden.

Maar ik dacht nu echt dat er niet veel twijfel is dat ongelimiteerde groei als dogma niét de manier is om problemen op te lossen. Dat ontgroeien, degrowth, wel degelijk een weg vooruit is. Consuminderen, om het met Luc Versteylen te zeggen.

Dat is toch niet meer dan logisch? Groei, in de zin van “alsmaar meer bouwen en alsmaar grotere auto’s en alsmaar meer inkomsten” is toch gewoon niet haalbaar op de lange termijn?

En dat wil toch helemaal niet zeggen dat we vooruitgang moeten doen stoppen, of innovatie?

Ik snap het niet goed. Groei om de groei is geen goed idee. Vooruitgang wel. Maar het ene heeft niet 100% met het andere te maken. “Iedereen een eigen SUV en autostrades van overal naar overal” is één oplossing. “Investeren in ruimtelijke ordening en manieren van werken zodat voor veel mensen werk dichter bij huis kan zijn zodat ze er met openbaar vervoer of fiets geraken” is een andere. Ik denk dat de tweede meer onderhoudbaar is dan de eerste. De eerste is groei, de tweede is vooruitgang.

Vreemde discussie.

Miljaar dit is schoon.

Ik houd zo hard van die twee mensen.

Kijk nu, Big Electric Cat (of Udo) zit ook in deze beta van Photoshop:

Ik heb hem geinstalleerd omdat ik benieuwd was naar de aRtiFiciËle iNtELliGeNtIe die ze toegevoegd hadden. Het is leutig, in de zin dat het in Photoshop zit en werkt. Het is interessant, want het is duidelijk nog een vorige generatie voor veel dingen (handen, bijvoorbeeld!), wat hopelijk wil zeggen dat het ruimte voor veel verbetering heeft.

Dit is een (Midjourney-)beeld, waar ik een stuk van geselecteerd heb, en dan gezegd “vul dit met een fancy kleedseken”. Niet verkeerd, denk ik dan:

Ik was op bezoek bij de mensen van TechTransfer om te zien hoe ze met hun huidige software werken.

Ik heb ze hun scherm laten delen en dat opgenomen met Teams: een groot gemak.

Ook een gemak dat hij automatische transcriptie doet van de meeting.

Minder een gemak als hij denkt dat we Engels spreken terwijl we eigenlijk Nederlands spreken:

I think that it’s funny.

Back at your mother, you have.

Anyway.

Can you see that and said, OK, yeah, I’m crazy.

Come on.

Are you sick?

Reekmans harm the woman?

Two clicked alright, but I yeah munching.

So he said the mother.

We’ll talk this. No deal.

Ah, Bush and scheduling service.

Yeah, my man, look so ugly.

You see something?

There’s there’s.

Thank you.

And then the first thing you need next year, well, OK, fine, fine.

And teen.

But I do is I can import OK, we will come soon.

Alternatively, we E well, so that’s the funny this.

So you don’t want to see my sister?

It’s the same thing because.

At a distal name that you have, my dear.

OK, this, I input to ignite the equal in the song so vendon. I think you cut all the time so it’s creating their meals. Binnen and the second and so we tracked worden any email. But you know you have no there’s whether the system is with you always do it.

And also we did this the online carcani automatically now still you have two orders either cannot track it does that is there recording the mother has it the Hans UK told the saccades.

Ethical.

There were ones of sequel and the result, some skins and notes.

Two frugal hey, my phone click found the browser.

She seen it comma.

You need to.

Well, that’s great because, yeah, this mother comes door like any Firefox sets and they and no one was about what you order the explore.

Het is lang weekend, en zoals altijd als het lang weekend is, gaat er wel iets mis. Vandaag was het een mechanisch probleem waardoor ik al van zes uur ’s morgens uit mijn bed ben. Dat wil dus zeggen dat ik zondag geen mens zal zijn, en dat ik het liefst van al in de late namiddag in mijn bed zou willen kruipen.

Maar! Het is morgen iets waardoor de twee dochters in Leuven moeten zijn, en er was gedacht om daarna ’s avonds iets Koreaans te gaan eten.

Wat dus wil zeggen dat ik te kiezen had: een heel stuk van de zondag verliezen met vervoer over en weer naar dat hol van pluto, of dat niet doen en een familieuitstap missen.

’t Is hol van pluto geworden, uiteraard.

Tijd om nog eens naar ouderwetse suikerspin te kijken, me dunkt. Ik heb nog tot eind deze maand om My Shy Boss te zien want daarna verdwijnt de serie van Netflix.

Een dag of twee zou voldoende moeten zijn, ’t is uiteindelijk maar zestien keer een uur. 🙂

Dit is ongelooflijk.

De tweede helft van Copycat Killer was de eerste serie in zeer lange tijd waar ik het helemaal eens ben met een 18+ label.

Niet enkel een beetje een andere vibe, maar bij momenten deeply, deeply disturbing. Dat ik mijn jongste dochter zelf heb gewaarschuwd er gewoon niet naar te kijken.

Ik kan mij niet herinneren wanneer ik nog zó een degoutante hoofdslechterik heb meegemaakt in een TV-serie. En het allerergste is dat, in tegenstelling tot pakweg Hannibal Lecter of Jigsaw of Patrick Bateman of Kevin Spacey in Se7en, het allemaal genadeloos realistisch is. Ik zit lang genoeg op het internet om te weten dat wat gebeurt in de serie, ook in het écht gebeurt, en in het echt gefilmd wordt, en in het echt levens verwoest, en in het echt op internet terechtkomt.

Creepy. En niet aangeraden om naar te kijken, wegens niet goed voor het gemoed. Ik ga er toch even niet goed van zijn.

Ik trok mijn Netflixen open en ik werd de serie Copycat Killer aangeraden. Synopsis van de eerste aflevering: An upright prosecutor, a stubborn reporter and a jaded cop — their paths begin to cross after the shocking discovery of a severed hand in a gift box.

Okay, klinkt op het eerste gezicht wel interessant. Ik begin te kijken en ik merk direkt van hang on, andere taal dan ik gewoon ben. Geen Koreaans, geen Japanees, wel Chinees. Ook niet de vaag niet-menselijk aandoende gezicht van K-Drama’s zonder poriën en met haarstijlen die op het half jaar te dateren zijn.

Wel lelijke en mooie mensen door elkaar. Die zweten. En niet-prefecte huid blijken te hebben in close-up.

En dan moest het eigenlijk nog beginnen. Corruptie, niet van het karikaturale soort maar van het vieze soort waar mensen aan dood gaan. Een seriemoordenaar die niet alleen dreigt mensen dood te doen, maar dat ook doet. Op redelijk ahem gruwelijke manieren, met psychologische en fysieke marteling en verkrachting en mutilatie. Met media die een vieze rol spelen, en zeer zeer veel hopeloosheid.

Bij momenten om stil van te worden. Brr.

Wel goed, daar absoluut niet van. Maar bij momenten om stilletjes stil van te worden.

Finalnd is bestolen, bah.

Loreen had op dat podium kunnen staan, drie scheten gelaten hebben, en nóg gewonnen hebben volgens de ‘professionele’ jury.

Schande.