Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: school (page 2 of 3)

Elektronisch

Zelie was nog wat online aan het bijklussen voor Frans.

’t Is wat:

François et Françoise

Tiens. Verkeerd? Ah ja, juist, want uit de context was het duidelijk dat er veel nadruk gelegd werd. “Het eerste woord”, trouwens, moet dat niet gewoon “het onderwerp” zijn? Die “Françoise” is toch voor zover ik kan tellen niet het eerste woord in de zin? 

Ah ja, juist

Of deze, na een paar andere pogingen (Je m’excuse, Je suis désolée) alsnog fout gerekend: 

Désolé.

Ja, uiteraard is “je regrette” een juiste vertaling van “het spijt me”, maar we zaten in de context van een restaurantbezoek in het boek, en ik dacht dat die drie andere antwoorden van Zelie wel in orde waren. Of in die context iets van “excusez-moi” of “pardonnez-moi” of tig alternatieven: zo’n elektronisch examen, het is niet altijd dat.

Goed dat ik maar een paar vragen meegevolgd heb, ik zou mij anders maar veel te veel nerveus gemaakt hebben. 

Onderwijs: te laf voor echte hervormingen — dan maar een generatie of twee verkloten

Er wordt ons een hervorming-die-er-geen-is door de maag gesplitst, die geen enkel probleem gaat oplossen en alleen voor bijkomende miserie zal zorgen. 

Er is uiteraard iets verkeerd met ons onderwijs: de onmetelijke kloof tussen de best en de slechtst presterende leerlingen, bijvoorbeeld. De nutteloze splitsing in verschillende netten. En uiteraard het perfide watervalsysteem: “we gaan eerst eens proberen in Latijn, als dat niet lukt Economie, als dat niet lukt Moderne Talen, als dat niet lukt iets technisch, en als het écht niet lukt, dan is er altijd nog de vuilbak van het beroeps”. 

De oplossing, hoor ik al een tijd: niét inzetten op de zwakste leerlingen, niét inzetten op de opwaardering van TSO en BSO, niét ervoor zorgen dat leraars gewoon les kunnen geven in plaats van, oh, hun leven door te brengen met het invullen van het ene na het andere nutteloze papier, niét werken aan de opvoeding van stomme ouders, niéts doen aan de opwaardering van het beroep van leraar in het algemeen. 

Neen: we gaan van alles een eenheidsworst maken. Studiekeuze uitstellen tot 14 jaar, en dan nog wat leukigheidjes:

(…) het onderscheid tussen ASO, TSO, BSO en KSO wordt afgeschaft. In de eerste twee jaren volgen alle leerlingen in grote lijnen hetzelfde algemeen vormende programma. Pas vanaf 14 jaar wordt gedifferentieerd. Niet langer tussen types onderwijs, maar tussen vijf studiedomeinen: taal en cultuur, wetenschap en techniek, kunst en creatie, welzijn en maatschappij, economie en maatschappij. In die brede domeinen kunnen leerlingen dan kiezen voor eerder abstracte richtingen (zoals economie-wiskunde) of eerder praktische (zoals boekhouden). Dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden. Geen sprake meer van richtingen die ‘beter’ zijn dan andere. Weg dus met het watervalsysteem, en het bijbehorende stigma.

Want oh zeker, juist, ja. Na twee jaar samen nestkastjes bouwen en filmpjes kijken en al eens een stripverhaal in een vreemde taal bekijken, zal het gemakkelijker zijn om een keuze te maken.

Wij hebber er hier één in huis met twee linkerhanden maar een talenknobbel. Eén creatief talent. Eén sportief talent met een wiskundeknobbel. En één die nog maar in het eerste leerjaar zit, waar het nog niet echt duidelijk is, maar tegen binnen een paar jaar zal het zich wel aftekenen. 

Succes ermee, beste leraars: een volledige klas met daarin het spectrum van alles wat er nu op twaalf jaar op de schoolbanken zit, en die moet één leraar volledig gedifferentieerd les geven:

Niet elk kind is gelijk. Maar ze zullen wel hetzelfde programma moeten volgen. Om te vermijden dat je de lat lager legt voor iedereen, willen de hervormers inzetten op differentiëring. Sterke kinderen moeten worden uitgedaagd met modules die ‘verdiepen’, terwijl bij zwakke leerlingen zal worden ingezet op ‘remediëring’ om hen te helpen bijbenen. De katholieke koepel heeft hier een eigen voorstel: binnen die algemene eerste graad werken met ‘beheersingsniveaus’ die tegemoetkomen aan de verschillende noden en capaciteiten.

Waanzin.

En oh uiteraard: geen mens die zal zeggen “we gaan eerst eens proberen in taal en cultuur, en als het daar niet lukt in wetenschap en techniek, en als het daar niet lukt is er nog altijd de vuilbak van welzijn en maatschappij”. En geen levende ziel die zal zeggen “in het brede domein economie en maatschappij gaan we eerst eens proberen met Economie-wiskunde, en als dat niet lukt, kunnen we misschien Boekhouden proberen, en als dat niet lukt, is er altijd de vuilbak van Kantoor”.

Niet meer één waterval, maar vijf watervallen met daarin nog eens allemaal aparte watervalletjes. En in het katholiek onderwijs in elke klas nog een waterval erbij: “Ja, sorry hoor Emilie, dit is voor beheersingsniveau 3 en hoger. Jij bent maar niveau 4.”

Tenzij er natuurlijk hard gewerkt wordt aan het opwaarderen van al die richtingen, en aan bijkomende krachten voor zwakkere en sterkere leerlignen — oh, maar kon dat eigenlijk niet gewoon nu al?

En dan het angeltje van “dat continuüm wordt idealiter in dezelfde school aangeboden”: dus elke school moet alle richtingen kunnen geven die technische en beroeps en kunst nu doen? Overal ateliers bijbouwen, dus? Met welk geld, Pascal Smet, zeg het eens? 

Nee, uiteraard niet. Niet elke school zal alles kunnen doen. Er zullen scholen zijn die vooral de “eerder abstracte richtingen” zullen doen, en andere de “eerder praktische richtingen” — in de praktijk dus, hetzelfde als nu. 

Behalve dan voor kinderen die al snel weten wat ze willen doen. Daar gaan ze nu iets doen dat in zowat alle plaatsen waar het geprobeerd is, niét gewerkt heeft.

Dat van die kloof tussen de beste en de slechtste: ja, inderdaad, door de beste naar beneden te halen, wordt die kloof kleiner. Maar dat kan toch niet de bedoeling zijn? 

Zoals Pierre Vinck, de directeur van de school van onze kinderen, zegt:

(…) is het niet vreemd, dat het tegenwoordig not done is nog voor een intellectuele elite op te komen? Kinderen die uitblinken in sport of kunst, krijgen speciale regimes. Die worden langs alle kanten gestimuleerd. Maar kinderen die excelleren op intellectueel vlak, mogen opgeofferd worden in de dictatuur van het gelijkekansenonderwijs.

Met wat geluk blijft Zelie gespaard van de miserie (alhoewel, de hervormingen in de lagere school waren ook al redelijk knudde), maar ik vrees ervoor dat het voor Louis, Jan en Anna pech zal zijn. 

Duizend doden

Ik denk dat ik nerveuzer ben dan Zelie voor haar examens.

Het eerste trimester, da’s uiteindelijk maar een proevelingsken als het op examen aankomt. ’t Is in het tweede trimester dat het make or break is.

Vandaag was Latijn, morgen wiskunde. Vandaag is het –zegt Zelie– redelijk gegaan, al vond ze de ongeziene tekst over Perseus en Medusa toch niet zo eenvoudig.

Voor morgen is ze al van deze namiddag klaar, zegt ze. En ze moest nog naar ballet (nog twee lessen en het is daar ook examen, de vierde graad klassiek ballet, afgenomen door de Imperial Society of Teachers of Dancing), en ze moest ook nog naar saxofoonles.

Zucht.

Ze gaat dat toch niet kunnen blijven doen allemaal, toch?

Toegekomen!

Zelie is goed toegekomen aan zee, hoera!

Ze zit daar met het koor en het orkest (drie dagen, op weekend), en ze zal met Anna en Charlotte op één kamer zitten, en ze gaan vanavond al een repetitie doen, en ze zitten ddus met drie in een kamer in plaats van normaal met vier, en ze klonk zo content!

Drie dagen muziek, zon, zand en zee. Ik kan het mij haast niet voorstellen, enfin, wat zeg ik: ik kan het mij helemaal niet voorstellen, want ik zit niet zo in mekaar dat ik mij op mijn gemak zou voelen in dergelijke omstandigheden, maar: hoe ongelooflijk wijs voor haar!

Ik heb ze gevraagd of ze wou vragen aan iedereen die foto’s en filmpjes kon maken, om foto’s en filmpjes te maken. En dan maken we daar een reportage van voor de website, denk ik zo.

Een kleine inzinking

Te lang op de verkeerde stoel op het plankier gezeten: tijd om in mijn nest te kruipen.

Morgen: over de middag langsgaan op school en eens kijken hoe het zit meteen paar van de mensen die de website onderhouden.

En dan morgenavond toch nog eens een schooljaar van de ouder site oversmurfen: dat was er vanavond niet meer van gekomen.

Een spin voor meester Luc

’t Is voor het goede doel!

In de klas van Zelie zijn ze een film aan het maken, en voor de film was er een close-up van het gezicht van een spin nodig.

Of ik er zo ergens eentje zou kunnen vinden, vroeg Zelie zonet. Euh, gelijk, doet de paus zijn nummer twee in het bos?

Bij deze: een snelle selectie op spin + close-up + gezicht. Allemaal zelf gefotografeerd, meester Luc! In onze tuin of in ons huis!

spin

spin

spin

spin

spin

Ik doe ook verzoeknummers — als het donkerder moet, of lichter, of liever een andere spin: er lopen er tegenwoordig genoeg rond!

Boffen op de kinders

Louis had vorige week AVI-niveau acht. Ha! Acht!

Hij had, net zoals Zelie, op het einde van het eerste leerjaar AVI 7, maar waar Zelie naar AVI 5 gezakt was toen ze begon aan het tweede leerjaar, is Louis dus eentje gestegen.

…dat wil dus wel zeggen dat hij binnen zes weken AVI 9 zou moeten halen. Zo werkt het namelijk: om de zes weken moeten ze een niveau hoger proberen halen.

He he.

Inleiding in het vierde leerjaar

Gisterenavond een kleine drie uur uitleg gekregen over het hoe, het wat en het waarom van het vierde leerjaar.

Ik herinner me mijn vierde leerjaar, en de school waar ik in zat, en daar is eigenlijk maar één ding op te zeggen: ik wou dat ik op de school van Zelie in 2008 had gezeten en niet op de school waar ik zat in 1979.

Miljaar daar is over nagedacht, en die mensen zijn eigenlijk serieus goed bezig, tegenwoordig. Met zeer veel aandacht voor wie het meer of minder goed doet (ik ben de lagere school doorsparteld zonder de tafels van vermenigvuldiging of zinsontleding ooit te leren en niemand die er ook maar naar gefloten heeft — en we zaten maar met zes in de klas!), met zelfstandig werk (hadden wij niet), met meer stimulerende somplex-taken voor als het zelfstandig werk af zou zijn (het was in principe allemaal stimulerend op mijn school, maar eigenlijk dus niet), met zorgleerkrachten, met een voortdurende opvolging en terugkoppeling (één leraar voor zo ongeveer alle vakken is een enorm voordeel: wij hadden één leraar per vak), met… manneken.

Veel gesakker op de maximumkosten voor schooluitgaven, dat wel: 60 euro per jaar, daar kunnen ze niet echt veel mee doen blijkbaar. Ook al omdat daar ook bijvoorbeeld alle materiaal en dingen als een theaterbezoek (3 euro) of zelfs zwemmen (18 euro per jaar!) in zitten.

Maar voor de rest: het belooft wijs te worden, in de klas van Zelie. De meester is een filmmakende medemens, en hij gaat dit jaar alles wat muzische vorming is, en daar zit blijkbaar voordracht en dans en muziek en tekenen en dergelijke ook in, in één groot project steken: ze gaan met de klas een speelfilm maken. Met decors en kostuums en dansjes en liedjes en een plot en montage, en vanalles.

En moeilijk dat sommige dingen me lijken: zo hebben ze een blinde kaart van België te leren. Ik herinner me van die stempels, met daarop de hoofdsteden van de provincies (het waren er toen nog negen!), en de Maas, de Leie en de Schelde, en wat bijrivieren. Zij hebben dat ook, maar in plaats van negen stippen op de kaart zijn het er tot 42!

En ze hebben computers (allemaal tweedehands van ouders, hoe gaan die dingen?) waarop oefeningen gedaan worden, en ze doen allerlei projecten, oh, en vanaf dit jaar zijn er expliciete technologie-lessen voor de hele lagere school: eindelijk een begin van herwaardering van technisch en beroepsonderwijs.

En het is vanaf deze week al verkiezingscampagne voor het leerlingenparlement. Zelie heeft alvast vanavond achter de computer gezeten en een kiesprogramma en letters en kleuren en teksten gekozen:

Stemopzelie!

Ze ziet het niet echt zitten, want blijkbaar zijn er veel meer jongens dan meisjes, en volgens wat ze zeggen stemmen alle jongens op jongens, en zijn er meisjes die nu al gezegd hebben dat ze zeker op een jongen gaan stemmen… ha, klinkt bekend.

Valsspelerij ook, vind ze het: er zijn veel kandidaten die dingen beloven waarvan “iedereen” al weet dat het niet kan. Langere speeltijden, bijvoorbeeld. Of meer klasuitstappen. Of voetballijnen op de speelplaats.

Ach, we shall see. ‘t Zal in alle geval een mooie les zijn.

En ja: ik heb me ingehouden en ik heb haar geen truken van de foor aan de hand gedaan of zo. Het moet plezant blijven.

Schoolfeest

Zo, da’s dan ook achter de rug.

Jan was, zoals vorig jaar, heel enthousiast op voorhand, maar vanmorgen had hij plots geen zin meer. Ik heb er wat op ingepraat, en toen ging hij het toch doen, maar nét voor hij zijn ding moest doen was het weer niets.

Gelukkig hebben we hem toch kunnen overtuigen. 

Jan en Jannes

Jan

Meester Johan

Lamia

Zelie had, zoals gewoonlijk, niet de minste last van zenuwen. Of het nu voor haar morrisdance-achtig nummer met de klas was of voor de schoolkoor: de show stelen, ja.

Zelie

Jan en Anna

Rose-Anne-Marie

De optredens dit jaar—ik kan me vergissen maar ik denk het niet—waren trouwens van een beduidend hoger niveau dan vorig jaar.

Het vijfde doet de funky monkey

En Louis heeft een solo gezongen!

Louis

Ballet

Meer foto’s op Flickr.

Beste leraar

Ik ben heb heel mijn schoolgaand leven leraars en leraressen gehaat. Gehààt Geháát. With a passion.

De leraar godsdienst die keer op keer op keer het grappig vond om me aan te spreken als VUIL(steek)euh. De leraar wiskunde die week na week dezelfde mensen aan het bord riep om ze dingen te laten dien die ze week na week niet konden, en dan sarcastisch “oh, geen klank? alleen maar beeld?” deed. De leraar turnen, het incident met de kegels en de turnbroek tot op de enkels. De mens die ondanks beloften van confidentialiteit het nodig vond om dingen rond te strooien die ik écht liever niet rondgestrooid zag.

Maar helaas, een Beste Mispel zit er niet in, bij mij.

Ik kan me met de beste wil van de wereld geen enkele leraar of juf of prof inbeelden waar ik, al die jaren later, nog kwaad zou kunnen op worden. Laat staan die ik zou kunnen haten.

Raar.

Dat die leraars ook maar hun best deden, of gedaan hebben, of wilden doen. En dat ze het ook niet meer wisten soms. En dat een mens rare dingen zegt en doet als hij het allemaal beu is.

Schoolfeest

Schoolfeest vandaag bij Zelie en Louis en Jan.

Vreselijk veel rugpijn gehad, en praktisch geen foto’s wegens proberen ‘t één en ‘t ander op film te zetten. Maar alla.

Zelie danst

Louis blaast bellen

Those were the days

Bij het opkuisen van ons huis, vrees ik, gaan er nog wel van dergelijke lijken uit de kast vallen:

Stilleven met jeugdherinneringen

…want ik houd dus alles bij hé. Foto genomen, oh, bijna twintig jaar geleden, voor wie het zich zou afvragen.

Controverse!

O, o, o. Nog zo’n kan wormen die er niet om vraagt om open gedaan te worden: Steinerscholen. Homeopathie vs. echte geneeskunde en mac vs. PC zijn niets vergeleken met de hoog oplopende discussies die ik al heb meegemaakt tussen ouders die hun kinderen gewoon naar een goeie school willen sturen en geen probleem hebben met traditioneel onderwijs, en ouders die bij hoog en bij laag zweren dat hùn typetje school het allerbeste en enig zaligmakende is.

Wat leest mijn ook op het weblog van Zelie?

Er kwam gisteren een nieuw meisje in de klas, en die vertelde wat ze op haar vroegere school allemaal deed. Ze had daar geen huiswerk, en het was daar niet zo hard werken. Ze deden allemaal knutseloefeningen en verven, en dan leerden ze allemaal over andere dingen: niet zoveel rekenen en lezen.

[…]

ze wou ook weg van haar school omdat er daar geen toezicht was op de speelplaats was, en dan pestten ze haar en dan was er soms ruzie en dat vond ze niet leuk. En ze vond het ook niet zo leuk omdat er daar niet zoveel rekenen was.

Tralala. Houd u in stilte bezig. 🙂

[Mijn twee eurocent: Zelie zit op een “traditionele” school, maar ze werken daar even goed ook in projecten. Ik ken andere mensen wiens kinderen naar niet-traditioneel onderwijs gaan, maar waar ze op termijn toch ook huiswerk en meer wiskunde en zo hebben moeten invoeren.]

[en de rest hangt van de leraar en de directie af]

Dat weten we dan ook weer

Zelie vertelt:

Ik houd niet zo van knuffels.

Maar als ik iets krijg voor mijn verjaardag, van prinsessen, dan ben ik er wel blij mee. Als het iets nuttigs is. Of een film. Maar niet beertjes van prinsessen, want dat vind ik niet zo leuk.

Ze had een kabouter gewonnen, een soort wisselbeker flink kindje van de dag. Ze was zo fier als een gieter:

De kabouter van Zelie

En de juffrouw had gezegd wat “kabouter” was in het Spaans, en ze had een woord onthouden, maar het klonk vreemd en ze was er niet meer zeker van, en toen zei ze dat ik moest zoeken op het internet, en het was niet wat het internet dacht dat het was (gnomo), en dus wou ze het niet opschrijven. 

Zelie. 🙂 

Manic Monday

Miemdegij niet, g’een hebt gij niet.

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Ik had een hekel aan de school. Van de peutertuin waar ik maar een dag of zo gebleven ben over de kleuterschool waar ik dag in dag uit rond een paal draaide tijdens de speeltijd over de lagere school tot en met de humaniora.

Ik werd constant gepest, ik leerde mijn lessen niet omdat het allemaal te gemakkelijk was, en uiteindelijk bleek het dan soms toch nét teveel om op een paar uur op het einde van het trimester/semester in mijn hoofd te steken.

Wat was je lievelingsvak op school?

Geschiedenis, denk ik. Maar het hing enorm af van de leraar. In het tweede jaar was dat Johan Stragier (de kleine p! de grote P! cursus honorum! het gelag van Trimalchio! de twaalf Caesars!) en daar kon ik niet genoeg van krijgen. In de poësis (en de rethorica?) was het Herman Van Bostraeten, die eigenlijk wellicht liever iets anders dan de achttiende en negentiende eeuw had onderwezen, maar zelfs dan vond ik het nog uitstekend.

En scheikunde en wiskunde ook wel, vermoed ik, als ik het maar gestudeerd zou hebben. Eigenlijk vond ik dat enorm interessant en deed ik het graag, maar ik studeerde er niet voor, en dat wou zeggen dat ik na een paar maand gewoon volledig los was. Zo van what the fuck are these people talking about?!

O, en Engels in de derde latijn-wiskunde bij Jan Van Herreweghen, waarschijnlijk de beste leraar die daar toen op het Sint-Barbaracollege rondliep.

Wat was je minst favoriete vak op school?

Nederlands. En Engels toen ik in het vierde jaar zat. Na Jan Van Herreweghen plots iemand die de taal niet machtig is: brr. En wiskunde toen ik bang was van Walter Baeten. En Latijn toen ik bang was van Walter De Gryze.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Stapels. Potloden, gommen, kleurstiften, lijm, vanalles. Ik ben de laatste denk ik vier jaar met dezelfde blauwe geribde pennenzak-met-tiret naar school geweest. Mijn schoolagenda, de laatste paar jaar toen ik die niet meer drie keer per jaar verloor zodat ik hem de laatste week van het jaar moest helemaal overschrijven, vulde zich met de maand met telkens meer papiertjes en nonsens. Die ik dan op het einde van het jaar samen met andere boekjes en papieren, en mijn bioskooptickets en watnog, in een pakje klasseerde. Souvenirs voor het leven, die ik nog altijd niet weggegooid heb.

Wat heb je gedaan op je “honderd/vijftig dagen”?

We mochten niet verkleed naar school komen. Dus maar met donkerbordeaux lippenstift, eye liner en zwarte nagellak afgekomen. Eerst nog een halve dag les, en dan show in de kelder met een denderende finale toen Dominique Collier vergeet (Sint-)Barbara zong (“vergééét Barbara, ze verdient jouw liefde niet / blik niet meer terug – o nee / vergéééét Barbara, ze brengt jou alleen verdriet / denk aan je geluk, vergééét”).

En na afloop zijn we de stad ingetrokken. Ik was gekleed in een paarse kamerjas, een groen-geel-wit gestreepte pyjama van mijn grootvader, een blonde krullenpruik uit de jaren 70, en een grote trechter omgekeerd op mijn hoofd. Er was ook nog ergens een episode met een brandblusapparaat dat op mysterieuze wijze plots uit een drankgelegenheid en in mijn handen verzeild was geraakt, en een confrontatie met een politieagent-in-burger terwijl ik voormeld, ondertussen half leeggespoten, toestel omgespt had.

En ik meen me te herinneren dat ik die dag, in full paraphernalia, voor het eerst mevrouw Bollaert gezien heb.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2019 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑